Een A-kant die best te doen is en een B-kant die verraadt welke richting Earth & Fire op gaat. Ik snap heel goed dat de scores behoorlijk zakken. De symfo is weliswaar een beetje terug. De eerste vijf songs hebben een aardige, dromerige sfeer, maar de hoogtijdagen lijken me wel voorbij. Er zat niet echt iets tussen wat indruk maakte. 78th Avenue laat dan de eerste echte pop horen, waarbij ik na moet geven dat Jerney Kaagman wel erg mooi zingt. De lagere klanken zijn eruit. Eerlijk gezegd herken ik Anita Meyer niet. Zou echt niet weten hoe ze klinkt. Het is de flauwe pop die het album de das omdoet. Daar kan het redelijke begin niet tegenop.

Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire
4. To The World Of The Future
5. Gate To Infinity

Door dat luisterbare zal ik niet lager gaan dan 1,5* Dat is voor mij de grens tussen een 1* en 1,5*. Het is nou niet zo dat ik deze plaat steeds per se uit wilde zitten. Het was uit te zitten, maar daar is alles ook wel mee gezegd. Het zet de fantasieloze koers van Andromeda Girl nog wat verder voort. Het grootste deel van de songs is vrij zwak en behoorlijk kitscherig. Ik mis de thematieke epics van de tweede en derde plaat. Dit is gewoon een berg simpele, flauwe popsongs waarin Jerney Kaagman alle aandacht naar zichzelf toetrekt. Al het andere doet er niet toe, terwijl de band ooit ook nog draaide om gitaar en toetsen. Misschien dat ik daarom de titeltrack nog wel redelijk te doen vind. Ben benieuwd of dit een middelvinger van Gerard is. Volkomen terecht dat hij ten tijde van de release allang vertrokken was, maar het is wel erg jammer dat Earth & Fire zo'n dood gestorven is. Op basis van albums als deze is het goed te begrijpen waarom eighties pop minder gewaardeerd wordt dan die van een decennium eerder.

Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire
4. To The World Of The Future
5. Gate To Infinity
6. Reality Fills Fantasy
7. Andromeda Girl
8. In A State Of Flux

Het voelt totaal niet aan als Earth & Fire. Jerney is hier compleet inwisselbaar voor elke popchick. Ton Scherpenzeel maakt het geheel ergens nog wel dragelijk, maar dit hele project is gedoemd te mislukken. Deze feniks is bepaald geen hergeboorte. Het enige wat dit album bewijst, is dat Jerney Kaagman niets is zonder een goede songwriter. Op de eerdere platen zijn dat de broertjes Koerts en hier is dat Ton Scherpenzeel. Zodra de aandacht naar instrumentale stukken gaat, wordt de muziek wel wat interessanter, maar bovenal is dit een vervelende eighties vehikel. Op de eerste helft staan nog best aardige momenten, maar de tweede helft is erg matig.

Eindstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire
4. To The World Of The Future
5. Gate To Infinity
6. Reality Fills Fantasy
7. Andromeda Girl
8. Phoenix
9. In A State Of Flux

Lastig album. Deze heb ik vier keer gedraaid om tot een conclusie te komen. Er zijn elementen die ontzettend goed zijn, maar aan de andere kant heb ik ook best wat moeite met deze plaat. Hoewel Earth & Fire als band duidelijk gegroeid zijn, is het roer omgegooid als het aankomt op stijl. Op de vorige twee albums was de muziek organisch. Lieflijk is ook een goed woord, ondanks dat de thema's dat niet altijd waren. Met organisch bedoel ik ook dat het alle kanten op kon gaan. To The World Of The Future volgt meer een formule (niet in de kwade zin van het woord). Er is een visie. Haaks op het oude organische geluid zijn de nogal harde elektronische klanken waar Gerard Koerts mee gekomen is. Verder is Jerney duidelijk anders gaan zingen en staat ze ongeveer de helft van de zangpartijen af aan een man (ik vermoed Chris Koerts). Het zijn de erg moderne klanken (zelfs vandaag de dag klinkt het nog niet verouderd) die me afstoten, maar aan de andere kant kan ik niet ontkennen dat Earth & Fire hier wel degelijk goed werk doet. Ik vind het een heel knap album. De opener zit knap in elkaar en Voice Of Yonder en Love Of Life kan ik op zich nog wel waarderen. Dit is zo'n zeldzaam album waar je eigenlijk niet blij mee bent, maar waar je het de band wel gunt. Ik weet wel een beetje welke richting Earth & Fire op gaat en dit is het punt waar, in het kader van de affectie, de wegen vriendschappelijk scheiden.


Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire
4. To The World Of The Future

Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik ermee moet. Volgens RateYourMusic is het progressieve pop. In die omschrijving kan ik me wel vinden. Het progressieve deel maakt het minder erg dan het had kunnen zijn, maar de pop is dan ook wel echt pop. Mierzoet bij vlagen en vooral heel erg leeg. Liedjes als Tell Me Why en You hebben nul komma nul waarde. De sfeer is af en toe nog wel ok, maar de goede liedjes zijn gewoon ver te zoeken. Gerard Koerts stelt zonder zijn broer weinig voor en ik snap heel goed waarom hij na dit album de handdoek in de ring gooide. Earth & Fire is gewoon dood. Er staan bijzonder weinig gitaarpartijen op dit album en het is allemaal wel erg simpel.


Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire
4. To The World Of The Future
5. Gate To Infinity
6. Reality Fills Fantasy
7. Andromeda Girl

Naja, beter laat dan nooit toch? Weer een album die lang in de kast gestaan heeft voordat het uitvoerig bestudeerd is. De epische titeltrack is slechts een fractie minder goed dan The Song Of The Marching Children, maar nog altijd fenomenale symfo rock. Jerney is wederom beter gaan zingen en inmiddels begrijp ik wel waarom ze zo bejubeld wordt. Wat is het dan toch verschrikkelijk dat mijn generatie haar alleen maar kent als het brommend jurylid van Idols. Atlantis is dus al een hoogtepunt, maar Maybe Tomorrow, Maybe Tonight gaat daar wat mij betreft overheen. Het marsritme werkt super aanstekelijk en Jerney zingt fantastisch. Wat een heerlijk nummer! Waarom daarna twee korte instrumentals en twee redelijke songs komen, vind ik maar wat raar. Fanfare opent matig, maar herstelt zich goed. Het slotnummer doet me niet zoveel en de zojuist genoemde instrumentals halen de vaart er wel een beetje uit. Van de ruim dertig minuten zijn er twintig sowieso al fantastisch, dus de score is hoog. Ik heb Earth & Fire bijzonder onderschat, merk ik. Al besef ik me wel dat alles wat nu nog goed is waarschijnlijk pure winst is.

Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire

Tijd voor een Nederlandse marathon! Earth & Fire is een band waar ik alleen de eerste drie albums van heb. Hoewel later werk makkelijk te vinden is, ben ik eigenlijk wel benieuwd of ik ze terecht negeer. Dit debuut is dan weer werk waar ik redelijk lang naar gezocht heb.

Dit album ken ik vrij goed, omdat ik er ooit een artikel over wilde schrijven. Is er helaas nooit van gekomen. Mijn huiswerk daarvoor is wel gedaan en dus is het makkelijk meeneuriën met Wild And Exciting (inclusief heavy metal solo!). Mijn favorieten zijn Ruby Is The One en Vivid Shady Land. Wat mij betreft ook de songs waarop Jerney Kaagman het beste uit de verf komt. Twilight Dreamer vind ik ook best aardig, maar daar zingt ze nogal boers op. 21st Century Show klinkt ook best tof, maar heeft echt te lijden onder die slechte tekst. Vivid Shady Land heeft heerlijke symfonische elementen en klinkt ietwat duister en bevat goede baspartijen. Ondanks wat schoonheidsfoutjes (beginnersfoutjes?) verhoog ik toch naar 4,5*. Love Quiver klinkt beter dan ik me kan herinneren en What's Your Name klinkt heerlijk mysterieus (dwarsfluit). Jammer dat de Roger Dean hoes niet de standaard is. Het kapsel van Jerney is toch wel de tegenpool ervan als het gaat om de schoonheid.

Weekend vind ik een tamelijk afschuwelijke hit. De manier van zingen is precies zoals al die popdivaatjes het doen in mijn ogen. De xylofoon is ook een erg kitscherige toevoeging. De koperblazers die je elders hoort, is voor mij ook een no-go. Punt is wel dat de band z'n zaakjes wel voor elkaar heeft. Dat Earth & Fire pop is gaan spelen is commercieel gezien een heel logische keuze. Ook Weekend zit goed in elkaar en ergens zit dat symfo elementje wel verborgen. Het wordt zo gespeeld dat het grote publiek er ook naar kan luisteren. Ik vind het alleen niet goed meer. People Come, People Go is daarom een wat lang, dromerig popnummer. Doordat ik de 'positieve' dingen er wel uit pik, kan ik ook geen zware onvoldoende geven. Ten opzichte van Song Of The Marching Children zijn ze wel behoorlijk gevallen.


Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire
4. To The World Of The Future
5. Gate To Infinity
6. Reality Fills Fantasy

Staat dit al jaren nauwelijks beluisterd in de kast? Altijd leuk wanneer je eigen platenverzameling nog een soort snoepwinkel is, maar aan de andere kant is het ook wel enigszins beschamend. Dit is top notch symfonische rock. De broertjes Koerts leveren hier fantastisch werk af en Jerney Kaagman is beduidend beter gaan zingen. Dit hele album voelt aan als een soort droom. Je hebt helemaal geen hallucinerende drugs nodig om in vervoering te raken. Ik ben dol op het rustige, zweverige karakter van Carnaval Of The Animals en Ebbtide. De spanning van Storm And Thunder is heerlijk en dan ben ik nog niet eens toegekomen aan de machtige titeltrack. De gelijkenissen met Genesis (Nursery Cryme verscheen een maand later) zijn erg opvallend. Wat een prachtig album is dit.

Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Earth & Fire

ELO kiest anno 1976, net als veel andere bands, voor een toegankelijker, poppy geluid. Het valt de Britten niet echt kwalijk te nemen, maar jammer is het wel. Op sommige tracks, zoals de opener, komt de vertrouwde kwaliteit nog wel eens bovendrijven, maar het grootste deel is vrij zoet. De discoflirt Livin' Thing is voor mij de reden om als fan toch wel af te haken. Ik heb de indruk dat de heren de prog niet helemaal willen loslaten, maar op dat vlak gebeurt er eigenlijk niets meer. Een magere drie sterren wat mij betreft.

1. On The Third Day
2. The Electric Light Orchestra
3. Face The Music
4. Electric Light Orchestra II
5. Eldorado
6. A New World Record

Het is nogal kaal vergeleken met Secret Messages. Alsof de halve band vertrokken is en je dat ook in het geluid kan horen. Een aantal songs hebben nog wel hun momenten, zoals Heaven Only Know en Getting To The Point, maar over het algemeen is dit zoete pop zonder inhoud en hoor je ook hier de kitscherige electronica die in mijn geboortejaar zo populair waren. Op den duur gaan de typische refreintjes en de teksten irriteren. Iets wat ik bij ELO voor het eerst ervaar en vandaar ook de eerste onvoldoende.


Tussenstand
1. On The Third Day
2. Time
3. The Electric Light Orchestra
4. Secret Messages
5. Face The Music
6. Electric Light Orchestra II
7. Discovery
8. Eldorado
9. Out Of The Blue
10. A New World Record
11. Balance Of Power

Noemde ik de vorige platen al disco? Die term is hier volop aanwezig. Het wordt wel afgewisseld met rockballads, maar de scherpe randjes zijn er natuurlijk allang niet meer. ELO gaat nog meer voor het grote publiek door met een aanstekelijke en erg toegankelijke plaat te komen. Het zal ongetwijfeld een succesvol album zijn gewest. Totaal niet mijn ding, al vind ik het bij vlagen best aanstekelijk en zie ik de humor er wel van in. Ik zal ook direct toegeven dat ik Don't Bring Me Down echt een heel leuk nummer vind. Disco very. toepasselijke naam ja. Moeilijk voor te stellen dat dit dezelfde band is die No Answer uitbracht.


Tussenstand
1. On The Third Day
2. The Electric Light Orchestra
3. Face The Music
4. Electric Light Orchestra II
5. Discovery
6. Eldorado
7. Out Of The Blue
8. A New World Record

Ten opzichte van het vorige album is in elk geval de productie verbeterd en zit er af en toe net wat meer venijn in de muziek. Ook de wat zoetere liedjes, zoals het afsluitende One Summer Dream, zijn soms erg de moeite waard. Het beste vind je aan het begin en einde. Dat wat je tussenin hoor, heeft een te hoog musicalgehalte. Ik begin de elementen uit de klassieke muziek hier wel heel erg te missen. Die hebben inmiddels wel flink de ruimte gemaakt voor poprockopera.

1. On The Third Day
2. The Electric Light Orchestra
3. Face The Music
4. Electric Light Orchestra II
5. Eldorado

Dit album verrast me dan weer op een fijne manier en veel meer als een logische opvolger van het debuut dan de voorganger van On The Third Day. Het songmateriaal is een stuk frivoler. De composities zijn een stuk interessanter. De muziek doet wel wat denken aan Queen, al verwacht ik niet dat deze band echt invloed had op ELO. Meer de tijdsgeest, denk ik zo. Wat me erg aanspreekt aan dit album is de afwisseling. De heren blijven niet alleen vastplakken aan prog/symfo, maar durven ook met directe songs te komen. Zo vind ik Bluebird Is Dead een fijne, balladesque track. Ook een energieker nummer als Dreaming Of 4000 valt in de smaak. Toch heeft het epischere proggeweld de voorkeur. Ocean Breakup/King of the Universe, New World Rising/Ocean Breakup Reprise en Daybreaker zijn echt fantastisch! Ook met Hall Of The Mountain King kan deze band uit de voeten. Knap werk!

Voorlopige tussenstand:

1. On The Third Day
2. The Electric Light Orchestra
3. Electric Light Orchestra II

Dit is het ook duidelijk niet voor mij. ELO doet me inmiddels denken aan acts als Fleetwood Mac en The Bee Gees. Het is erg toegankelijke en vriendelijke rock. Sterke neiging naar pop en ook de disco (vandaar Bee Gees). Daar kan ik echt niks mee. Tegelijkertijd heb ik ook niet echt een hekel eraan. Qua pop kan het vele malen erger. Daarvoor hoef je alleen maar even radio 538 aan te zetten. De hit Mr Blue Sky vind ik verre van boeiend, met uitzondering van de manier waarop het afsluit. Als het populairste nummer niets bij je losmaakt, dan is de kans klein dat de zestien andere dat wel kunnen. Dit album is duidelijk niet mijn smaak. Jammer, omdat ik deze plaat vaak in mijn handen heb gehad en tegelijkertijd blij dat ik het iedere keer weer teruggezet heb. Allemaal songs met kop en staart.

Tussenstand
1. On The Third Day
2. The Electric Light Orchestra
3. Face The Music
4. Electric Light Orchestra II
5. Eldorado
6. Out Of The Blue
7. A New World Record

Ik behoor, tot mijn eigen verbazing, ook tot de fans. Niet alleen is Secret Messages een lekker geproduceerde plaat, maar zijn de songs behoorlijk goed en hebben de meeste wel hun trekjes die ervoor zorgen dat het erg prettige muziek is. De eighties jas past ELO in mijn ogen dan ook beter dan de mid- en late seventies. De heren creeëren hier een heel fijne mix van rock, pop en prog. Het heeft prachtige, kalmere songs, maar ook lekker energieke. Danger Ahead vind ik erg leuk hier. Heerlijk gedateerd allemaal, maar het smaakt nog goed. Op een bepaalde manier een lekker eigenzinnige plaat.

Tussenstand
1. On The Third Day
2. Time
3. The Electric Light Orchestra
4. Secret Messages
5. Face The Music
6. Electric Light Orchestra II
7. Discovery
8. Eldorado
9. Out Of The Blue
10. A New World Record

Dat deze in de smaak zou vallen, was voor mij geen verrassing meer. Deze lp kocht ik ergens in mijn prille studententijd toen vinyl nog niet aan de nieuwe opmars begonnen was. Een lp voor vijftig cent. De hoes was mooi en ik wist natuurlijk wel een klein beetje van ELO af. Niet dat ik het album grijsgedraaid heb, maar de waardering was er altijd wel. Here Is The News was uiteraard een eye opener. Ik weet nog goed hoe stomverbaasd ik reageerde. Bleek zelfs een heel mooi nummer te zijn.

ELO stapt hier vol vertrouwen de jaren tachtig in. De prog is zelfs weer terug, maar wel met de tijd mee. Flink meer synths dus en minder traditionele(re) instrumenten. Het resultaat mag er absoluut wezen. Hier staan sterke songs op. Goed geschreven, spannend gebracht en zelfs de Beatlesinvloeden van de beginjaren zijn weer terug. Misschien dat ik hier nog wel eens ga verhogen naar 4,5*


Tussenstand
1. On The Third Day
2. Time
3. The Electric Light Orchestra
4. Face The Music
5. Electric Light Orchestra II
6. Discovery
7. Eldorado
8. Out Of The Blue
9. A New World Record

Dit soort albums vind ik altijd erg lastig, zeker als de band in kwestie er minstens flink wat jaren tussenuit geweest is. Ik vraag me ook altijd een beetje af voor wie het gemaakt wordt; jezelf? de fans? de kassa die nog minstens eenmaal moet rinkelen? Dat gevoel overheerst bij Zoom ook. Net als vele reünie(?)platen is de vertrouwde sound in geen velden of wegen meer te bekennen. Ik herken hier niets van ELO in op de zanger na wellicht. Dertien songs op een schijfje gekwakt met waarschijnlijk nog een paar bonustracks voor de trouwe fans die nog de moeite hebben genomen om naar de platenzaak te gaan. Typisch eigentijdse artwork (lelijke, digitale 2000-hoes) erop gekwakt en waarschijnlijk nog een wereldtour.

TJa, het zijn liedjes die erop staan, maar het oude vuur is allang weg. Er is geen moeite gedaan om iets oprechts te brengen. Dat hoor ik verrassend genoeg nog wel op A Long Time Gone. Ook weemoed is een emotie waar iets mee gedaan kan worden. Het is de zoveelste band die als een nachtkaars uitgegaan is. Ik probeer me altijd een beetje voor te stellen hoe ELO anno 1971 gereageerd zou hebben als je ze dit album had laten horen.

Eindstand:
1. On The Third Day
2. Time
3. The Electric Light Orchestra
4. Secret Messages
5. Face The Music
6. Electric Light Orchestra II
7. Discovery
8. Eldorado
9. Out Of The Blue
10. A New World Record
11. Zoom
12. Balance Of Power

Niet slecht. Het heeft een lekker geluid, is energiek en het luistert makkelijk weg, maar het is me te gewoontjes. De zanger is een tikje matig.

Ik kan er weinig meer van maken dan dat dit een geweldig album is. Waar op de vorige platen het heilige vuur wat mij betreft een beetje ontbrak, is het hier volop aanwezig. Het resultaat is een bevlogen album met furieuze riffs en soms ingenieuze songs. Er schuilt weer een hoop viking in de teksten en stiekem ook wel de sfeer. Het is ook wel eens fijn om muziek te hebben wat niet over de liefde of knokken gaat, maar enigszins abstract het leven zelf bezingt. Het is lastig te omschrijven hoe ik het luisteren ervaar, maar het is echt een gevoel van extase. Zeker in Lightening waar lange, hoge gitaarklanken boven de scherpe, duistere riffs uitsteken. Voor het eerst ook trouwens dat ik de stem van Larsen waardeer. Ook op latere platen. Dit is het album dat Enslaved weer terug aan het front brengt. Het vakmanschap spat ervan af.


Tussenstand:
1. Axioma Ethica Odini
2. Below The Lights
3. Blodhemn
4. Eld
5. Frost
6. Mardraum
7. Ruun
8. Vertebrae
9. Vikingligr Veldi
10. Isa
11. Monumension

Een krappe 4,5*. Ik vind dit echt wel het beste album van Enslaved tot nu toe. Het start ijzersterk met As Fire Swept Clean The Earth. Meteen een heel fijne, licht dreigende sfeer. Goede verhouding tussen viking metal en prog. Ik denk dat de heren hun lessen van Monumension wel geleerd hebben: goed geluid, sterke songs. De kwaliteit houdt aan tot en met Havenless, wat tot de beste nummers van de band behoort. Daarna zakt het ietwat in om halverwege A Darker Place vervolgens een spetterend slotstuk te presenteren. Wel flirt Enslaved hier met deathgrunts en dat vind ik toch wel jammer. Dan klinkt het allemaal wat bruut en bot, terwijl Enslaved verder verfijnd en innovatief is. Er is zeker nog ruimte voor groei en dat gaat er nog wel uit komen.


Tussenstand:
1. Below The Lights
2. Blodhemn
3. Eld
4. Frost
5. Mardraum
6. Vikingligr Veldi
7. Monumension

Opvallend laag gemiddelde hier. Enslaved presenteert hier een directer geluid en meer traditionele Noorse black metal, maar minder is het zeker niet. Bjornson komt met erg sterke riffs op de proppen en hier sijpelt duidelijk de liefde naar heavy en thrash metal door. Dat blijkt wel (weer) uit de spaarzame gilletjes. De songs zijn korter en dat zorgt er ook voor dat de band de diepte niet meer echt opzoekt. Ik mis het epische geluid, maar tegelijkertijd geniet ik wel van de aggressie die de heren tentoon spreiden. De epic komt dan nog in de vorm van de fenomenale afsluiter en dat is het moment waarop ik toch ga twijfelen of deze wel of niet beter is dan Eld. Ik geef 'm voordeel van de twijfel. Hier heb ik toch net iets harder van genoten.


Tussenstand:
1. Blodhemn
2. Eld
3. Frost
4. Vikingligr Veldi

Zo heel complex vind ik E eigenlijk niet. Wat Enslaved betreft, vind ik het zelfs een wat simpel album. Van een doorsnee band zou ik zeggen dat het complex is, maar in het geval van Enslaved, zou ik toch echt naar Axioma en Riitiir wijzen. Enslaved zoekt steeds een bepaalde sfeer, vindt die ook wel, maar creeërt vervolgens weinig bewegingsruimte. E mist echt de variatie en ook de sterke momenten. In Times had geweldig soleerwerk. Op E zijn de solo's niet meer dan spastische klanken. Soms ook nog weggemoffeld onder de andere instrumenten. Het is verder een prima luisterbaar album, maar de verveling slaat halverwege toch wel wat toe. De songs an sich vind ik totaal niet boeiend, maar het geluid is verder wel aangenaam. Ik houd het maar op een zesje.

Eindstand:
1. Riitiir
2. Axioma Ethica Odini
3. Below The Lights
4. In TImes
5. Blodhemn
6. Eld
7. Frost
8. Mardraum
9. Ruun
10. Vertebrae
11. Vikingligr Veldi
12. Isa
13. E
14. Monumension

Te vuur en te zwaard zet Enslaved zijn reis voort. De heren openen met hun beste en meest epische nummer tot nu toe. Ik ken de latere Enslaved goed genoeg om te weten dat ze nog flink met progrock gaan flirten, maar eigenlijk gebeurt dat hier zelfs al. 793 een typische seventies prog-epic, maar dan zwaar overgoten met een black/viking metalsaus. Het smaakt natuurlijk heerlijk! De manier waarop Enslaved opbouwt en afwisselt is onmiskenbaar. Daarna volgt meer traditionele black met furieuze riffs en de typerende sfeer. Stuk voor stuk goede songs die allemaal wel iets bijzonders hebben door extraatjes zoals de keyboards van Bjornson of de mooie galmende zang. Duidelijke progressie dus!


Tussenstand:
1. Eld
2. Frost
3. Vikingligr Veldi

Ik ben nooit echt into Frost geraakt, tot vanavond dan. Wellicht komt het omdat na het gave en ijskoude keyboardintro het wat saaie en slecht geproduceerde Loke lostbarst. Gelukkig herpakt Enslaved zich direct met Fenris dat voor black metalbegrippen behoorlijk experimenteel is. Vermoedelijk was ik daar op eerdere luisterbeurten afgehaakt. Instrumentaal klinkt het een stuk beter en dan doel ik niet alleen op de keyboards die vaak onverwachts opduiken en door het goedkope geluid stiekem wel tof klinken, maar de goede riffs, lekker aanwezige basgitaar, de maniakale drums (vooral op Jotunblod en Wotan, op Svarte Vidder mept hij naast de maat) en het duidelijk op elkaar ingespeeld zijn. Voor de sfeer ben je beter af op de eerste helft, Jotunblod en Gylfaginning zijn juist lekker fel (en heel pakkend), maar Isoders Dronning wint de prijs. Snelle stukken afgewisseld met sfeerelementen. Echt heel gaaf gedaan. Daar kan het vikinggelal van Yggdrasil net niet aan tippen.

Tussenstand:
1. Frost
2. Vikingligr Veldi

Ondanks dat mijn score wat zakt ten opzichte van de vorige twee albums, ben ik nog steeds wel onder de indruk van wat Ivar Björnson en Gruttle Kjellson hier bij elkaar geschreven hebben. In Times is een indrukwekkend album, maar de gezette koers begint wat sleet te vertonen. Komt misschien omdat we 'dit' nu al meer hebben gehoord, maar het maakt niet per se door die reden minder indruk. Tegelijkertijd hebben One Thousand Years Of Rain en Daylight wel heel sterke momenten. Ivar staat soms verbazingwekkend goed te soleren. Dit album laat weer voorzichtig wat black metal horen en Daylight heeft imponerende progrocksolo's. Goede kans dat dit in de toekomst nog verhoogd wordt naar 4,5*. Dit album behoort sowieso tot een van de betere van de band.


Tussenstand:
1. Riitiir
2. Axioma Ethica Odini
3. Below The Lights
4. In TImes
5. Blodhemn
6. Eld
7. Frost
8. Mardraum
9. Ruun
10. Vertebrae
11. Vikingligr Veldi
12. Isa
13. Monumension

Isa en Ruun zijn de laatste blinde vlek op de Enslaved radar. De andere was Blodhemn/Mardraum/Monumension en de rest ken ik wel redelijk. Naar deze twee platen keek ik echt uit en daarom is het wel jammer dat Isa in elk geval een tegenvaller is. Het zit 'm niet per se in de nieuwe koers van Enslaved, maar vooral de aanpak ervan. Het geluid is flets en de muziek neigt qua vlakheid erg naar postrock. De sfeer in dat genre vind ik vaak wel mooi, maar ik mis altijd de climax. Er wordt nergens naar toegewerkt. Soms mag het wel een beetje voortdobberen, maar een hele plaat hou ik dat niet vol. "Maar Neogenesis dan?" Vooruit de afsluiter mag er absoluut wezen. Mooi ambitieus stuk! Het is echt het complete voorgerecht dat wat saai is. Goed genoeg om het niet vervelend te vinden, maar te eentonig om interessant te zijn. De viking en black metal elementen zijn nagenoeg spoorloos. Dat is ook wel jammer.


Tussenstand:
1. Below The Lights
2. Blodhemn
3. Eld
4. Frost
5. Mardraum
6. Vikingligr Veldi
7. Isa
8. Monumension

Duister, chaotisch en goed. Mardraum is zonder meer een goede plaat, maar met name door het chaotische aspect, vind ik het lastig om mijn waardering om te zetten in veel sterren. Het grootste deel van wat je hier hoort, is furieuze black metal. Steevast goed uitgevoerd. Ik geniet van de dromerige passages (mooie constatering als het album vertaald 'nachtmerrie' heet) en de viking elementen zijn prachtig. Door het ontbreken van een rode lijn is het lastig om te achterhalen wat de band precies wil vertellen. Van de sfeer kan ik wel heel erg genieten en in potentie is dit dan ook een heel goed album. Lastig om ook echt iets zinnigs over dit album te zeggen. Het laat zich zeker niet makkelijk doorgronden. De solo's zijn trouwens wel fenomenaal. Dit album zou veel hoger kunnen eindigen als ik het vaker draai.



Tussenstand:
1. Blodhemn
2. Eld
3. Frost
4. Mardraum
5. Vikingligr Veldi

Ook al hoor ik de connectie met Pink Floyd best, hier draaft Enslaved toch wel erg door. De flirt met het geluid van Pink Floyd is op zich geen probleem. Ik denk dat het prima te integreren valt in de viking metal van Enslaved, maar het resultaat is er gewoon niet naar. Het meest schrijnende geval is Vision, wat een ronduit lelijke compositie is. Meer tracks hebben daar wel last van. Zo vind ik Enemy I ook behoorlijk vervelend. Er zijn momenten waarop het dan weer wel goed klinkt. Dat zijn vaak de sfeermomenten. Verder vind ik het vaak rommelig, chaotisch of simpelweg niet indrukwekkend. Dit is zeker een moeilijk album om in te komen, maar het geluid is om te beginnen al lelijk. Als de klik er niet meteen is, zie ik ook geen reden om er meer tijd in te steken.

Tussenstand:
1. Blodhemn
2. Eld
3. Frost
4. Mardraum
5. Vikingligr Veldi
6. Monumension

Ook dit album is ijzersterk. Enslaved zet de koers van Axioma Ethica Odini voort en Riitiir is het resultaat. De hele stijl is nog beter uitgewerkt en dat heeft simpelweg geresulteerd in een album dat nog beter loopt, nog organischer is en daarom de voorganger naar de kroon steekt. De solo's zijn prachtig en de (te duidelijke) knipogen naar progrock zijn weg. Niet helemaal verdwenen, maar eindelijk goed verweven in de muziek, waardoor het er niet meer te dik op licht. Dit is het soort progressieve metal dat ik graag hoor: een machtig epos dat een concept van allerlei kanten belicht. Dynamisch mooi in balans en een schoonheid van indrukwekkende klasse.


Tussenstand:
1. Riitiir
2. Axioma Ethica Odini
3. Below The Lights
4. Blodhemn
5. Eld
6. Frost
7. Mardraum
8. Ruun
9. Vertebrae
10. Vikingligr Veldi
11. Isa
12. Monumension