Ook hier nog geen enkele reactie en in tegenstelling tot Fallen Angel wat ik vanavond ook al beluisterd heb, is dit dus wel de moeite waard. Calhoun Conquer was een heerlijk eigenzinnige band dat echt niet op een specifiek genre vast te pinnen valt. Toch labelt men het als thrash metal, terwijl het hier rock is. Het progressieve karakter mag duidelijk zijn. De thrash hoor ik hier en daar wel, maar progressieve metal is hier beter op zijn plaats. Ik hoor er ook wel echt elementen van The Cure in terug. De sfeer komt wel overeen. Een nummer van dit album had ook best als soundtrack van The Crow kunnen zijn. Zo verknipt en verwrongen klinkt het wel. De zanger wringt zich met zijn gekheid in allerlei bochten. Het klinkt allemaal erg ninetees en daarmee vind ik Calhoun Conquer zijn tijd ver vooruit. Heerlijk bizarre plaat die niet snel zal vervelen. Ik ben nu wel benieuwd of Hüsker Dü vanwege de bonustrack ook zo'n grote invloed is.


Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Calhoun Conquer - 4,5*
6. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
7. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
8. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
9. Target - Mission Executed 4,5*
10. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
11. Agony - The First Defiance 4*
12. Immaculate - Atheist Crusade 4*
13. Lost Century - Complex Microcosm 4*
14. Space Eater - Aftershock 4*
15. Paralysis - Arctic Sleep 4*
16. Seventh Angel - The Torment 3,5*
17. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
18. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
19. Sabbat - Mourning Has Broken 3,5*
20. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
21. Apocalypse - Faithless 3,5*
22. Witchhammer - 1487 3,5*
23. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
24. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
25. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
26. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
27. Fallen Angel - Faith Fails 3*
28. Mandator - Initial Velocity 3*
29. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
30. Cyclone - Inferior To None 2,5*
31. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
32. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Dit album krijgt prachtige scores overal. Ik wil het zo graag goed vinden, maar het lukt me simpelweg niet. Mirror Mirror is een heel behoorlijk nummer, maar daarna zakt het als een plumpudding in elkaar. De Zweden missen duidelijk de inspiratie en geluidstechnisch is er het nodige op te merken. Niet in de laatste plaats door bandleider Leif Edling zelf. Zijn visie wordt hier wel heel erg gemist, want het resultaat zijn een pak voortkabbelende songs die weinig indruk maken. toffe momenten zijn spaarzaam helaas en op zichzelf stellen de songs niets voor. Messiah Marcolin gaat voluit en dat maakt dat ik niet ergens rond de 2,5-3 sterren geef. Dit album is een haastklus. Een klassiek voorbeeld van hoe je niet een plaat moet maken als je net een paar klassiekers afgeleverd hebt.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Ancient Dreams

Het is hier eigenlijk wel gezegd. De titelloze plaat is absoluut niet slecht, maar het is geen album dat nog vaak gedraaid zal worden. Natuurlijk is het fijn om Messiah Marcolin weer te horen. De riffs mogen er ook zeker wezen. Met de sfeer zit het wel goed, maar inhoudelijk kan het zich niet meten met de meesterwerken van de beginjaren. Daar is dit album simpelweg te eentonig voor. Het heeft inhoudelijk niets te bieden. Er zijn wat knipogen naar het verleden en dan zijn alle belangrijke details wel genoemd. Hier had ik toch wel meer van verwacht.


Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Tales Of Creation
4. Chapter VI
5. Dactylis Glomerata
6. Candlemass
7. Ancient Dreams
8. From The 13th Sun

Aan dit album had ik geen al te bijzondere herinneringen, maar de recente luisterbeurt heeft me toch wel verrast. Wat ik me wel herinner is dat de epische doomsound langzaam maar zeker losgelaten wordt hier en Messiah Marcolin is er natuurlijk niet meer bij. Chapter VI is een duidelijke nineteesplaat. De knipoog naar gothic herken ik meteen. Toch blijft Candlemass tot bepaalde hoogte wel zijn ding doen en er is alles aan gedaan om het wel degelijk metal te laten klinken. De nieuwe zanger is in elk geval best goed. Het mag niet het kaliber Langquist of Messiah zijn, want die hebben echt wel meer een eigen smoel. Het album begint wat aarzelend, maar kent een vrij sterke tweede helft. Van een magere 3,5* naar dikke 4*. De laatste songs zijn absoluut van het vertrouwde niveau.


Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Tales Of Creation
4. Chapter VI
5. Ancient Dreams

Hier had ik een 2,5* notering staan, dus ook deze plaat valt met de herbeluistering behoorlijk mee. Er zijn wel elementen waar ik moeite mee heb, zoals de directe stonersound en de vrij matige zanger. Hij past dan wel in het plaatje, maar Flodkvist is duidelijk de minste zanger die de band gehad heeft. Na een vervelende start van dit album (vermoed dat mijn oude score daarop gebaseerd was), gooit Leif er wat space en prog-elementen in en daardoor wordt de muziek automatisch wat sterker. De epic doom is verdwenen, maar de sfeer is nog steeds donker en naargeestig.



Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Tales Of Creation
4. Chapter VI
5. Dactylis Glomerata
6. Ancient Dreams

Uiteindelijk een halfje eraf. Ik heb lang gelooft dat dit het beste album van Candlemass is, maar daar kom ik nu toch wel op terug. Hoewel er op de eerste helft echt fenomenale songs staan, is de tweede helft toch wel van een duidelijk minder niveau. Nog altijd is het wel absoluut kwaliteit dat Candlemass hier aflevert. Robert Lowe wordt nu ten volle benut als zanger. Dat hoor je heel snel in nummers als If I Ever Die en House Of A Thousand Voices. Verder doet Hammer of Doom zijn naam absoluut eer aan. Dit album druipt van de drama, bombast en melancholiek. Het zal altijd wel een van mijn favorieten blijven.


Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Death Magic Doom
4. Tales Of Creation
5. Chapter VI
6. King of the Grey Islands
7. Dactylis Glomerata
8. Candlemass
9. Ancient Dreams
10. From The 13th Sun

Was ik bij! Halverwege de middag een fantastisch concert en de festivaldag moest daarna nagenoeg nog beginnen.



Dit album is al aardig wat jaren een van mijn favoriete doomplaten. Candlemass weet hier eigenhandig epische doom uit te vinden. Black Sabbath is natuurlijk een grote inspiratiebron, maar de invloeden van Manilla Road mag je ook niet vergeten. Door dat vleugje MR is dit een episch meesterwerk geworden. De titel dekt de lading meer dan uitstekend. Het songmateriaal is werkelijk fantastisch. De riffs zijn ijzersterk, de drums donderen en de ijzingwekkende stem van Langquist torent daar prachtig bovenuit. De sfeer is fenomenaal. Instinctief zeg ik dat Solitude en vooral Demons Gate de beste zijn, maar ik wil de andere vier songs geen onrecht aandoen.

Ik zet altijd dit album op bij mensen die claimen dat metal niets meer is dan gerag en geschreeuw. Daarmee alleen maar verwondering en/of bewondering mee geoogst.

Dat Candlemass hier uit vorm is, mag gerust een understatement genoemd worden. Over het algemeen komt Leif Edling vaak met goede songs op de proppen, maar de inspiratiebron staat aardig droog. Men komt niet verder dan een fijn doomgeluid. Als je echt kijkt naar de songs, klinkt het nergens naar. De composities zijn redelijk zwak. In het begin valt het nog redelijk mee, maar uiteindelijk dobbert Candlemass voort op de sfeer. De drumsolo op Cyclo-F is wel echt een dieptepunt. Deze line up staat duidelijk in de schadow van die van de vorige. Tegen het einde denk ik zelfs over een onvoldoende. Het kan zeker slechter, maar voor Candlemass is dit zwaar onder de maat.


Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Tales Of Creation
4. Chapter VI
5. Dactylis Glomerata
6. Ancient Dreams
7. From The 13th Sun

Ik kan me voorstellen dat het vertrek van Messiah Marcolin niet bepaald als een goed voorteken ontvangen is. Niet de originele zanger, maar wel een die het gezicht van de band bepaalde tijdens de hoogtijdagen. Ik was nog geen fan toen hij voor de tweede keer vertrok, maar als ik dat wel was, zou ik toch wel bezorgd worden. Dat Candlemass vervolgens Robert Lowe in huis haalt, is wel echt een meesterzet. Hij tilt het toch wel wat matige Solitude Aeturnus echt naar een hoger niveau. Dit album laat horen dat toch bij vlagen nog zwalkende Candlemass eigenlijk niet zonder een frontman van het kaliber Lowe kan.

King of the Grey Islands is in elk geval een grote stap richting het oude geluid. Dit is weer epische doom, al is de kwaliteit niet zo hoog als twintig jaar eerder/ Het is zeker niet slecht. Op sommige momenten verliest het zichzelf wat in saaiheid, maar hier en daar maakt de muziek wel degelijk indruk. Ik vraag me af of het met Messiah ook gelukt zou zijn. Lowe is echt de smaakmaker hier. Het is een lekker heftige plaat, maar ik blijf toch zweren bij die prachtige, theatrale stem van Lowe. Dit album is vooral een goede terugkeer. Fijn dat Candlemass weer meedoet, al strijdt het hier nog niet om de prijzen.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Tales Of Creation
4. Chapter VI
5. King of the Grey Islands
6. Dactylis Glomerata
7. Candlemass
8. Ancient Dreams
9. From The 13th Sun

Dit album was hard op weg om mijn favoriete album van ze te worden, maar helaas zijn de laatste nummers niet heel denderend. Het begint zo ontzettend goed. The Well Of Souls en The Gallows End overtreffen samen wat Candlemass eerder uitbracht en dat is op zich al een ongekende prestatie. Ik heb nooit een voorkeur gehad voor Langquist of Messiah Marcolin. Vind beide zangers echt geweldig. De manier waarop Messiah zijn stem laat trillen, is erg tof. Past uitstekend bij de muziek.

Wel opvallend dat mensen dit traag noemen. Ik vind het bij vlagen toch best snel eigenlijk. Het geluid is vooral zwaar en duister. Dat maakt het doom, maar er zijn talloze bands die echt traag spelen. Daarmee vergeleken is Candlemass Speedy Conzales. De epische sound is overeind gebleven. Jammer dat de plaat wat doodbloedt in de laatste nummers. Desondanks een heel stevige 4,5*

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall

Geen berichten meer sinds het album uitgekomen is. Dat zegt eigenlijk wel genoeg, lijkt me. Ik was bij uitkomen nog best enthousiast. Heb de cd nog gekocht, maar sindsdien heb ik het niet meer gedraaid. Het probleem is niet dat het slecht zou zijn, maar vooral dat het niet weet te overtuigen. Er zijn wel leuke songs te vinden, zoals de opener, Dancing In The Temple en de titeltrack. De rest blijft alleen niet hangen. Het is niet heel boeiend. Een goede solo wekt nog wel de aandacht, maar qua structuur zijn de nummers wat gemiddeld. Straks zet ik de cd weer in de kast en ik ben bang dat die daar de komende zeven jaar ook weer blijft zitten. Dit is een nogal ongeïnspireerde periode van Candlemass. Ik snap wel waarom de band toen een stapje terug genomen heeft toen.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Death Magic Doom
4. Tales Of Creation
5. Chapter VI
6. King of the Grey Islands
7. Dactylis Glomerata
8. Psalms of the Dead
9. Candlemass
10. Ancient Dreams
11. From The 13th Sun

Het eerste album van deze marathon die ik nooit eerder gehoord heb. De cd staat wel al tijden in de kast, maar ben simpelweg nooit aan het luisteren toegekomen. Daar gaat natuurlijk verandering in komen, want met Tales of Creation herpakt Candlemass zich uitstekend. Het geluid is weer lekker vol en de songs zijn behoorlijk goed. Het is alleen wat lastig om aan te geven wat de hoogtepunten waren, aangezien ik de gehele luistersessie lekker achtergeleund heb doorgebracht. De spokende riffs en de machtige stem van Messiah Marcolin zijn ook hier smaakmakers. Veel beter dan dit wordt epic doom metal niet.



Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Tales Of Creation
4. Ancient Dreams

Echt verbaasd was ik niet meer toen dit album aangekondigd werd. Hoewel Psalms Of The Dead bedoeld was als het laatste album, kwamen er daarna nog wel wat EP's uit. Dat Langquist nu de vaste zanger is, mag wel opmerkelijk genoemd worden. Het optreden in 2011 op Roadburn was wel erg goed, maar inmiddels zijn we wel acht jaar verder. Ik vraag me vaak (bij verschillende bands) af of die drang naar vroeger wel zo gezond is.

Langquist zingt nog steeds goed. De hoge noten worden niet gehaald (en dus ook geen poging tot), dus qua epiek geen niet soort EDM. DIt album is grappig genoeg wel meer doom. Lagere snelheid dus en het geluid is erg zwaar. Daarmee helaas soms ook geen mooi geluid, want het klinkt vaak erg modderig. Er zijn wel wat knappe songs te vinden, zoals het melodieuze Under The Ocean of het balladesque Bridge Of The Blind. Op een aantal momenten krijg je wel te maken met wat vulwerk. Candlemass doet hier een goede poging, maar het overtuigt me net niet. De gastbijdrage van Tony Iommi was compleet aan me voorbij gegaan als ik er niet van geweten had.

Eindstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Death Magic Doom
4. Tales Of Creation
5. Chapter VI
6. King of the Grey Islands
7. Dactylis Glomerata
8. Psalms of the Dead
9. The Door To Doom
10. Candlemass
11. Ancient Dreams
12. From The 13th Sun

Laat ik maar beginnen met dat het een heel sympathiek album is. Bijna dertig jaar na je laatste album nog iets uitbrengen wat aan de ene kant duidelijk geïnspireerd is en aan de andere kant qua intensiteit recht doet aan wat eerder gemaakt is, verdient een compliment. Ik hoor ook genoeg ideeën die echt goed zijn. Toch staan een paar dingen me tegen. De productie is matig. Met name de drums (vooral de bekkens) vallen weg in geruis. Baker schreeuwt bijna als vanouds. Waar hij vroeger veel kort snauwde, zijn het hier lange schreeuwen geworden. Iets wat de afwisseling en sowieso het effect niet ten goede komt. Op de oude platen krijg ik er geen genoeg van, maar hier is het wat vermoeiend. De songs zijn ook wat te lang, waardoor het wat langdradig wordt. Qua geluid is er duidelijk een stap richting klassieke doom gemaakt. Ik hoor zelfs een heel bekend loopje in The Frost Monstreme. Ik vermoed dat het van Black Sabbath komt, maar ik kan het zo niet plaatsen.

Verder is het eigenlijk een prima album van deze bejaarden. Bij vlagen is het echt goed en aanstekelijk. Dan weet je dat het met de goede intenties gemaakt is. Ik hoop ze nog eens live mee te pikken.

Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Frost And Fire
3. One Foot In Hell
4. Forever Black
5. Paradise Lost

Cirith Ungol staat al heel lang op mijn radar. Heb jaren geleden de eerste drie albums gekocht, maar nooit meer dan globaal beluisterd. van Paradise Lost kocht ik een paar jaar geleden de reissue op vinyl. De stem van Tim Baker is natuurlijk superbepalend voor het geluid van de band. Vind je hem niks, dan wordt het ook niks met de band. Ik heb aan hem moeten wennen, maar ik vind het eigenlijk heel erg tof. Zo'n snelle epic als Frost And Fire draai ik dan ook regelmatig. De rest was een beetje uit mijn geheugen geglipt. Nu ik het album weer draai, valt het weer mooi op zijn plaats. De corny zanglijnen van Edge Of A Knife, de krakkemikkige keyboardopening van What Does It Take en dat bizarre basspel van Better Off Dead... Ik vind het allemaal geweldig, maar het is absoluut acquired taste. Neemt niet weg verder dat het supercatchy, oubollige heavy metal is. Doet sterk denken aan oude Priest. Heerlijk!

De volledige plaat gehoord met een glimlach die van oor tot oor gaat. Cirith Ungol levert hier een tamelijk unieke plaat af en gaat, vergeleken met het debuut, overal wat verder. King Of The Dead is epischer, langer, maniakaler en duisterder dan Frost And Fire. De songs zijn langer en wat minder catchy dan op Frost And Fire het geval was. Ik mis hier stiekem wel een nummer in het kaliber Frost And FIre, maar verder is het op en top genieten. Het geluid is warm en prettig oubollig. Baker schmiert er continu overheen zonder dat het gaat vervelen. Een verschrikkelijke zanger, maar ik geniet ervan zoals ik bijvoorbeeld van een Tom G. Warrior (Celtic Frost) geniet. Het gitaarwerk is ook echt beter geworden en de plaat staat bol van de solo's. Pure cult dit. Lekker in je eigen wereldje. 'Genregenoot' Manilla Road wist heel lang niet van het bestaan van deze band af. Worden veel met elkaar vergeleken, maar de verschillen zijn toch best groot. Toch is dit ook heerlijk magisch en onheilspellend.


Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Frost And Fire

Hoewel ik hier echt wel van genoten heb, krijgt het toch een lagere score. De songs zijn robuuster en compacter geworden. Het geluid is zwaarder, maar ik vind het niet per se beter dan de voorgangers. Aan de stijl is weinig veranderd verder. Als je de zanger niet trok, zal dat hier niet gaan veranderen. Voor mijn gevoel wordt er meer gerift en minder gesoleerd, maar het gitaarwerk is nog steeds heel smakelijk. Het epische karakter hoor je weer goed terug in Nadsokor wat een track van jewelste is. Het blijft een heel prettige band verder.

Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Frost And Fire
3. One Foot In Hell

Van de vier oude platen van Cirith Ungol was deze altijd het moeilijkst te vinden. Een paar jaar geleden kwam er dan eindelijk de rerelease en ik heb mijn kans gegrepen. Nu met enige spijt, want de 3,5* wordt nu onverbiddelijk naar beneden afgerond. Paradise Lost laat een uitgebluste band horen. Er wordt nog even redelijk energiek gespeeld met Join The Legion. The Troll is nog een best fijn nummer, maar daarna zakt het niveau beduidend. Sowieso wordt hier de kwaliteit van de eerste drie albums niet gehaald. De epiek is volledig weg. Goede solo's zijn schaars en Baker houdt zich opvallend in. Het album is zouteloos en ongeïnspireerd. Veel songs worden gedragen voor midtempo riffs die ook nog eens weinig afwisseling kennen. In het slotnummer leeft het nog een beetje op, maar het is echt te weinig.


Tussenstand:
1. King Of The Dead
2. Frost And Fire
3. One Foot In Hell
4. Paradise Lost

Ik had het eerder al over het toevoegen van dit album aan de Death marathon en toen ik gisteren The Sound Of Perseverence hoorde, hoorde ik vooral Control Denied en geen Death meer. Deze cd van Control Denied heb ik al bijna twintig jaar (maar niet bijster veel geluisterd, vond het wel heel tof), terwijl ik het latere werk van Death helemaal niet kende.

The Fragile Art Of Existence verpulvert The Sound Of Perseverence. Niet alleen omdat Tim Aymar een geweldige zanger is die het materiaal perfect aanvoelt, maar ook omdat de kunst van liedjes schrijven weer duidelijk naar voren komt. Ik krijg ook de indruk dat de band er (meer) zin in heeft en alles uit de kast trekt. De plaat opent geweldig, kakt tegen het einde ietwat in om met de titeltrack een waar meesterwerk uit te voeren dat met gemak 95% van Death overtreft. Chuck wordt wel echt gemist. Er is eigenlijk niemand die op zo'n excentrieke manier soleert. Petje af.


Eindstand:
1. Human
2. Spiritual Healing
3. Symbolic
4. Control Denied - The Fragile Art Of Existence
5. Individual Thought Patterns
6. Scream Bloody Gore
7. Leprosy
8. The Sound Of Perseverence

Ik weet nog goed toen ik met (onder andere) deze cd in de rij voor de kassa stond. Twijfels, twijfels, want die kitscherige roze hoes. Ik had gelezen dat het een klassieker was en in die dagen (ongeveer tien jaar geleden) begon ik geïnteresseerd te raken in de platen die oude metalbands geïnspireerd hadden. Maar ja, hier zat Clapton in en zijn solowerk, voor zover ik daar bekend mee was, vond ik altijd maar saai.

Toch pakte dit album me helemaal in Sunshine Of Your Love en vooral Tales Of Brave Ulysses zijn absolute favorieten geworden. Disraeli Gears staat vol met geweldige rocksongs. De blues van het debuut hebben daar toch behoorlijk plaats voor moeten maken, maar dat vind ik absoluut niet erg. Het vakmanschap van dit trio is wederom goed hoorbaar en het resultaat is een stuk pakkender. Strange Brew is me misschien nog wel te ingetogen, maar dat is Cream te vergeven. BLue Condition daarentegen doet me echt weinig. Daar klinkt het me allemaal te slordig. Dan heb ik veel liever de jolige nummers als SWLABR en Take It Back. Het lachen vergaat me dan wel weer bij Mother's Lament. Zal vast een insiders joke zijn, maar ik vind het een ronduit vervelende afsluiter van wat een erg goed album is. Sinds lange tijd weer een verlaging, want 5* vind ik toch teveel van het goede.

Tussenstand:
1. Disraeli Gears
2. Fresh Cream

Ah, ik zag dat ik hier al vier sterren had staan. Daar verandert na deze luisterbeurt niets aan. Het kan niet tippen aan Disraeli Gears, maar ik geef maar al te graag toe dat het een goed debuut is. Dit soort blues valt een beetje buiten mijn straatje, maar de uitvoering is erg goed. Kan eigenlijk ook bijna niet anders met deze drie fantastische muzikanten. De eigen songs vind ik wel echt een klasse beter dan de covers met uitzondering van Spoonful. Ik kan hier altijd wel heerlijk bij wegdromen en het vleugje psychedelica wordt dan ook zeker gewaardeerd. Het is altijd wel fijn aan dit soort producties dat je altijd goed kan horen wat er gespeeld wordt. Geen ondefinieerbare brij aan geluid gelukkig. Cream's spel is regelmatig bijna fragiel en dat kan ik erg waarderen.

De hoes heb ik altijd wel leuk gevonden. Ik heb me nooit echt verdiept in het verhaal van Cream, dus ik heb ook geen idee waarom dit drietal ooit uit elkaar gegaan is, maar als je dan dit artwork zit, kan ik er sowieso wel om lachen.

Over het album zelf weet ik niet goed wat ik ervan moet vinden. De livetracks klinken wel lekker, maar het is tegelijkertijd vrij overbodig. Die paar nieuwe songs zijn dan nog wel de moeite waard. Vooral Badge is een lekker nummer. Het klinkt zoals Cream en dus zijn er wat dat betreft geen verrassingen. Toch blijft het een vreemde release en zit het gewoon niet helemaal lekker.

Tussenstand:
1. Disraeli Gears
2. Wheels Of Fire
3. Fresh Cream
4. Goodbye

Lekker eigenzinnig vervolg. Cream had het zichzelf zo makkelijk kunnen maken en zet de luisteraar met het prachtige White Room nog even op het verkeerde been. Even een pakkende rocksong om vervolgens het tempo naar beneden te gooien en op een vreemde, psychedelische tour te gaan. Sitting On The Top of the World en Passing The Time zijn aardige tracks. Vrij kalm en het heeft wat tijd nodig om te groeien. Met As You Said wordt het lekker vreemd, maar als je daar eenmaal voor gesettled bent, is Politician alweer afgelopen. Daarna wordt het weer wat kalmer om vervolgens een aantal toffe live tracks voorgeschoteld te krijgen. Wheels Of Fire is behoorlijk inconsistent, maar de kwaliteit is gelukkig wel vrij constant. Het hoogtepunt staat wel op het begin, maar verveeld heb ik me niet. Juist doordat het wat vreemd is, is het een tof album.


Tussenstand:
1. Disraeli Gears
2. Wheels Of Fire
3. Fresh Cream

De eerste van vier albums die ik voor aanvang van deze marathon nog niet kende. Bayou Country heb ik nooit gekocht omdat er geen in het oog springende klassiekers op staan. Proud Mary ken ik natuurlijk wel, maar de titel zelf, zei me niks.

Het broeierige en zompige van het debuut zit er nog steeds wel in. Ik mis wel een mastodon in de vorm van een Suzy Q en daardoor scoort het vervolg minder punten, maar daar staat tegenover dat dit album zeker geen teleurstelling is. Born On The Bayou is een erg lekkere opener. Dat vindt mijn veertien maanden oude dochtertje ook. Daar valt goed op te swingen! Daarna wordt het wel iets minder, maar het kenmerkende CCR-geluid blijft intact. Er valt niets aan af te dingen dat dit erg lekkere bluesrock is met zo'n athentieke raspzanger als John Fogerty.

Proud Mary herkende ik uiteraard wel, maar dit heb ik altijd een van de zwakkere songs van de band gevonden. De gospelthematiek heeft me nooit wat gedaan. Doe mij dan maar Keep On Chooglin', wat met het jamkarakter veel toffer klinkt. Bayou Country is een album dat niet zozeer scoort vanwege de songs, maar het relatief hoge kwaliteit die je continu hoort.

Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country

Gezien de hoge score, had ik mijn hoop wel een beetje gevestigd op Cosmo's Factory. Tot nu toe vind ik CCR, met uitzondering van het debuut erg wisselvallig. Er staan altijd een paar heel toffe songs op, maar daar staan vaak ook wel echt slecht spul tegenover. Zo is Ramble Tamble weergaloos, maar kan ik er met mijn verstand niet bij hoe je een ronduit debiel nummer als Oobie Doobie kan schrijven. Laat staan coveren. Het is hier met name de B-kant waar ik wel wat moeite mee. Rock-n-roll en country zijn in mijn ogen toch genres waar weinig in te beleven valt en al helemaal niet afwisselend zijn. Als ik
I Heard It Through the Grapevine hoor, moet ik regelmatig aan Proud Mary denken. Sommige loopjes zijn een-op-een kopieën. De hard- en bluesrock van CCR doet het dan ook stukken beter in huize RuudC. Run Through The Jungle is geweldig. De strot van Fogerty maakt natuurlijk ook veel goed.


Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Willy And The Poor Boys
4. Cosmo's Factory
5. Green River

Al jaren is dit album een favoriet van me. Ik denk dat ik deze cd bijna tien jaar heb. Dit jaar viert dit album zijn vijftigste verjaardag en ik heb de 40th anniversary edition, waarbij ik zeker weet dat ik er in 2008 ook echt veel naar geluisterd heb. CCR is ook een van de redenen waarom ik rockmuziek en later metal ben gaan luisteren. Als kind keek ik graag naar de Vietnamoorlogserie Tour of Duty. Fortunate Son was een van de soundtracks.

Wat ik tien jaar geleden niet wist, is dat I Put A Spell On You, Suzy Q en Ninetynine covers zijn. Laat dat nou net mijn favorieten zijn op dit album. Het voelt altijd een beetje vies als de beste songs covers zijn. Als ik albums van kleine, onbekende bands recenseer en een cover steekt met kop en schouders boven de andere songs uit, roep ik altijd dat de band zijn eigen graf gegraven heeft. Nu kun je de situatie van CCR niet echt vergelijken met een bandje anno 2018. In de jaren zestig was coveren de normaalste zaak van de wereld. Ik wil er verder niet echt een punt van maken, net als ik bij de eerste Led Zeppelin gedaan heb.

Toch, die covers zijn de grootste aandachtstrekkers. I Put A Spell On You is een nummer van wereldformaat. Het bezwerende karakter in combinatie met de licht zompige blues zijn een geweldige combinatie. Suzy Q vind ik daar zelfs nog overeen gaan, omdat het logger, zwaarder en vooral vrij duister is. Ik hou ervan hoe CCR de psychedelica opzoekt hier. Ninetynine and a half is het nummer waarop Fogerty de hoofdrol mag opeisen. Deed hij eerder natuurlijk ook al, maar hier vlamt hij het hardst. Heerlijk gezongen dit. Ik ben wel benieuwd naar hoe het resultaat geweest zou zijn, als hij het meer eigen gemaakt had. Hier zingt hij wel vooral Pickett na.

De eigen songs mogen er ook best wezen, maar zijn echt een klasse minder dan de covers. Toch zijn songs als The Working Man, Get Down Woman en Gloomy nummers waar CCR best trots op mag zijn. Het haastig gezongen Porterville is vrij zwak. Het enige moment waar ik aan doorspoelen zit te denken. Toch laat ik de 4,5* staan. Tien jaar na aanschaf heeft het nog niets aan kracht ingeboet.

Dit gaat niet de juiste kant op. De eerste plaat kreeg een 4,5*, vervolgens nummer twee een 4* en dit album zet die trend voort. Het wordt per plaat softer. De bluesrock transformeert meer en meer in country en dat is een genre waar ik makkelijk jeuk van krijg. Songs als Lodi, Wrote A Song For Everyone en Cross-Tie Walker doen me dan ook niks. De eerste drie nummers zijn wel ok. Bad Moon Rising en in mindere mate Sinister Purpose redden Green River. Mijn favoriet zal het nooit worden. De cover op dit album is de eerste van CCR die me overigens niks doet.

Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Green River

Blij met de korte speelduur, want dit is echt behoorlijk wat zuur wat hier na het zoet komt. John Fogerty niet overal laten zingen is een kapitale fout, maar CCR de countryband heeft voor mij geen enkele waarde. Het songmateriaal varieert van erg slecht tot matig. Ik schrik ervan hoe ongeïnteresseerd de band overkomt en moet dan ook echt moeite doen om iets positiefs te bedenken. Er is geen enkele intentie geweest om dit album ook maar een beetje te laten slagen en ik verbaas me erover dat er mensen zijn die deze plaat goedpraten.


Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Willy And The Poor Boys
4. Cosmo's Factory
5. Green River
6. Pendulum
7. Mardi Grass

Hier beginnen de gemiddeldes aanzienlijk te zakken en dat is niet meer dan terecht in mijn ogen. Echt goede songs zul je hier niet vinden. Zelfs de klassieker Have You Ever Seen The Rain doet me eigenlijk maar weinig. Waar de vorige platen altijd wel twee-drie toffe songs hadden, ontbreken ze hier. Toch moet ik toegeven dat Pendulum ook nergens echt stoort. Er staat niks op waar ik me echt doorheen moet worstelen. Met uitzondering van Molina dan. Speciale vermelding gaat wat mij betreft naar Rude Awakening #2, waarvan ik het voor CCR-begrippen extreem experimentele karakter de muziek plots wel interessant maakt. Vooralsnog geen topper, maar toch wel het vermelden waard.


Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Willy And The Poor Boys
4. Cosmo's Factory
5. Green River
6. Pendulum

Drie albums in een jaar tijd. Gelukkig zie je dat praktisch nooit meer, want verreweg de meeste artiesten hebben niet de inspiratie om zoveel goede muziek te schrijven. Als CCR een album aan de minste songs weggelaten had, zou het een nog indrukwekkender ouevre hebben, wat mij betreft. Willy And The Poor Boys staat vol met hits en misses. Fortunate Son is CCR op z'n best, terwijl het nummer erna (Don't Look Now) echt beroerd slecht is. Ik weet ook nooit goed wat ik van een nummer als The Midnight Special moet vinden. De sound van de band vind ik wel tof, maar het nummer is zo ongelooflijk inwisselbaar dat het geen enkele waarde heeft. Gelukkig is de afsluiter Effigy dan wel weer erg tof.

Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Willy And The Poor Boys
4. Green River