Het mag duidelijk zijn dat het werk van Rainbow uit de jaren tachtig me niet ligt. Het is erg zoet, veel te veilig en vooral zoutloos. Ik trek JLT niet echt als zanger, want hij klinkt gewoon erg doorsnee en tussen deze tien songs is niets te vinden dat ook maar een beetje mijn aandacht trekt. Ik snap volkomen waarom albums als deze vergeten zijn. Dat de naam van Rainbow erop staat, is de enige reden waarom dit nog redelijk eenvoudig te vinden is. Oor in, oor uit. Het beledigt me nergens, zoals Difficult to Cure deed. Dat is nog iets.



Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Straight Between The Eyes
5. Bent Out Of Shape
6. Down To Earth
7. Difficult To Cure

Godallemachtig zeg! Waar ben ik aan begonnen? Ik ging ervan uit dat het materiaal na de Dio-periode minder goed was, maar als het zelfs half zo goed was als Rising, moest het nog wel de moeite waard zijn. Dit album begint glad, commercieel en zoet, wat de stijlwijziging van Down To Earth voortzet, maar songs als No Release en Magic doen echt pijn! Dit is in mijn ogen vooral een belediging naar de fans, met Ode to Joy als dikke middelvinger op het eind. Van dit soort aalgladde meuk gruwel ik. Dan kan Joe Lynn Turner nog zo'n goede zanger zijn. De klassieke Rainbow is onherkenbaar hier. Het muzikale vakmanschap is dood en begraven. Ik weiger dit ooit nog te luisteren.


Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Down To Earth
5. Difficult To Cure

Na twee sublieme albums waarbij je de ene na de andere hoogvlieger voorbij hoort komen, is Down To Earth wel een bijzonder toepasselijke titel. Alle magie en sfeer is ingewisseld voor simpele hardrock die over het algemeen plat en zielloos klinkt. Het vertrek van Dio is niet eens het grootste probleem. Bonnet zingt prima, maar het is net alsof niemand zin had in dit album. De teksten zijn tenenkrommend slecht en de muziek mist iedere vorm van inspiratie. Als er al stukken voorbij komen die de moeite van het luisteren enigszins waard zijn, dan herinneren ze vooral aan grootse momenten van de vorige platen. De boogierock over love zijn dingen waar Blackmore zich echt voor moet schamen. Since You Been Gone is dan ook nog een cover en dat is de doodsteek voor een bijzonder matig album. Dat je beste nummer een cover is. Down To Earth is op de beste momenten luisterbaar.

Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Down To Earth

Een geweldig album van begin tot eind. Vooral Kill The King is eindeloos vaak gecoverd en dat zegt natuurlijk ook wat over de kwaliteit. Neemt overigens niet weg dat de versie van Rainbow de beste is. Wat een geweldig team is hier ook bezig zeg. Dio en Blackmore zijn op Long Live Rock 'n' Roll de smaakmakers, maar Cozy Powell en David Stone zitten daar qua niveau niet ver van af.

Meer dan Rising, barst het hier van de puike songs. Zelfs 'mindere goden' als LA Connection en The Shed (Subtle) zing ik uit volle borst mee. Er zit een heerlijke groove in en Blackmore's gevoel voor solo's is uitmuntend. Er mag geen twijfel zijn over het beste nummer: Gates Of Babylon, wat van hetzelfde kaliber is als Stargazer. goed geroffel, sfeervolle keyboards, geweldige teksten en eerder genoemd muzikaal vakmanschap. Rainbow eyes is misschien wel de mooiste ballad ooit. Door dit nummer ben ik verliefd geworden op de dwarsfluit. Prachtig instrument. Ik zet dit album boven Rising, omdat het consistenter is en meer geweldige songs heeft. Het verschil tussen deze albums is minimaal.


Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow

Ruim veertig jaar na dato nog niets aan kracht ingeboet. Ik moet wel toegeven (zeker na deze luisterbeurt) dat ik dit album te weinig draai. Genoten dus en hoe! Tarot Woman is een heerlijke opener met fenomenale keyboards in de intro. Prachtig hoe in dit nummer de snelheid en dynamiek steeds een tikje opgevoerd wordt. Run With The Wolf en Do You Close Your Eyes mogen dan wel tot de mindere goden behoren. Het blijft prima materiaal.

Het valt sowieso op hoeveel effectiever en frisser de muziek klinkt ten opzichte van het debuut. Dit klinkt ook beter dan iedere plaat van Deep Purple die ik gehoord heb. De toevoeging van keyboards en het fellere drumwerk geven Rainbow de boost die het eerder mistte. Stargazer is ongelooflijk episch. Vijf topmuzikanten op de top van hun kunnen. Misschien behoort dit nummer wel tot mijn persoonlijke top tien ooit. Dio zingt alsof zijn leven ervan afhangt. Met ziel en zaligheid dit. Blackmore en Nichols wervelen met prachtige solo's om elkaar heen. Dat doen ze nog eens even dunnetjes over op A Light In The Black. Dit album is afgelopen voor je het door hebt, maar het laat je wel achter in euforische staat!

Tussenstand:
1. Rising
2. Ritchie Blackmore's Rainbow

Dit is niet zo'n zware bevalling als Difficult To Cure, maar eigenlijk heb ik ook hier niets goeds gehoord. Als het al interessant was, dan komt Rainbow hier niet verder dan het herkauwen van Gates Of Babylon. Voor de rest heb ik alleen saaie, doordeweekse rockers en flauwe ballads gehoord. Weinig songs zijn echt slecht, maar niets zou ik vaker willen draaien. Echt een album op de automatische piloot met wat jatwerk van werk uit betere tijden. De opener klinkt als een schim van Highway Star. Ene oor in, andere oor uit. Ik begrijp de lage score volkomen. Dit is gewoon een saai album. Hooguit goed als achtergrondmuziek. Eerlijk gezegd ben ik hier ook helemaal niet onder de indruk van Joe Lynn Turner.


Tussenstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
4. Straight Between The Eyes
5. Down To Earth
6. Difficult To Cure

Dit album was lang hard op weg naar 5*, maar ik merk dat songs als Dargor Shadowlord en The Bloody Rage of the Titans me daar net te weinig voor doen. Bovendien is The Last Winged Unicorn vrij saai. Verder is Dawn of Victory een geweldige plaat waar het enthousiasme van het debuut en het muzikale vakmanschap van Symphony of Enchanted Lands prachtig gecombineerd wordt. Ik houd van de felle titeltrack, de prachtige melodieën van Triumph For My Magic Steel en het toffe zangspel van The Village of Dwarves. Tijdens The Mighty Ride of the Firelord besef ik me dat ik de fluitpartijen wel een beetje gemist heb. Neemt niet weg dat deze epische kitsch bijzonder leuk is.

Tussenstand:
1. Dawn Of Victory
2. Legendary Tales
3. Symphony Of Enchanted Lands

Ik word hier ook nostalgisch van. Rhapsody stond al een tijdje op mijn lijstje voor een marathon, maar nu ik weet dat de reünie over een paar maanden op fietsafstand komt spelen, moet het er nu echt van komen.

Die nostalgische gevoelens komen al bij het zien van het artwork van Eric Philippe, maar ook bij het vreselijke accent van Fabio Lione en de kitscherige teksten. Ik dwaal weer helemaal af naar de tijd dat ik nog op de middelbare school zat en dit soort geweldige bombasme nog populair was. Wat een vreselijk leuk album om weer te horen. Ik houd mijn cijfer misschien nog wat laag, maar dat is omdat ik weet dat Rhapsody later nog beter is gaan spelen. Desondanks geniet ik met volle teugen van te gekke songs als Rage of the Winter, Forest Of Unicorns en Land Of Immortals. Ik zal het nog wel vaker gaan zeggen, maar hoe de band hier refreinen zingt, orkestraties inzet, is toch wel tamelijk uniek en erg typerend. Hoewel het helemaal niet metal is, zijn de strijkers van ongekend belang. Barok en metal gaan toch verdomd goed samen, maar ook de rustige fantasy/middeleeuwse passages zijn prachtig. Fuck it. Ik geef gewoon 4,5*

Ik ken Rhapsody al jaren. Dawn Of Victory behoorde tot de eerste cd's die ik kocht, maar toch heb ik hun oeuvre nooit doorgespit. Nu is Power Of The Dragonflame de plaat waar ik vooraf mijn geld op ingezet had. Dat blijkt terecht te zijn, maar ik hoop dat de band me nog weet te verrassen.

Dit album is wel de plaat waar al het goede van Rhapsody op samenkomt. Het is barok, het is episch. Er zitten elementen in van gothic rock dat in die dagen populair was. Lione zit soms tegen het grunten aan, maar wat het belangrijkst is, is dat alle nummers te gek zijn. Knightrider of Doom is toch wel het beste nummer dat deze Italianen geschreven hebben. Dat de melodie terugkeert in When Demons Awake in net een wat andere gedaante klinkt op voorhand misschien goedkoop, maar ik vind het een briljante zet.

Dit album is superdynamisch. Er is veel afwisseling tussen de snelle stukken en de vrolijke middeleeuwse muziek (en alles wat daar tussen zit). De keyboards krijgen veel aandacht, maar ik smul ook van de koortjes en hun machtige Latijnse teksten. Dit album is zo virtuoos dat ik vergeet hoe (leuk) slecht de teksten zijn. En ondanks dat het zo verdomde goed in elkaar steekt, blijven het redelijk goed behapbare songs. Alleen Gargoyles, Angels of Darkness vergt echt een flinke investering van je tijd en aandacht, maar het is een weergaloos stuk. De enige smet is de narrator. Geen reden om de waardering te verlagen, maar laat Christopher Lee maar komen.


Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. Dawn Of Victory
3. Legendary Tales
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. Rain Of A Thousand Flames

Normaliter bespreken Lennert en ik alleen de albums, maar als EP's langer dan een half uur duren, nemen we ze toch gewoon mee. Ook om Rain Of A Thousand Flames kun je niet echt heen. Het mag dan wel een tussendoortje zijn geweest, maar het mag er zeker wel wezen. De titeltrack is het snelste nummer van Rhapsody tot nu toe. Het klinkt ook zeker niet verkeerd. Queen Of The Dark Horizons heeft prachtige momenten. Tot dan overigens niet het sterkste materiaal dat de band uitbracht, maar het eerste stuk van de Gothic Saga is niet best. Het lange gesproken stuk haalt de vaart eruit, maar het klinkt ook voor geen meter. Ook The Poems Evil Page gaat niet lekker. Gelukkig voorkomt Rhapsody een 3,5* en neemt het lekker wraak met het van Dvorak bewerkte stuk. Wat een heerlijk epos!


Tussenstand:
1. Dawn Of Victory
2. Legendary Tales
3. Symphony Of Enchanted Lands
4. Rain Of A Thousand Flames

Prachtig album weer. Het opent met de sterke meezinger, Emerald Sword, en zet zowaar nog bombastischer voort dan Legendary Tales. Als het op kwaliteit aankomt, zit er licht verschil in met het debuut. Dit album steekt net wat beter in elkaar, maar het enthousiasme is beter voelbaar op de vorige. Ook hier hoef ik me weer niet te vervelen. Symphony of Enchanted Lands heeft een heel grote herluisterwaarde. Het verhaal dat hierin zit, is weliswaar vrij kitscherig, maar de muzikale vertolking is erg goed. Dit is ook geen album waar je losse nummers van moet beoordelen, maar echt moet zien als een geheel. Dat betekent dat er ook rustige (en daarmee wellicht ook saaie) stukken in zitten. Het daagt je wel even uit om het album op de juiste manier te beluisteren. Dat Rhapsody daardoor vaker met ongebruikelijke instrumenten komt, vind ik juist wel erg tof. Het is ook allemaal zo kazig, dat het ook weer erg leuk wordt. Alleen Italianen komen daar wat mij betreft mee weg.

Tussenstand:
1. Legendary Tales
2. Symphony Of Enchanted Lands

Wat een diepe teleurstelling...

Ik heb deze plaat weinig gedraaid vroeger en nu snap ik wel waarom. Nieuw label, meer budget, Joey DeMaio... Niet per se een recept voor achteruitgang, maar ik vraag me sterk af wat er door de hoofden van Turilli en Staropoli spookte. Allereerst het orkest. De vioolpartijen hadden op de vorige platen best wat meer naar voren mogen komen, maar nu de orkestraties vertienvoudigd zijn, durf ik rustig te spreken van overkill. Het lijkt wel alsof de band vooral wil laten horen dat ze nu wel budget hebben voor zoveel muzikanten. Ze zijn zo op de voorgrond gezet dat de gitaarpartijen grotendeels wegvallen. Turilli mag nog wel vaak opdraven voor (te gekke) solo's, maar de riffs zijn niet meer echt in your face. Daardoor mist deze plaat de broodnodige epic factor.

De songs zijn vooral gezapig. Er valt geen rode lijn te bespeuren. Geen toffe meezingers meer, of dramatische epossen, maar vooral veel orkest in Rhapsodystijl. De zanglijnen zijn doodeenvoudig, terwijl Lione hier in het verleden zo creatief mee was. Dit album roept vooral vragen op. Waarom is het zo gezapig? Waarom steeds dezelfde snelheid? Lione laat mooie dingen horen in
Guardiani del Destino, maar waarom komt het duet met Christopher Lee in Magic of the Wizard's Dream zo slecht uit de verf? Je zou bijna denken dat Joey DeMaio een dikke vinger in de pap had, omdat de platen van Manowar de laatste tijd ook zo saai zijn. Rhapsody lijkt maar weinig energie in deze plaat te steken en daardoor mist de muziek alle emoties die er voorheen wel waren.


Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. Dawn Of Victory
3. Legendary Tales
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. Rain Of A Thousand Flames
6. Symphony Of Enchanted Lands II

Dit is wel heel treurig. Ik kan niet anders concluderen dat met het vertrek van Luca Turilli een heel belangrijk onderdeel van Rhapsody vertrokken is. Met hem op deze plaat ook nog alle motivatie, want Dark Wings Of Steel klinkt wel heel erg als een verplicht nummertje. Het valt al direct op dat er geen concept is en ook de lange epic op het eind (waar de band toch altijd nog wel even alles uit de kast trekt) ontbreekt.

Hoewel dit album tot op een bepaald niveau best luisterbaar is, hoor ik eigenlijk niets dat op ook maar enige wijze de strijd aan kan gaan met het oude werk. De songs zitten opvallend simpel in elkaar. De drums ratelen maar door, de riffs zijn erg simpel (en saai). De keyboards zorgen nog voor een tikje spanning, maar het orkest is niets meer dan extra galm op de achtergrond. Fly To The Crystal Skies is nog wel aardig, maar het mag duidelijk zijn dat Rhapsody inmiddels echt een aflopende zaak is. Lione doet wat je van hem kan verwachten, maar ik snap ook wel dat hij ten tijde van deze plaat al bij Angra was gaan zingen en Kamelot uit de brand hielp op hun tour (en eigenlijk ook wel wilde blijven).

Treurige plaat hoor. Alleen Custode Di Pace verdient een eervolle vermelding. Wederom een mooie ballad, maar de rest is zwak tot een beetje ok.


Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. The Cold Embrace Of Fear
4. Dawn Of Victory
5. Legendary Tales
6. Symphony Of Enchanted Lands
7. Rain Of A Thousand Flames
8. From Chaos To Eternity
9. Triumph Or Agony
10. Symphony Of Enchanted Lands II
11. Dark Wings Of Steel

Gaan we weer. Weer een plaat die me duidelijk minder pakt en daarom ga ik weer nadenken over waar het aan kan liggen. In elk geval is de muziek nergens vervelend, dus geen seconde heb ik dit album een onvoldoende willen geven, maar ik word er ook niet euforisch van. Na het luisteren van The Frozen Tears Of Angels en The Cold Embrace Of Fear verkeerde ik echt in een roes. Op From CHaos To Eternity mis ik de bevlogenheid. Waar zou het aan kunnen liggen? Ik krijg de indruk dat Turilli hier al bewust met zijn laatste klus bezig was. De prachtige soleerpartijen van de vorige platen, blijven hier achterwege. Symfonisch zit het wel snor. Dat zal Staropoli's bijdrage zijn. Het is goed om te horen dat Rhapsody Of Fire hier experimenteert met elementen uit de extreme metal en hier en daar de kant van de Europese power metal optrekt. Het is helemaal geen vervelende plaat om te horen, maar na verschillende werkjes in (pure) euforie gevolgd te hebben, valt het me hier toch wel wat tegen.


Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. The Cold Embrace Of Fear
4. Dawn Of Victory
5. Legendary Tales
6. Symphony Of Enchanted Lands
7. Rain Of A Thousand Flames
8. From Chaos To Eternity
9. Triumph Or Agony
10. Symphony Of Enchanted Lands II

Toch nog positief afsluiten. Eerlijk gezegd vrees ik echt voor toekomstig werk van Rhapsody Of Fire, nu ook Fabio Lione (en Oliver Holzwarth) weg zijn. Hoewel dit album best goed valt, is dit naar mijn idee ook het hoogst haalbare wat de band op dat moment kon doen.

Into The Legend opent best lekker. Niet uitzonderlijk, bepaald niet euforisch, maar het luistert goed weg en bij vlagen klinkt het prima. Zelfs de gitaarpartijen lijken nog van de hand van Luca Turilli. Toch voelt het anders. Gelukkig is er weinig orkest. De strijkers, de koren en de fluit keren terug. Dat zijn eigenlijk de enige extra's die daadwerkelijk wat toegevoegd hebben aan de muziek. Dat ook deze plaat geen concept heeft, is stiekem toch wel een gemiste kans.

Complimenten zijn vooral voor Lione, die zoals altijd weer zijn stinkende best doet. Ik snap zijn vertrek wel. De machtige Rhapsody is er gewoon niet meer. Met Valley Of Shadows kakt de plaat weer in en mist het echt pit. De epic op het eind is er weer en heeft een aantal goede momenten. Al met al is deze plaat een heel goede poging. Het is zeker niet slecht, maar ook niet goed genoeg om de kloof met de klassiekers te overbruggen. Die kloof lijkt zo goed als zeker gewoon te groot geworden. In februari staat Rhapsody Reunion in de Effenaar en dit was een geweldige voorbereiding.


Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame 5*
2. The Frozen Tears Of Angels 5*
3. The Cold Embrace Of Fear 4,5*
4. Dawn Of Victory 4,5*
5. Legendary Tales 4,5*
6. Symphony Of Enchanted Lands 4,5*
7. Rain Of A Thousand Flames 4*
8. Into The Legend 3,5*
9. From Chaos To Eternity 3,5*
10. Triumph Or Agony 3*
11. Symphony Of Enchanted Lands II 3*
12. Dark Wings Of Steel 2,5*

Gek genoeg is deze EP het werkje dat ik het beste ken van de latere Rhapsody (Of Fire) en nog altijd draai ik het vrij regelmatig. Er zit veel hoorspel in, maar de songs zijn geweldig! The Ancient Fires Of Har-Kuun raakt me iedere keer weer. Fantastisch refrein, maar de opbouw is ook zeker om te smullen. Het refrein brul ik iedere keer weer mee (met kippevel). Neve Rosso Sangue is een prachtige ballad. Eindelijk krijgt de fluit weer een belangrijke rol en Lione doet dit weer fantastisch in zijn moeders taal. Misschien wel de beste ballad die de band ooit schreef. Dit mag dan maar een EP zijn met slechts enkele songs, maar dit doet echt niet onder voor de full lengths.


Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. The Cold Embrace Of Fear
4. Dawn Of Victory
5. Legendary Tales
6. Symphony Of Enchanted Lands
7. Rain Of A Thousand Flames
8. Triumph Or Agony
9. Symphony Of Enchanted Lands II

Ik ga natuurlijk niet roepen dat Staropoli ermee moet stoppen, maar verdomme, dit vind ik echt niet best. Het vertrek van Luca Turilli was al een aderlating en nu Fabio Leone niet meer achter de microfoon staat, is dat vertrek toch wel de genadeklap. Staropoli gaat stug door. Moet hij lekker zelf weten. Het is dat er hier nog een paar hoge scores staan, anders mocht ik me hardop afvragen voor wie Staropoli het nog doet.

Met Staropoli nog aan boord had ik wel een wat meer keyboardgeörienteerd album verwacht. Dat het nu vooral draait om de nieuwe zanger en de drums, is dan ook een verrassing. Zit er nog wel een gitarist in de band? De keyboards zijn niet meer dan achtergrond en de voortdurend mitraillerende drums beginnen al snel saai te worden. De dagen dat Rhapsody leuke, aanstekelijke songs schreef, zijn voorbij. Minstens zo belangrijk: de nieuwe zanger is niet per se slecht, maar hij heeft een probleem en dat is dat hij niet het bombasme en theatrale heeft van zijn voorganger. Dit mag op papier Rhapsody zijn, maar het gevoel zegt anders. Ik kijk dan liever uit naar de samenwerking tussen Turilli en Leone.


Eindstand:
1. Power of the Dragonflame 5*
2. The Frozen Tears Of Angels 5*
3. The Cold Embrace Of Fear 4,5*
4. Dawn Of Victory 4,5*
5. Legendary Tales 4,5*
6. Symphony Of Enchanted Lands 4,5*
7. Rain Of A Thousand Flames 4*
8. Into The Legend 3,5*
9. From Chaos To Eternity 3,5*
10. Triumph Or Agony 3*
11. Symphony Of Enchanted Lands II 3*
12. Dark Wings Of Steel 2,5*
13. The Eighth Mountain 2,5*

Tuurlijk hoop je op een goede plaat, maar zoiets ongelooflijk gaafs had ik eigenlijk niet meer verwacht zo acht jaar na het laatste meesterwerk. Zelden dat je een band nog zo hoort excelleren. Was dit een concert geweest, dan had ik een staande ovatie gegeven. Wat een ongelooflijk goed album is dit geworden! Het opent wat gereserveerd met Sea Of Fate. Klinkt lekker en belooft al beter te zijn dan de vorige twee albums. Crystal Moonlight valt toch wel wat tegen, maar vanaf dan gaat Rhapsody Of Fire voluit. Reign Of Terror is weer ouderwets energiek. Dit maakt me vrolijk! Danza di Fuoco e Ghiaccio is een rustmoment die qua stijl en kwaliteit overeen komt met The Village Of Dwarves en andere fluitballads.

Daarna ben ik een beetje kwijtgeraakt wat ik gehoord heb. De songs herinner ik me nauwelijks, maar wat hoor je hier veel vette dingen qua koren, orkestraties en vooral vlammed gitaarwerk van Turilli. De epische titeltrack doet daar dan nog een schepje bovenop. Ik heb zelfs even overwogen om dit op de eerste plaats te zetten. Misschien is deze wel beter, maar daar durf ik nog niet aan. Wat een geweldige, maar vooral erg geïnspireerde plaat is dit! Niet altijd even Rhapsody. Het doet soms wel denken aan Helloween en Stratovarius, maar dat maakt het eigenlijk ook wel erg leuk.

Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. Dawn Of Victory
4. Legendary Tales
5. Symphony Of Enchanted Lands
6. Rain Of A Thousand Flames
7. Triumph Or Agony
8. Symphony Of Enchanted Lands II

Als een goede band met een matige plaat komt, ga ik me altijd afvragen waar dat aan ligt. Zou de naamswijziging echt zo'n effect hebben gehad? Was de band hier al aan het balen vanwege de samenwerking met het label van Joey DeMaio? Nog altijd klinkt de band niet erg geïnspireerd of gemotiveerd.

Na een lange opmaat van ruim drie minuten gaat Triumph Or Agony lekker van start met de titeltrack. Niet bijster origineel voor Rhapsodybegrippen, maar het kan ermee door. Maar daarna zakt het behoorlijk in. De muziek blijft sluimeren in hetzelfde langzame tempo. Het klinkt ingedut. Trok de band een paar dagen geleden nog alles uit de kast. Hier blijft dat achterwege. Je herkent de stijl van de band, maar er is geen snelheid, geen emotie, geen pakkende songs. Silent Dream klinkt wel lekker, maar is verder vrij kort.

De plaat komt pas echt een beetje op gang met The Mystic Prophecy Of The Demonknight. Voor het eerst komt er dan wat pit in, maar nog altijd hoor ik niet de klassieke Rhapsody. De laatste twee stukken hebben nog wel aardig wat afwisseling en vormen daarom het beste deel van de plaat, maar het mist de spontaniteit die we eerder wel konden horen. Dit is toch wel een gemiste kans.

Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. Dawn Of Victory
3. Legendary Tales
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. Rain Of A Thousand Flames
6. Triumph Or Agony
7. Symphony Of Enchanted Lands II

Altijd al een beetje een moeilijk album gevonden. Ik ben dol op Rising en Long Live Rock n Roll, maar het debuut pakte me nooit zo. Dat is ook nu weer het geval, maar waar ik dit album nog wel eens opzet voor The Man on the Silver Mountain, kan ik dat, zo blijkt nu wel, beter doen voor Catch The Rainbow en The Temple of the King. Ook Still i'm Sad valt erg in de smaak. Het zijn de ballads die prachtig zijn. Dio was sowieso een geweldige balladzanger. Het 'hardere' werk mist duidelijk pit en klinkt in sommige gevallen oubollig. If You Don't Like Rock 'N' Roll is zelfs vrij truttig. Ik had hier vier sterren staan, maar ik haal er een halfje van af. Het klinkt vaak wel aardig, maar dit kan zich duidelijk niet meten met Rising.

Ik had nog enige hoop op een terugkeer naar het oude geluid, maar behalve een handvol stevigere riffs, borduurt Blackmore verder op de jaren tachtigstijl. Ook dit album ligt makkelijk in het gehoor, maar al snel blijkt dat dit wederom niets te bieden heeft. De sound is vrij normaal voor een jaren negentig album. Dat maakt het draaglijker dan de flauwe eighties aor, maar verder blijft de kritiek hetzelfde. Het is zonde dat Rainbow van een wereldband is afgegleden tot een commerciele gladjakkersbandje. Ik heb vaak met de latere cd's in mijn handen gestaan, maar nu ben ik uiteraard blij dat ik ze altijd weer terug in de schappen heb gezet. Stranger In Us All is wat mij betreft de minst slechte Rainbow na de platen met Dio.



Eindstand:
1. Long Live Rock 'n' Roll
2. Rising
3. Ritchie Blackmore's Rainbow
-
-
-
4. Stranger In Us All
5. Straight Between The Eyes
6. Bent Out Of Shape
7. Down To Earth
8. Difficult To Cure


Gemiddeld: 2,94*


1. Psychotic Waltz (4,63)
2. Finntroll (4,5)
3. While Heaven Wept (4,3)
4. Primordial (4,19)
5. Thyrfing (3,93)
6. Stratovarius (3,87)
7. Helloween (3,67)
8. Symphony X (3,33)
9. Iced Earth (3,25)
10. Rainbow (2,94)
11. Sonata Arctica (2,44)

Langzaamaan begin ik ervan overtuigd te raken dat ook de Stones niet mijn band is. Wat ik verder met onze marathons gemerkt heb, is wanneer ik echt goed ga zitten voor een plaat, dat er automatisch meer waardering komt voor bepaalde platen. Hier gebeurt eigenlijk het omgekeerde. Waar ik Sympathy For The Devil altijd wel geinig vond, merk ik nu dat ik me stoor aan de manier waarop Mick Jagger het ingezongen heeft en de valse, lelijke gitaarsolo. Dan blijven de karakteristieke wuuwuu koortjes over, maar daar ben ik toch al nooit kapot van geweest.

De songs die volgen, zullen me ook niet bijblijven. Er zitten wel mooie elementen in, maar The Rolling Stones mist toch vooral ballen. Iets wat ik wel hoor bij de grote bands van de jaren zeventig (Queen, Deep Purple, Led Zeppelin, Uriah Heep etc.). Op dit album hoor je duidelijk een zekere terugkeer naar de blues waar het mee begonnen is. Ook doordat er verzuimd wordt om echt indrukwekkende liedjes te schrijven. Alleen Stray Cat Blues heeft het in zich. Die sfeer zoek ik, maar vind ik zelden. En daarvoor moet ik me dan ook nog door middelmatigheid als Prodigal Son heen werken. Veel fans zullen het absoluut niet met me eens zijn, maar tegelijkertijd ben ik behoorlijk verbaasd over het gemiddelde dat hierboven staat.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Their Satanic Majesties Request
3. Aftermath
4. The Rolling Stones
5. The Rolling Stones No. 2
6. Out Of Our Heads
7. Between The Buttons
8. Beggars Banquet

596 scrolls volgens last.fm. Dat geeft aan hoeveel tijd ik geïnvesteerd heb in The Rolling Stones. Ik heb absoluut een veel beter beeld gekregen van wat deze band de afgelopen decennia uitgespookt heeft. Heeft het van mij een fan gemaakt? Nope. Dat zal wel geen verrassing zijn. Voor mijzelf eerlijk gezegd ook niet. Eigenlijk had ik er wel iets meer van verwacht. De hits Satisfaction en Paint It Black vind ik nog altijd ongelooflijk goed, maar die energie, die kwaliteit heb ik de heren alleen nog op Gimme Shelter horen benaderen. Veel albums komen niet verder dan wat aardige tracks en veel filler. Heel veel filler als je de discografie van de band bekijkt. Als ik me de live beelden op televisie herinner, dan strookt het wel met het beeld dat ik van de band heb. Daar had ik na een paar nummers altijd wel weer genoeg van.


The Rolling Stones' laatste wapenfeit maakt het cirkeltje weer rond. Terug naar de blues. Niet als jonge, hongerige honden, maar oude mannen die hoorbaar plezier hebben om te doen waar ze decennia geleden mee begonnen zijn. Op A Bigger Bang hoorde je de terugkeer naar de blues al en Blue & Lonesome is de puurste blues die ze ooit gespeeld hebben. Het nadeel van dit soort blues is wel dat het al snel standaard klinkt en dat doet het hier ook wel. Misschien niet de beste keuzes qua covers, maar ach. Toch kan ik er wel enige bewondering voor opbrengen. Het klinkt ook best lekker. De speelduur van ruim veertig minuten is ook een prima keuze. Sinds een aantal albums kan ik weer iets van respect opbrengen. Ik denk niet dat de Stones beter kunnen afsluiten dan met dit album. Misschien kan ik beter zeggen dat ik hoop dat ik deze marathon niet ooit hoef te hervatten omdat de heren straks weer de studio in duiken.


Eindstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Blue & Lonesome
10. Tattoo You
11. Between The Buttons
12. Undercover
13. Dirty Work
14. Exile On Main St.
15. Emotional Rescue
16. Goat Head Soup
17. A Bigger Bang
18. Beggars Banquet
19. It's Only Rock n Roll
20. Let It Bleed
21. Steel Wheels
22. Black And Blue
23. Bridges To Babylon
24. Voodoo Lounge

Toch niet zo slecht als men je wil doen geloven. Ook dit album bevat een flinke scheut pop en meer bezieling dan ik in de jaren zeventig hoor. Het zal best dat ze ruzie hebben, maar dit album is daardoor wel een stuk levendiger. Ik zal niet zo ver gaan door het een goed album te noemen. Het doet me allemaal vrij weinig, maar ik erger me er ook niet aan. Too Rude mag dan wel redelijk lam zijn, maar het drumwerk vind ik wel heel leuk. Jammer genoeg heeft niemand ervoor kunnen zorgen dat Keith zijn bek houdt. Het is weer een typische zesjesplaat. Dat zullen de komende albums waarschijnlijk ook wel zijn.



Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Tattoo You
10. Between The Buttons
11. Undercover
12. Dirty Work
13. Exile On Main St.
14. Emotional Rescue
15. Goat Head Soup
16. Beggars Banquet
17. It's Only Rock n Roll
18. Let It Bleed
18. Black And Blue

Ik ben absoluut niet van het verbieden, maar als er dan toch iets verboden moest worden, dan wel dubbelalbums. Zeker tegenwoordig moeten cd's langer dan een uur duren, maar eigenlijk is die speelduur van ongeveer 40 minuten nagenoeg perfect. Uitzonderingen daargelaten.

Vijftig jaar geleden waren dubbelaars nog een luxe, maar in de meeste gevallen hadden (en hebben) de artiesten in kwestie niet genoeg inspiratie om zoveel kwaliteit te leveren. Nu is The Rolling Stones sowieso al een band die wat mij betreft op bijna elke plaat wel een (paar) keer de plank misgeslagen heeft. Die kans neemt natuurlijk wel toe op Exile On Main St. Nou moet ik bekennen dat de heren het niet slecht gedaan hebben. Er zit niets tussen wat me irriteert of wat matig is. Aan de andere kant ben ik ook nergens opgeveerd. Het valt op dat men vaak wat feestelijk uit de hoek wil komen. Zeker de bekende blazers dragen daar aan bij. Het gevoel dat vooral bovendrijft, is dat hier opvallend veilig gemusiceerd wordt. De Stones doen hun ding en echt niets meer dan dat. Er zit niets tussen dat eruit springt. Er is geen enkele drang om te experimenteren of om risico's te nemen. zodoende vind ik het maar een saaie zit en krijgt het een zesje omdat een onvoldoende toch net te zwaar is.


Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Out Of Our Heads
8. Between The Buttons
9. Exile On Main St.
10. Beggars Banquet
11. Let It Bleed

Man, man, man, wat moet ik hiermee!? Gimme Shelter is best ok (zou zelfs nog flink kunnen groeien bij me als ik het vaker zou draaien), maar waarom in godsnaam in je eigen voet schieten met Love In Vain, of, nog erger, Country Honk. Dat afgrijselijke gekweel doet me dringend verlangen naar de beginjaren. Ter hoogte van Live With Me, begin ik me ernstig af te vragen of je de Stones nog wel een rockband mag noemen. De albumtitel heb ik dan in mijn hoofd al omgedoopt tot 'Let It Stop'.

Het is jammer dat ik niet met iedereen kan meejubelen. Ik merk dat ik me aan allerlei dingen begin te storen, zoals de stem van Jagger, de grote hoeveelheid middelmatige songs, de toeters en bellen die te pas en te onpas erbij gehaald worden, de uitstappen naar genres als country. Pas bij Monkey Man is er weer een nummer dat waardering opwekt. Fijne sfeer hangt hier. Vervolgens sluit de plaat af met het gezapige You Can't Always Get What You Want. Krappe 2*


Tussenstand:
1. 12x5
2. Their Satanic Majesties Request
3. Aftermath
4. The Rolling Stones
5. The Rolling Stones No. 2
6. Out Of Our Heads
7. Between The Buttons
8. Beggars Banquet
9. Let It Bleed

Mensen, dit is toch niet echt anders dan Undercover en Dirty Work? Vooruit, de hardrock is iets prominenter aanwezig, maar verder is het poprock dat de boventoon voert. Hier en daar wat stevigere nummers. Dat is in zekere zin winst te noemen, maar daar staat tegenover dat er een aantal zeiknummers tegenover staan, zoals Mixed Emotions en Almost Hear You Sigh. Van een opleving is wat mij betreft helemaal geen sprake. Zeker niet wanneer Richards niet een, nee nee, twee! nummers inzingt. Dit neigt veel meer naar creatieve armoede dan op de voorgaande albums het geval was. Dit album behoort tot degenen die ik het liefst snel wil vergeten.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Tattoo You
10. Between The Buttons
11. Undercover
12. Dirty Work
13. Exile On Main St.
14. Emotional Rescue
15. Goat Head Soup
16. Beggars Banquet
17. It's Only Rock n Roll
18. Let It Bleed
19. Steel Wheels
20. Black And Blue

Dit begint dan wel als een vrij typische plaat die opent met een tof nummer (althans de riff is iconisch, de rest is zozo) en vervolgens niks te bieden heeft. Veel filler, weinig killer. Ik kan me ook niet voorstellen dat er fans zijn die zitten te wachten op een zingende Keith. Hij kan het gewoon niet. Het album moddert even door om vervolgens met Heaven totaal onverwacht met een heel mooi, intrigerend nummer te komen. De finale is dan vervolgens wel redelijk en met Waiting On A Friend bewijst de Stones dat de saxofoon een ongelooflijk kitschinstrument kan zijn. Qua niveau zit dit album wel wat onder Some Girls en ik ben eigenlijk wel benieuwd naar de zogenaamde vrije val die de band na dit album zou maken.


Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Tattoo You
10. Between The Buttons
11. Exile On Main St.
12. Emotional Rescue
13. Goat Head Soup
14. Beggars Banquet
15. It's Only Rock n Roll
16. Let It Bleed
17. Black And Blue

Ongeïnspireerd zou ik het album niet willen noemen. Ik denk dat Jagger en Richards zich genoeg hebben laten inspireren door wat begin jaren tachtig populair was. Dit album betekent alleen wel een dusdanige stijlbreuk dat veel fans de band niet meer herkennen. Ik kijk in elk geval wel op van wat ik hier hoor, maar de popjas past de band eigenlijk redelijk goed en eigenlijk hoor ik die nummers liever dan een gerecyclede It Must Be Hell. Er zullen in elk geval heus wel mensen zijn die dit een geweldig album vinden. Mij doet het weinig omdat het genre niet mijn ding is en de songstructuur exact dezelfde is gebleven. Hier luister ik liever naar dan een Let It Bleed en het doet ook niet onder voor Exile.


Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Tattoo You
10. Between The Buttons
11. Undercover
12. Exile On Main St.
13. Emotional Rescue
14. Goat Head Soup
15. Beggars Banquet
16. It's Only Rock n Roll
17. Let It Bleed
18. Black And Blue

Ik moet mijn oren eens laten uitspuiten. Rauwere randjes? In de verste verte niet! Zo glad als een aal, deze sound. Als deze koers doorgezet wordt, mag je toch wel officieel spreken van de Stones als een stel ouwe lullen. Zo zoet heb ik de heren nog niet gehoord hoor. Helemaal het hier alom bejubelde Out Of Tears. Zou niet misstaan in een Joop van de Ende musical hoor. Als het zo moet, dan mag de band wel met pensioen. De meeste teksten zijn om te kotsen. Dit is toch wel de meest lieve plaat en daarmee ook echt suf en saai. Voor het eerst in deze marathon dat ik op de klok kijk. Een uur is echt te lang.


Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Tattoo You
10. Between The Buttons
11. Undercover
12. Dirty Work
13. Exile On Main St.
14. Emotional Rescue
15. Goat Head Soup
16. Beggars Banquet
17. It's Only Rock n Roll
18. Let It Bleed
19. Steel Wheels
20. Black And Blue
21. Voodoo Lounge