Hoewel Walkyier en Sneap er blijkbaar anders over denken, vind ik dit album wel echt een vooruitgang sinds History Of A Time To Come. Het debuut is mij eigenlijk net te eentonig en dat probleem is hier helemaal verholpen. Tientallen riffs per nummer, zonder dat het een chaotische brij wordt. Dat verdient toch lof? De kunst is vooral met dat soort muziek om het thema en identiteit van het lied niet uit het oog te verliezen. Ik heb dit album nooit echt veel geluisterd, maar The Clerical Conspiracy, Do Dark Horses Dream Of Nightmares en How The Mighty Have Fallen herken ik na al die jaren onmiddelijk. Advent Of Insanity is een perfect voorbeeld van een geweldig en vooral nuttig intermezzo. Martin Walkyier kan ik ook niet vaak genoeg prijzen. Zijn teksten zijn wederom geweldig en hier lijkt hij het allemaal nog harder uit te spuwen. Heerlijk! Het is een moeilijke, uitdagende plaat. Ook omdat thrash en folk lastig te combineren zijn, maar Sabbat doet het hier ongelooflijk goed zeg.


Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
6. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
7. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
8. Target - Mission Executed 4,5*
9. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
10. Agony - The First Defiance 4*
11. Immaculate - Atheist Crusade 4*
12. Lost Century - Complex Microcosm 4*
13. Space Eater - Aftershock 4*
14. Paralysis - Arctic Sleep 4*
15. Seventh Angel - The Torment
16. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
17. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
18. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
19. Apocalypse - Faithless 3,5*
20. Witchhammer - 1487 3,5*
21. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
22. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
23. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
24. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
25. Mandator - Initial Velocity 3*
26. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
27. Cyclone - Inferior To None 2,5*
28. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
29. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Wat mij betreft niet een van de toppers van de eighties thrash, maar interessant is het absoluut. Ik ben stiekem wel meer van de betere bay area thrash, maar Sabbat fascineert me ook zeker. Niet alleen vanwege de vermenging met Britse folk. Met name Martin Walkyier toont zich hier een ware frontman. Zijn teksten zijn geweldig, maar zijn voordracht is nog wel iets beter. Ik geniet van zijn theatrale voordracht en de manier waarop hij zijn poëzie snauwt. Het werk van Andy Sneap is ook best sterk. Hossana In Excelsis, I For An Eye (heerlijke titel), For Those Who Died en The Church Bizarre zijn geweldige songs. Toch blijft het gevoel dat hier veel meer in gezeten heeft. Misschien had ik het interessanter gevonden als er in het instrumentale deel wat meer folk geweest was.


Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. D.A.M. - Inside Out 4,5*
3. Acid Reign - The Fear 4,5*
4. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
5. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
6. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
7. Target - Mission Executed 4,5*
8. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
9. Agony - The First Defiance 4*
10. Immaculate - Atheist Crusade 4*
11. Lost Century - Complex Microcosm 4*
12. Space Eater - Aftershock 4*
13. Paralysis - Arctic Sleep 4*
14. Seventh Angel - The Torment
15. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
16. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
17. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
18. Apocalypse - Faithless 3,5*
19. Witchhammer - 1487 3,5*
20. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
21. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
22. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
23. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
24. Mandator - Initial Velocity 3*
25. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
26. Cyclone - Inferior To None 2,5*
27. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
28. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

De magie is eigenlijk wel weg. Je herkent vooral in het gitaarwerk nog wel de 'klassieke' Sabbat. Ieder nummer heeft weer duizend verschillende riffs, maar het vertrek van Walkyier wordt niet voldoende opgevangen. Ritchie Desmond valt weinig te verwijten. Het is eerder dat het duo Walkyier/Sneap goud waard is. Desmond is een prima frontman, maar hij kan dus niet datgene brengen en kan niet voorkomen dat Sabbat wordt gereduceerd tot een standaard technische thrashmetalband. De folk is compleet weg. De teksten gaan er flink op achteruit. Ik geniet wel erg van een nummer als The Voice Of Time. Het gitaarwerk is daar wel echt goed. De rest is redelijk goed. Er wordt soms wel erg negatief gedaan over dit album, maar het is niet zo'n drama als velen beweren. Onontkoomlijk om te gaan vergelijken met de vorige twee albums. Het artwork vind ik trouwens wel prachtig.


Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
6. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
7. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
8. Target - Mission Executed 4,5*
9. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
10. Agony - The First Defiance 4*
11. Immaculate - Atheist Crusade 4*
12. Lost Century - Complex Microcosm 4*
13. Space Eater - Aftershock 4*
14. Paralysis - Arctic Sleep 4*
15. Seventh Angel - The Torment 3,5*
16. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
17. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
18. Sabbat - Mourning Has Broken 3,5*
19. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
20. Apocalypse - Faithless 3,5*
21. Witchhammer - 1487 3,5*
22. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
23. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
24. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
25. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
26. Mandator - Initial Velocity 3*
27. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
28. Cyclone - Inferior To None 2,5*
29. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
30. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Helemaal niet slecht, deze plaat, maar het raakt me simpelweg niet. Hooguit wat gitaarstukken of bepaalde zangpartijen vallen in goede aarde. Dit soort symfonische conceptplaten zijn vaak eerder een miss dan een hit bij mij. Voor mijn gevoel valt de band te vaak terug in specifieke patronen. Ik heb nog nooit eerder naar Dead Winter Dead geluisterd, maar toch heb ik vaak de indruk het wel eens vaker gehoord te hebben. Ik vind het lastig om negatief te doen over deze plaat. Voor mijn gevoel hebben de heren er veel tijd en energie in gestoken en slecht is het zeker niet. Ik mis gewoon de uitschieters die Savatage vaak wel heeft.

Tussenstand:
1. Gutter Ballet
2. Handful Of Rain
3. Hall Of The Mountain King
4. The Dungeons Are Calling
5. Sirens
6. Edge Of Thorns
7. Dead Winter Dead
8. Streets
9. Fight For The Rock
10. Power Of The Night

Nee, dit is het ook niet echt. Ik had echt gehoopt hier een pareltje te ontdekken. Heb best vaak met dit album in mijn handen gestaan, omdat het artwork me zo aantrekt, maar het lukt me niet om enthousiast te worden als ik er naar luister. Laat ik wel voorop stellen dat ik het zeker ook niet slecht vind. Het luistert allemaal wel goed weg, maar het daagt niet uit. Het haalt het gewoon niet bij wat ik op Gutter Ballet aan goede songs hoor. Net als een Skraggy's Tomb mijn interesse wekt, word ik daarna in slaap gesust door Exit Music. Zo'n instrumentaaltje haalt alle vaart uit de muziek. Waarom staat het erop?? Laat het duidelijk zijn dat het de songs zijn. In mijn oren toch net te simpel en standaard. Zach Stevens is een uitstekende zanger en Criss Oliva laat hier misschien wel zijn beste solo's horen, maar als het gaat om de plaat, springt de vonk niet over.


Tussenstand:
1. Gutter Ballet
2. Hall Of The Mountain King
3. The Dungeons Are Calling
4. Sirens
5. Edge Of Thorns
6. Streets
7. Fight For The Rock
8. Power Of The Night

Grappig. Dit valt dan weer mee vanwege de lage verwachtingen. Ja, dit is commercieler en vooral een stuk gladder, maar er staan een paar songs op die beter zijn dan wat op Power Of The NIght te horen is. Het is jammer dat hier zoveel gladde meuk op staat, maar laten we eerlijk wezen. Het slotakkoord van deze plaat mag er wezen. De Wishing Well cover is best ok, maar Red Light Paradise is in mijn ogen een volwaardige Savatage track. Toch weer veel draken. Draken met meer pit dan op Power Of The Night, vandaar dat die de hekkensluiter blijft.


Tussenstand:
1. The Dungeons Are Calling
2. Sirens
3. Fight For The Rock
4. Power Of The Night

Dit was de eerste cd die ik van Savatage kocht. Destijds aardig veel geluisterd, maar de laatste jaren veel stof gevangen. Ik raak een beetje ontroerd bij het herluisteren. De opener zegt Megadeth, maar vervolgens komen de (power)ballads en prachtige instrumentaaltjes. Ik hoor hier een geluid dat ik erg kenmerkend vind voor de ballads van power metalbands die tien jaar later zouden beginnen te floreren. Forever van Stratovarius past er zo tussen, ware het niet dat de teksten hier wel echt beter zijn. Het mag duidelijk zijn dat de titeltrack en When The Crowds Are Gone de beste songs zijn, maar de eerder aangehaalde Of Rage And War, Hounds en Mentally Yours zijn ook geweldig. Het is dat het aan het eind een beetje inkakt, anders ik hier de volle 5* gegeven. Het grootste deel van dit album is pure klasse. Heerlijke heavy metal met heel veel invloeden van Queen. Love it!

Tussenstand:
1. Gutter Ballet
2. Hall Of The Mountain King
3. The Dungeons Are Calling
4. Sirens
5. Fight For The Rock
6. Power Of The Night

Na al die luisterbeurten blijft dit album overeind staan. In mijn herinnering stonden er wel een aantal matige tracks op, maar nu ik het allemaal weer luister, vind ik alleen Legions niet best. Dat nummer had zo op Power Of THe NIght kunnen staan. Prelude To Madness is de echte cover van de Peer Gynt Suite. Savatage komt een heel eind, maar ik snap nooit waarom Criss halverwege solo's erin gooit. Dat haalt heel veel spanning en kracht uit het stuk.

De klapper is uiteraard de titeltrack. De beste track van Savatage tot dat moment. Episch, duister en vooral ontzettend gaaf. Voor mij echt een van de beste metalsongs ooit. Strange Wings is een geweldige powerballad. Hier raakt Jon me wel een beetje en het gitaarwerk is om te smullen. Dit is een album met zwaktes, maar over het algemeen houd ik van dit album. Er staan meer dan genoeg goede dingen op.

Tussenstand:
1. Hall Of The Mountain King
2. The Dungeons Are Calling
3. Sirens
4. Fight For The Rock
5. Power Of The Night

Eerlijk gezegd was ik er een beetje bang voor geworden dat dit album zo na Edge Of Thorns ook wat tegen zou vallen. Handful Of Rain kocht ik ook vanwege de hoes. Dit artwork vind ik zo iconisch dat ik 'm wel moest hebben. De band is na het overlijden van Criss uit elkaar gevallen en dergelijke wisselingen van de wacht zijn meestal ook geen goed teken.

De plaat begint vrij fel. Ik ken Skolnick natuurlijk van Testament en ik zat al in mezelf te lachen dat dit nummer wel afgewezen zal zijn door zijn toen voormalige band. Wat daarna komt, overtuigt me direct. Savatage heeft de flair van Gutter Ballet weer te pakken. De ballads raken me weer. Door de snelle stukken begin ik weer mee te schudden. Heerlijk! Het middenstuk van Chance doet me niet aan Bohemian Rhapsody, maar The Prophet Song denken. De meeste songs zijn vrij gevoelig, maar de emoties komen over plus dat Savatage hier wat nieuwe dingen durft te doen. Daardoor klinkt dit album lekker fris en oprecht. En vanwege het vakmanschap natuurlijk. Zach Stevens, Alex Skolnick en Jon Oliva. Wat een team!

Tussenstand:
1. Gutter Ballet
2. Handful Of Rain
3. Hall Of The Mountain King
4. The Dungeons Are Calling
5. Sirens
6. Edge Of Thorns
7. Streets
8. Fight For The Rock
9. Power Of The Night

Vanwege de lage verwachtingen die ik had bij The Wake of Magellan en omdat de scores voor Poets & Madmen wat lager liggen, had ik hier ook weinig hoop. Een zesde plaats lijkt dat misschien niet erg positief, maar qua niveau verschilt het maar weinig met de nummer 1. Poets zet de koers voort van Magellan. Het is een vrij stevig album, met net iets meer missers. Toch overheerst het positieve gevoel. Er zitten meer pieken op, want wat zijn songs als Morphine Child en Man In The Mirror toch geweldig. Zang, gitaar, keyboards, het komt allemaal weer goed tot zijn recht in dit theatrale en lekker duister meesterwerkje.

Tussenstand:
1. Gutter Ballet 4,5*
2. Handful Of Rain 4,5*
3. The Wake Of Magellan 4,5*
4. Hall Of The Mountain King 4,5*
5. The Dungeons Are Calling 4,5*
6. Poets & Madmen 4,5*
7. Sirens 4*
8. Edge Of Thorns 3*
9. Dead Winter Dead 3*
10. Streets 3*
11. Fight For The Rock 2,5*
12. Power Of The Night 2,5*

Een beetje verbijsterd ben ik hier. Na het fenomenale The Dungeons Are Calling komt het ultraflauwe Power Of The Night. Een slappe, futloze plaat met als dieptepunt het aalgladde Hard For Love. Ik dacht dat ik me tot Streets geen zorgen hoefde te maken (al ben ik erg benieuwd naar wat ze op Fight For The Rock. Daar zijn mijn verwachtingen wel erg laag). Deze plaat laat wel redelijk vertrouwde heavy metal horen, maar er zit geen ruggengraat in. De titeltrack heeft nog wel ballen. Washed Out is gelukkig ook wat feller, maar overtuigt als song dan weer niet.

Het heeft allemaal hetzelfde tempo en het wil nergens heen. De teksten zijn vrij rampzalig, maar bovenal mist het gewoon pit. Als ik Jon hier hoor zingen, geloof ik hem niet. Dat is op de andere platen die ik ken wel anders.


Tussenstand:
1. The Dungeons Are Calling
2. Sirens
3. Power Of The Night

Ik vind 'm eigenlijk niet zo gedateerd. Misschien valt me dat op omdat er groot "digitally remastered" op mijn cd'tje staat. Normaal gesproken vind ik dat een vrij lege kreet. Sirens komt vrij fris over in ieder geval en kroont zich anno 1983 tot de betere metalbands. Ik houd wel van het doomy geluid, maar ook van Jon Oliva's gilletjes en helemaal het gitaarwerk van Criss. Het mag wel duidelijk zijn dat hij de grote ster is van Savatage in deze fase. Ik kan me ook nog wel goed herinneren hoe Jon altijd in interviews aanhaalde dat de platen van Jon Oliva's Pain altijd vol stonden met ideetjes van Criss. De songs zelf kunnen wel echt wat beter, al laten I Believe en Scream Murder wel degelijk de potentie van de band horen.Krappe 4*, maar ik heb hier wel van genoten.

A rock opera. Tja, daar gaat het vaak al mis bij mij. Wanneer een band een verhaal wil vertellen over een complete plaat, dan moet je wat mij betreft van heel goede huize komen. Savatage is op de vorige twee platen flink op dreef en zou het dus moeten kunnen, maar mijn enthousiasme zakt toch wel rap weg na een handvol songs. Streets is een heel leuke opener. Jesus Saves hakt er lekker op in, maar daarna is het in mijn oren toch vooral meer van hetelfde. Savatage wisselt wel af tussen ballads en normale songs, maar ik heb de indruk dat de teksten het enige is dat steeds verandert. De muziek bouwt zelden op. De meeste nummers zijn los niet te beluisteren, omdat ze dan saai zijn. Dit album duurt bijna zeventig minuten en na een kwartier kwam ik erachter dat ik nog bijna een uur te gaan had. Kortom, het begint goed, maar daarna gaat het concept en de minimale afwisseling wel echt tegenstaan. Believe is dan wel weer een mooie afsluiter, maar zeker niet het beste wat Savatage te bieden heeft.

Tussenstand:
1. Gutter Ballet
2. Hall Of The Mountain King
3. The Dungeons Are Calling
4. Sirens
5. Streets
6. Fight For The Rock
7. Power Of The Night

Bijna een verbijsterend verschil met The Sirens. En dat zegt Jon doodleuk dat het debuut en deze EP gelijktijdig zijn opgenomen. Sirens overtuigt wel, maar ontbeert de goede songs en die staan dus vooral op dit schijfje. Deze nummers hebben pit, zijn episch en naar mijn idee ook beter ingespeeld. Erg leuk ook hoe de band de keyboards inzet op City Beneath The Surface. Visions en The Whip zijn de mindere broeders hier, maar komen qua niveau overeen met wat je op Sirens hoort. Wat Savatage hier laat horen, is absoluut geweldig. Het eerste echte hoogtepunt van de band.


Tussenstand:
1. The Dungeons Are Calling
2. Sirens

Redelijk verbijsterd hier. The Wake Of Magellan stond al enige tijd op de nominatie om op de verkoopstapel te gaan. De paar keer dat ik het geluisterd heb, deed het me niks. Vond het vooral een oppervlakkige plaat en vrij eentonig. Ik denk toch dat ik er die keren niet aandachtig genoeg naar geluisterd heb, want ik kan nu eigenlijk geen echte punten van kritiek bedenken. Hooguit dat er hier geen krakers op te vinden zijn die je direct bij de strot grijpen.

Mja, geen krakers. Geen songs die een tien verdienen, maar de ene na de andere 8,5 of 9 zeg maar. Wellicht komt dat nog als ik vaker naar dit album ga luisteren. In elk geval heb ik er ditmaal van genoten. De zangpartijen zijn geweldig. Zowel Stevens als Oliva zijn hier misschien wel op hun best. Zelfs de rappende Oliva doet het geweldig. De solo's zijn om te smullen. Van het verhaal heb ik uit de muziek zelf niets meegekregen, maar dat betekent alleen maar dat ik binnenkort dit album draai met het boekje in mijn handen. Alleen Anymore deed me weinig trouwens. Misschien wel omdat er net teveel vaart uit de muziek gehaald werd. Duidelijk een album waar je met de aandacht bij moet blijven.

Tussenstand:
1. Gutter Ballet
2. Handful Of Rain
3. The Wake Of Magellan
4. Hall Of The Mountain King
5. The Dungeons Are Calling
6. Sirens
7. Edge Of Thorns
8. Dead Winter Dead
9. Streets
10. Fight For The Rock
11. Power Of The Night

Op een ding na is dit een heel typische plaat van Saxon, zoals ze die de laatste jaren maken. Een paar goede songs, veel spul dat aardig/luisterbaar is en een beetje prut. Het verschil zit 'm in het gitaarspel dat feller en creatiever is. Stand Your Ground heeft een heel goede solo. Meer heeft de band er niet in geïnvesteerd en meer kan ik dan eigenlijk ook niet kwijt. Alleen Kingdom Of The Cross is heel bijzonder. Fijn sfeertje hangt er en de tragiek van de eerste wereldoorlog is er mooi in verwerkt. Ik had niet gedacht dat Saxon dit nog kon eigenlijk.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Battering Ram
13. Killing Ground
14. Sacrifice
15. Into The Labyrinth
16. Forever Free
17. Rock The Nations
18. Call To Arms
19. Innocence Is No Excuse
20. Dogs Of War
21. Destiny

Hier betreed ik weer een deel van het oeuvre van Saxon dat ik eigenlijk niet ken. Na Into The Labyrinth heb ik geen nieuw album meer van ze gekocht en afgaande op wat ik hier hoor, is dat volkomen terecht. Call To Arms is volkomen fantasieloos. Er zit geen energie in. De productie is al aan de matte kant, maar waar ik me nog het meest aan stoor, is dat ieder nummer zo'n beetje dezelfde saaie opbouw heeft. Het trucje van de laatste tien platen wordt gewoon herhaald. De riffs zijn saai, de zanglijnen ontberen ieder greintje fantasie en het refrein is vaak niet meer dan het schreeuwen van de titel. De solo's zijn meestal wel in orde, maar ik merk dat ik me begin te irriteren aan Saxon. Ik wil de band eigenlijk gewoon sympathiek vinden, maar de gemakzucht van deze plaat ligt er gewoon te dik bovenop. Afterburner heeft wel de energie en passie. Voor de rest...


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Killing Ground
13. Into The Labyrinth
14. Forever Free
15. Rock The Nations
16. Call To Arms
17. Innocence Is No Excuse
18. Dogs Of War
19. Destiny

De titeltrack zou me op het lijf geschreven moeten zijn, maar eerlijk gezegd doet het me vrij weinig. In mijn oren een vrij generieke epic. Nee, dan geef ik de voorkeur aan het sfeervolle Sailing To America. Crusader is helaas wel het album waarop Saxon graag toegankelijker en gladder probeert te klinken. De commerciële knieval is het ergst te horen op songs als Just Let Me Rock en Rock City. Tenenkrommend zelfs. Ik houd van de powersongs van Saxon, maar op dit album geef ik voorkeur aan de ballads. Do It All For You is redelijk en de Sweet cover komt goed uit de verf. Zet ik Crusader af tegen de voorgangers, dan is dit echt de minste. De B-kant is met uitzondering van Do It All For You uitzonderlijk zwak. De komende drie albums gaat waarschijnlijk een nog moeilijkere zit worden.

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Power & The Glory
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Crusader

Dit album was in mijn herinnering toch wel een stuk beter. Misschien komt het omdat ik me eigenlijk alleen de goede songs kan herinneren. Princess Of The NIght, And The Bands Played On en de titeltrack meten zich moeiteloos met de knallers van Strong Arm Of The Law. De rest echter, is wat gemakzuchtig van Saxon. Waanden ze zich al doorgebroken? Ik geef de band na dat het allemaal wel lekker klinkt. Met andere woorden: met de sound is niks mis, maar de composities zijn verre van wereldschokkend. Ik ben wel echt dol op het slotnummer, dat een prachtige ode is aan de fans:

Brought us all together. It was you who set the spirit free.

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Denim And Leather
4. Saxon

Toen ik die eerste regel zojuist weer las, vond ik het een wat vreemde conclusie. Destiny had ik prima uit mijn geheugen verbannen, maar nu ik het allemaal weer hoor, komt het weer terug. SOS begint inderdaad goed, maar vervolgt best kut. Een euvel dat ik nog steeds constateer. Laat ik het er maar op houden dat Saxon erg diep gezonken is. Er zitten lekkere momenten in, maar iedere keer weer gooit Saxon de eigen ruiten weer in. Dan weer met stomme keyboards, andere keer met tenenkrommende teksten, iets anders of een combinatie van factoren. songs als I Can't Wait Anymore en We Are Strong zijn echt walgelijk. De beste songs zijn matig. Ik kan nog steeds moeilijk geloven dat Saxon dit album ooit uitgebracht heeft.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Power & The Glory
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Crusader
7. Rock The Nations
8. Innocence Is No Excuse
9. Destiny

Geen idee wat ik met dit album moet. Waarschijnlijk de band ook niet, want is het nou terug naar de roots of meegaan met de tijd? Als resultaat schiet dit album alle kanten op en lijkt het een soort van bloemlezing van wat Saxon tot nu toe gedaan heeft. Een soort van pianoballad zonder Elton John, commerciele rock, hair metal en een paar dingen die wat lijken op de glorieuze beginjaren. Het is het allemaal (net) niet. Geen enkele song die indruk maakt. Saxon komt hier duidelijk ongeïnspireerd over en haalt maar een hoop clichés uit de kast. Het valt op dat de riffs saai zijn. Alleen enkele solo's zijn wel lekker en dat is het enige positieve dat ik kan bedenken. Behoorlijk middelmatig allemaal.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Crusader
8. Forever Free
9. Rock The Nations
10. Innocence Is No Excuse
11. Dogs Of War
12. Destiny

Ik snap de lage cijfers wel. Je zou denken dat Saxon de boel weer op de rails heeft met het ijzersterke Solid Ball of Rock en dan is het erg jammer dat die lijn niet doorgezet wordt. Sterker nog, regelmatig probeert de band weer te klinken als op Rock The Nations en Destiny. Waarom in Wodansnaam Get Down And Dirty? Waarom Just Wanna Make Love To You coveren? Ik zie er zelfs de humor niet van in. En dat terwijl de titeltrack en de ballad Iron Wheels best goed zijn.Helaas zijn de goede nummers niet in de meerderheid. De rest is ok of erg matig. De doffe productie werkt natuurlijk ook niet mee. Dit is toch wel erg jammer..

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Crusader
8. Forever Free
9. Rock The Nations
10. Innocence Is No Excuse
11. Destiny

Innocence Is No Excuse. De plaat is goed ingespeeld. Productie vrij goed voor een album uit '85. Biff is goed bij stem en toch is de muziek zielloos. Dat ligt allemaal aan het gladde geluid en de simpele songs die uiteraard allemaal eenvoudig mee te zingen zijn. Saxon doet helaas een Def Leppardje en wil hier te graag indruk maken op de andere kant van de oceaan. Devil Rides Out en Broken Heroes ontstijgen de clichés nog een beetje, maar de rest is het gewoon niet. Jammer dat Saxon deze route gevolgd heeft. Ik kan er weinig meer van maken dat Saxon hier terecht zijn eigen graf groef.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Power & The Glory
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Crusader
7. Innocence Is No Excuse

Dit is de plaat geweest waar ik afhaakte bij Saxon. Ik houd van de band en ze hebben goede platen uitgebracht, maar in de meeste gevallen zitten ze er gewoon naast. Ook op Into The Labyrinth is dat het geval. Batallions Of Steel is een prima opener en Demon Sweeney Todd bouwt lekker op, maar verder is het weer zwak of middelmatig. Saxon brengt helaas vaak dit soort albums uit sinds halverwege de jaren negentig. Ze maken het zichzelf makkelijk en natuurlijk is een album een mooie reden om weer op tour te gaan (waar vervolgens de hits uit de beginjaren vooral gespeeld worden). Hier en daar heb je nog van die vreemde uitstapjes. Live To Rock lijkt wel een dance keyboardje te bevatten en Slow Lane Blues is precies wat de titel zegt. Maar als we verder kijken: Protect Yourselves, Hellcat (met een Corsair in het boekje, lekker bezig heren), Come Rock Of Ages... stuk voor stuk saai. Saxon op de automatische piloot. Ik heb nog wel even gelachen om Valley Of The Kings. Ik hoor daar echt steeds in het refrein "Daddy Waits on golden wings".

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Killing Ground
13. Into The Labyrinth
14. Forever Free
15. Rock The Nations
16. Innocence Is No Excuse
17. Dogs Of War
18. Destiny

Het komt als geheel nog steeds niet in de buurt van het beste wat de band ooit gemaakt heeft, maar voor het eerst sinds Solid Ball Of Rock klinkt het bij vlagen weer echt goed. Killing Ground is een tof nummer. Dragon's Lair klinkt ook best goed en de cover van King Crimson mag er wezen. Al koop ik voor dat laatste altijd vrij weinig als het origineel al geweldig is.

Waar ik inmiddels echt voor vrees bij de meeste albums die bij deze marathon nog zullen komen, is dat Saxon er niet meer in slaagt om een flink stel puike songs te schrijven. Het grootste deel van Killing Ground is wederom niet echt boeiend. Coming Home en Hell Freezes Over zijn makke vullertjes. Deeds Of Glory klinkt wel stoer, maar het gitaarwerk is erg simpel en de zanglijnen van Biff zijn heel standaard. Al met al hoor ik nauwelijks meerwaarde. De teksten beginnen echt tegen te staan. Wat een bak clichés is het toch zeg. Van die tegelspreuken als 'you don't know what you got (untill it's gone)' hangen me echt de keel uit.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Crusader
10. Killing Ground
11. Forever Free
12. Rock The Nations
13. Innocence Is No Excuse
14. Dogs Of War
15. Destiny

Wat ik Saxon moet nageven, is dat Lionheart wel weer een stap in de goede richting is. Het klinkt weer wat vuriger dan de recente voorgangers en dat Biff soms best fel zingt. Ik had niet gedacht dat dit er nog in zat. Verder? Meer van hetzelfde. Lionheart is weliswaar het beste sinds Solid Ball Of Rock, maar het heeft voor mij nog steeds geen enkele waarde. Alle songs zijn volgens de bekende formules geschreven. Er staat werkelijk niets nieuws op dit album. Justice is uiteindelijk het beste nummer voor mij, maar het is zo volkomen onorigineel dat ik weinig behoefte heb om dit vaker te draaien. Het ergste is wat mij betreft dat Saxon er eigenlijk helemaal geen moeite voor doet. Musiceren op de automatische piloot.

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Lionheart
8. Metalhead
9. Unleash The Beast
10. Crusader
11. Killing Ground
12. Forever Free
13. Rock The Nations
14. Innocence Is No Excuse
15. Dogs Of War
16. Destiny

Slechts een tikje beter dan Unleash The Beast. Echter, het enige dat me beter bevalt aan deze, is dat het geluid beter is. Saxon probeert duidelijk met z'n tijd mee te gaan, maar waar het gewoon nog niet lukt, is het schrijven van goede songs. In het begin was ik hoopvol, maar uiteindelijk kan ik niet anders dan concluderen dat Saxon echt moeite heeft om net dat beetje extra te brengen. Spelen kunnen ze wel, maar het lukt niet om het zo te brengen dat ik het ook vaker wil horen. Daarbij zijn we nu wel echt over het punt heen dat de band meer matige dan goede platen heeft. Vroeger was ik Saxon altijd gunstig gezind, maar ik snap wel waarom de band nooit echt doorgebroken is.



Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Crusader
10. Forever Free
11. Rock The Nations
12. Innocence Is No Excuse
13. Dogs Of War
14. Destiny

Een voortzetting van Denim And Leather. Wederom een album dat nergens onvoldoende is, maar echt leunt op enkele songs. In dit geval de titeltrack en The Eagle Has Landed. De rest varieert van aardig tot leuk. Warrior staat op een goede derde plaats. Het is ook weer een plezierig album om naar te luisteren, al vind ik het drumgeluid vaak wat ruizig. Er had wel iets meer power in gemogen, maar op dat vlak scoort het net wat beter dan de voorganger. Vandaar dat deze de voorkeur krijgt. Het mag ook wel duidelijk zijn dat Saxon langzaamaan afhaakt in de strijd om de grootste band te worden. Maiden ligt hier al een straatlengte voor. Desondanks een prima album.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Power & The Glory
4. Denim And Leather
5. Saxon

Verbazing alom hier. Op basis van de eerste twee nummers zou je nog kunnen zeggen dat Saxon enigszins terugkeert naar betere tijden. Battle Cry trekt me niet over de streep, maar is op zich nog interessant doordat het weer wat duister klinkt en een opvallend (langzaam) tempo heeft. Het geluid lijkt ook minder commercieel, maar dat dit niks zegt, blijkt wel uit de vervolgsongs. Vooral You Ain't No Angel verbijstert me vanwege de rol die de 'angel' opeist. Echt bizar en totaal niet passend bij de Saxon die ik ken.

Verder heeft album twee bijdrages van Elton John. Daarbij vraag ik me toch vooral af waarom. Waarom? Wie maak je hier gelukkig mee? Fans van Elton John gaan dit echt niet aanschaffen en Saxonliefhebbers vervreemden zich nog meer van de band. Dit album heb ik grotendeels hoofdschuddend aangehoord. Ik heb ergens nog wel respect voor de keuzes die gemaakt zijn, maar uiteindelijk vind ik het maar net beter dan de vorige.

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Power & The Glory
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Crusader
7. Rock The Nations
8. Innocence Is No Excuse

Hier hoor ik de terugkeer naar de oude sound wel, maar ik blijf erbij dat Saxon op plaat eigenlijk allang klaar is. Zeker in dit tempo platen uitbrengen, betekent gewoon dat de band veel middelmatig spul schrijft. Als er nou om de zes jaar een plaat uitkwam, waren de scores veel hoger geweest.

Ten opzichte van Call To Arms is Sacrifice een duidelijke stap voorwaarts. Dit album ergert me nergens en heeft zelfs een paar aardige songs in huis. De titeltrack en Night Of The Wolf klinken best leuk. De rest is toch gewoon weer de oude Saxon formule: simpele, catchy riff, refreins met de songtitel en soms een extra regeltje, goede solo en klaar. Ik verbaas me er een beetje over dat veel fans er keer op keer in trappen. De productie is goed in elk geval, maar over de gehele linie is het songmateriaal toch aardig middelmatig. Die teksten zijn vaak ook gewoon tenenkrommend:

We're standing in a queue
We don't know what to do
We're just trying to make it through
We're just standing in a queue

Leuk liedje voor de supermarkt.

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Killing Ground
13. Sacrifice
14. Into The Labyrinth
15. Forever Free
16. Rock The Nations
17. Call To Arms
18. Innocence Is No Excuse
19. Dogs Of War
20. Destiny