Langzaam, heel langzaam krabbelt Magnum zich weer op. Ik ben al blij dat de band zich al weer een beetje meer richt op rockmuziek en de pop lichtjes achterwege laat. Toch had ik ook liever weer echte synths gehoord in plaats van de piano en uiteindelijk is dit net zo gezichtsloos als op Breath Of Life het geval was. Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe veilig en netjes deze cd klinkt. De productie is alweer wat beter, maar de goede songs ontbreken wederom. Waar Magnum vroeger nog met ballads mooi en oprecht kon klinken, komen songs als I'd Breathe For You vooral gezapig over. Dat is zeker niet alleen vanwege de tenenkrommende teksten, maar er zit nauwelijks emotie in. Brand New Life is eigenlijk weer een levenloze brok muziek. Ik heb echt de indruk dat ze hier echt niet beter kunnen dan de doorsnee rocksong en de jeukende ballad.


Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Sleepwalking
8. Rock Art
9. Goodnight LA
10. The Eleventh Hour
11. Brand New Day
12. Breath Of Life

Precies het soort album waar ik altijd wat bang voor ben bij een klassieke hardrockband die weer bij elkaar gekomen is. Dat Magnum nooit meer een album zal maken als Chase The Dragon, is iets waar ik wel vrede mee heb, maar als de resterende platen net zo tandenloos zijn, wordt het alsnog een lange zit. De piano speelt volgens mij een belangrijkere rol dan de gitaar. Breath Of Life klinkt zo lief en netjes. Misschien ervaar ik het omdat het gitaarspel echt heel erg flauw is. Simpel en zielloos. Goede songs kom je hier dan ook niet tegen. Het is allemaal generiek en voorspelbaar en dat terwijl Magnum daar ooit het tegenovergestelde van was. Deze sabbatical had rustig langer mogen duren, al had het misschein ook wel wat gescheeld als deze plaat beter geproduceerd was. Eerste onvoldoende voor Magnum, maar hier hebben ze het echt aan zichzelf te danken. Ik vraag me echt af voor wie ze dit album hebben willen maken. Kan me niet voorstellen dat dit soort poprock vijftien jaar geleden nou echt populair was. In alle opzichten dertien in een dozijn.


Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Sleepwalking
8. Rock Art
9. Goodnight LA
10. The Eleventh Hour
11. Breath Of Life

Yes, dit is geweldig! Soldier of the Line bevat direct de juiste energie. In tegenstelling tot Magnum II gaat de band er hier echt voor met erg memorabele songs als de opener en The Spirit tot gevolg. Maar wat te denken van Sacred Hour of When The Lights Burned Out? Prachtige songs die mede van Chase The Dragon een topplaat maken. Hier vindt Magnum voor het grootste gedeelte het geluid waar ze echt furore mee kunnen maken. Het schuurt net tegen heavy metal aan. Zelfs met de keyboards, waar ik wederom erg van genoten heb. Dit album gaat de weg naar de draaitafel nog vaak vinden. Toffe heavy progrock!


Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Magnum II

Dat is dan wel weer het fijne aan Magnum: hooguit twee platen achter elkaar zijn hetzelfde. De misstap die On The 13th Day heet, wordt niet vervolgd op Escape From The Shadow Garden. De martelgang die ik verwachtte met de eindsprint is in zekere zin uitgebleven. Ook al zou ik dit album niemand aanraden, toch was het luisteren ernaar niet echt een straf. Dit is misschien wel de modernste plaat van Magnum so far. Het geluid is goed. Catley zet vooral in op een zware stem. Het klinkt niet oubollig, maar het is wel wat lastig te doorgronden. Wel opvallend dat Magnum zijn platen altijd weer op dezelfde manier inricht. Het begint altijd fel, halverwege komen de ballads. Op twee derde kakt de boel in en het laatste nummer is altijd wat symfonischer/epischer van aard. De liedjes steken hier wat beter in elkaar dan op de vorige het geval was. Het komt al meer overeen met Princess Alice en Valley of the Moonking. Er is alleen weer geen enkel nummer dat er bovenuit steekt. Het is weer een behoorlijk veilige plaat geworden, waardoor het in mijn optiek luisterbaar is, maar wederom geen enkele reden om het vaker te draaien. De langste Magnum met 63 minuten, waarbij het kortste nummer ruim vier en een halve minuut duurt. Ook geen goede ontwikkeling.

Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Into The Valley Of The Moonking
8. Princess Alice And The Broken Arrow
9. Sleepwalking
10. Rock Art
11. Escape From The Shadow Garden
12. Goodnight LA
13. The Eleventh Hour
14. The Visitation
15. On The 13th Day
16. Brand New Day
17. Breath Of Life

Dit is nou niet bepaald goed, maar tegelijkertijd is het ook nergens echt slecht. Verbazen doet Good night LA wel, want op een of andere manier had ik in mijn hoofd dat Magnum een redelijke stijlvaste band is. In elk geval overkomt Magnum hetzelfde als wat 99% van de andere bands overkomt, die voor het grote publiek gaan: de muziek wordt minder interessant. Waar de Britten een prima (en eigenlijk ook veilige) koers hadden op de (door mij wat verguisde) AOR-zeeën, wordt hier gekozen voor het typische populaire hardrockgeluid van 1990. Met een paar goede songs was dit best wel wat geworden. Wat we hier horen, zijn toch vooral de bekende trucjes. Nummers met kop en staart, maar zonder enige inhoud. Hier mis ik de symfo toch wel een beetje.


Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Goodnight LA
8. The Eleventh Hour

Ondanks dat Magnum nog steeds uit het dal kruipt, maakt de band een uitgebluste indruk. Artistiek gezien dan. De inspiratiebron is nog steeds vrij droog, maar aan de heren te horen, hebben ze er zelf nog wel zin in. Dit album is inderdaad een voortzetting van Princess Alice and the Broken Arrow. Het is iets gevarieerder, maar qua niveau exact hetzelfde. Het enige verschil is dat er hier nog wel een nummer op staat waar ik toch wel even van de titel wilde weten: The Moonking. Eindelijk weer eens een mooi liedje, maar daarvoor moet je als luisteraar weer veel gezapige muziek bij luisteren. Compleet inwisselbare tracks als A Face In The Crowd dienen enkel als opvulling en ik zal uiteraard nooit snappen waarom platen ineens een uur moeten duren. Veertig minuten is meer dan genoeg. Het hikt weer tegen de 3,5* aan. Magnum probeert het wel (daarvoor de credits), maar het lukt gewoon niet meer. Dat merk je aan een grootser opgezet nummer als Blood On YOur Barbed Wire Thorns.


Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Into The Valley Of The Moonking
8. Princess Alice And The Broken Arrow
9. Sleepwalking
10. Rock Art
11. Goodnight LA
12. The Eleventh Hour
13. Brand New Day
14. Breath Of Life

Lekker debuut van Magnum dat hier tegen klassieke heavy metal aanschurkt. Echt hard is het niet. Zeker niet voor moderne begrippen, maar ze komen er goed mee weg. Op Kingdom Of Madness hoor ik duidelijk een soort vibe dat je ook op het vroege werk van Queen hoort. Het is bombastisch en theatraal, maar het moge duidelijk zijn wie hier het grote voorbeeld is. Er wordt heerlijk gecomponeerd en geschreven. Ik zal in de toekomst graag weer naar nummers als In The Beginning en de titeltrack luisteren. Ook het eigenzinnige Lord Of Chaos is een feestje voor de oren. Fijne balans tussen hardrock en progrock met daarbij een stel puike muzikanten. Een mooi begin van Magnum!

Ik wist al precies hoe dit zou gaan klinken. Om Lennert wat tijd te geven om The Kinks te marathonnen, geef ik deze Magnum maar een kans. Een weggegooid uur zou ik het nou ook weer niet willen noemen. Magnum anno 2018 is nog altijd een degelijke band, maar de bejaardheid straalt er wel behoorlijk van af. Er is weinig spanning, de muziek steekt niet heel interessant in elkaar en er wordt vooral op safe gespeeld. Er is veel sfeer, maar dat maakt een nummer als Without Love wel wat saai. Tell Me What You've Got To Say is dan wel weer een positieve uitschieter en kunnen de heren nog even wat vlammen. Dit album is enkel en alleen voor de trouwe fans.

Eindstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Into The Valley Of The Moonking
8. Princess Alice And The Broken Arrow
9. Sleepwalking
10. Rock Art
11. Escape From The Shadow Garden
12. Goodnight LA
13. The Eleventh Hour
14. Lost On The Road To Eternity
15. Sacred Blood "Divine" Lies
16. The Visitation
17. On The 13th Day
18. Brand New Day
19. Breath Of Life

Ik ben dol op de manier waarop Magnum hier keyboards gebruikt en hoe ze al verhalend hun muziek brengen. Bob Catley is hier ook echt de ideale zanger voor, maar in tegenstelling tot het debuut, prikkelt dit album me niet echt. De songs bieden weinig uitdaging voor de luisteraar en weinig spanning. Een song als Reborn is best ok en So Cold The Night doet daar in mijn ogen nog wel een schepje bovenop, maar in andere songs valt Magnum best vaak in de herhaling. All Of My Life wordt er gewoon erg saai van. Magnum II mist het frivole van het debuut en de drang naar avontuur en het experimenteren, al luistert het verder wel heel aardig weg.

Tussenstand:
1. Kingdom Of Madness
2. Magnum II

Aangezien de gemiddeldes na dit album de weg naar beneden inzetten, vrees ik dat dit voorlopig de laatste Magnum is die ik ook echt goed ga vinden. Ik ben van huis uit al geen liefhebber van AOR, maar de manier waarop Magnum dit genre benaderd, kan ik verrassend goed hebben. Misschien omdat Magnum wat gevarieerder is dan zijn conculega's is en tot nu toe aardig nog met een voet in progrock is blijven staan.

natuurlijk is How Far Jerusalem een tamelijk epische track en absoluut een van de beste songs die de band tot dan toe uitgebracht heeft. De rest van On A Storyteller's Night mag er grotendeels ook wel wezen. het tempo na de opener gaat helaas wel naar beneden, maar ook in rustigere wateren maken de Britten indruk. De meeste songs zitten knap in elkaar, maar het meeste kruit is verschoten met de opener. Sommige tracks op de tweede helft doen me dan ook duidelijk minder, maar over de gehele linie is het een goed album.

Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. On A Storyteller's Night
4. Magnum II
5. The Eleventh Hour

Zijn er echt mensen die dit te gek vinden en het verschillende keren per jaar luisteren? Ondanks dat Magnum er op dit album er weer wat meer tempo (pit wil ik het nog niet noemen) in gooit en zowaar nog met leuke gitaarsolo's strooit, is dit toch echt meer van hetzelfde. Ik begin me langzaam te beseffen dat ik Bob Caltey als zanger niet meer echt de moeite vind. De gemiddelde ouwe lullen rockzanger doet het niet slechter eigenlijk. Dit album opent met redelijke songs, maar zakt op den duur met zeikerige songs als So Let It Rain en semi-stevige rockers als Dance Of The Black Tattoo. Misschien moeten we Magnum maar zien als je oude pa die nog even de jonge held probeert uit te hangen. De koortjes op From Within jeuken echt heel erg hard en dan moet een plaat als deze ook nog eens een uur duren..


Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Into The Valley Of The Moonking
8. Princess Alice And The Broken Arrow
9. Sleepwalking
10. Rock Art
11. Goodnight LA
12. The Eleventh Hour
13. The Visitation
14. On The 13th Day
15. Brand New Day
16. Breath Of Life

Dit gaat alweer de goede kant op. Grappig om te lezen dat sommige mensen het vervelend vinden dat ze weer wat teruggaan naar hun oude geluid. Ik snak ernaar om eerlijk te zijn. Het is een verademing om Magnum weer wat symfonischer te horen spelen. Poprock past de band niet en het gezelschap klinkt langzaam maar zeker weer meer als zichzelf.

Toch is Magnum er op dit album nog lang niet. De hoes is eindelijk weer het aangluren waard en ditmaal zijn er maar weinig songs waar ik me aan stoor. Be Strong is me nog wat te modern, maar kan ermee door. Inside Your Head vind ik slaapverwekkend, maar Dragons Are Real heeft zeker goede momenten. Ik mis nog steeds de Magnum die platen nog voor een goed deel wist te vullen met puike liedjes. Die Magnum hoor ik hier nog steeds niet. Zeker niet naar het einde van de plaat toe, waar het toch weer afzwakt.


Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Princess Alice And The Broken Arrow
8. Sleepwalking
9. Rock Art
10. Goodnight LA
11. The Eleventh Hour
12. Brand New Day
13. Breath Of Life

De eerste plaat waar ik moeite heb om Magnum te herkennen. Dit zijn echt niet de beste jaren van de band. Altijd lullig als je muziek niet binnen de algemene smaak valt. De band mag hier dan wel een stuk directer spelen en musiceren, maar dit album is anno 1994 gedoemd te mislukken. Ook al weet Magnum weer degelijk uit de hoek te komen met goede zang en mooi gitaarspel, lukt het niet om daar echt boven te stijgen, zoals ze tot medio jaren tachtig deden. Er wordt wat krampachtig (en kortstondig) geëxperimenteerd met Reggae en akoestische rock, maar het resultaat is soms toch vrij lullige muziek met dito teksten. Dit doet het hooguit goed als achtergrondmuziek. Magnum is hier toch wel het spoor bijster en probeert krampachtig publiek te trekken. Ik kan me wel voorstellen dat ze hierna het bijltje erbij neergegooid hebben.


Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Sleepwalking
8. Rock Art
9. Goodnight LA
10. The Eleventh Hour

Gezapig, langdradig en vooral meer van hetzelfde. Alles wat ik over Magnum te zeggen heb, heb ik wel gezegd in de reviews van de laatste tien platen. De hardrock uit de begindagen met sprongen naar progrock en AOR was erg leuk. Goed gezongen, goed gespeeld en veel mooie liedjes gehoord, maar Sacred Blood laat (weer) precies horen wat de band de laatste tien jaar uitgespookt heeft. Weer een uur van wat je op de laatste vijf platen ook al kon horen. Over twee maanden brengt Magnum weer een nieuwe uit. Ik weet al precies hoe die zal klinken, dus ik laat deze marathon ook echt voor wat het is. Ergens ben ik nog wel benieuwd hoe de heren live zijn, maar ik ben toch te bang voor een setlist met minstens de helft aan nieuw materiaal. Conclusie: een handvol goede platen, veel degelijk, maar saai werk en een paar draken. Het is me volkomen duidelijk waarom deze band nooit doorgebroken is.


Eindstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Into The Valley Of The Moonking
8. Princess Alice And The Broken Arrow
9. Sleepwalking
10. Rock Art
11. Escape From The Shadow Garden
12. Goodnight LA
13. The Eleventh Hour
14. Sacred Blood "Divine" Lies
15. The Visitation
16. On The 13th Day
17. Brand New Day
18. Breath Of Life

Dit klinkt weer meer als Magnum dan op Goodnight LA het geval was. De keyboards zijn weer terug en Stormy Weather klinkt als vanouds. Na de leuke opener wordt het helaas voor mij toch wel rap minder. De scherpe randjes zijn hier wel zorgvuldig weggevijld en het songmateriaal doet me verder niks. Wel ben ik benieuwd hoe Magnum zich in de jaren negentig zal ontwikkelen. Ik ga ervan uit dat dit album een behoorlijke flop was. Precies het soort muziek waar men begin jaren negentig niet meer op zat te wachten. Het is duidelijk Magnum, maar behoorlijk zoet en het maakt toch weinig indruk.

Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Sleepwalking
8. Goodnight LA
9. The Eleventh Hour

Ah, Magnum wisselt goede met minder goede platen af. Na het magistrale Chase The Dragon valt The Eleventh Hour wel wat tegen. De AOR is op de vorige platen nooit ver weg geweest, maar hier neemt het de overhand ten koste van de progrock. Breakdown is een goed nummer, maar de rest blijft niet hangen. Toch geldt ook hier weer dat dit album ook zeker geen straf is om naar te luisteren, maar het is vaak wel heel zoetjes. Mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar de meer spannende songs van Magnum. Die kabbelen niet zo lang voort, zoals het hier op The Eleventh Hour vaak wel gebeurt. Young And Precious Souls trekt de aandacht weer even aan, maar kan me niet overtuigen om voor 3,5* te gaan.



Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Magnum II
4. The Eleventh Hour

Met terechte tegenzin dit album beluisterd. Magnum steekt weinig moeite in zijn nieuwe platen, dus ik vraag me af of ik er nog veel aandacht aan moet schenken. Het 'musiceren' is blijkbaar vooral een bezigheidstherapie en een reden om nog optredens te mogen doen, want inhoudelijk stelt het nog verdomd weinig voor. Ik mopper veel bij Magnum sinds de jaren negentig, maar ik draai Chase The Dragon nog regelmatig. Heerlijk album.

The Serpent Rings leunt enkel en alleen nog op de instrumentbeheersing van de muzikanten. Bob Catley klinkt hier wel heel erg uitgeblust, dus hij valt wat mij betreft wel af. De muzikanten spelen nummer na nummer dezelfde zwierige melodiën. Iedere keer net weer andere toonhoogtes, maar als je niet intensief er naar luistert, is het net alsof je een uur hetzelfde liedje hoort. Toch heeft het album een verrassing en dat is de afsluiter Crimson On The White Sand. Dat klinkt dan plots als een echt liedje met een degelijke solo. Verder: saaiheid troef. Hoe lang gaat Magnum dit nog volhouden?

Eindstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Into The Valley Of The Moonking
8. Princess Alice And The Broken Arrow
9. Sleepwalking
10. Rock Art
11. Escape From The Shadow Garden
12. Goodnight LA
13. The Eleventh Hour
14. Lost On The Road To Eternity
15. Sacred Blood "Divine" Lies
16. The Visitation
17. On The 13th Day
18. Brand New Day
19. Breath Of Life
20. The Serpent Rings

Hier word ik dan wel weer erg droevig van. The Visitation is dan niet het absolute dieptepunt uit het oeuvre van Magnum, maar het zit er dicht tegenaan. Waar de vorige plaat nog goed luisterbaar was en zelfs nog z'n momenten had, is dit werk volkomen inspiratieloos en slap. Er zit een soort vrolijkheid in die je ook hoort op de EO-jongerendag. Dit jeukt als een malle en ook al zijn de muzikanten hier bijna op de pensioensgerechtigde leeftijd, het rechtvaardigt deze slappe meuk niet. Oh, wat mis ik de goede songs en de spannende stukken die Magnum ooit schreef. Als de komende platen net zo 'veilig' zijn als deze, dan mag de band er wel een eind aan breien.

Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Into The Valley Of The Moonking
8. Princess Alice And The Broken Arrow
9. Sleepwalking
10. Rock Art
11. Goodnight LA
12. The Eleventh Hour
13. The Visitation
14. Brand New Day
15. Breath Of Life

Grappig. Tegen alle verwachtingen in kom ik hier misschien wel een van de beste albums van Magnum tegen. Ik verwachtte een terugval, maar zit vervolgens te genieten van een plaat die vol goede songs staat. Ik heb echt niks met AOR. Ik verafschuw bands als Journey, maar Magnum maakt het genre meer dan dragelijk met gitaarwerk dat net niet helemaal zonder scherpe randjes is en Bob Catley is verre van de gebruikelijke gladjakker. Het is in mijn natuur om al te rillen van titels als need a lot of love, maar deze ballad steekt verdomde goed in elkaar. Oprecht en misschien daardoor wel mooi. De keyboards duiken weer regelmatig op en op When The World Comes Down duiken precies de elektronica op van de eighties die ik juist wel kan waarderen. Vigilante is de toffe rocksong en daardoor is dit album lekker gevarieerd. Het is mijn wrok tegen AOR dat me weerhoudt om een hoger cijfer te geven.

Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Magnum II
6. The Eleventh Hour

Met goede hoop door naar Wings Of Heaven. De plaat van Magnum die hier op MuMe de hoogste waardering krijgt. Weer komen de verwachtingen niet uit, maar deze keer pakt het niet positief uit. Niet dat ik het direct slecht vindt, maar Wings Of Heaven pakt me niet echt. Het mist sowieso de afwisseling van de voorganger, maar ook het songmateriaal weet me niet echt te pakken. Wild Swan is een mooie ballad, maar verder blijft er niks hangen. Don't Wake The Lion komt nog wel in de buurt hoor. Songtechnisch wat mij betreft zeker niet het beste werk, maar verder klinkt de band als een klokje. Als Magnum op deze manier blijft presteren, zal ik ook nooit onder de drie sterren komen. De heren gaan er wel altijd vol voor.


Tussenstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. The Eleventh Hour

Ik was eigenlijk Legend al weer aan het draaien tot ik besloot om de solowerken van Magnus Pelander mee te nemen. Magnus is het enige overgebleven lid en naar mijn idee ook degene die Witchcraft draagt, dus deze anderhalve plaat waren vooral een gevalletje van: waarom ook niet?

Getooid met een macabere hoes die doet denken aan films over seriemoordenaars, speelt Pelander hier vooral folkrock. Het psychedelische karakter van Witchcraft tref je hier ook wel aan. Omdat het een soloproject is, moet je het ook vooral doen met Magnus Pelander zelf. Vier nummers met een man op een gitaar achter de microfoon. Er is ook een zangeres aanwezig, maar je hoort haar maar weinig. Het zijn maar vier songs, maar dit is toch een alleraardigst EP'tje. Erg prettig om naar te luisteren. Van de vier is Stardust wel echt de beste. Het is alleen jammer dat de teksten zo nu en dan vrij matig zijn.


Tussenstand:
1. The Alchemist
2. Firewood
3. Witchcraft
4. Magnus Pelander - Magnus Pelander EP

Deze lp heb ik nog niet zo heel lang geleden verkocht. Toen ik het lijstje aan het maken was voor de EU thrash marathon, wilde ik er natuurlijk ook wel een paar Nederlandse acts in. Mandator is er toen in gekomen en toen begon het wel te knagen of ik er wel goed aan had gedaan om deze weg te doen.

Ja, dat heb ik zeker! Wat niet wil zeggen dat deze release slecht is, maar er zitten wel een aantal mankementen aan waardoor ik dit album toch niet meer op de draaitafel zou leggen. De productie is er een van. Het geluid is echt vrij mat. Het songmateriaal is ook niet heel bijzonder. Het album doet wel wat aan Metallica denken, alleen is Mandator lang niet zo pakkend. Zeker zo'n kalm tussenstukje als in Faces Of Death verraadt dat. Ik kan me voorstellen dat nostalgiefanaten de kritiekpunten door de vingers zien. Ach, het soleerwerk is best ok en de zanger past er goed bij zolang hij niet zo geforceerd gaat gillen.


Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
3. Lost Century - Complex Microcosm 4*
4. Space Eater - Aftershock 4*
5. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
6. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
7. Apocalypse - Faithless 3,5*
8. Witchhammer - 1487 3,5*
9. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
10. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
11. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
12. Mandator - Initial Velocity 3*
13. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
14. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
15. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Als ik iets van Manilla Road luister, dan is het negen van de tien keer het oude werk. Ik denk dat de top vier inmiddels wel vast staat en wat ik dus niet verwacht had, is dat het asatru-vs-ancient-ones-album Atlantis Rising toch nog behoorlijk wat losmaakt. Ja, het onderwerp is uitermate kaas, maar het is net iets fascinerender dan grappig.

Dit is dus de plaat van de herstart. Je hoort heel goed de gretigheid. Mark Shelton en kompanen verleggen duidelijk hun grenzen, gaan met de tijd mee en komen soms erg heftig uit de hoek. Toch klinkt het over het algemeen nog wat vastgeroest. Het geheel komt eigenlijk net niet helemaal uit de verf, maar toch heb ik veel respect voor wat hier op plaat geknald is. De muziek klinkt net wat volwassener en vooral vrij duister. Hellroadie neemt hier al langzaam wat zangpartijen over. Eigenlijk vind ik hem beter als hij niet als Mark Shelton probeert te klinken. The Shark tovert nog steeds prachtige solo's en riffs uit zijn gitaar. Manilla Road is er nog niet, al ken ik het recentere werk redelijk goed genoeg om te weten dat het oude niveau nooit meer gehaald is. Ik twijfel ook of er hierna nog een plaat gekomen is die zo sfeervol is als deze. Atlantis Rising gaat zeker vaker gedraaid worden.


Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Atlantis Rising
6. Courts of Chaos
7. The Deluge
8. Invasion
9. Metal
10. Out Of The Abyss
11. The Circus Maximus

Tijd voor de eerste klassieker van Manilla Road! Echt spannend was deze luisterbeurt niet, daar ik dit album grijsgedraaid heb. Ik vind het niet het beste werk, maar dit was wel de eerste die ik in bezit had. Ik wist ook eigenlijk niet beter dan dat de band altijd al metal speelde met hier en daar duidelijke rock&roll-invloeden. Inmiddels weet je dan wel beter en hoor je duidelijk de ontwikkelingen. De songs zijn veel directer geworden. Er sluipen steeds meer sword & sorcery dingetjes in. Dat samen resulteert in het geweldige Necropolis. Een nummer dat ik nog regelmatig buitenshuis kan neuriën.

Hoewel dit album nergens slecht of matig is, kakt het na het spetterende en onnavolgbare FLaming Metal System een beetje in. Toch hebben doorsnee nummers als Feeling Free Again en The Ram respectievelijk een tof refrein en geweldige tempowisselingen. Het venijn komt weer terug op het eind met het gitzwarte Veils of Negative Existance en uiteraard Dreams of Eschaton. Er is geen beter nummer over de nucleaire holocaust dan dit. Manilla Road was hier toch wel zijn tijd ver vooruit met screams, sfeer en de kunst van het verhaalvertellen. De band heeft betere platen, maar dit blijft een lekker album.



Tussenstand:
1. Mark of the Beast
2. Crystal Logic
3. Invasion
4. Metal

Waar Spiral Castle een krappe 3,5* scoorde, behaalt Gates of Fire een dikke variant daarop. Dit album is duidelijk consistenter. Geen gekke uitstapjes en wat meer binnen de lijntjes gekleurd. Het levert soms sterk materiaal op, maar sommige tracks worden snel saai, zoals het ruim veertien minuten durende The Fall Of Iljam.

De vertolking van The Frost Giants Daughter is duidelijk het beste wat Manilla Road hier te bieden heeft. Het verhaal van koning Leonidas en zijn 300 Spartanen volgt op korte voet. Shelton levert veel prachtige passages en tof gitaarwerk. Hellroadie gaat af en toe wel erg de mist in met zijn blafzang, maar maakt het enigszins goed met zijn gilletjes. Manilla Road schiet wel een beetje door in de benadering van epic metal met een album van 75 minuten. Dat had echt korter mogen zijn. De knipogen naar oa Flaming Metal Systems en The NInth Wave zijn wel leuk.

Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Atlantis Rising
6. Courts of Chaos
7. The Deluge
8. Invasion
9. Gates Of Fire
10. Spiral Castle
11. Metal
12. Out Of The Abyss
13. The Circus Maximus

Nieuwe marathon, en ditmaal een band die we beiden een warm hart toedragen. Toch ken ik lang niet de hele discografie. Invasion is een album dat ik wel ken, maar voornamelijk draai vanwege The Empire. Het lijkt in elk geval nauwelijks op het klassieke werk of wat de band tegenwoordig doet. Manilla Road laat zich hier sterk inspireren door een band waar ik bijzonder dol op ben: Rush. In de traditie van albums als Hemispheres, Caress of Steel, A Farewell To Kings en 2112, produceren Mark Shelton en co. hier een net wat stevigere versie. Toegegeven, het klinkt wat jong en onbezonnen. De band dreigt af en toe uit de bocht te vliegen, maar de intentie is goed. Eigenlijk is Manilla Road de enige band die echte psychedelische metal gemaakt heeft. Far Side Of The Sun is het beste voorbeeld op dit album, maar het beste nummer is zonder enige twijfel The Empire, dat heerlijk op- en afbouwt en waar vooral Mark zich weer lekker uitleeft op de gitaar. Street Jammer is een fijne, felle track en Centurian War Games een zalig rustpuntje. The Dream Goes On is dan weer vrij kneuterig. Manilla Road kan veel beter dan wat je op Invasion hoort, maar toch wel een fijne aftrap.

Rare volgorde zul je misschien denken, maar we luisteren de platen in chronologische volgorde. Mark of the Beast (of eigenlijk Dreams Of Eschaton, dat was de echte titel) verdween om duistere redenen naar een of ander zoldertje om jaren later op verzoek van fans een keer uitgebracht te worden. Dit album was gepland als opvolger van Invasion.

De psychedelische koers wordt doorgezet. Op enkele passages na is dit een pure spacemetalplaat. Shelton levert hier in mijn ogen zijn beste zangpartijen af. Ik word altijd een beetje emotioneel van Time Trap. Prachtig nummer, ook vanwege de dromerige gitaarpartijen. Dat prachtige spel hoor je eigenlijk de hele plaat terug. Alleen op het matige The Teacher hoor je de saaie rock n roll weer even terugkeren. Het is lastig kiezen tussen al dit moois, maar Mark Of The Beast vliegt van deze hoogvliegers net iets hoger. Manilla Road zet hier een unieke sfeer neer.

Tussenstand:
1. Mark of the Beast
2. Invasion

Weer een album die ik maar voor een nummer draai: Cage of Mirrors. Maar in tegenstelling tot Invasion heb ik de A-kant tot vandaag nog nooit geluisterd. Hier weet ik dat ik helaas maar weinig gemist heb. Het blijft ook een onvoorstelbaar verhaal dat de band Dreams of Eschaton / Mark of the Beast niet durfde uit te geven, maar dit wel. Metal klinkt ongelooflijk dof in de mix, maar bevat veel matige songs. Enter The Warrior en Defender klinken stoer, maar hebben echt niets om het lijf en Mark Shelton zet een vervelende geforceerde stem op. Ik denk bijna dat ik de A-kant instinctief gemeden heb, al is de titeltrack best aardig en voor de verandering heel mooi ingezongen.

De pareltjes staan op de B-kant. Out Of Control With Rock & Roll mag ook vergeten worden, maar Cage Of Mirrors behoort tot de beste songs die Manilla Road ooit schreef. Ook hier weer heel duidelijke invloeden van Rush. Bovendien is het nummer niet alleen muzikaal interessant, maar smul ik ook van het verhaal dat erin bezongen wordt. De screams van Mark zijn ongelooflijk vooruitstrevend. Dat wordt altijd maar vergeten. Far Side of the Sun is niet origineel meer, maar deze versie is erg lekker. Na goed graven in de bagger, vis je op Metal uiteindelijk wel de pareltjes eruit.

Tussenstand:
1. Mark of the Beast
2. Invasion
3. Metal

Waar Voyager het album is waarmee ik Manilla Road leerde kennen, is Mysterium de plaat waarmee de liefde voor deze band echt begonnen is. Toch draaide ik dit album vrij weinig, omdat ik direct overging op de klassiekers. Nu ik Mysterium echt de kans geef, besef ik me hoe goed Manilla Road de laatste tien jaar eigenlijk bezig is. Na het wat eenvoudige The Grey God Passes passeert het ene na het andere stoere nummer, waarbij rauwe energie en mysterieuze sfeer de hoofdmoot zijn. Als ik naar Mysterium luister en mijn ogen dicht doe, waan ik me weer in een of andere rokerige kroeg waar ik vaak toffe, obscure bands heb zien spelen. Topkwaliteit hoor je niet veel hier, maar het is tof en luistert vooral lekker weg vanwege de riffs, solo's en sfeer waar Manilla Road altijd zo sterk in is.

Toch word ik misschien wel het vrolijkst van The Fountain. Het enige akoestische nummer op dit album, waar Mark Shelton voor de verandering eens niet de rol van Conan, een viking of iets anders stoers vertolkt, maar als zichzelf aan de luisteraar richt. BIjna vaderlijk moedigt hij je aan hoe belangrijk je dromen zijn en dat je er altijd voor moet gaan. Dit is een onderschat album. Het is inderdaad geen Open The Gates of Crystal Logic, maar laten we eerlijk wezen. In de herfst van het bestaan van Manilla Road brandt het heilige vuur nog steeds!


Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. Voyager
6. Atlantis Rising
7. Mysterium
8. Playground of the Damned
9. Courts of Chaos
10. The Deluge
11. Invasion
12. Gates Of Fire
13. Spiral Castle
14. Metal
15. Out Of The Abyss
16. The Circus Maximus

Opvallend veel berichten hier, maar dat terzijde. Wat is dit dan toch weer een heerlijk album! Ik maak er geen geheim van dat ik het meest geniet van de psychedelische Manilla Road, maar hier weet de band psychedelica heel mooi te mengen met thrash. Ik heb er geen enkel probleem mee dat het gaspedaal vaker ingetrapt wordt dan losgelaten. Mystification is een plaat die in mijn ogen toch erg met de tijd meegaat, maar tegelijkertijd duidelijk het karakter heeft dat bij Manilla Road hoort. De sfeer is top. De songs zijn geweldig. Zeker Children of the Night, Valley Of Unrest en het fenomenale titelnummer. Van de liveset ken ik uiteraard Masque Of The Red Death (By The Hammer). Wat klinkt de band hier lekker furieus, maar toch regelmatig een tikje mysterieus. Heerlijk album! Wat bizar dat dit album in Nederland zo genegeerd is.


Tussenstand
1. Open The Gates
2. Mystification
3. Mark Of The Beast
4. Crystal Logic
5. The Deluge
6. Invasion
7. Metal