De plaat waarop het apocalyptische sfeertje plaats maakte voor horror. Burnt Offerings is dus eveneens een duister album, maar op een andere toon dan Night of the Stormrider. niet alleen Dante's Inferno, maar het hele album is een ware afdaling naar de hel. Het kent ten opzichte van de voorganger (die vrij constant is) meer pieken en dalen. Niet dat de dalen nou echt slechte songs zijn. Integendeel. Het blijft van hoog niveau. De pieken daarentegen zijn wel de beste tracks die Iced Earth tot op heden schreef. De titeltrack, Last December, Burning Oasis en uiteraard Dante's Inferno zijn meesterwerken van episch formaat.

Verder is dit ook een logische voortzetting. Schaffer bouwt zijn muziek weergaloos op. Wisselt felle riffs af met prachtige tussenstukken. Precies zoals je dat hoort in Night of the Stormrider. Iced Earth lijkt hierin iets verder te gaan en dat doet me overhalen om Burnt Offerings op de voorlopige eerste plaats te zetten. Wat een triomftocht tot dusverre om de muziek van Iced Earth te luisteren.


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth

Dit album zakt toch even een hele ster. Ik dacht echt dat dit een goed album was. Het klinkt sowieso een heel stuk frisser na de Something Wicked albums. Stu Block is ook een prima zanger voor Iced Earth en misschien ook wel de frisse herstart die Schaffer nodig had. Iced Earth klinkt weer enigszins als herboren, maar daar is alles ook wel mee gezegd.

Het mag inmiddels wel duidelijk zijn dat Schaffer door zijn muze in de steek gelaten is. De beste man komt gewoon niet verder dan simpele hakriffs en dito deuntjes. Er zit geen energie in, geen emotie en daardoor klinkt het wat doods. Ik heb vooral medelijden met Stu Block, die echt zijn best doet. Hij tilt Anthem naar een hoger niveau, maar dt lukt hem verder nauwelijks. Dit album lijkt wel op een terugkeer naar Horror Show, alleen gaat het nu over sciencefictionfilms. Zonde dat ook dit weer zo'n saai album is, maar ik snap waarom veel fans dit weer waarderen. Zodadelijk Plagues Of Babylon, maar ik kijk ertegen op.

Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Dystopia
7. Horror Show
8. The Dark Saga
9. Framing Armageddon
10. The Crucible Of Man

Het ligt niet aan Owens. Het ligt ook niet aan het concept. Het ligt vooral op de manier waarop Iced Earth dit verhaal vertelt. Het hele album is feitelijk één enkele song en dan ook nog op een nogal erbarmelijke manier gebracht. Verhalen kunnen op allerlei manieren vertaald worden op plaat. Je kunt het zo doen dat de doorsnee luisteraar niet eens op de hoogte is van het concept (Cage - Hell Destroyer) of slechts een beetje (King Diamond), maar Iced Earth heeft vooral gekeken naar Pink Floyd's The Wall.

In tegenstelling tot The Wall heeft het op Framing Armageddon geen enkele zin om naar een los nummer te luisteren. A Charge To Keep slaat namelijk in z'n eentje helemaal nergens op. De losse sfeerstukjes met afrodrums evenmin. Laat het hele stuk nou gewoon vlees noch vis zijn. Het is een compleet rommeltje. Volgens mij hebben de bandleden soms geen idee wat ze moeten doen. Als songs al interessant zijn, dan is dat vanwege een aardige riff, solo of refrein. Ten Thousand Strong is niets meer dan The Reckoning met andere teksten. Teveel tekst zelfs, want de melodie wordt vervelend lang gerekt. The Domino Decree is het enige nummer dat in positieve zin opvalt. De hoop op een spetterend slotakkoord gaat direct verloren wanneer de titeltrack met dezelfde saaie oude hakriffs opent. Nee, ik durf wel te stellen dat ik dit album niet begrepen heb. De eerste onvoldoende is een feit.


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Horror Show
7. The Dark Saga
8. Framing Armageddon

Na een puik Something Wicked... hoop je natuurlijk dat de lijn doorgezet wordt of dat het nieuwere werk zelfs beter is. Helaas doet Horror Show vooral denken aan The Dark Saga en is dit album vooral gevuld met simpele songs. Aan Barlow ligt het deze keer in elk geval niet. Hij doet echt zijn best en klinkt absoluut gemotiveerd. Ditmaal is het toch echt (weer) Schaffer die met erg simpele stukken komt aanzetten. Wolf valt in positieve zin op vanwege de snelheid en de teksten, maar behoort zeker niet tot het beste werk van Iced Earth. Damien doet dat wel. Het bevat de fijne, vertrouwde passages en The Omen is overigens ook de tofste horrorfilm die hier bezongen wordt.

Daarna gaat het op veel momenten toch aardig bergafwaarts. Het geluid is matig, dus de solo's vlammen niet. Ghost Of Freedom is een nogal misplaatste ballad hier. Als je een conceptalbum maakt, is het fijn als je je ook aan het concept houdt. Behalve misplaatst ook een vrij beroerd nummer trouwens. Schaffer blijft met doordeweekse riffs komen. Jekyll & Hyde, Dragon's Child, Frankenstein... Het gaat het ene oor in en het andere oor uit. Het slotakkoord is dan wat beter, maar het overtuigt me niet om mijn mening bij te stellen. Als daarbij een cover het beste nummer van de plaat is, roep je het trouwens ook wel over jezelf af.


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. Something Wicked This Way Comes
5. Horror Show
6. The Dark Saga

Samen met Lennert aan de Iced Earth marathon begonnen. Het is voor mij ook een goede manier om eens toe te komen aan platen die vooral stof aan het vangen zijn in de platenkast. Ik geloof dat ik dit album ergens in 2011 of 2012 gekocht heb. Nooit naar geluisterd, omdat de collectie bestaat uit honderden platen.

Ik sta er zelf een beetje van te kijken. afgaande op de gemiddelde scores had ik geen hoge verwachtingen. De successen van Iced Earth beginnen namelijk bij Night Of The Stormrider (nog zo'n album die ik weinig gedraaid heb) en mijn ervaring met ondergesneeuwde debuten is dat ze gemiddeld een 3,5/5 scoren, omdat de fans het niet over hun hart krijgen om een onvoldoende te geven. Hier ben ik toch verbaasd over het relatief lage cijfer, juist omdat dit album erg goed in elkaar steekt. Ik ben verrast door het enthousiasme in combinatie met de virtuositeit. het tempo is vrij stevig, maar gelukkig gooit Iced Earth er regelmatig een rustmoment in, zoals het prachtige akoestische tussenstuk in Written On The Walls. Het zijn de epische meesterwerkjes als Life And Death en When The Night Falls die opvallen, maar Iced Earth en Colors gaan erin als koek. Gene Adam is een uitstekende zanger, maar Matt Barlow geeft uiteindelijk wel het stemgeluid dat van Iced Earth een unieke band maakt. Dit debuut krijgt een krappe 4,5*, omdat enkele songs niet helemaal boeiend zijn en niet echt originele US metal is. Maar dit album gaat absoluut vaker gedraaid worden.

In de jaren na The Glorious Burden had ik niet meer verwacht dat Iced Earth ooit nog met een goede plaat zou komen. Ik zal toegeven dat ik bij sommige werken nog wat tijd nodig had om te concluderen dat ze slecht of matig waren, maar toch. Ik had Iced Earth na de marathon wel afgeschreven en dat is toch wel een wrange conclusie over een band die ongelooflijk populair was toen ik zelf de wereld van metal ontdekte. Des te mooier misschien dat Schaffer dit jaar met een van de beste werken van de band komt.

Incorruptible heeft alles wat ik op de vorige platen miste. En daarmee bedoel ik niet alleen maar goede songs, maar vooral bevlogenheid. Een drang om met iets echt goeds voor de dag te komen en een woede waardoor je echt kan knallen. Iced Earth komt voor de verandering niet met een tiental gezapige, gemaakte tracks, maar met een flink aantal topsongs. Van het heerlijk aggressieve Great Heathen Army tot het epische Clear The Way, is het genieten geblazen. Alleen Brothers is de vertrouwde gaper, maar dat neemt niet weg dat ik tijdens het luisteren nog wel regelmatig heb moeten denken aan Night of the Stormrider en Burnt Offerings. Nee, zo goed is dit album niet, maar het komt voor het eerst sinds vele jaren eindelijk weer eens in de buurt. Dit is een geweldig album.


Eindstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Incorruptible
4. Iced Earth
5. The Glorious Burden
6. Something Wicked This Way Comes
7. Plagues Of Babylon
8. Dystopia
9. Horror Show
10. The Dark Saga
11. Framing Armageddon
12. The Crucible Of Man

Oh, oh, oh, ik weet niet wat me overkomt. Ook Night Of The Stormrider staat al jaren in de kast, maar waarschijnlijk heb ik dit album niet vaker dan 4-5 keer geluisterd. Daarvan toch zeker drie keer in de auto. Nu op mijn zoldertje met een goede geluidsinstallatie is het luisteren van Night Of The Stormrider toch een behoorlijke openbaring gebleken.

Niet alleen is Iced Earth gegroeid, maar heeft het een veel unieker geluid gekregen. Greely is niet per se een betere zanger dan Adams, maar wel één die beter bij de band past. NotS valt vooral op door de sublieme sfeer. Ik ken geen US metalplaat die apocalyptischer klinkt dan deze. Het is iets minder snel dan het debuut. Er wordt vaker gekozen voor kalmere intermezzo's, maar het resultaat is subliem! Dit album staat als een huis. Wat een vakmanschap van Schaffer die de ene na de andere briljante solo uit zijn gitaar tovert. Om maar te zwijgen over hoe goed de songs geschreven zijn. Aanvankelijk vond ik Mystical End iets minder, maar na weer zo'n briljant intermezzo trek ik die kritiek weer terug. Dit is echt een zeldzaam goed album dat de maximale score de enige optie is.



Tussenstand:
1. Night of The Stormrider
2. Iced Earth

Het einde van de Iced Earth marathon. Hij begon erg sterk en eindigt ongeïnspireerd. Ik weet eigenlijk niet wat ik voor nieuws hier neer moet zetten. Schaffer klinkt nog altijd erg inspiratieloos. De songs mogen dan een tikje interessanter zijn dan op Dystopia het geval is. Er worden weer veel typische Iced Earth trucjes van stal gehaald. Het probleem is dat ik die al een album of zeven gehoord heb. Stu Block probeert hier Matt Barlow te imiteren en dat is ongelooflijk zonde.

Halverwege heb ik nog geen enkel nummer gehoord dat echt goed is. Slecht wordt het ook nergens, maar niets blijft hangen. Ieder nummer krijgt een zesje, zeg maar. iced Earth probeert modern te klinken, maar het brengt geen nieuw elan. Ene oor in, andere oor uit. If I Could See You is een uitzondering. Dit wordt heel oprecht gebracht en gezongen. Verder zijn de solo's weer een stuk beter. het zorgt desondanks voor niet meer dan een stevige 3*. Blij dat het voorbij is. Nummer 1 t/m 5 is briljant tot gaaf. 6 t/m 11 is matig tot behoorlijk zwak.



Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Plagues Of Babylon
7. Dystopia
8. Horror Show
9. The Dark Saga
10. Framing Armageddon
11. The Crucible Of Man

De reis door het oeuvre van Iced Earth brengt ons naar een ander album waarvan ik tenminste enkele songs ken omdat ze vaak (altijd) in de live set aanwezig zijn. Watching Over Me heb ik altijd maar zwak gevonden, maar op dit album herpakt de band zich tenminste een beetje. Vooral Burning Times hakt er weer lekker in en klinkt direct al beter dan heel The Dark Saga. Toch slaat Iced Earth hier definitief de nieuwe weg in en mis ik echt het verfrissende geluid van Night of the Stormrider en Burnt Offerings. Net als op The Dark Saga klinkt Iced Earth hier doordeweekser. Niet het 'power metal volgens het boekje', maar nog steeds niet zo kwaad en furieus als op hun meesterwerken. Matt Barlow klinkt hier in elk geval een stuk gemotiveerder en er zijn hier een aantal behoorlijk goede songs te vinden. Reaping stone doet het hier goed. Het valt trouwens wel op dat de mix vrij matig is. orgeltjes en fluitpartijen, maar ook sommige gitaarsolo's komen niet goed naar voren, waardoor het resultaat niet zo spetterend is als het had kunnen zijn.

Dat geldt dan weer niet voor het Something Wicked drieluik waarmee dit album afsluit. Dit doet zelfs denken aan het beste werk van Iced Earth. Dit bevat weer lekkere afwisselingen en furieus riff- en zangwerk. De afsluiters buigen de 3,5* om naar 4. Ik ken het latere werk goed genoeg om te weten dat de top drie inmiddels wel vast staat. Ben benieuwd wie de strijd om de vierde plaats wint.


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. Something Wicked This Way Comes
5. The Dark Saga

Het eerste album van Iced Earth dat ik nooit aangeschaft heb. Nou moet ik wel eerlijk zijn en zeggen dat ik deze cd nooit voor een mooi prijsje tegengekomen ben, maar met het opnieuw beluisteren, kan ik rustig concluderen dat ook dit niks is. Toch jammer, want in mijn geheugen was het een prima werkje.

The Crucible Of Man is in heel veel zaken een logische opvolger van Framing Armageddon. Natuurlijk is er de zangerwissel, waarvan ik me afvraag of het wel de goede keuze was, maar het lijkt wel of Schaffer hier wat songgerichter te werk is gegaan. Het levert zowaar nog een aardig nummertje op (The Dimension Gauntlet), maar verder is het weer een droevige afgang. Barlow zingt vaker slecht dan goed. Schaffer recyclet zijn matigste riffs. Gek genoeg zijn het de samples en exotische instrumenten die dit album de meeste kleur geven.

Kort gezegd: het is een vrij zwak album dat vol staat met saaie riffs en veel slaapverwekkende zanglijnen. Het verhaal interesseert me met een dergelijk album niet eens meer. De Something Wicked Saga bungelt onderaan de ranglijst. Is dit dezelfde band die Burnt Offerings maakte?


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Horror Show
7. The Dark Saga
8. Framing Armageddon
9. The Crucible Of Man

Is dat even een koude kermis... Na geniaal geweld van Night Of The Stormrider en Burnt Offerings in The Dark Saga ondergedompeld te worden. Dat het wat anders zou worden, wist ik wel, maar het lijkt wel alsof alle kracht, alle frivoliteit en vakmanschap uit de band gezogen is. Dat het simpeler is geworden is op zich geen slecht teken, maar deze tien tracks variëren van slaapverwekkend tot 'wel aardig'. Ik ben werkelijk verbaasd over het hoge gemiddelde dat zelfs Night Of The Stormrider naar de kroon steekt. De songs zijn erg simpel qua opzet. Het aantal vlammende solo's is op één hand te tellen. De bassist en drummer zijn gedegradeerd tot achtergrondfiguren. barlow klinkt vaak flauwtjes. A Question Of Heaven is het beste wat The Dark Saga te bieden heeft, maar het kan zelfs niet op tegen het minste nummer van de vorige drie platen.


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. The Dark Saga

Ah! het beruchte The Glorious Burden! Met deze plaat ben ik destijds ingestapt op de Iced Earth karavaan. Burnt Offerings had ik net wat eerder, maar dat vond ik toen nog een erg lastig album. Zodoende heb ik nooit problemen gehad met Tim Owens. Ik vond hem bij Judas Priest al een geweldige zanger. Nu Lennert en ik discografie van Iced Earth aan het doorspitten zijn in chronologische volgorde, krijg je ook een mooi beeld over hoe de band gegroeid is.

Het beeld wat ik krijg, is dat de zangerwissel een erg goed effect had op Iced Earth. Ik denk niet dat de albums beter zouden zijn geworden wanneer Schaffer vastgehouden had aan de duistere thema's en Barlow als zanger. The Glorious Burden is een nieuwe route die meteen veel mogelijkheden biedt. Owens houdt zich in elk geval niet in en valt vaak op met fantastisch zangwerk. Voor het eerst sinds Burnt Offerings hoor ik weer een album dat kwalitatief vrij hoog en constant zit. The Reckoning is de terechte eerste single van dit album. Beste nummer sinds Dante's Inferno. When The Eagle Cries is voor de verandering een prachtige ballad, maar de tekst is zo tenenkrommend slecht dat ik er nooit serieus naar kan luisteren.

Schaffer herstelt zich hier als songschrijver. Opvallend is wel dat The Glorious Burden zelden echt topniveau is, zoals op Night of the Stormrider of Burnt Offerings, maar het niveau is hoog. Niet te vergeten: constant. Op Hollow Man na staan hier allemaal goede songs op. De gitarist Schaffer keert helaas maar zelden terug op het oude niveau. Daarvoor zijn de riffs toch te simpel. De solo op Waterloo daarentegen is fenomenaal. The Glorious Burden stevent Something Wicked This Way Comes voorbij.


Tussenstand:
1. Burnt Offerings
2. Night Of The Stormrider
3. Iced Earth
4. The Glorious Burden
5. Something Wicked This Way Comes
6. Horror Show
7. The Dark Saga

Twee en een half jaar later weer aan de beurt. Waar ik eerder wat negatief was over het rommelige spel, moet ik bekennen dat het over de koptelefoon een heel stuk beter bevalt. Ja het is nog steeds wel wat rommelig, maar ik denk dat een betere productie dat probleem voor een goed deel had kunnen verhelpen. Op andere momenten willen de heren echt wel te snel spelen. Immaculate heeft een paar nummers nodig om op gang te komen, want vanaf The Immaculate Dead gooien de Zweden er meer variaties in en worden er zelfs wat rustpunten ingelast. Sanity's Eclipse / Steel of the Missionary en de titeltrack zijn dan toch wel vrij knappe songs en de Fates Warning cover mag er absoluut wezen. Vooral dan valt op dat deze zanger wel echt goed is. Jammer dat de boel al stil ligt sinds de release van dit album, want met een beetje progressie had dit stel ver kunnen komen.

Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. D.A.M. - Inside Out 4,5*
3. Acid Reign - The Fear 4,5*
4. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
5. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
6. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
7. Target - Mission Executed 4,5*
8. Agony - The First Defiance 4*
9. Immaculate - Atheist Crusade 4*
10. Lost Century - Complex Microcosm 4*
11. Space Eater - Aftershock 4*
12. Paralysis - Arctic Sleep 4*
13. Seventh Angel - The Torment
14. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
15. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
16. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
17. Apocalypse - Faithless 3,5*
18. Witchhammer - 1487 3,5*
19. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
20. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
21. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
22. Mandator - Initial Velocity 3*
23. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
24. Cyclone - Inferior To None 2,5*
25. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
26. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Nog zo'n album dat me getipt is en best goed aanslaat. Grappig dat ik ook dit wel echt beter vind dan de populairdere thrash metalbands die ons land had. Ik hoor hier dus ook wel de potentie die Imperium had met prima songs, gaaf technisch gehalte zonder te overdrijven, goed gitaarwerk en bovenal een geweldige zanger. Ik ben van hem wel echt onder de indruk. Andre Vuurboom lijkt zich nauwelijks te hoeven inspannen om toch scherp en aggressief te klinken.

Natuurlijk hoor ik ook wel wat er nog niet goed gaat. De songs lopen net niet helemaal lekker. Soms krijg ik de indruk dat er net iets teveel hooi op de vork genomen is. Ook de opnamekwaliteit is matig. Het dunne geluid doet wel wat afbreuk aan de muziek. Erg jammer dat deze band nooit verder gekomen is dan deze ene plaat.

Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Calhoun Conquer - 4,5*
6. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
7. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
8. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
9. Target - Mission Executed 4,5*
10. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
11. Silenxce - Search For Distant Lights... 4*
12. Agony - The First Defiance 4*
13. Target - Master Project Genesis 4*
14. Imperium - Too Short A Season 4*
15. Immaculate - Atheist Crusade 4*
16. Lost Century - Complex Microcosm 4*
17. Space Eater - Aftershock 4*
18. Osiris - Futurity and Human Depressions 4*
19. Paralysis - Arctic Sleep 4*
20. Seventh Angel - The Torment 3,5*
21. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
22. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
23. Sabbat - Mourning Has Broken 3,5*
24. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
25. Apocalypse - Faithless 3,5*
26. Witchhammer - 1487 3,5*
27. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
28. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
29. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
30. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
31. Fallen Angel - Faith Fails 3*
32. Mandator - Initial Velocity 3*
33. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
34. Genetic Wisdom - The Fear Dimension 2,5*
35. Cyclone - Inferior To None 2,5*
36. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
37. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Een prettiger album dan je in eerste instantie zou vermoeden. Ik hoor niet zozeer een voortzetting van In-A-Gadda, maar eerder het curieuze debuut. Dit is de laatste met de nog min of meer intacte line up. Het is jammer dat de heren niet doorgezet hebben (al vind ik Captain Beyond ook wel erg tof), want ook hier is veel leuks te vinden. Iron Butterfly kiest voor een vrij sinistere sound. In The Time Of Our Lives mist de snelheid, maar het doet me wat denken aan Am I Evil van Diamond Head. Eenzelfde soort duistere opening. Dezelfde horrorsfeer hoor je ook goed in Filled With Fear. Ik geniet ook heel erg van het frivole Her Favorite Style met leuk orgelgepriegel of het psychedelische Belda-Beast. Ball is een album dat meer te bieden heeft dan je na de eerste luisterbeurt verwacht. Over het algemeen vind ik het weer prettig luisteren.


Tussenstand:
1. Heavy
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Ball

Na een paar nieuwe luisterbeurten kan ik deze marathon beginnen met een verhoging. Heavy staat al enkele jaren in de kast. Een prachtig stukje vinyl met een fenomenale hoes. Destijds kende ik de band alleen van In-a-gadda-da-vida en na de eerste luisterbeurten in die tijd had ik Unconscious Power al als favoriet gemarkeerd. In die zin is mijn mening niet veranderd. Nog steeds vind ik het een weergaloos nummer door de supergave orgelpartijen. ook het gitaarwerk mag er wezen. Fijne melodieën worden daar gespeeld. Verder valt op dat het geluid vrij fel is. Iron Butterfly ontpopt zich hier al tot een band die iets speelt wat sterk lijkt op proto metal. De orgel zorgt voor een onmiskenbaar psychedelisch karakter. de zanger klinkt wel een beetje als Jack Bruce van Cream. Heavy staat vol met fijne liedjes met hier en daar wat uitschieters. Zo vind ik de cover Get Out Of My Life, Woman erg geslaagd en is Iron Butterfly Theme een heel fijne uitsmijter. Deze plaat heb ik expres vaker geluisterd dan nodig was. Niet gelogen: tijdens de eerste luisterbeurt ontdekte ik een verdwaalde vlinder in de woonkamer.

Dit album heb ik altijd wat beschouwd als een single met een heel uitgebreide A-kant. De titeltrack ken ik al zo lang als ik me kan herinneren en wat lange tijd ook het enige wat ik van de band kende. Jaren geleden nam ik deze lp over uit de collectie van mijn moeder, regelde al snel ook een digitaal exemplaar, maar ik kwam nooit verder dan dat ene epos. Toen we twee jaar geleden naar Denemarken op vakantie gingen, zette ik dit album met nog honderd anderen op een schijfje voor in de auto. Hij is voorbij gekomen, maar de nummers vooraf kwamen op de snelweg niet tot zijn recht.

Eigenlijk hoopte ik al die tijd dat die andere nummers ook de moeite waard zouden zijn. Na enkele luisterbeurten kan ik zeggen dat Most Anything You Want en Termination bijzonder fijn blijven hangen. De A-kant mag er wel degelijk wezen. Met name op de twee genoemde nummers hoor je fijne melodieën en een aantrekkelijke spanning. Iron Butterfly speelt over de gehele plaat lekkere psychrock met een dikke orgelsound. De zang is verdienstelijk: niet slecht, maar ook zeker geen topniveau. Hoewel de titeltrack een terechte klassieker is, is deze versie veel te lang. Ik geloof dat live zoiets wel zou werken, inclusief drumsolo. Op plaat gaat het gewoon net te lang door en zijn er teveel momenten waarop er te weinig gebeurt. Kan me wel voorstellen dat zoiets behoorlijk indruk maakte anno 1968.


Tussenstand:
1. Heavy
2. In-A-Gadda-Da-Vida

Veel geluisterd, maar echt tot me doordringen wil het niet. Het bijzondere is er wel van af bij deze band en wat overgebleven is, voelt vooral aan als middle of the road, maar wel prima uitgevoerde hardrock. Het geheel voelt meer aan als bluesrock. Dat merk je ook wel in de tempo's die langzamer zijn geworden. De toetsen zijn niet meer zo prominent. Allemaal niet per se een probleem, maar er zit weinig spanning meer in. Geen beste metamorphosis.

Tussenstand:
1. Heavy
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Ball
4. Metamorphosis

Een weinig bijzondere reincarnatie van de ijzeren vlinder. De hardrock van de heren past wel goed bij de tijd waarin het uitgebracht is, maar alles wat de band kenmerkte, inclusief de vaak pakkende songs, is in geen velden of wegen te bekennen. De zang is vrij matig, de productie is brak, maar de songs zijn wel ok. Hier staat eigenlijk gewoon een leuk kroegbandje te spelen, terend op een grote naam. Het verbaast me dat dit door MCA uitgebracht is.

Tussenstand:
1. Heavy
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Ball
4. Scorching Beauty
5. Metamorphosis

Bijzonder weinig aan toe te voegen, al is dit album wel wat fleuriger dan Scorching Beauty. Zang en productie klinken al een stuk beter, waardoor ik dit album een tandje beter vind. qua genre neigt het al meer naar rhythm n blues en heeft het meer potentie. Ik sluit ik me aan bij degenen die zeggen dat dit eigenlijk niks met Iron Butterfly te maken heeft. Dat mensen door bepaalde verwachtingen het een slecht album vinden, kan ik me voorstellen, maar ik denk wel dat iets meer verdient.

Eindstand:
1. Heavy
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Ball
4. Sun And Steel
5. Scorching Beauty
6. Metamorphosis

Oeps, nog niks geschreven hier!

Weer een plaat waar ik bij het verschijnen wel wat moeite mee had. Geen makkelijk in het gehoor liggende en pakkende krakers, maar lange songs die beduidend moeilijker te verteren waren. Het album belandde in de kast en kwam er recent weer eens uit.

Inmiddels kan ik ook deze goed hebben. De meer proggy stijl van Maiden bevalt me echt beter en het pakkende zit er beter in dan ik vroeger dacht. Met name de eerste songs vallen snel op hun plaats. Ik geniet echt van het spel op songs als Brighter Than A Thousand Sons, Out Of The Shadows en For The Greater Good Of God. Het venijn zit weer in de staart. Ik moet dit album toch echt vaker gaan draaien.

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. Seventh Son Of A Seventh Son
4. The Number Of The Beast
5. Somewhere In Time
6. Iron Maiden
7. Fear Of The Dark
8. Dance Of Death
9. Piece Of Mind
10. A Matter Of Life And Death
11. Brave New World
12. No Prayer For The Dying
13. The X Factor
14. Virtual XI

Een onbetwistbare heropleving van Iron Maiden. Met de terugkeer van Bruce Dickinson en in iets mindere mate Adrian Smith heeft de band weer nieuw elan. De songs werken een stuk beter. Het geluid is prettig en er valt ook echt meer te genieten. Het album heeft beduidend meer visie, al kan ik me bij veel nummers voorstellen hoe het met Blaze geklonken zou hebben. Punt is dat Maiden een powerhouse nodig heeft en dat kan Blaze niet.

Met The Wicker Man wordt nog heel even teruggekeken naar Maiden oude stijl: snel, aggressief en bondig. Daarna krijgen we vooral lange nummers voorgeschoteld die Harris' liefde voor oude progrock verraden. Alles wel in een duidelijk Maiden jasje overigens. Sommige nummers zijn nog wel echt te langdradig, zoals de afsluiter, maar andere zijn zeker raak, zoals Ghost of the Navigator en Blood Brothers. Iron Maiden nieuwe stijl en zeker geslaagd.

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. Seventh Son Of A Seventh Son
4. The Number Of The Beast
5. Somewhere In Time
6. Iron Maiden
7. Fear Of The Dark
8. Piece Of Mind
9. Brave New World
10. No Prayer For The Dying
11. The X Factor
12. Virtual XI

De herinneringen aan dit album die ik had, waren eigenlijk niet heel positief. Net als bij Lennert, was dit het eerste album van Maiden waar ik echt naar kon uitkijken. Dat deed ik destijds ook, want Wildest Dreams op Waldrock '03 smaakte wel echt naar meer. Het album zelf viel me eigenlijk wat tegen en dat had er vooral mee te maken dat het qua opzet heel anders is dan de klassiekers uit de jaren tachtig. Voeg daar ook maar de ongelooflijk lelijke hoes en zelfs dat copy control dingetje waardoor ik de cd niet kon afspelen op een computer. Enfin, ik heb er destijds wel redelijk vaak naar geluisterd, maar al vrij snel verdween het in de platenkast om er eigenlijk niet meer uit te komen.

Tot deze marathon dan. Stof eraf geblazen. CD'tje erin en warempel toch echt genieten. Wildest Dreams werkt nog steeds wel, maar ik geniet plots veel meer van de andere songs. Vooral No More Lies, Montsegur en Gates Of Tomorrow springen er echt uit. Matig wordt het alleen op Age Of Innocence, maar dat komt misschien ook wel omdat het album eigenlijk gewoon wat te lang duurt. Verder eigenlijk weinig commentaar hier. Het geluid is bijzonder helder en daardoor komen alle toeters en bellen goed aan bod. Bruce zingt uitstekend. Ik ben de aanpak van Maiden hier toch wel erg gaan waarderen. Ik heb de plaat zelfs nog vaker gedraaid na het samen met Lennert gehoord te hebben.

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. Seventh Son Of A Seventh Son
4. The Number Of The Beast
5. Somewhere In Time
6. Iron Maiden
7. Fear Of The Dark
8. Dance Of Death
9. Piece Of Mind
10. Brave New World
11. No Prayer For The Dying
12. The X Factor
13. Virtual XI

Verdorie! Dan ben je bezig te luisteren naar Virtual XI en dan besef je je dat je nog niks geschreven hebt over Fear Of The Dark en The X Factor!

Over Fear Of The Dark kan ik altijd kort zijn: goed album! De titeltrack overtuigde me om fan te worden van Iron Maiden. Alleen dan wel de versie van A Real Live/Dead One. De studioversie loopt net iets minder goed en grooved ook niet zo. Toch blijft het een magistraal nummer. Voor Maiden moet dit wel een moeilijke plaat geweest zijn. Ondanks dat er met Be Quick Or Be Dead, From Here To Eterity en Afraid To Shoot Strangers wel echt geweldig materiaal op te vinden is, lijkt Maiden zich wat moeilijk te kunnen vinden in de sound van de jaren negentig. Op The Fugitive en The Apparation is de band wel erg aan het worstelen. GElukkig blijft vooral het goede werk hangen.

Ik heb op de basisschool een juf gehad waarvan ik de shirts altijd tof vond. Ik weet nog wel dat toen ik dat tegen haar zei, zij reageerde met dat ik ze later wel mocht hebben. Een jaartje of vijf-zes geleden zag ik een klassenfoto. Ik herkende direct haar Fear of the Dark shirt

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. Seventh Son Of A Seventh Son
4. The Number Of The Beast
5. Somewhere In Time
6. Iron Maiden
7. Fear Of The Dark
8. Piece Of Mind
9. No Prayer For The Dying

Een heerlijk debuut dat ik inmiddels wel kan dromen. Toch heeft het zijn verbeterpuntjes, want Prowler, Running Free, Charlotte The Harlot en Iron Maiden blijven toch ietwat knullige songs. Nog steeds wel goed materiaal, mede door het gave geluid dat Maiden hier neerzet. Productietechnisch nog wat dunnetjes, maar voor een debuut wordt hier al goede zaken gedaan. En dan zijn er natuurlijk die geweldige songs als Phantom Of The Opera en Sanctuary (op mijn oude cd'tje althans). Leuk om te horen dat de heren hier qua geluid nog wat zoekende zijn en zich ook begeven op het vlak van psychedelische metal. Een substroming die het helaas afgelegd heeft tegen enerzijds steeds harder wordende metal en anderzijds commercieele hair. Maiden volgt zijn eigen koers, maar brengt hier met Transylvania en vooral Remember Tomorrow twee psychedelische pareltjes. Heerlijk debuut! Ik mag de stem van Paul Di'anno ook graag horen hier.

Een dijk van een album! Het bulkt van de kwaliteit, heeft die iconische hoes en het is verdomd lastig om hier serieuze kritiek te leveren. De line up is fantastisch, dus ik kan me goed voorstellen dat veel mensen schrokken toen Paul Di'anno vertrok. Wat is die man hier op dreef zeg! sterke zangpartijen en uithalen die prachtig zijn. Misschien ook wel omdat je ze van hem, met zijn bereik, misschien niet zou verwachten.

Dit album was een van de eerste die ik van Maiden kocht. Ik weet nog goed dat ik aan Di'anno moest wennen. Maiden zet hier vol in op de melodieën, zonder de agressie uit het oog te verliezen. Als luisteraar rol je van de ene in de andere klassieker. Iedere fan zal hier wel andere favorieten hebben. Ik wil altijd wel een lans breken voor Drifter, maar ik ben ook helemaal fan van de primitieve energie van Genghis Khan. Topplaat in elk geval! Er is zoveel te horen hier.


Tussenstand:
1. Killers
2. Iron Maiden

Ha! ik had hier al vier sterren staan en daar verander ik verder niets aan. Ik heb nooit een hekel aan dit album gehad, maar ik vond het wel altijd een mindere ten opzichte van wat eerder uitgekomen is. Het geluid is behoorlijk omgeslagen. Het past ook wel beter bij de tijdsgeest, maar de verandering is te abrupt. Als je kijkt naar de songs zelf, dan heeft deze minder pakkende krakers dan de voorgangers. Toch ga je hier eigenlijk geen slechte nummers vinden. Voor een Assassin of Hooks In You zal ik dit album niet snel opzetten, maar Tailgunner mag er best wezen. Holy Smoke is juist een wat leuk jolig liedje met een goede, serieuze tekst. Op de titeltrack hoor je voor het eerst de folkinvloeden. Ook een leuke ontwikkeling! Fates Warning heeft prachtige melodieën, Run Silent, Run Deep en Mother Russia zijn fijne semi epics. Bring Your Daughter... is in mijn ogen een onderschatte hit. Bruce schreef het voor zijn soloplaat. Hij gaat er heerlijk op los, maar ik snap wel waarom Steve Harris dit voor Maiden wilde hebben. Dit album heeft nog best wat te bieden hoor. Wat mij betreft wordt NPFTD vaak te makkelijk afgeserveerd.

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. Seventh Son Of A Seventh Son
4. The Number Of The Beast
5. Somewhere In Time
6. Iron Maiden
7. Piece Of Mind
8. No Prayer For The Dying

Een wat lastig album. Ik luister er nog altijd met veel plezier naar, maar ik kom zelden tot de B-kant. Of beter gezegd: ik houd ik vaak bij de eerste drie songs. Die zijn werkelijk fenomenaal. Revelations en Flight Of Icarus zijn na al die jaren nog grote favorieten en laten goed horen welke operesque kant Dickinson op wil. Harris levert met The Trooper een van zijn beste songs af (ook al moet ik toegeven deze te vaak gehoord te hebben), maar daarna zakt het voor mij toch wat in. Geen slecht materiaal te vinden op dit album, maar Still Life, Quest For Fire en Sun And Steel zijn voor Maiden begrippen toch wat mager. To Tame A Land vind ik zelfs vrij ongeïnspireerd en dat doet mij als Dune liefhebber wel een beetje pijn.

Kijken we naar de hele plaat, dan is dit ook vrij terecht een klassieker.

Tussenstand
1. Killers
2. The Number Of The Beast
3. Iron Maiden
4. Piece Of Mind

Een mythische plaat waarvan ik alleen maar kan dromen dat ik erbij was. In deze jaren had Maiden alles perfect voor elkaar: een goed ingespeelde band, een super geluid, thema's die je prikkelen en een tekenaar die iconische artwork afleverde. Ik geloof niet echt in perfecte albums, maar er is bijna niets negatiefs te melden over Powerslave. Je doet je ogen dicht bij Aces High en je vliegt mee in de slag om Engeland. Je hoort de duels in The Dualist en je laat je meeslepen in de tragiek van de zeeman die een albatros doodde in The Rime Of The Ancient Mariner. Harris en Dickinson schrijven zelden samen, maar hun songs vullen elkaar heel goed aan. Daarbij zijn ook de 'mindere' nummers van ontzettend hoge kwaliteit. Voor Flash Of The Blade mag je me gerust wakker maken. en Powerslave is een epic die me als zestienjarige meteen bij de nek greep. Een meesterwerk!

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. The Number Of The Beast
4. Iron Maiden
5. Piece Of Mind

Dit was de eerste klassieker van Maiden die ik kocht (Virtual IX was de eerste) en dat deed ik vooral vanwege The Evil That Men Do. Die kende ik dan weer van The Best Of The Beast. De verzamelaar die ik uit de kast van mij pa gegapt had om deze vervolgens maandenlang grijs te draaien. Nog altijd ben ik dol op dat nummer. Met de kleine collectie die ik destijds had (ik was zestien), is deze cd ook vaak in de speler verdwenen. Ik ken 'm helemaal van buiten, ook al skipte ik de titeltrack vaak. Deze plaat van Maiden klinkt vooral lekker mysterieus. Moonchild en Infinite Dreams hebben fantastische teksten en geweldige melodieën. Net als op de voorgaande platen opent ook deze met vuurwerk. Can I Play With Madness ben ik over de jaren juist gaan waarderen. Bij de titeltrack is het kwartje juist enkele jaren geleden gevallen toen de band het fenomenaal vertolkte op Fortarock. Bleek zelfs een van de uitschieters te zijn. Nu ik het weer op album hoor, komt het wederom niet top over. Maiden heeft betere epics geschreven, maar het heeft potentie. De afsluiters zijn eveneens fantastisch. Het laatste album dat kansrijk was voor de eerste plaats en de laatste van de gouden jaren. Ook al heeft de band in mijn ogen nooit een slecht album uitgebracht.

Tussenstand:
1. Powerslave
2. Killers
3. Seventh Son Of A Seventh Son
4. The Number Of The Beast
5. Somewhere In Time
6. Iron Maiden
7. Piece Of Mind