Ik snap de ophemeling van dit album onder een aantal liefhebbers van true metal niet zo. Jag Panzer laat hier een rammelend, knullig, maar ergens ook wel charmant geluid horen, maar de songs zijn eigenlijk niet heel boeiend. Conklin zingt goed en het gitaarwerk mag er soms best wezen. De complimenten zijn er voor The Crucifix, want als Jag Panzer op de epische tour gaat, is het wel meteen heel goed. Je moet alleen door veel middelmatigheid heen werken om tot dat gave slotnummer te komen. Tegenvallend begin van deze marathon.

Wel weer wat beter. Toch blijft mijn kritiek staan. Instrumentaal vaak dik in orde, maar de meeste songs zijn gewoon saai. Het raakt me niet. Toch staan er hier wel nummers op die beter zijn dan de voorgaande drie albums samen en durf ik in elk geval meer dan de matige 3* te geven. Het album klinkt verder moderner en steviger. De band gaat wel wat losser dan we gewend van ze zijn. Daar zit de meerwaarde wel een beetje in, maar verder krijg ik niet de indruk dat de heren zich ook maar een beetje willen onderscheiden van andere bands.

Tussenstand:
1. The Age Of Mastery
2. The Fourth Judgement
3. Casting The Stones
4. Chain Of Command
5. Ample Destruction
6. Mechanized Warfare
7. Thane To The Throne
8. Dissident Alliance

Toch weer een lastig werkje om te beoordelen. We proberen met marathons vooral een mooi beeld van de ontwikkeling ven een band of artiest te krijgen, door alles chronologisch te beluisteren. Een late uitgave zoals deze, maakt het dan wel redelijk lastig. Dit had dus na Ample Destruction moeten verschijnen. Leuk voor de fans, maar daarbuiten zullen niet veel mensen het interessant vinden. Persoonlijk vind ik Bob Parduba een fijnere zanger dan Conklin. Het is ook wel interessant om te horen dat er gezocht wordt naar een symfonischer en mysterieuzer geluid. Er is wat gespiekt van Savatage. Dit album klinkt heel fijn. Met name het gitaarwerk is verder heel erg goed. Het weet alleen niet te verbergen dat Jag Panzer het verschrikkelijk moeilijk vind om boeiende songs te schrijven, want het raakt me allemaal niet. De Iron Butterfly cover is de beste, gevolgd door Never Surrender, dat wel heel opzichtig jat van Rainbows Gates Of Babylon. Verder valt het op dat het geluid soms niet lekker loopt (demo's?). Zodoende voegt dit album eigenlijk maar weinig toe, ondanks dat het me een tikje meer dan de rest van de platen doet.



Tussenstand:
1. The Age Of Mastery
2. The Fourth Judgement
3. Chain Of Command
4. Ample Destruction
5. Mechanized Warfare
6. Thane To The Throne
7. Dissident Alliance

Als een plaat zo berucht is, dan ben ik altijd wel benieuwd of die status terecht is. Jag Panzers Dissident Alliance is zo'n album en ik besef me inmiddels ook dat ik deze nooit ben tegengekomen. Dat is ook wel terecht, weet ik inmiddels. Jag Panzer draaide in 1994 wel een heel grote dampende drol.

Waar dat aan ligt, is niet moeilijk te benoemen. Je kunt je beter afvragen wat er wel goed is. Er wordt goed gesoleerd en de ritmesectie levert prima werk af. Dat kan van de rest niet gezegd worden. Daniel Conca is een ware ramp achter de microfoon. Slechts op Spirit Suicide weet hij nog wel goed te zingen, maar verder is het vals en overdreven. De songs stellen 95% van de tijd echt niets voor. Simpel in elkaar gezet zonder ook maar een greintje passie. Het is onmogelijk te beschrijven hoe lelijk het geluid is. Een album voor de vergetelheid. Dit doe je je ergste vijand niet aan.

Tussenstand:
1. Ample Destruction
2. Dissident Alliance

Voorlopig blijft Jag Panzer me niet echt boeien. Echt een band die super kan spelen en een zanger heeft die een fantastische uithaal heeft, maar de songs zijn als los zand. Gave stukken, maar het geheel valt steevast uit elkaar. Jag Panzer vergeet een punt te maken. Het werkt nergens naar toe en werkt al helemaal niet zijn ideeën uit. Het grootste deel sleept gewoon voort. Ik begrijp inmiddels heel goed waarom deze band nooit groot geworden is.

Tussenstand:
1. The Age Of Mastery
2. The Fourth Judgement
3. Ample Destruction
4. Mechanized Warfare
5. Thane To The Throne
6. Dissident Alliance

Helaas, dit is het dan ook weer niet. Na het erg leuke The Age Of Mastery hoopte ik dat Jag Panzer interessant zou blijven, maar Thane To The Throne is een heel doorsnee conceptalbum. Er gebeurt maar weinig spannends. De songs lijken heel veel op elkaar. De afwisseling is vrij minimaal en Conklin dreunt het verhaal van MacBeth op. De eerste helft is vrij saai en tegen het einde duiken er dan toch betere stukken op. Het is allemaal niet overtuigend en de band klinkt niet bepaald zo dat ze er zin in hadden.

Tussenstand:
1. The Age Of Mastery
2. The Fourth Judgement
3. Ample Destruction
4. Thane To The Throne
5. Dissident Alliance

Ik was me al een beetje aan het afvragen of Jag Panzer wel mijn band zou zijn. Ik hoor de kwaliteiten wel, maar het pakt me niet. Dat scenario leek ook The Age Of Mastery van toepassing, maar vanaf Twilight Years draai ik toch bij. Jag Panzer levert hier een heel afwisselend, maar ergens toch wel coherent album af. In het uur dat de plaat duurt, wordt leentjebuur gespeeld bij Dio, Maiden (Viper heeft een fijne Powerslave sfeer) en Virgin Steele. Er passeert zelfs wat groove metal, maar dat alles wordt puik gepresenteerd. Conklin zingt erg goed en het gitaarwerk is om te smullen. Het is een vreemd album, maar ik mag dat wel hier. De balladesque songs op het eind zijn ook erg bijzonder. NIet alleen omdat er violen in zitten. Take This Pain Away is ook een schitterend nummer. Dat laat misschien wel het manco zien van dit album. Er staan geen krakers op. Wel constant hoog niveau.

Tussenstand:
1. The Age Of Mastery
2. The Fourth Judgement
3. Ample Destruction
4. Dissident Alliance

Fijn, kunnen we dit ook weer afsluiten. Jag Panzer is geen slechte band, maar iedere status hoger dan ze nu hebben, zou simpelweg niet verdiend zijn. Goede zangers en goede gitaristen vind je vaak genoeg, maar uiteindelijk moeten de songs ook de moeite waard zijn. Dat blijft een probleem bij deze band. Erg vaak moet ik toch concluderen dat de muziek het gewoon net niet is. Het is geen straf om er naar te luisteren, maar daar houdt het ook wel mee op. Conklin heeft er soms echt moeite mee om op gang te komen. Sommige songs zijn wat rommelig en de uitvoering van Foggy Dew voegt voor mij echt niks toe. Dan heb ik liever The Dubliners. De rest is vrij standaard. Dat kunnen de uitmuntende gitaristen niet verhullen.

Eindstand:
1. The Age Of Mastery
2. The Scourge Of The Light
3. The Fourth Judgement
4. Casting The Stones
5. Chain Of Command
6. Ample Destruction
7. The Deviant Chord
8. Mechanized Warfare
9. Thane To The Throne
10. Dissident Alliance

Conklin weer terug op het vertrouwde nest en Jag Panzer speelt weer heavy metal. Geen eightiesplaat zoals Ample Destruction, maar de heren gaan redelijk met de tijd mee. Dit is toch wel vrij typische US metal uit de jaren negentig. Modern geluid met de oude vibe.

Maar echt een klik is er niet met dit album. De heel goede songs ontbreken. Tyranny klapt er lekker op en Judgement Day is een fraaie afsluiter. De rest is matig of vreemd. Ik weet niet wat ik van Black moet vinden. Er zit iets in wat ik ergens wel leuk vind, maar tegelijkertijd ook weer niet. Dat heb ik wel veel met The Fourth Judgement. Conklin kan soms fantastisch zingen, maar op andere momenten irriteer ik me er weer aan. Ik parkeer 'm maar op 3,5*. Prima te beluisteren, maar ik denk niet dat ik dit ooit nog zal draaien.

Tussenstand:
1. The Fourth Judgement
1. Ample Destruction
2. Dissident Alliance

De enige plaat waar ik vroeger een beetje doorheen gekomen ben. Na jaren is het ook wel weer leuk om The Scourge Of The Light weer te horen. Van de neoklassieke opening tot het epische slot is het grotendeels wel genieten. Call To Arms en Overlord zijn goede songs, maar tegen het einde kakt het toch wat in. In elk geval weten Conklin en co. ditmaal leuke nummers te schrijven waar het goede gitaarspel mooi op aansluit. Er is geen wereldschokkend materiaal te vinden. De meeste songs zijn best leuk en daarmee is dit album toch een van mijn favorieten van deze band.

Tussenstand:
1. The Age Of Mastery
2. The Scourge Of The Light
3. The Fourth Judgement
4. Casting The Stones
5. Chain Of Command
6. Ample Destruction
7. Mechanized Warfare
8. Thane To The Throne
9. Dissident Alliance

Nu ken ik wel meer albums waarvan je weet (en vrij snel merkt) dat het eigenlijk nog niet af was. Er is even getwijfeld of er een postuum album is dat de moeite waard is en we voelen er weinig voor om verzamelaars te bespreken die enkel zijn uitgebracht om geld in het laatje te brengen. First Rays of the New Rising Sun komt nog het meest overeen met wat Jimi voor ogen had qua opvolger van Electric Ladyland. Nu luistert dit allemaal prima weg. Het gaat inderdaad wat meer de funk en Rhythm&Blues-kant op, maar deze koers heeft zeker wat pareltjes opgeleverd in de vorm van Freedom, Angel en Drifting.

Ergens ben ik wel benieuwd of Jimi alle songs wilde gebruiken. Het is een lange plaat en zeker met die laatste 5-6 songs heb ik het eigenlijk wel gehoord. Er is geen slecht materiaal aan te wijzen, maar op den duur is de boodschap wel duidelijk. Misschien was een nummer a la Voodoo Chile ook wel een goed idee geweest. Anyway, leuk album. Zeker de moeite om eens geprobeerd te hebben.


Eindstand:
1. Electric Ladyland 5*
2. Are You Experienced 4,5*
3. Axis: Bold As Love 4*
4. First Rays Of The New Rising Sun 4*
5. Band Of Gypsys 4*

Ik ben altijd erg enthousiast geweest over dit album. Nu ik het na jaren weer eens draai, moet ik toegeven dat dit enthousiasme toch wel een beetje gezakt is. Halford maakt een prima rentree, maar imponeert minder dan hij eerder deed. Is ook geen schande, want hier zal hij halverwege de vijftig zijn? Ik heb wel de indruk dat dit album nummers bevat die eigenlijk voor Owens bedoeld waren. De groove wordt grotendeels achterwege gelaten en de band probeert weer wat oude glorie te laten herleven. Eigenlijk is het gewoon heavy metal in een passend modern jasje.

Judas Rising zet de traditie van fenomenale openers voort. Heerlijk nummer. Deal With The Devil zet de toon voor de rest van de plaat. Het is geen bijster interessant nummer, maar het wordt wel lekker gebracht. Het is simpel, maar de sfeer is goed. Hellrider is dan weer te gek en Eulogy en Loch Ness laten horen dat Priest zelfs doom kan spelen. Voor mij blijft dit een van de betere platen van Priest.


Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Angel Of Retribution
6. Stained Class
7. Screaming For Vengeance
8. Turbo
9. Painkiller
10. Rocka Rolla
11. British Steel
12. Demolition
13. Killing Machine
14. Point Of Entry
15. Jugulator

Iets beter dan Killing Machine. Ik denk dat twee albums in een jaar simpelweg geen goed idee is, tenzij je uitzonderlijk geïnspireerd bent. Op British Steel vind je een paar van de slechtste songs die Priest tot dan toe uitgebracht heeft. United is echt afgrijselijk en het refrein van You Don't Have To Be Old To Be Wise verpest het hele nummer. Rapid Fire is zo gaaf dat het je op het verkeerde been zet, wat dit album betreft. Zo vurig hoor je ze niet meer. Zelfs niet op Breaking The Law, waar ik nog best een zwak voor heb. Rapid Fire heeft geweldige gitaarpartijen en Halford spuugt zijn zinnen er zowat uit. Echt geweldig. Grinder heeft slechte teksten. De laatste drie songs zijn echt niet meer dan aardig. Behoorlijk overschatte plaat als je het mij vraagt.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Rocka Rolla
5. British Steel
6. Killing Machine

Defenders Of The Faith is altijd een beetje aan mijn aandacht ontsnapt. Het enige wat ik echt kende van dit album is Love Bites. Wel een heel goed nummer. Wat opvalt aan dit album is dat het voor het eerst echt metal is. De productie klinkt voller, maar ook de muziek heeft meer punch dan op de vorige albums. Freewheel Burning is leuk, maar Jawbreaker steelt de show. The Sentinel is ook erg goed. Toch kan ik geen enkel nummer van dit album aanwijzen dat ik tot de beste van Judas Priest reken. Defenders levert dan net niet die topkwaliteit. Daar zit het net onder, maar het is wel heel stabiel. Slechts Some Heads Are Gonna Rolle en Heavy Duty doen me weinig.


Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Stained Class
5. Screaming For Vengeance
6. Rocka Rolla
7. British Steel
8. Killing Machine
9. Point Of Entry

Dit album behoort tot de eerste albums die ik ooit kocht. Vroeger heb ik het nooit veel gedraaid en uiteindelijk heb ik 'm verkocht aan Lennert. Nog steeds heb ik daar geen spijt van. Net als bij Jugulator heb ik nog steeds moeite met de stijl. De groove achtige metal van rond 2000 vind ik gewoon niet prettig in het gehoor liggen. Toch snap ik wel waarom sommige mensen het waarderen. Machine Men is een Painkiller achtige track met furieus spel van Downing en Tipton en ook de drums vallen op. Tim Owens mag gelukkig wat meer dan teksten opblaffen en maakt gebruik van die ruimte om zich te etaleren. Hij blijft een erg goede zanger en ik kan me niet voorstellen dat Halford dit beter kon inzingen.

Er staan een aantal prima songs op dit album. De opener is al genoemd, maar Jekyll And Hyde mag er wezen. Evenals In Between. Verder hoor ik veel stukken die interessant zijn. zanglijnen die meer zijn dan alleen maar wat geblaf. Riffs en solo's die de middelmaat ontstijgen. Nogmaals, de stijl staat me tegen. Ik vind dit geluid simpelweg niet prettig. Daarbij duurt dit album veel te lang. Hier had Priest de 3-4 minste songs moeten weglaten.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Screaming For Vengeance
7. Turbo
8. Painkiller
9. Rocka Rolla
10. British Steel
11. Demolition
12. Killing Machine
13. Point Of Entry
14. Jugulator

Echt verbazingwekkend wat voor hoge scores deze plaat krijgt. Overal hoor ik gejubel, maar dit stelt echt niets voor. Geinige dertien in een dozijn heavy metal. Tuurlijk, Halford doet het uitstekend voor een 66-jarige, maar daar houdt het bijna mee op. De productie is een stuk beter dan op Redeemer. Dan kan ik wel stoppen met de positieve punten. Ik mis K.K. Downing (en Tipton ook wel, met de wetenschap dat hij al jaren parkinson heeft). Het kan niet anders dan dat de gitaarpartijen door Faulkner geschreven zijn. Kom er vandaag achter dat hij de gitarist van Lauren Harris was. Dat zegt toch genoeg mensen? Waarom zijn we wel bij Lauren Harris zo eerlijk om te zeggen dat het niks is, maar hier niet?

Hoe verder ik luister, hoe treuriger ik ervan word. Al na drie nummers was ik er al klaar mee. Waarom vergelijken mensen dit met Painkiller? Twee albums die mijlenver van elkaar staan. Vanaf het oersaaie Traitors Gate valt het op hoe non-priest het klinkt. Judas Priest is dood. Het was een erg leuke marathon, maar het einde is een domper.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Nostradamus
5. Ram It Down
6. Angel Of Retribution
7. Stained Class
8. Screaming For Vengeance
9. Turbo
10. Painkiller
11. Rocka Rolla
12. British Steel
13. Demolition
14. Killing Machine
15. Point Of Entry
16. Firepower
17. Redeemer Of Souls
18. Jugulator

Toch vreemd. Ik was namelijk in de veronderstelling dat ik dit album wel goed vond. Jaren niet meer gehoord natuurlijk en nu ik het weer hoor, valt het toch behoorlijk tegen. Eerlijk gezegd mis ik Halford niet. Ik vind hem een geweldige zanger, maar datzelfde kan ik zeggen van Tim Owens. Owens doet het uitstekend, maar het probleem zit 'm in de saaie songs, slechte teksten en dat lelijke geluid. Ik vind groove metal van de jaren negentig erg lelijk. Nee, Tipton en Downing moeten zich hier echt voor schamen. Ik luister nog liever naar de popmetal van Point Of Entry. Ik had echt niet verwacht dat dit zo'n saaie en lelijke plaat is. Cathedral Spire redt de plaat van een zwaardere onvoldoende.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Screaming For Vengeance
7. Turbo
8. Painkiller
9. Rocka Rolla
10. British Steel
11. Killing Machine
12. Point Of Entry
13. Jugulator

Oef, dit is toch wel met recht een teleurstellend album. Waar het met Hell Bent For Leather en The Green Manalishi (With the Two-Pronged Crown) (nota bene een cover) nog redelijk scoort, is de rest slecht tot redelijk. Evening Star, Take On The World en Running Wild zijn echt rampzalig. Priest maakt het zich hier echt veel te makkelijk of probeert heel overdreven van die popiejopie rock te spelen. qua genre hetzelfde kritiek als ik op Stained Class had. Het grote verschil is dat daar wel klasse op staan. Zoals Halford zingt op Evil Fantasies, hoop ik dat hij dat nooit meer doet.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Rocka Rolla
5. Killing Machine

Beetje nukkig deze plaat ingegaan, omdat ik helemaal geen zin heb ik albums van langer dan een uur. En dan duurt deze verdomme meer dan honderd minuten! Toch ging die tijd sneller voorbij dan verwacht. Ik moest er een beetje in komen, maar uiteindelijk is dit album toch wel erg genieten. Een groots opgezette metalopera. Het klinkt totaal niet zoals je van Priest zou verwachten. Het doet me heel erg denken aan de wat meer orkestrale power metalbands van rond 2000. orkestraties, piano's, veel slepende songs. Ik geef toe dat Priest soms de plank behoorlijk misslaat, maar halverwege de eerste cd komt dat niet meer voor. Twee missers op ruim twintig songs is natuurlijk verwaarloosbaar.

Ik geniet ervan hoe ambitieus de band hier is. En dan is het niet alleen groots opgezet, maar Priest switcht moeiteloos tussen Italiaanse opera en onvervalste metal. De verwijzingen naar Queen zijn ook erg duidelijk soms. Skeptisch bij aanvang, maar uiteindelijk toch heel veel genoten van dit epos.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Nostradamus
5. Ram It Down
6. Angel Of Retribution
7. Stained Class
8. Screaming For Vengeance
9. Turbo
10. Painkiller
11. Rocka Rolla
12. British Steel
13. Demolition
14. Killing Machine
15. Point Of Entry
16. Jugulator

Leuk album! Lekker fel en energiek en... verder niet zoveel eigenlijk. Het mag duidelijk zijn dat Judas Priest hier profiteert van een nieuwe drummer die zichzelf wil bewijzen. Vooral de titeltrack is weergaloos ingespeeld, maar daarna begint de constante dubbele bass al vrij snel te vervelen. Verder is de productie voller en zingt Halford feller dan we van hem gewend zijn. Het is alsof iedereen na Ram It Down de band gesmeekt heeft om meer hardere en snellere tracks, zoals het nummer Ram It Down. Nightcrawler en A Touch Of Evil vind ik nog best goed, maar de rest is me eigenlijk gewoon te simpel. De productie krikt dat niveau nog iets omhoog, maar dichter bij de jubelstatus kan ik niet komen.


Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Screaming For Vengeance
7. Turbo
8. Painkiller
9. Rocka Rolla
10. British Steel
11. Killing Machine
12. Point Of Entry

Nope, wederom niet goed. Toch is Point Of Entry wel een lastig plaatje. Judas Priest maakt geen uitglijders zoals United, maar maakt ook nergens indruk. Het niveau neigt een beetje naar acceptabel al staat daar dus wel tegenover dat er niets van spontaniteit of spanning aanwezig is. Vreemd moment voor Priest om te willen cashen, want anno 1981 was de rauwe NWOBHM nog groot. Daar wordt niet op ingehaakt. Solar Angels draagt de minste afkeuring weg, maar zou op een goede plaat van Priest niet meer dan een filler zijn. Ik heb nog gedacht aan 2*, maar de band krijgt het voordeel van de twijfel. Dit album gaat in elk geval nooit meer gedraaid worden.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Rocka Rolla
5. British Steel
6. Killing Machine
7. Point Of Entry

Verrassend goed album zeg. Het heeft met de titeltrack en Blood Red Skies twee erg sterke songs in huis. Grappig natuurlijk dat de ene felle heavy metal is en de andere een soort popprogmetaltrack is. De songs daartussen komen vrij standaard over, maar stuk voor stuk lijkt er steeds iets niet te kloppen. Daardoor vind ik ze uiteindelijk best leuk. De teksten volg ik bewust niet. Pas met de Chuck Berry cover Johnny B. Goode gaat het mis. Dat soort flauwe rock-n-roll heeft me nooit getrokken en deze cover is dan ook met afstand het slechtste wat dit album te bieden heeft. Ram It Down is niet het beste wat Judas Priest te bieden heeft, maar de meeste songs zijn gewoon best leuk.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Screaming For Vengeance
7. Turbo
8. Rocka Rolla
9. British Steel
10. Killing Machine
11. Point Of Entry

Bij de release heb ik er niet naar omgekeken en ook nu heb ik het gevoel niets gemist te hebben. Het is jammer dat K.K. Downing eruit is, maar ik heb ook niks tegen deze line up. Het gaat me om de muziek en Priest maakt een geweldige fout door met een compleet verrotte productie te komen. Alles lijkt wel een tandje te langzaam gespeeld te worden Rob Halford lijkt er ook geen zin meer in te hebben. Daar komt ook nog bij dat de songs nergens echt boeiend en soms ronduit slecht zijn. De solo's mogen er wel wezen hoor, maar verder klinkt het erg ongeïnspireerd.


Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Nostradamus
5. Ram It Down
6. Angel Of Retribution
7. Stained Class
8. Screaming For Vengeance
9. Turbo
10. Painkiller
11. Rocka Rolla
12. British Steel
13. Demolition
14. Killing Machine
15. Point Of Entry
16. Redeemer Of Souls
17. Jugulator

Je hoeft dit niet per se goed of geweldig te vinden, maar de lage score bewijst toch wel dat er aardig wat bekrompen metalheads rondlopen. Nee, Priest speelt hier geen metal, maar dat mag geen reden zijn om te roepen dat het kut, totaal onrelevant of weet ik wat is. De band is hier absoluut nog zoekende en heeft ook nog veel te leren, maar dit album mag er eigenlijk best wezen. Het is heel lekkere bluesrock. Soms gaat het wat sneller, maar het grootste deel is lekker loom, dromerig en fuzzy. Rob Halford hangt nog veel in de lagere regionen, maar ook die kant van zijn stembanden vind ik tof. Psychedelica viert hoogtij op Winter Retreat en de prachtige ballad Run Of The Mill. Priest spiekt bij Led Zeppelin, Black Sabbath, Uriah Heep en zelfs Pink Floyd. Ik moet natuurlijk ook zeggen dat ik dol ben op die oude sound. Overweldigend is het materiaal niet. Een aantal songs missen een doel, maar over het algemeen is Rocka Rolla wel een aangename verrassing.

Victim Of Changes, (Dreamer) Deceiver, The Ripper.. Ze verpulvereren het debuut. Voor mij komen hier mijn twee favoriete genres samen: klassieke metal en psychedelische rock. Wat een fenomenaal album is dit toch. De A-kant is weergaloos. De A-kant is erg charmant, al weet ik nooit echt goed wat ik met Epitaph moet. Leuk dat Queen geëerd wordt, maar voor het eerst werken Rob's lage vocalen niet (Tyrant was op het randje). Het blijft ook altijd wat lastig om half spacend van Victim of Changes in The Ripper gegooid te worden. Dan was Dreamer Deceiver en Deceiver beter geweest. Heerlijk hoe Halford voluit gilt, terwijl het gitaarwerk ingetogen is. ik houd wel van die contrasten. Jammer dat de B-kant niet zo sterk is, maar toch een heel dikke 4,5*

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Rocka Rolla

Dit album heb ik al jaren niet meer gehoord en in mijn herinnering was het een stuk steviger. Na Point Of Entry wordt al snel duidelijk dat Priest nog steeds op jacht is naar de pegels, maar er is veel meer moeite gestoken in de songs. Electric Eye is direct het prijsnummer hier. Lekker fel nummer met geweldige teksten. De harde klanken van "I'm elected protective, detective, Electric Eye" zijn prachtig toch?

Daarna neemt de felheid weer af, maar levert Priest met songs als Bloodstone, (Take These) Chains en vooral Devil's Child bovengemiddeld werk af. You Got Another Thing Coming blijft een soort van hatepet, al was het in mijn herinnering een stuk slechter. Overall een goed album. Er heerst een fijne sfeer, al zakt de score toch wel een beetje. Ik ben allang blij dat Priest een goed commercieel album aflevert.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Screaming For Vengeance
5. Rocka Rolla
6. British Steel
7. Killing Machine
8. Point Of Entry

Weer een goed album zeg! Het venijn zit 'm in de kop en de staart. Diamons & Rust is een overbodige cover en voor mij het minst interessante nummer van het album. De rest scoort prima. Of het nou de ballad The Last Rose Of Summer is of een spannendere track als Let Us Prey / Call For The Priest. De mooie seventiesklank is nog steeds aanwezig, maar het verschuift onmiskenbaar steeds meer richting metal. Belangrijk ook is dat de band steeds beter gaat spelen. Het totaalplaatje klopt steeds beter, maar Sad WIngs Of Destiny heeft in mijn oren meer charme.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Rocka Rolla

Verder het deel van het domein van Judas Priest in dat ik nooit echt bezocht heb. Vroeger heb ik vooral de post British Steel albums gedraaid en dan vooral Screaming For Vengeance. Best gek als ik daar zo over nadenk, aangezien dit qua genre veel meer op mijn interesse aansluit. Het seventies geluid is nog steeds dik aanwezig. Sommige solo's hebben een duidelijk psychedelisch karakter. Bijkomend kwaaltje van deze productie is het ielige geluid dat best wel wat luisterplezier wegneemt. Zeker als je dan hoort dat Unleashed In The East dan veel beter klinkt. De songs mogen vaak best wel meer knallen. Saints In Hell (mooi, die vibrerende zang) en Beyond The Realms Of Death zijn in elk geval nieuwe favorieten. Op zich is Stained Class een prima album. Niet het beste wat de band geschreven heeft. Op dit punt had de band wel een keuze mogen maken om nog echt in de Sad Wings Of Destiny/Sin After Sin sfeer te blijven of door te stomen naar een echte metalsound. Die twijfel pakt nadelig uit hier.


Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Rocka Rolla

Ja, een vreemde eend in de bijt. Priest levert de meest poppy plaat af in zijn bestaan en ook dat zal bij veel geharde metalfans niet goed vallen. Ik heb 'm altijd eigenlijk wel leuk gevonden. Niet alleen omdat er enkele gave songs op staan, maar de sfeer is hier verdomde goed. In tegenstelling tot een Point Of Entry hoor ik hier veel meer spelplezier en enthousiasme. Turbo Lover is weergaloos en ik geniet nog altijd van Private Property en Out In The Cold. Het geluid is erg goed. Er staan wel een aantal middenmoters op, maar het positieve gevoel heerst.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Stained Class
5. Screaming For Vengeance
6. Turbo
7. Rocka Rolla
8. British Steel
9. Killing Machine
10. Point Of Entry