Nu ben ik niet echt thuis in de wereld van crossover, maar het leek mij wel leuk om dit plaatje mee te nemen in de Europese thrash marathon. T.C.F. heb ik, toen ze nog bestonden, nog aardig gevolgd. Wellicht leuk om te melden dat Nick Polak van DOOL hier dus gespeeld heeft.

Dertien nummers worden er in een klein half uur op je afgevuurd. Soms voorzien van een media fragment. Het anti-establishment sentiment is duidelijk aanwezig. Bij de release grapte ik al dat drie van de vijf leiders op de cover al dood of afgetreden waren. Daar mogen we een vierde aan toevoegen. Zelf ben ik nooit een liefhebber geweest van crossover. Ik heb het wel geprobeerd, maar volgens mij staat er alleen nog een cd van Municipal Waste in de kast. T.C.F. heeft ook duidelijk die thrash-invloeden waardoor ik het album nog best interessant vind, maar het is me te eentonig om dit vaker te beluisteren. Qua energie, performance en instrumentbeheersing deden de heren het gewoon goed. Hier had wellicht nog wel meer in gezeten.


Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
3. Lost Century - Complex Microcosm 4*
4. Space Eater - Aftershock 4*
5. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
6. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
7. Apocalypse - Faithless 3,5*
8. Witchhammer - 1487 3,5*
9. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
10. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
11. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
12. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
13. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
14. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Een beetje tegen de eigen verwachtingen in een halfje eraf. Ik blijf dol op de stijl van Target. Er wordt uitstekend gethrasht, het geluid is vet en de heren doen eigenlijk niks verkeerd.. De zanger doet het weer geweldig en past net als op het debuut (maar helaas wel minder) een aantal leuke vocale trucjes toe. Het technische karakter maakt het absoluut interessant, maar het effect van het debuut blijft een beetje weg. Ik ben dol op Master Project Genesis. Het voelt on-Belgisch (wilde al bijna on-Nederlands zeggen) goed, maar toch vind ik het net niet goed genoeg om die 4,5* te verdienen.


Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Calhoun Conquer - 4,5*
6. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
7. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
8. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
9. Target - Mission Executed 4,5*
10. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
11. Agony - The First Defiance 4*
12. Target - Master Project Genesis 4*
13. Immaculate - Atheist Crusade 4*
14. Lost Century - Complex Microcosm 4*
15. Space Eater - Aftershock 4*
16. Paralysis - Arctic Sleep 4*
17. Seventh Angel - The Torment 3,5*
18. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
19. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
20. Sabbat - Mourning Has Broken 3,5*
21. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
22. Apocalypse - Faithless 3,5*
23. Witchhammer - 1487 3,5*
24. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
25. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
26. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
27. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
28. Fallen Angel - Faith Fails 3*
29. Mandator - Initial Velocity 3*
30. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
31. Genetic Wisdom - The Fear Dimension 2,5*
32. Cyclone - Inferior To None 2,5*
33. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
34. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Vanwege het late uur nog even snel een korter album opgezocht en al vrij snel kwam ik uit bij Target. Een band waarvan ik op goed geluk de rerelease van Stormspell Records heb gekocht. De originele cd's heb ik nog wel eens voor heel veel geld aangeboden zien worden. Al ben ik geen fan van absurde bedragen, de populariteit in de undergroundkringen snap ik volkomen. Ook ik val voor de charme van deze rammelende bak thrash van onze zuiderburen. Ook dit is een gevalletje niet origineel, maar wel goed uitgevoerd. Target speelt hier energiek en bevlogen. De kwaliteit van het geluid is vrij matig, maar gelukkig is dat niet al te storend. Waar ik hier vooral van geniet is de licht atypische manier van zingen hier. Met name in de eerste nummers hoor je dat goed en dat maakt het meezingen zo leuk. Een krappe 4,5* hier.



Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. D.A.M. - Inside Out 4,5*
3. Acid Reign - The Fear 4,5*
4. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
5. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
6. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
7. Target - Mission Executed 4,5*
8. Agony - The First Defiance 4*
9. Lost Century - Complex Microcosm 4*
10. Space Eater - Aftershock 4*
11. Paralysis - Arctic Sleep 4*
12. Seventh Angel - The Torment
13. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
14. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
15. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
16. Apocalypse - Faithless 3,5*
17. Witchhammer - 1487 3,5*
18. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
19. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
20. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
21. Mandator - Initial Velocity 3*
22. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
23. Cyclone - Inferior To None 2,5*
24. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
25. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Na het wat zwakke Tasavallan Presidentti II is Lamber Land voor mij wel een flinke meevaller. De leukste elementen in de muziek van Tasavallan Presidentti zijn toch echt de jazz dingetjes. Om het vertrek van Robson ben ik ook niet echt rouwig. Eero Raittinen is zeker niet de beste zanger ooit, maar zijn stem past uitstekend bij het vreemde karakter dat de band hier heeft. De blazers zorgen voor een vrolijke noot en zijn hoofdverantwoordelijk voor de feestelijke stemming. Wel een heel vreemd feestje, maar dat zijn doorgaans de meest memorabele. Dance heeft, mede vanwege de fluitjes, een leuk middeleeuws karakter en slotstuk Last Quarter is knettergek. Leuk, eigenzinnig album!


Tussenstand:
1. Magneettimiehen Kuolema
2. Lambert Land
3. Tasavallan Presidentti
4. Tasavallan Presidentti II

Nog steeds leuk, maar minder goed ingespeeld dan bij Lambert Land het geval was. Hier heb ik de indruk dat de willekeur heerst. Misschien dat de nadruk teveel ligt op het gek doen. Met name de zanger kan er wat van en dat terwijl ik hem op Lambert Land best goed vond. How To Start A Day is een leuk nummer in elk geval. Als geheel voelt het net te afstandelijk aan. Het album is ook niet bepaald speciaal.

Tussenstand:
1. Magneettimiehen Kuolema
2. Lambert Land
3. Tasavallan Presidentti
4. Milky Way Moses
5. Tasavallan Presidentti II

Grappig, dit vind ik een typische reünieplaat die je in de jaren negentig had kunnen verwachten. Robson is weer terug en daarmee de zanger die ik nooit echt boeiend gevonden heb. Met zijn zeurderige stem is het niet gek dat het lijkt alsof de tijd bij hem stilgestaan heeft. Instrumentaal klinkt het bij vlagen best goed. De muziek is meer gitaargeörienteerd en daardoor klinkt het wat harder en zwaarder. Voor een album waarbij niets meer moet, vind ik het al een hele prestatie dat de Finnen niet teruggevallen zijn op flauwe oudelullenrock die je veel in deze eeuw tegenkomt. Met een goede zanger had ik hier misschien wel 4* gegeven.

Tasavallan Presidentti is in elk geval een band geweest met potentie. Het is er alleen niet helemaal uit gekomen. De plaat met Pekka Streng is de beste en de eigen creatieve piek was met Lambert Land.



Eindstand:
1. Magneettimiehen Kuolema
2. Lambert Land
3. Tasavallan Presidentti
4. Six Complete
5. Milky Way Moses
6. Tasavallan Presidentti II

Het enige wat ik al ken van Tasavallan Presidentti is de samenwerking met Pekka Streng. Dit album, en eigenlijk alle andere, heb ik voorafgaand aan deze marathon nooit gehoord. Dit album is in elk geval een lekker begin. De Finnen switchen eenvoudig en vlot tussen progrock, symfo, jazzrock en folk. Ancient Mariner valt op als een soort spoken word. En Woman of the World vind ik een lekkere track. De rest is meer een soort erg aardige achtergrondmuziek. Er zijn weinig hoogtepunten aan te wijzen. Het is heel gevarieerd en leuk om te horen. Mooi begin!

Inmiddels verschillende keren naar dit album geluisterd en ben nu wel tot de conclusie gekomen dat ik er niet erg warm van word. De stem van Frank Robson is me wat tegen gaan staan en ik heb steeds de indruk naar studio jams te luisteren. De muziek is zeker niet slecht, maar het maakt nergens echt indruk. De klanken zijn prettig. Het is alleen allemaal wat willekeurig. Dan mis ik wel de jazz elementen en de goede liedjes.

Tussenstand:
1. Magneettimiehen Kuolema
2. Tasavallan Presidentti
3. Tasavallan Presidentti II

Het voorlopig laatste album mag van mij het definitief laatste album worden. Mijn vertrouwen werd enigszins teruggewonnen met goede albums als Low en The Gathering, maar sinds de reünie is het toch bedroevend gesteld met Testament. ALs je dan al interviews leest dat Eric Peterson er doodleuk voor uitkomt dat deze plaat nog snel gemaakt moest worden voor de komende toer en dat Chuck Billy zegt dat het tekstueel gaat over de connectie tussen religie en aliens, weet ik wel genoeg. Zeker wanneer je duidelijk kan horen dat de plaat niet tot stand gekomen is door een passie voor muziek en/of je vak, maar gewoon omdat er geld in het laatje moet komen. Brotherhood is routineus. Het stampt omdat de heren decennia aan ervaring hebben. Skolnick stelt echt teleur hier met solo's die luiheid en gemak uitstralen. Pingel maar wat en de fanboys smullen toch wel. Roffel maar wat Gene. Meer is er niet nodig om al die gastjes vooraan bij optredens te laten klaarkomen. Het album is niet meer dan een tiental stampers die we van een onbekende band niet zouden accepteren, maar omdat het Testament is, wordt deze doorsnee troep met gejuich onthaald.

Eindstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. The Gathering
4. Low
5. Souls Of Black
6. The Ritual
7. The Formation Of Damnation
8. Practice What You Preach
9. Brotherhood Of The Snake
10. Dark Roots Of Earth
11. Demonic

When I say rise up
You say war

Man, man, man, dat is niveau kinderen voor kinderen. Verder is Dark Roots een bijzonder matig album. De heren op het minimum van hun kunnen. Het is strak en de solo's zijn snel en melodieus, maar daar is echt alles mee gezegd. Ten tijde van deze plaat zijn de optredens ook echt slecht geworden, met enkel Skolnick als enige die er nog echt zin in leek te hebben. Dat gevoel straalt ook op dit album. Vier jaar na The Formation Of Damnation zal Nuclear Blast wel gezeurd hebben om een nieuwe plaat. De gemakzucht druipt ervan af. Dit is weinig meer dan een verzameling simpele stampriffs, eentonig gebrul van Chuck en dat allemaal keurig aan elkaar geroffeld door Gene Hoglan. Dit album is zielloos, ongeïnspireerd en vooral op de automatische piloot ingespeeld.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. The Gathering
4. Low
5. Souls Of Black
6. The Ritual
7. The Formation Of Damnation
8. Practice What You Preach
9. Dark Roots Of Earth
10. Demonic

Natuurlijk wist ik wel dat de score zou uitlopen op een verhoging. Halve sterren geef ik ten slotte aan albums waar een absolute grafhekel aan heb. Toch verandert er weinig aan de waardering. Nog altijd vind ik Demonic een behoorlijke kutplaat, waarbij ik de band nog altijd verwijt trendvolger te zijn. Dat waren ze altijd wel eigenlijk, maar nooit zo storend als hier. Chuck kan niet grunten, het geluid is heel lelijk en de songs zijn vrij simpel. Af en toe duiken er betere momenten op, maar iedere keer weer verzuipt de sfeer of (de bijzonder sporadische) energie in het hakselmolenmetal. Het is ongelooflijk saai. Ik kan me weer levendig te ontgoocheling herinneren toen ik deze plaat zo'n 13-14 jaar geleden voor het eerst (en toen voor het laatst) luisterde. Het is nog steeds verschrikkelijk.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Low
4. Souls Of Black
5. The Ritual
6. Practice What You Preach
7. Demonic

Hmm, ik moet Testament toch vaker complimenten geven dan me lief is. Waar Souls Of Black en The Ritual me behoorlijk meevielen, moet ik toegeven dat Low bij vlagen behoorlijk sterk is. Er zijn dan ook momenten die me dan weer bijzonder weinig doen en kwaliteit a la Over The Wall en Disciples Of The Watch wordt hier niet gehaald, maar Testament levert met Low wel een donkere en lekker smerige plaat af. Het vertrek van Skolnick is uitstekend opgevangen met James Murphy, want qua solo's blijft het genieten. Het is wel grappig dat behalve het stevige geluid er weinig veranderd is ten opzichte van THe Ritual. Testament probeert hier net zo catchy te zijn, maar doordat het steviger is, smaakt het wel beter. Chuck Billy kan alleen niet grunten en ballads gaan hem nog altijd niet goed af.

Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Low
4. Souls Of Black
5. The Ritual
6. Practice What You Preach

Hier begint het verval van Testament. Het probleem is niet eens dat de heren al afstappen van de pure thrash die ze eerst maakten, maar vooral dat de goede songs niet meer zo vlot uit de pen komen. De beste nummers zijn de titeltrack en, vooral, Sins Of Omission. Twee songs die niet misstaan hadden op de vorige platen. De andere nummers vallen op door lelijk zangwerk (The Ballad) of gekke fratsen. De basgitaar klinkt als een natte scheet of wordt soms helemaal weggelaten. Dit album is zelden echt goed en op veel momenten gooit Testament de eigen ruiten in.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Practice What You Preach

Tja, dan ga je klaarzitten om de volgende plaat van Testament met de grond gelijk te maken en dan blijkt het helemaal niet slecht te zijn. Dan blijft vervolgens de kwaliteit aanhouden en lukt het de heren zelfs om de ballad niet te verprutsen. Je hoort in elk geval dat Testament geleerd heeft van Practice What You Preach en zodoende blijven alle gekke dingen en experimenten uit. Souls Of Black blijkt daarmee een heel effectieve plaat te zijn die qua opzet vertrouwd eighties aanvoelt. Alleen de productie is vrij zwaar en dichtgesmeerd. De meeste songs zitten goed in elkaar en vooral het gitaarwerk van Alex Skolnick valt op. Hij levert hier toch wel zijn beste solo's af. Grappig detail: het enige nummer dat me niks deed, was Absence Of Light. Het enige dat Chuck Billy schreef voor dit album. De credits zijn dus voor Alex Skolnick en Louie Clemente.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Souls Of Black
4. Practice What You Preach

Yes, hier hoor ik de Testamen waar ik al een aantal albums op zat te wachten: gemakzuchtig en ongeïnspireerd. Het was in die tijd ook wel een beetje een rare gang van zaken. De halve line up de deur gewezen om met de oude line up een tour te doen. Dat Skolnick is blijven hangen, is zeker niet vervelend, maar James Murphy deed het uitstekend.

Wat het meeste aanspreekt op The Formation Of Damnation is toch wel het gitaarwerk. Paul Bostaphs drums mogen er ook wezen. Die hakken er goed in met de productie van Andy Sneap. Chuck Billy wisselt enorm. Soms is het goed, vaak ook echt niet. De death metaltracks zijn waardeloos. De meeste andere zijn me te makkelijk. Het ligt wel makkelijk in het gehoor, maar negen jaar na The Gathering is dit toch wel een heel magere oogst. Ik krijg bij dit album vooral het gevoel dat de fans gepleased moesten worden.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. The Gathering
4. Low
5. Souls Of Black
6. The Ritual
7. The Formation Of Damnation
8. Practice What You Preach
9. Demonic

Nu heb ik de hoge scores wel gezien, maar na het dramatisch slechte Demonic ging ik er niet van uit dat de volgende uberhaupt een voldoende zou krijgen. The Gathering gaat toch zeker wel de boeken in als een van de betere platen van Testament. Ik sta er zelf wel een beetje van te kijken dat ik na de eerste twee platen nog vaak naar mooie voldoendes grijp om albums te beoordelen. Ik zal altijd wel een hekel hebben aan hoe Testament, en dan vooral Chuck Billy, zich gedraagt, maar met deze albums is weinig mis. Chuck Billy doet het goed hier. Hij en de mannen klinken weer erg gemotiveerd. Het album swingt en bevat een aantal uitstekende songs. Steve Digiorgio is duidelijk aanwezig en Dave Lombardo levert interessanter werk af dan hij ooit bij Slayer gedaan heeft. Ook belangrijk is dat dit album niet voortdurend aggressief is, maar het tempo ook enkele malen laat zakken om een fijne, naargeestige sfeer neer te zetten. Die afwisseling maakt het album echt een stuk beter en het maakt direct duidelijk dat veel te weinig bands dat doen. Ik had dit album graag afgebrand, maar ik kan niet ontkennen dat het best goed in elkaar steekt.


Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. The Gathering
4. Low
5. Souls Of Black
6. The Ritual
7. Practice What You Preach
8. Demonic

Ah, Testament deze keer. De band waar ik wel een bijzondere relatie mee heb. Helaas niet erg positief alleen. Ooit had ik er best wel veel albums van, maar op de eerste twee na heb ik ze weggedaan. Van de twee signeersessie die ik met ze meegemaakt heb, kwamen ze beide keren niet opdagen en mijn ontmoeting met Chuck Billy was een flinke teleurstelling.

Maar The Legacy dus. Een van de twee platen die ik nog wel met plezier draai. De eerste vier en de laatste twee songs zijn het beste. Over The Wall is natuurlijk de thrash anthem. Daar zit een geweldige energie in. The Haunting, Burnt Offerings en Apocalyptic City hebben wel wat sfeervols. Er zit wel wat horror in. Verder laat Testament hier het geluid horen wat ik in metal het liefste hoor: ruizige productie, matte drums en heel veel kleur in het gitaarspel. Wat is Skolnick hier geweldig zeg. Wat mij betreft de belangrijkste troefkaart van Testament. De meeste songs zitten wel goed in elkaar, maar de solo's zijn vaak de kers op de taart. Toffe teksten ook van Souza. Ik blijf ook van mening dat dit album met hem achter de microfoon nog beter had kunnen zijn.

Opvallend veel gemopper hier over de productie. Ik vind die hier beter dan bij The Legacy het geval was, maar daar is de score hoger. Niet alleen productioneel beter, maar ook zeker qua songwriting en instrumentbeheersing. Het zit allemaal net wat slimmer in elkaar. De horrorsfeer die je regelmatig hoort op The Legacy heeft plaatsgemaakt voor technische toeren. Ook Chuck Billy verdient een compliment, want hij zingt en schreeuwt met passie. Is natuurlijk ook makkelijker als je zelf mag meeschrijven met de teksten. Gelukkig is het venijn in de muziek ook wel gebleven. Into The Pit is na al die jaren nog steeds heerlijk. Net als Disciples Of The Watch en The Preacher. Geen slechte songs te vinden hier, maar gelukkig nog wel het fantastische spel van Alex Skolnick. Het beste wat Testament uitgebracht heeft. Ik ken de band goed genoeg om te weten dat de nummers 1 en 2 vast staan en ver boven de rest zullen blijven.

Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy

Ook dit is eigenlijk helemaal niet zo gek. Ja, Testament klinkt een stuk commerciëler en de thrash is voor 90% verdwenen, maar de meeste songs spreken toch wel aan. Met name Skolnick verdient een pluim. Electric Crown en So Many Lies zijn echt goede songs. Chuck Billy zingt ze ook goed in. Helaas staan er op het eind nog wel enkele niemandalletjes. Peterson schrijft toch wel vaak van die simpele songs. Return To Serenity begint hoopvol, maar is dan toch erg vreemd en Troubled Dreams sluit dan nog wel enigszins positief af. Ondanks enkele goede songs is dit inderdaad niet het hoogtepunt uit het oeuvre van Testament, maar dit klinkt nog wel een stuk beter dan wat de heren de laatste jaren uitgebracht hebben.

Tussenstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Souls Of Black
4. The Ritual
5. Practice What You Preach

Oef, ik ben al heel wat jaren wrokkig tegen Testament en de laatste platen waren behoorlijk slecht, dus kon ik lekker botvieren. Dit album begint sterk... en is verder ook behoorlijk goed. Het heeft eigenlijk alles wel wat je van een moderne thrashplaat mag verwachten en het vliegt nergens uit de bocht door een slechte productie, eentonigheid of overmatig gebrul/gekrijs. Billy doet het goed, Steve doet het heel goed, Skolnick is fantatisch, het kan eigenlijk niet op. Songs zijn vlijmscherp, steken goed in elkaar en bulken van de energie. Ik heb Testament vaak verweten ongemotiveerd te zijn, maar daar is hier niets van te merken. Er wordt zelfs gas teruggenomen halverwege. Niet veel, maar daarmee onderscheidt het zich al van talloze andere bands die hoofdzakelijk een tempo kennen. In de laatste twee songs nog even de laatste energie eruit gooien en zelfs met black metalriffs komen. Top gedaan!

Nieuwe eindstand:
1. The New Order
2. The Legacy
3. Titans Of Creation
4. The Gathering
5. Low
6. Souls Of Black
7. The Ritual
8. The Formation Of Damnation
9. Practice What You Preach
10. Brotherhood Of The Snake
11. Dark Roots Of Earth
12. Demonic

Bergaf gaan. Dat lijkt me hier wel op z'n plaats ja. Toch is dit allemaal verre van vreselijk. In de kalme stijl van tAPP slaat de balans makkelijk door van geniaal naar gemiddeld. De band speelt mooie liedjes, maar het maakt allemaal niet zo'n indruk meer als een paar albums geleden. Aangezien de scores gaan zakken, zal het wel minder worden. Dit album heeft leuke liedjes, maar echt boeiend is het niet. De inspiratie is een beetje op.

Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe
4. Eye In The Sky
5. The Turn Of A Friendly Card
6. Ammonia Avenue
7. Eve

Het is wel gezegd. De scores zijn ook duidelijk. Dit album zorgt voor een dip als je kijkt naar de stemgemiddeldes. De muziek is dan ook niet zo bijzonder. De opener mag er zeker wezen, maar daarna is het allemaal toch wel wat saai of gewoontjes. I'd Rather Be A Man irriteert zelfs wat. De teksten heb ik niet echt gevolgd, dus van het vrouwonvriendelijke merk ik tot nu toe weinig. Het is natuurlijk wel jammer dat APP zich op dat vlak begeeft. Verder mis ik vooral de spanning en virtuositeit van het voorgaande werk. Er is niets dat hier prikkelt, maar tegelijkertijd is het ook niet echt slecht. De vrouwenzang is iets waar ik hier ook maar moeilijk aan kan wennen.


Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe
4. Eve

Een tikje spannender dan The Turn Of A Friendly Card en daarmee ook net wat beter. Dit album is een kleine terugkeer naar het oude geluid, maar aanbeland in de jaren tachtig, is de pop nooit ver weg. Dat is overigens niet erg. Het maakt het album toegankelijker en makkelijker te behappen. Daarbij is Eye In The Sky vol met knappe liedjes. Het geluid van de band is altijd vrij ingetogen en dat maakt de grens tussen mooi en kitsch hier toch best fragiel. Old And Wise is een mooie ballad, maar You're Gonna Get Your fingers burned en Psychobabble zijn best vervelend. Ook al heeft die laatste best leuke toetspartijen. Dit album heeft een handvol prachtige nummers, zoals de titeltrack en daardoor is het toch wel de moeite waard. Mammagamma is de vertrouwde instrumental. Ook wel iets te vertrouwd, want voor mijn gevoel verschilt het weinig met de intermezzo instrumentals die je op de voorgaande albums hoorde.



Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe
4. Eye In The Sky
5. The Turn Of A Friendly Card
6. Eve

Gelukkig is het slechtste niet voor het laatst bewaard. Dat de band ermee stopte, lijkt mij niet meer dan logisch. De rek was er wel behoorlijk uit. In de populaire eighties stroom AOR kan tAPP simpelweg niet mee. Er is geen uitdaging te vinden in deze muziek, terwijl I, Robot en Pyramid echt fantastisch zijn. Ik heb de indruk dat de heren qua inhoud weer even teruggrijpen op de beginjaren. Dat zou ik als reden willen aandragen waarom ik dit album weer net wat beter vind. Ook Gaudi is goed uitgevoerd, maar de songs zijn wederom wat saai geschreven. Standing On Higher Ground komt me verrassend genoeg nog bekend voor. Aan dit soort gladde poprock kan ik alleen weinig lol beleven.

Eindstand:

Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe
4. Eye In The Sky
5. The Turn Of A Friendly Card
6. Ammonia Avenue
7. Eve
8. Gaudi
9. Stereotomy
10. Vulture Culture

Ook bij mij is waardering bijna gelijk aan die van het debuut. Erg veel is er niet veranderd en I Robot is dan ook een heel logisch vervolg. Qua stijl zijn de klassieke arrangementen weggelaten. Prima zet, ook al vind ik dergelijke muziek zeker niet vervelend. Het zorgt er wel voor dat dit album beter loopt dan het debuut. I Robot is erg vloeiend. De songs lopen heel mooi in elkaar over en daarmee is de totaalervaring erg belangrijk. Losse nummers luisteren, zal niet werken hier. Ik denk ook dat het album beter te begrijpen valt als je het verhaal kent. Ik heb het boek nooit gelezen en verwacht dat de verfilming met Will Smith er te ver van af zit. Parsons en kompanen slagen erin om een beklemmende futuristische sfeer neer te zetten. De teksten zijn me helaas ontgaan, omdat ik niet de tijd kan nemen om er even lekker voor te zitten met de lp in mijn handen. Dat ga ik zeker nog wel eens doen. Voorlopig bevalt deze marathon uitstekend!

Tussenstand:
1. I Robot
2. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe

Prachtig album dit. Ik ga hier qua score weer mee met Lennert, ook al is mijn score niet met zoveel overtuiging gegeven als hij doet. Ik merk dat tAPP de invloeden van Pink Floyd langzaam maar zeker loslaat ten faveure van een eigen geluid. Het mysterieuze karakter van de muziek blijft behouden. Zeker een nummer als What Goes Up... laat dat subliem horen. Op dit soort momenten vind ik de band op z'n sterkst. In The Lap Of The Gods heeft dat ook wel. Een ander prijsnummer is Hyper-Gamma-Spaces. Ik zie mezelf al met geestverruimende middelen door de ruimte vliegen. Ondanks dat ik de instrumentals wat meer waardeer, wordt er stuk voor stuk goed gezongen. Complimenten voor de wijze hoe dit album in elkaar gesleuteld is. Het is wederom lichtvoetig en toegankelijk, maar het heeft aardig wat luisterbeurten nodig om haar geheimen prijs te geven. Wat een leuke verrassing!



Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe

De hele ochtend stond dit album op repeat. Het is minder storend dan Vulture Culture, maar Stereotomy heeft weinig echt goede momenten. De opener is aardig. Where's the Walrus is een geinige instrumental, maar de rest doet me nagenoeg niks. Het stoort ook niet heel erg, dus een slecht album is het niet. Het is grotendeels veilige AOR. Goed uitgevoerd, maar inhoudelijk heel saai.


Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe
4. Eye In The Sky
5. The Turn Of A Friendly Card
6. Ammonia Avenue
7. Eve
8. Stereotomy
9. Vulture Culture

De drie lp's die ik van Alan Parsons Project in mijn bezit heb, komen allemaal uit de collectie van mijn Pink Floyd minnende pa. Verder is het redelijk een blinde vlek, want ik heb er nog nooit echt goed naar geluisterd. Progrock/pop, dat wist ik wel, maar dat was het dan ook wel. Dit debuut is toch direct een flink aantal keer gedraaid, al komt dat meer omdat ik nog niet toegekomen was aan schrijven en als je dan toch bezig bent, kun je deze rustig een tweede keer luisteren. of een derde, vierde, vijfde, twaalfde keer.

Meteen een positief punt te pakken: Dit album kun je makkelijk blijven draaien zonder het verveelt. De connectie met Pink Floyd is nooit ver weg. Zeker niet als je leest dat Alan Parsons met Pink Floyd heeft samengewerkt. Deze band is wel wat elektronischer, maar de stijl en sfeer doet er zeker aan denken. thematisch is dus gekozen voor enkele werken van Edgar Allen Poe. Qua muziek voor horrorverhalen zou je iets zwaars en duisters verwachten. Alan Parsons Project is opvallend lichtvoetig. Iets waar ik me niet echt aan stoor. De Italiaanse giallo horrorfilms zitten ook vol met keyboards. Een band als Goblin begrijpt het dan wel iets beter.

Desalniettemin komen de heren met leuke composities voor de dag en is dit gewoon een leuk debuut dat zijn weg naar de draaitafel ongetwijfeld nog wel zal vinden. (nevermore... nevermore... never! )

Vorig jaar op Roadburn was er een stand waar vooral cd's uit de Tee Pee catalogus werden verkocht voor 3 euro per stuk. Voor zulke bedragen kun je je geen buil vallen, dus nam ik drie cd's van Assemble Head In Sunburst Sound mee. Alleen het debuut lag er niet en daar ben ik gelukkig niet echt rouwig om Ekranoplan laat duidelijke groei horen. Het improvisatiekarakter heeft plaats gemaakt voor een doelgerichte aanpak. De nummers hebben een duidelijke rode lijn, maar instrumentaal klinkt het gelukkig nog steeds erg organisch. De goede songs nemen ook de overhand, want het is makkelijker geworden om favorieten aan te wijzen. Ik ben erg in mijn nopjes met Rudy On The Corner en The Chocolate Maiden's Misty Summer Morning. Heerlijke muziek om bij in vervoering te raken en lekker weg te dromen. Niet alle songs zijn de moeite waard, maar als het goed is, is het ook echt raak. Heel fijne psychrock.

Tussenstand:
1. Ekranoplan
2. The Assemble Head in Sunburst Sound

Hier verrast Assemble Head me met een duidelijk meer songgerichte aanpak. De muziek is gestructureerder en er wordt meer in gezongen. Ook hoor ik hier duidelijke invloeden uit andere genres, maar het resultaat mag er nog altijd wezen. Er wordt prima gemusiceerd, maar ik mis het gelukzalige gevoel dat de vorige twee albums opriepen. Ik snap wel een beetje waarom de sticker op het cd-doosje de term psychedelische pop aankaart. Het komt iets killer over, maar de late sixtiesinvloeden blijven belangrijk voor de muziek van deze band.


Eindstand:
1. When Sweet Sleep Returned
2. Ekranoplan
3. Manzanita
4. The Assemble Head in Sunburst Sound