Afgelopen week keek ik toevallig weer eens op mijn Last.fm account en merkte ik dat de audioscrobbler mijn EU thrash marathon gevolgd heeft. Ze waren zo vriendelijk om me D.A.M. aan te raden. Had ik die al mooi op mijn lijstje staan, haha

Waar deze marathon op een lichte teleurstelling uitdraait (zeker na met een paar sterke platen begonnen te zijn), valt deze gelukkig erg goed. Eindelijk eens een band die weet hoe goede thrash moet klinken, maar ook de middelen heeft om dat te doen. Kijk, productie-technisch had veel best beter kunnen zijn, maar de band beschikt over een erg goede zanger, een tweetal gitaristen die het geheel lekker stevig, maar op z'n tijd ook heel sfeervol maken. De ritmesectie is eveneens sterk. Dit is anno 1991 een goed op elkaar ingespeelde band. Het is prachtig hoe ze hier regelmatig gas durven terug te nemen, want dergelijke passages voegen echt heel veel toe. Het is een band die wel echt wat wil vertellen en dat soort momenten daarom nodig heeft. Inside Out is een heel verzorgde plaat uitstekende thrash.


Tussenstand:
1. D.A.M. - Inside Out
2. Acid Reign - The Fear 4,5*
3. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
4. Agony - The First Defiance 4*
5. Lost Century - Complex Microcosm 4*
6. Space Eater - Aftershock 4*
7. Paralysis - Arctic Sleep 4*
8. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
9. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
10. Apocalypse - Faithless 3,5*
11. Witchhammer - 1487 3,5*
12. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
13. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
14. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
15. Cyclone - Inferior To None 2,5*
16. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
17. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Cosmic Sea is weergaloos. De gitaartracks achterstevoren afspelen was al gaaf, maar vervolgens gaan ze daar nog hard overheen.

Human is eigenlijk gewoon de perfecte opvolger van Spiritual Healing. Het is allemaal nog wat technischer, maar de songs blijven gelukkig gewoon echte songs. De enige kritiek die ik hier heb, is dat het gitaargeluid qua riffs wel wat vetter mocht en wellicht dat de tempowisselingen en dergelijke misschien iets te voorspelbaar zijn, maar dat neemt niet weg dat ik vooral achterover geleund en flink genoten heb. Zelfs mijn bierglas was na afloop nauwelijks leger geworden. Kwalitatief gezien verschilt het weinig van Spiritual Healing. Die zal ik qua impact wellicht wat meer waarderen, maar Human heeft geen enkel zwak moment. Een ontzettend knappe cd en petje af voor het team dat Chuck Schuldiner hier bij elkaar gekregen heeft.

Tussenstand:
1. Human
2. Spiritual Healing
3. Scream Bloody Gore
4. Leprosy

Heerlijk album weer, maar Chuck slaat wat mij betreft net teveel door in het technische aspect. De songs komen als composities minder goed uit de verf. Vooral het gitaarwerk is weer om je vingers bij af te likken en dan merk je dat gastbijdrages als die van Andy LaRocque echt goud waard zijn. Er is op dit album genoeg instrumentale krachtpatserij te horen om het heel erg interessant te houden, maar sommige nummers doen me eigenlijk te weinig. Ik weet ook niet hoeveel het te maken heeft met het baswerk van Steve DiGiorgio. Begrijp me niet verkeerd, hij is geweldig, maar regelmatig klinkt zijn bas als iemand die heel artistiek scheten kan laten. Vooral op Jealousy viel dat op.

Voordeel van de twijfel qua waardering hier, want ik heb de 4* overwogen. Gelukkig zijn songs als Mentally Blind en The Philosopher echt geweldig. Hopelijk komt de waardering meer op gang als ik dit album vaker gehoord heb.


Tussenstand:
1. Human
2. Spiritual Healing
3. Individual Thought Patterns
4. Scream Bloody Gore
5. Leprosy

Het lijkt wel alsof dit album opbouwt voor die ontzettend gave tweede helft. Death laat hier in elk geval de meeste thrashinvloeden achter zich om vol op oldschool death metal verder te gaan. Juist door het gebrek aan die typerende thrash aggressie, voelt het album aanvankelijk een beetje saai aan. De muziek moet het dan vooral hebben van de virtuositeit van Chuck. Gaandeweg wordt de muziek wel feller, maar sluipen er ook steeds meer doom/horrorelementen in. Vanaf het felle Pull The Plug is het echt genieten. Open Casket smaakt ook goed, maar mijn favorieten zijn de onheilspellende afsluiters Primitive Ways en Choke On It. Het debuut is wat mij betreft net iets beter.


Tussenstand:
1. Scream Bloody Gore
2. Leprosy

Het is voor mij wat lastig om in te leven in een album als Scream Bloody Gore. Het wordt dan wel gezien als death metal, maar dit schurkt nog heel dicht tegen thrash metal aan. Sterker nog, afgezien van de vocalen wellicht, zou dit tegenwoordig zelfs als (blackened/death)thrash omschreven worden. Het genre is hier dan ook nog wel vrij jong. Als je "jong" zegt, komt "onbezonnen" er gauw achteraan. Dat is Scream Bloody Gore zeker wel. Dit album is dan ook vooral lekker smerige metal van twee(!) knullen van rond de twintig. Ik zal toegeven dat ik van het drumwerk van Chris Reifert hier niet echt onder de indruk ben. Hij maakt wel veel foutjes. Chuck Schuldiner daarentegen heeft de zaken voor voor elkaar op gitaar, bas en achter de microfoon. Ondanks het rauwe geluid en die vernietigende grunt schuilt wel veel virtuositeit. Een gouden combinatie is het. Toch straalt het jonge Death het hardst tijdens het fenomenale Evil Dead. Meer bands zouden hun gitaren zo mogen laten gillen zoals Chuck dat hier doet. Erg vet gedaan. En erg origineel is het natuurlijk niet. Possessed deed dit een paar jaar eerder al. Qua productie en virtuositeit doet Death het wel beter, maar niet wat de impact betreft.

Ok, dit album heb ik ooit gekocht en weer verkocht en ik had de laatste jaren al vermoeden dat ik er geweldig spijt van zou krijgen. Dat moment is nu aangebroken. Nu is death metal niet bepaald mijn favoriete genre, maar wat Chuck en consorten hier flikken is over het algemeen ronduit geniaal. Deze logge death metal is niet per se verrassend, want met Scream Bloody Gore en Leprosy in het achterhoofd, is Spiritual Healing een logische stap, maar het is alsof alles hier eindelijk op zijn plek valt. De nummers klinken veel logischer, maar ook met James Murphy krijgt Death een ware kwaliteitsimpuls. Het drumwerk van Bill Andrews past hier beter dan op Leprosy het geval was. Het is lastig om favorieten aan te wijzen. Ik zou kunnen zeggen dat Defensive Personalities de mindere broeder is hier. Alle songs zijn verder erg sterk. Misschien geniet ik dan nog wel het meest van het heerlijk brute Altering The Future of de megalomane solo's van de titeltrack. De plaat is gewoon heerlijk log, naargeestig en smerig. Alsof je niet kan ontsnappen aan een langzame, gruwelijke dood. Heerlijk toch?


Tussenstand:
1. Spiritual Healing
2. Scream Bloody Gore
3. Leprosy

Death maakt hier toch wel een opvallende koerswijziging. Het meest in het oor springend, is dat de doodsrochel van Chuck plaats heeft gemaakt voor schreeuwzang. Wat ook duidelijk hoorbaar is, is dat Death beduidend minder death metal speelt, maar meer open staat voor andere genres. Het resultaat lijdt daar verder zeker niet onder. De focus lag toch al heel erg op het progressieve aspect, dus deze zet was wel te verwachten. Een belangrijk aanknopingspunt om dit album te omschrijven, is Iced Earths Burnt Offerings. Die plaat verscheen overigens twintig dagen eerder dan Symbolic. Het heeft bijna dezelfde naargeestige sfeer en het riffwerk komt aardig overeen

Symbolic is waarschijnlijk wel de meest progressieve plaat die Death tot op dat moment had gemaakt. Hoe ingewikkelder de muziek, hoe meer de liedjes eronder lijden, maar Chuck Schuldiner weet die twee hand in hand te laten gaan. Symbolic blijkt echt een heerlijke plaat te zijn. Ik mis wel de aggressie van een Spiritual Healing/Human, maar deze kant van Death is ook wel echt geweldig.

Tussenstand:
1. Human
2. Spiritual Healing
3. Symbolic
4. Individual Thought Patterns
5. Scream Bloody Gore
6. Leprosy

Het voelt allemaal zo unheimlich aan. De screams van Chuck, het laatste beetje death metal dat de band nog in zich heeft en dat het vooral klinkt als Control Denied (en dus niet die geweldige zanger heeft). Natuurlijk herken je er wat Death in terug, maar het materiaal is zo afstandelijk. Ik herken duidelijke Control Denied riffs, maar daarmee verzandt de band vaak in wat matige liedjes waarbij de solokunsten van de muzikanten regelmatig de boel moeten redden. Het is daarom dat Voice of the Soul een van mijn favoriete nummers van dit album is. Ik kan The Sound of Perseverence onmogelijk een slecht album noemen, maar ik heb er gewoon niet echt een klik mee.


Tussenstand:
1. Human
2. Spiritual Healing
3. Symbolic
4. Individual Thought Patterns
5. Scream Bloody Gore
6. Leprosy
7. The Sound Of Perseverence

Het mag dan helemaal niet slecht zijn wat Denial hier presteert, maar net als veel genre-genoten die in of rond 1991 debuteerden, is de originaliteit ver te zoeken. Het desolate sfeertje door de wat sobere productie past precies bij die tijd. Het is goed uitgevoerde thrash dat hier en daar zelfs best ok is, maar ik merk dat ik deze cd alleen uit de kast haal om te checken of ik het wel de moeite waard vind om te bewaren. Een duidelijke uitschieter is Insane Asylum.

En hiermee sluit ik de marathon af van zogenaamde (ietwat) vergeten thrashpareltjes. Langzaamaan is de verzadiging ook wel toegeslagen en een album als dat van Detritus doet dan al gauw weinig goeds. Deze band is niet origineel, niet bijster goed en het gros van de muziek dendert maar voort met hetzelfde tempo en dezelfde zeurend grommende zanger. Playing With Fire heeft wel wat afwisseling, maar van dit soort momenten zijn er hoe dan ook te weinig om de eentonigheid op te vangen en het is niet goed genoeg om de tweederangs thrash interessant te maken. En dan valt ook nog op (Child) hoe klef de teksten zijn en dringt de christelijke symboliek door. Bah, wat een zooi.


Eindstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Calhoun Conquer - 4,5*
6. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
7. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
8. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
9. Target - Mission Executed 4,5*
10. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
11. Silenxce - Search For Distant Lights... 4*
12. Agony - The First Defiance 4*
13. Target - Master Project Genesis 4*
14. Imperium - Too Short A Season 4*
15. Immaculate - Atheist Crusade 4*
16. Lost Century - Complex Microcosm 4*
17. Space Eater - Aftershock 4*
18. Osiris - Futurity and Human Depressions 4*
19. Paralysis - Arctic Sleep 4*
20. Assorted Heap - The Experience Of Horror
21. Seventh Angel - The Torment 3,5*
22. Slammer - The Work Of Idle Hands 3,5*
23. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
24. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
25. Sabbat - Mourning Has Broken 3,5*
26. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
27. Apocalypse - Faithless 3,5*
28. Witchhammer - 1487 3,5*
29. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
30. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
31. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
32. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
33. Fallen Angel - Faith Fails 3*
34. Mandator - Initial Velocity 3*
35. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
36. Assorted Heap - Mindwaves 3*
37. Genetic Wisdom - The Fear Dimension 2,5*
38. Cyclone - Inferior To None 2,5*
39. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
40. Detritus - Perpetual Defiance 2*
41. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Diamond Head is nooit echt een metalband geweest. Doordat ze hun debuut in 1980 uitgebracht hadden, worden ze gerekend tot de NWOBHM stroming, maar het is toch net andere koek. In mijn ogen kun je DIamond beter in het hokje stoppen van o.a. UFO en Wishbone Ash.

Ten tijde van Canterbury zijn de heren hun wilde jaren al kwijt. Best snel helaas. En dan niet alleen de wilde haren, maar ook een beetje de lust om muziek te maken lijkt wel. Er valt een sfeer te bespeuren van "het is dat het moet, anders..". Hier en daar zijn nog wel leuke ideeën te bespeuren, maar dit album vlamt nergens. Het is op bepaalde hoogte wel degelijk, maar dat moet ook wel met een liedjespenner als Brian Tatler en meesterzanger Sean Harris. De opener Makin' Music verraadt vooral dat Diamond Head denkt klaar te zijn voor het grote publiek, maar binnen de band moet het ongelooflijk gerommeld hebben. Dat bassist Colin Kimberley en drummer Duncan Scott hierna vertrokken zijn, snap ik wel. Hun foto's staan niet eens op dit album.

Ik merk dat ik hier vooral wat teleurgesteld ben. Abrahadabra is geen slecht album, maar het is ook met geen mogelijkheid goed te noemen. De focus ligt vooral op het orkest op het ongelooflijk theatrale af. Dat gevoel voor theater heeft Dimmu Borgir altijd wel gehad hoor. Hier slaan ze alleen wel erg hard door en dan mis ik in elk geval de hand van Mustis. Nog iemand die ik mis is Vortex. Zijn stem voegde altijd wel wat toe. Nu zingt Snowy Shaw die partijen, maar hij is de misplaatste hardrocker bij een symfonische blackmetalband. Het is gewoon vreemd. Het klopt niet.

Het album heeft gewoon erg weinig om het lijf. Het is te theatraal en het mist de aggressie die de voorgaande platen wel had. Eigenlijk heb ik Shagrath zelf ook weinig gehoord. Ik vraag me af met welke insteek dit album gemaakt is.


Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. In Sorte Diaboli
4. Spiritual Black Dimensions
5. Death Cult Armageddon
6. Stormblast
7. Abrahadabra
8. For All Tid

Dit album is het nooit geworden voor mij. De cd kocht ik praktisch op de dag dat hij uitkwam en in die tijd had ik slechts een handvol albums. Veel geluisterd, maar nooit een favoriet geworden. Ondanks het Praags Philharmonisch orkest, heb ik behalve bij The Progenies of the Great Apocalypse nergens nergens het gevoel naar een honderdkoppig orkest te luisteren. Progenies is overigens wel een briljant nummer. Ik vind het echt prachtig hoe het orkest en Shagrath hun eigen ding doen, maar samen heel episch klinken.

De rest van het album voelt op een of andere manier vrij mak aan. Het tempo ligt vaak laag, de productie vlamt niet echt. Vortex zingt op slechts twee nummers. Het mist echt de impact die Puritanical wel had. DCA ligt verder qua stijl wel aardig in het verlengde ervan en daardoor krijg ik vooral het gevoel dat dit het B-materiaal van de voorganger is. Het klinkt allemaal wel aardig en bekend in de oren, maar het heeft nauwelijks impact.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. Spiritual Black Dimensions
4. Death Cult Armageddon
5. Stormblast
6. For All Tid

"Hier ging het mis", lees je dan op de eerste pagina. Ik moet er een beetje om lachen, want je moet toch wel een heel erge purist zijn als je de krakkemikkige black van de eerste twee platen echt beter vindt.

Vanaf hier wordt Dimmu Borgir wel echt de moeite waard. De Noren mochten tekenen bij Nuclear Blast, wat zonder twijfel voor een veel groter opnamebudget zorgde. Verder wat personele wijzigingen waarbij ik het doorschuiven van Shagrath naar de leadzang wel echt de beste vind.

Dimmu Borgir transformeert hier naar symfonische black metal. Amper zestien maanden na Stormblast heeft de band geleerd hoe je echte nummers moet schrijven en hoe je een matige toetsenist effectief in kan zetten. Ook is hier veel meer afwisseling qua dynamiek en wordt het gas regelmatig teruggenomen. Nu was Dimmu Borgir op eerder werk toch al zelden een snelle band. Mourning Palace, Spellbound en In Death's Embrace zijn ondanks wat schoonheidsfoutjes terechte klassiekers. Raabjorn Speiler Draugheimens Skodde klinkt echt duizend keer beter dan de versie op het debuut. Er worden grote stappen gemaakt met Enthrone Darkness Triumphant. Zo groot dat je de band eigenlijk niet meer herkent. Toch wordt mijn euforie getemperd door het feit dat de tweede helft van de plaat teveel materiaal bevat dat te weinig indruk maakt. Het effect is dan wel weg. Ik snap ook niet waarom een prima nummer als A Succubus In Rapture plots afgekapt wordt.

Tussenstand:
1. Enthrone Darkness Triumphant
2. Stormblast
3. For All Tid

Inmiddels zijn er vijf jaren verstreken sinds Eonian. Natuurlijk zitten daar ook ruim twee jaar aan COVID tussen, maar gezien de relatieve stilte van Dimmu Borgir vrees ik dat het langzaamaan einde oefening is. Wellicht brengen ze nog een, hooguit twee, albums uit en zal hier en daar nog wel opgetreden worden. Creatief gezien is het hoogtepunt wel duidelijk voorbij. Ik kan niet zeggen dat ik vol vertrouwen dit laatste album in ging, maar de stilte van acht jaar heeft hier toch zeker wel goed gedaan.

Je zal Dimmu Borgir niet heel snel herkennen in deze muziek. Zelfs Shagrath klinkt (nog steeds krachtig) wat anders. Het tempo ligt wat lager en de stijl is duidelijk beïnvloedt door gothic rock/metal. Het doet daarom regelmatig denken aan die concurrent van de hoogtijdagen: Cradle of Filth. Het gitaarwerk is ook niet meer zo snel, maar het venijn druipt er nog wel van af. Ik geloof niet dat Dimmu Borgir zo beheerst geklonken heeft. Waar Dimmu Borgir eerder indruk maakte met toeters en bellen, is dat nu een stuk kleinschaliger. Ook al heeft de band een flink koor weten op te trommelen. Ik mis wel echt de krakers die de band eerder maakte, maar overall klinkt het allemaal best sterk. Er heerst een fijn naargeestig/aggressieve sfeer. Zodoende klinkt Dimmu Borgir hier echt beter dan ik had gehoopt.

Eindstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. Eonian
4. In Sorte Diaboli
5. Spiritual Black Dimensions
6. Death Cult Armageddon
7. Stormblast
8. Abrahadabra
9. For All Tid

Dit album heb ik misschien wel een tiental keer in mijn handen gehad en steeds was hij te duur of gaf ik voorrang aan een andere cd. Een paar maanden geleden luisterde ik er online al naar en nu is het oordeel er. Ik snap dat sommige fans ermee weglopen. Dimmu Borgir speelt hier nog behoorlijk brakke black metal zoals die medio jaren negentig gangbaar was in Noorwegen. Echt extreem is het niet. For All Tid werkt ook heel goed als dungeon crawl (D&D) muziek. Er zit heel veel doom in, maar ook de keyboards benadrukken dat sfeertje. Opvallend is dat Shagrath alleen de achtergrondzang doet. Ik vind hem als frontman juist een van de troefkaarten. De gitaarriffs zijn soms nog heel behoorlijk, maar vaak genoeg zijn ze samen met de drums en de zang vrij ondermaats. Vooral met de eerste nummers van dit album is het even slikken. Gaandeweg herpakt Dimmu Borgir zich wel wat, maar ik hoor nergens de kwaliteit van hun hoogtijdagen.

Ten tijde van dit album was ik al afgehaakt bij Dimmu Borgir. Ik heb het tot vandaag nooit geluisterd. Op zich geen probleem, want ik zat in die jaren redelijk diep in de obscuurdere black metal en ik had Dimmu Borgir deze handreiking naar het grote(re) publiek vast niet vergeven. Inmiddels beschouw ik mezelf een stuk ruimdenkender dan zestien jaar geleden en vind ik In Sorte Diaboli toch wel een van de betere albums van de band.

Ik heb het al gezegd: Dimmu Borgir probeert hier heel duidelijk zieltjes te winnen. De muziek is minder extreem. Er is meer afwisseling, meer melodie en qua zang leunen de heren veel op Puritanical Euphoric Misanthropia. Naar mijn idee het meest succesvolle album. Het aantrekken van Hellhammer na het vertrek van Nick Barker draagt hier ook aan bij. Barker zorgde met zijn stijl voor veel agressie in de muziek. Hellhammer haalt dat niet, maar wisselt wel meer af.

Doordat er meer melodie en meer afwisseling is, is er ook meer ruimte voor sfeer. De orkestraties zorgen voor de elementen waar het grote publiek van smult. Het antichristelijke themaatje komt dan wel weer wat kinderlijk op me over. Overall is dit een mooi gebalanceerde plaat met prima liedjes. Het is wat veilig, want echt sterke momenten blijven uit. Gewoon een prettig werkstuk van Dimmu Borgir.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. In Sorte Diaboli
4. Spiritual Black Dimensions
5. Death Cult Armageddon
6. Stormblast
7. For All Tid

Warme en minder warme herinneringen aan dit album. Dimmu Borgir was na Slayer de eerste echt extreme band die ik oppikte aan het begin van dit milennium. Nota bene gekocht in de Free Record Shop. Dankbaar gebruikte ik de aggressiviteit van deze plaat om me tegen alles en iedereen af te zetten. Mijn vrienden waren groot fan en ik moest destijds wel echt wennen. De orchestraties spraken me wel direct aan en toen het kwartje viel, kon ik ook wel echt genieten van het hele album, ipv alleen Hybrid Stigmata en Puritania. Minder warme gedachten gaan dan toch naar dat ik me heb laten meeslepen door alle flauwekul dat DImmu Borgir samen met Cradle of Filth sellouts en niet true waren, met als gevolg dat ik een paar jaar later van beide bands alle cd's verkocht die ik had. Sinds een aantal jaren heb ik de cd weer in de kast staan.

Natuurlijk speelt mee dat ik Dimmu Borgir tijdens deze fase leerde kennen dat ik deze het meest waardeer. Als ik dan toch probeer om zo objectief mogelijk te luisteren, dan mag wat mij betreft wel duidelijk zijn dat de Noren (en Brit) hier de beste line up hadden. Tjodalv is me nooit bijgebleven als drummer, terwijl Nick Barker vanaf zijn eerste roffel meteen indruk maakt. Mustis heeft hier duidelijk meer te doen en niet langer zijn de keys slechts simpele (ook al waren ze soms best effectief) deuntjes. Vortex zit nu vast in de band, maar heeft helaas niet meer ruimte gekregen om te zingen. Het orkest dat hier toegevoegd is, voegt echt wel wat toe. Kijkend naar het totaalplaatje, is Dimmu Borgir vreselijk effectief geworden. Creatief gezien, heeft de band een aantal van de beste songs die het ooit schreef. Blessings Upon The Throne of Tyranny, Kings of the Carnival Creation en Hybrid Stigmata zijn fenomenaal. Allemaal retestrakke nummers vol afwisseling, goede opbouw en heerlijk fel. De teksten zijn wel erg gekunsteld, maar dat drukt de pret niet. Wat ook geen ramp is, is dat de tweede helft niet zo'n indruk maakt als de eerste. Puritanical Euphoric Misanthropia bevat geen zwak moment en is wat mij betreft nog steeds een van de beste symfonische blackmetalplaten ooit.

Tussenstand:
1. Puritanical Euphoric Misanthropia
2. Enthrone Darkness Triumphant
3. Spiritual Black Dimensions
4. Stormblast
5. For All Tid

Ik herinner me dit als een plaat die me weinig deed. Ook toen ik een kleine twintig jaar geleden groot fan van Dimmu Borgir was en vandaag is de klik er wederom niet. Wel zijn er een paar songs waar ik wat enthousiast van word, zoals The Promised Future Aeons en The Insight And The Catharsis. Dat zijn songs waarop de geboden bombast wél werkt. Waar de gitaarpartijen en de toetsen erg goed zijn. Waar Spiritual Black Dimensions last van heeft, is een wat dof geluid. Het had van mij allemaal wel wat vetter en voller gemogen en ik merk dat de afwisseling ver te zoeken is. Ieder bandlid lijkt op teveel momenten in de spotlights te willen staan. Er wordt weinig gas teruggenomen en individuele leden krijgen nauwelijks de ruimte. Het is voor een te ambitieuze plaat. In elk geval is het fijn om Vortex te horen en Mustis is een veel betere toetsenist dan Aarstad.


Tussenstand:
1. Enthrone Darkness Triumphant
2. Spiritual Black Dimensions
3. Stormblast
4. For All Tid

Verbaasd en teleurgesteld over dit album. Het kostte me ooit veel moeite om het te vinden. Zeker omdat Dimmu Borgir het opnieuw opgenomen heeft, want die versie stond altijd in de verkoopbakken. Stormblast heeft ook een zekere klassiekerstatus. Ietwat bijzonder, aangezien op metal-archives en RYM de gemiddeldes vrij laag zijn. Ik kocht de cd een paar jaar geleden, maar heb er nooit echt naar geluisterd. Nu ik het alsnog draai, vind ik het niet gek dat het een vrij logisch vervolg is op For All Tid, maar lijkt het nog nauwelijks op wat komen gaat. Zeker een album als Enthrone Darkness Triumphant wat ruim een jaar na Stormblast uitgebracht werd. Hier vinden we nog steeds Silenoz achter de microfoon, die in elk geval flink gegroeid is. Het gitaarwerk is best ok. Dit album heeft ook een aantal toffe riffs, maar de keyboards zijn echt heel rammelend. Af en toe klinkt het charmant, maar het blijft knullig. De black metal van Dimmu Borgir is opvallend traag. Veel passages die ook gerust doom kunnen zijn, maar dan op een wat zoetsappige, romantische manier (romantiek zoals in de negentiende eeuw). Dimmu Borgir stelt hier sfeer boven de songs en dat mag gerust een slechte keuze genoemd worden. Ik kan dit soort archaïsche black wel waarderen, maar dit album is nergens echt bijzonder.

Tussenstand:
1. Stormblast
2. For All Tid

Ik vind het vaak helemaal geen goed idee als een rockband zich inlaat met pop. Wat Dire Straits betreft, maak ik graag een uitzondering. Ik hoor hier een album dat veel beter werkt. Money For Nothing is een heel terechte hit. Komt nog vaak voorbij op de betere gangbare radiozenders en je verveelt mij er nooit mee. Walk Of Life is ergens heel cheesy, maar ik ben altijd al dol geweest op dit nummer (ook de reden waarom ik dit album jaren geleden gekocht heb). Your Latest Trick is zo'n lekker fout saxofoonnummer. Ook deze vind ik stiekem erg mooi. Why Worry is een prachtige ballad. De prachtige melodieën hebben een lekker kalmerende werking op mij. The Man's Too Strong vind ik dan weer fijn proggy en heeft een lekker mysterieuze sfeer. Het hier bejubelde Ride Across the River doet mij juist dan weer wat minder (er is ook weinig mis mee).

Ach, nog altijd een erg sterke plaat.


Tussenstand:
1. Brother In Arms
2. Love Over Gold
3. Dire Straits
4. Communiqué
5. Making Movies

Bij het vorige album benoemde ik country invloeden. Nu zal ik het maar western noemen. Dat sfeertje zit er echt in en dat realiseer ik me natuurlijk bij Once Upon The Time In The West. Dat beetje Ennio Morricone is hoorbaar aanwezig.

Verder gaat dit album heel erg verder waar het debuut ophield. Het geluid is een tikje voller geworden, maar de spanning is niet toegenomen. Ik blijf dit dan ook prima muziek voor de achtergrond vinden. Mede omdat Mark Knopfler een heel prettige speelwijze en een tamelijk unieke stem heeft. Het geluid is erg helder, wat het gitaarwerk ten goede komt. De songs zijn alleen weinig bijzonder en dat nekt het album duidelijk.


Tussenstand:
1. Dire Straits
2. Communiqué

Van Dire Straits ken ik alleen de grote hits. Vier albums staan hier al jaren in de kast. Ze komen uit de collectie van mijn pa. Alleen Brother In Arms kocht ik ooit op een rommelmarkt voor een euro. De stijl spreekt me erg aan, maar nu gaan we de albums ook maar eens doorspitten.

Het debuut valt me stiekem wel wat tegen. Sultans Of Swing kan me niet vaak genoeg voorbij komen op de (auto)radio, maar de rest kabbelt me net iets teveel voorbij. Ook de hier bejubelde Down The Waterline en Water of Love doen me niet bijster veel. Het is prettige, kalmerende muziek. Dire Straits zet een geluid neer dat me vertrouwd voorkomt. Regelmatig doet het me denken aan countrymuziek. Storend is het niet, maar het is vooral een beetje achtergrondmuziek.

Hier begint dan eindelijk het kwartje te vallen wat Dire Straits betreft. Voor mij niet toevallig het moment waarop Mark Knopfler van het gebaande pad treedt en komt met een prachtig nummer dat ruim 14 minuten klokt. Prachtig hoe het kalm en sereen opent, maar toewerkt naar een lekker (voor Dire Straitsbegrippen) stevige finale. Geen last van de outro hier. Voor mij gaat het naadloos over in het eveneens prachtige Private Investigations en Industrial Disease. Die laatste is wat jolig, maar voor mij werkt het.

Kijk, en dan vind ik het niet erg dat de laatste twee songs iets minder interessant zijn. Een volle plaat met dat soort songs kwalificeer ik snel als achtergrondmuziek. Nu is het een leuk einde van een prima album. Ik ben in elk geval blij dat ik niet nog meer albums weg hoef te doen.

Tussenstand:
1. Love Over Gold
2. Dire Straits
3. Communiqué
4. Making Movies

Een album waar soms net wat meer pit in zit dan in de vorige twee albums het geval was. Tunnel Of Love is wat feller, Espresso Love heeft dat ook. Die laatste is overigens best prettig en dat komt mede door de pianopartijen. Solid Rock heeft een valse start met de boogie piano, maar herpakt zich wel vrij goed. Verder valt op hoe saai dit album is. Het tempo ligt laag, er gebeurt niets boeiends en is tamelijk slaapverwekkend. Het kenmerkende gitaargeluid lijkt wat te verdwijnen. Skateaway, Hand In Hand en Les Boys zijn complete niemandalletjes. Het prikkelt totaal niet. Romeo And Julliet doet me ook niks. Deze lp mag mijn pa weer terug hebben.


Tussenstand:
1. Dire Straits
2. Communiqué
3. Making Movies

Even snel een eind aan deze marathon maken, zit er niet in. Dit album duurt dan ruim een half uur, maar voor mijn gevoel gaat het maar door en door. Dat het zes jaar moest duren voor het vervolg op Brother In Arms vind ik opvallend. Ook dat dit het laatste album is, aangezien dit soort bands namelijk ook erg lang doorgaan of inmiddels al een tijdje een reünie hebben.

On Every Street is vooral een heel tamme plaat. Calling Elvis is een lichtelijk irritante opener en vervolgens hoor ik vooral weer achtergrondmuziek. Ik moet daarom vooral denken aan de eerste platen. Er gebeurt niets spannends. De songs zijn kalmerend en zijn een zorgvuldig geconstrueerde muzikale muur, maar er valt eigenlijk ook niets te beleven.

Eindstand:
1. Brother In Arms
2. Love Over Gold
3. Dire Straits
4. Communiqué
5. On Every Street
6. Making Movies

Dit album is inmiddels tien jaar oud en het is toch echt ongelooflijk zonde dat deze band sindsdien niets meer uitgebracht heeft. Waar ik eigenlijk een beetje verwachtte dat dit album een dalende lijn in zou zetten, ben ik aangenaam verrast door het geweldige geluid, het grootse gevoel van avontuur en de afwisseling. Sterker nog: dit is zonder twijfel het beste album van Domine! Ik heb echt geen zwak moment gehoord. Mijn aandacht is geen seconde verslapt. Waar ik eerder niet voluit durfde te gaan met het geven van het maximaal aantal sterren, doe ik dat hier wel. Dit is progressieve power metal op topniveau. Domine switcht eenvoudig tussen snelle stukken en kalmere songs die doen denken aan de wat hardere proggiganten van de jaren zeventig. Qua thematiek lijkt het wat algemener te zijn dan de verhalen van Conan en Elric, maar het epische karakter wordt geen onrecht aangedaan. Dit is muziek waar ik bijzonder vrolijk van word. Voor het eerst horen we de ware potentie van Domine en dan is het vrij zuur dat dit voorlopig het laatste werk is.


Eindstand:
1. Ancient Spirit Rising
2. Emperor of the Black Runes
3. Stormbringer Ruler - The Legend of the Power Supreme
4. Dragonlord (Tales of the Noble Steel)
5. Champion Eternal

Gemiddeld: 4,5*

1. Psychotic Waltz (4,63)
2. Domine (4,5)
Finntroll (4,5)
4. While Heaven Wept (4,3)
5. Primordial (4,19)
6. Thyrfing (3,93)
7. Stratovarius (3,87)
8. Helloween (3,67)
9. Symphony X (3,33)
10. Iced Earth (3,25)
11. Rainbow (2,94)
12. Sonata Arctica (2,44)

Geen makkelijk album van Domine en ook geen makkelijke om een marathon mee te beginnen. Hoewel deze Italianen duidelijk talent hebben, is het hier in elk geval nog flink zoeken. De songs hebben absoluut de juiste intentie. De zanger heeft een ruim bereik en dit album is erg afwisseling. Zo afwisselend zelfs, dat de rode draad onvindbaar is. Slechts op het prachtige slotnummer komt de potentie echt goed naar voren. Verder is dit best een plezierig album om te horen. Er wordt veel gewisseld tussen stijlen en dergelijke.

Domine is op z'n best als het af en toe wat gas terugneemt. Het is de succesformule van de titeltrack, maar ook The Chronicles of the Black Sword. De akoestische passages zijn om te smullen. Songschrijftechnisch heeft de band hier nog wel wat te leren.

Als je een album begint met een quote uit een van mijn favoriete films (Dune, 1984), dan heb je natuurlijk al een streepje voor. Echter, voor zover ik kan dat uit de titels kan herleiden, gaat geen enkel nummer over het sci-fi epos van Frank Herbert. Vooral Moorcock's boeken over Elric komen aan bod. Ook geen straf natuurlijk.

Maar dit is toch vooral een album waarop Domine flinke groei laat zien na een toch al niet misselijk debuut. De songs kloppen van begin tot eind. Er zit een duidelijke lijn in. Ook de frontman wisselt niet constant tussen hoge uithalen en een soort van operazang en alles wat daartussen zit. Dit album is nog steeds veelzijdig, maar tenminste op een manier die te behappen is. Het resultaat is veel effectiever. De songs zijn stoer, episch en soms gevoelig. De keyboards zijn een geweldige toevoeging. Je kunt er goed door horen dat de muziek van rond 2000 is. Het doet niet onder grootheden uit die dagen, zoals Hammerfall, Rhapsody en Blind Guardian. Als ik dit zo hoor, is het eigenlijk een schande waarom Domine nooit groot geworden is. Ik wil hier de teksten erbij pakken om te weten welke stoere verhalen hier bezongen worden om vervolgens mee te brullen. Dit is echt tof!

Tussenstand:
1. Dragonlord (Tales of the Noble Steel)
2. Champion Eternal

Wederom een diepe buiging voor Domine, dat om compleet onbegrijpelijke redenen bijzonder onbekend is. In elk geval in de lage landen. Ik mag hopen dat in thuisland Italië dit vijftal op handen gedragen wordt. Toch hikt Domine net tegen het niveau van bands als Blind Guardian aan of bepaalde andere grote power metalbands in het genre. Hoeveel respect ik ook heb voor Domine, de band lijkt op een bepaalde manier maar één trucje te kennen. De muziek is is afwisselend in de zin van dat er epische tracks en balladachtig materiaal te over is, maar veel meer is er niet. Conculega's als Rhapsody, Manowar, Manilla Road en dergelijke hebben meer hooks en zanglijnen, maar experimenteren ook meer tempo's en met instrumenten anders dan de gitaar. De gitaarsolo's van Domine zijn van topkwaliteit. Niks op af te dingen, maar het maakt het resultaat toch wel wat voorspelbaar.

Toch is dit het beste album van Domine tot nu toe. Er is nauwelijks wat veranderd sinds Dragonlord (Tales of the Noble Steel), maar je merkt dat de heren hun stijl enigszins verbeteren. De songs pakken je meer. The Aquilonia Suite is echt geweldig.Prachtig hoe de tijd wordt genomen om een groots verhaal neer te zetten. True Believer is dan net weer een tandje sneller dan wat je eerder gehoord hebt.



Tussenstand:
1. Emperor of the Black Runes
2. Stormbringer Ruler - The Legend of the Power Supreme
3. Dragonlord (Tales of the Noble Steel)
4. Champion Eternal

Wederom een geweldig album! Het ligt zo ongelooflijk dicht tegen de voorganger aan wat de kwaliteit betreft dat het bijzonder moeilijk kiezen is. Wederom een plaat van ongeveer een uur dat zich moeilijk laat behappen, maar duidelijk de kwaliteiten van dit gezelschap laat horen. De epische metalformule is ongewijzigd en als het laatste nummer aangebroken is, verbaas ik me erover dat het uur zo snel om is. Uiteindelijk geef ik dit album maar de voorkeur, maar nogmaals, het verschil is echt minimaal. Ik mis misschien wel het laatste zetje dat de muziek echt briljant moet maken. Iets dat concurrenten als Blind Guardian en Rhapsody wel hebben, maar het genieten is er nauwelijks minder om. De muziek steekt goed in elkaar. Er valt veel te ontdekken en dat maakt dat Stormbringer Ruler zeker niet snel zal vervelen. Trotse, epische stukken in overvloed.


Tussenstand:
1. Stormbringer Ruler - The Legend of the Power Supreme
1. Dragonlord (Tales of the Noble Steel)
2. Champion Eternal

Met dank aan Jurado aanbeland bij dit pareltje. Ik houd op zich wel van die wat depressieve post-eighties thrash. Het is altijd alsof de muzikanten zelf al vrij somber zijn omdat het genre op sterven na dood. Niet alles is goed, maar Donor levert hier onbedoeld een gave stuiptrekking. De songs zijn uitdagend en qua stijl heeft het wel wat weg van Agent Steel. Het is meer speed dan thrash metal en dat met een goed aantal sfeervolle rustmomenten. Op soms sublieme wijze worden fantasyverhalen vertolkt en de zanger, zich heel goed bewust van zijn mogelijkheden, schmiert erop los. Ook hier weer de vergelijking met Agent Steel, want hij doet echt denken aan Cyriis. En wat mij betreft is Richard Dijkman de betere. Met name de tweede helft van dit album is fenomenaal. Een ijzersterke samensmelting van speed, thrash, prog en doom metal. Ik heb serieus 5* overwogen. Dat dit niet bekender is, is me een raadsel.


Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. D.A.M. - Inside Out 4,5*
3. Acid Reign - The Fear 4,5*
4. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
5. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
6. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
7. Agony - The First Defiance 4*
8. Lost Century - Complex Microcosm 4*
9. Space Eater - Aftershock 4*
10. Paralysis - Arctic Sleep 4*
11. Seventh Angel - The Torment
12. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
13. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
14. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
15. Apocalypse - Faithless 3,5*
16. Witchhammer - 1487 3,5*
17. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
18. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
19. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
20. Mandator - Initial Velocity 3*
21. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
22. Cyclone - Inferior To None 2,5*
23. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
24. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Vanwege de folky zanglijnen in het eerste nummer vreesde ik dat dit nog wel eens een lange zit kon worden. Toegegeven, ik heb er wel om gelachen, maar gelukkig kiest Drifter al vrij snel voor meer gewone thrash. In tegenstelling tot de poster hierboven hoor ik totaal geen eigen smoel. Het licht technische aspect aan de muziek verandert daar niets aan. Het klinkt allemaal wel leuk, maar het is gewoon niet bijzonder genoeg om op te vallen.


Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
3. Lost Century - Complex Microcosm 4*
4. Space Eater - Aftershock 4*
5. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
6. Apocalypse - Faithless 3,5*
7. Witchhammer - 1487 3,5*
8. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
9. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
10. Asphyxia - Exit Reality 2,5*