Er is maar een ding dat ik nu wil, en dat is naar bed gaan. In de afgelopen 75 minuten ben ik helemaal afgestompt door pretentieus geneuzel, style over substance en een thema waar ik helemaal niks mee heb. Ik kan te weinig met de stem van Gildenlöw en ik houd niet van muzikanten die volkomen langs elkaar heen spelen. Het zal allemaal heus wel de bedoeling zijn, maar ik hoor het niet en het is voor mij niet goed genoeg om erin te investeren. Een aantal keer zetten ze van die gesproken stukken in en dat vind ik 99 van de 100 keer echt waardeloos


Tussenstand:
1. Remedy Lane
2. One Hour By The Concrete Lake
3. Entropia
4. The Perfect Element I
5. BE

Geen makkelijk album is nogal een understatement. Pain Of Salvation kent op haar debuut vooral twee standen: hectisch en praktisch sereen. In de laatste modus vind ik het redelijk goed te doen. Zodra de heren graag moeilijk willen doen, haak ik een beetje af. Dit album heeft daarbij een heel duidelijke thematiek en het lukt me niet om dat te rijmen met de muziek. Misschien verwacht ik daarvoor teveel een soort The Wall. Ik denk dat Pain Of Salvation hier vooral teveel wil en echt te ambitieus is. Tegelijkertijd wil ik ook niet te streng zijn, want ik hoor de goede punten heus wel. Er staat hier een goede zanger achter de microfoon en het de band beheerst de instrumenten uitstekend. Het is gewoon niet aan mij besteedt en overall is het gewoon niet echt bijzonder.

De gemiddeldes gaan weer omhoog en mijn score gaat hier weer naar beneden. Nee, doe mij maar Road Salt One. In The Passing Light Of Day is in een aantal opzichten een terugkeer naar het oude geluid, of wellicht beter gezegd de oude aanpak. Het is lastig, want het doet er wel veel aan denken, maar er zijn ook duidelijke verschillen. Ik vind Pain Of Salvation hier volwassener klinken en de muziek is songgericht en niet direct op een heel album. Er is een duidelijkere opbouw, maar tegelijkertijd moet de band ook weer met veel (inmiddels) typische wisselingen smijten. Wat ik wel erg fijn vond aan Road Salt One was dat het allemaal heel organisch klonk. Hier zijn de moderne invloeden volop terug, tot nu-metal achtige deuntjes aan toe. Er zijn hier ook wel nummers te vinden met verschrikkelijk lelijke chuggah riffs. De titeltrack krijgt dan nog het predikaat "ok" en daarmee kan ik ook dit album achter me laten.



Tussenstand:
1. Road Salt One
2. Remedy Lane
3. Road Salt Two
4. One Hour By The Concrete Lake
5. Entropia
6. In The Passing Light Of Day
7. Scarsick
8. The Perfect Element I
9. BE

Dit album voelt meer aan als een reis. Geen liedjes met kop en staart, maar eerder een album met kop en staart. Het maakt het album daardoor in bepaalde mate wel voorspelbaar, want je voelt wel aan wanneer de veranderingen in tempo en dynamiek eraan komen. Het is alleen afwachten wat er dan precies aankomt. Ik heb daardoor weinig binding met deze muziek. Ik vind het absoluut niet slecht, maar het raakt me niet. Het kan me eigenlijk niet veel boeien. Tegen het einde komen er echt wel mooie stukken tevoorschijn, maar dat zal er niet voor zorgen dat ik dit album ooit nog vaker ga draaien.


Tussenstrand:
1. One Hour By The Concrete Lake
2. Entropia

Ik haat stotterende geluidseffecten met passie. Ik haat muziek die klinkt verschillende fancy deurbellen door elkaar en ik heb echt helemaal niks met hiphop. Ik denk dat Restless Boy het meest weerzinwekkende is dat ik in lange tijd gehoord heb. Voortdurend heb ik me afgevraagd wat ik hier nou mee aan moest. Het roept zoveel negatieve associaties op dat de net wat betere stukken simpelweg geen impact meer hebben. Gelukkig is deze marathon nu afgelopen en kan ik Pain of Salvation voorgoed achter me laten.


Tussenstand:
1. Road Salt One
2. Remedy Lane
3. Road Salt Two
4. One Hour By The Concrete Lake
5. Entropia
6. In The Passing Light Of Day
7. Scarsick
8. The Perfect Element I
9. Panther
10. BE

Nou, laat ik me maar aansluiten bij de fans dat dit album inderdaad het beste PoS album (tot nu toe) is. Nog steeds ben ik niet overtuigd van de band en mijn 3,5* voelt erg genereus aan, maar dat is dan maar zo. Ik denk dat ik gewoon geen liefhebber ben van Daniel Gildenlöw als zanger (niet slecht, maar ook niet mijn smaak). Zijn teksten heb ik er deze keer wel bijgepakt. Als ervaringsdeskundige van miskramen herken ik mezelf wel heel erg in de teksten van A Trace Of Blood. Dat heeft hij echt wel heel goed verwoord.

Muzikaal vind ik PoS nog altijd te grillig. Kunstjes doen om indruk te maken, maar niet per se om goede songs te schrijven. Omdat Remedy Lane veel meer rustpunten heeft, is het grillige ook meteen een stuk minder. Er zijn hier wel degelijk momenten waarop de muziek ook voor mij indrukwekkend is. Als geheel is Remedy Lane nog net te afstandelijk. Belangrijk punt ook: ik zeur vaak over een te lange speelduur, maar dat heb ik hier nauwelijks opgemerkt. Het is een redelijk goed album. Maar ben ik fan? Nee.

Tussenstand:
1. Remedy Lane
2. One Hour By The Concrete Lake
3. Entropia
4. The Perfect Element I

Wie mijn commentaar bij de vorige albums van Pain of Salvation gelezen heeft, zal nu waarschijnlijk net zo verbaasd zijn als ik. Ik had de band in alle eerlijkheid opgegeven. Ik vind het te artsyfarty, teveel style over substance en eigenlijk is er niets dat me aanstond. Wat ik alvast positief vond toen de plaat begon, was dat ik er 'slechts' vijftig minuten aan vast zit in plaats van zeventig.

De eerste verbazing komt al als PoS met een heel Amerikaans geluid komt. Ik hoor rhythm and blues, ik hoor americana, southern rock en later zelfs iets wat sterk neigt naar grunge. De sfeer wisselt tussen country, circussen (zoals van voor de oorlog) en carnivals zoals je dat in American Horror Story zou verwachten. Ook het style over substance wordt losgelaten. Het liedje krijgt echt de aandacht en eigenlijk heb ik er wel bewondering voor dat de band het doet met het speelse gemak. Zelfs de zang klinkt geweldig. Het voelt nu wel wat aan als zeuren, maar al die Amerikaanse stijlen zijn simpelweg niet echt mijn ding. Het wordt echt vol overgave verwacht en ieder nummer is duidelijk anders. Ik zag het niet aankomen, maar ik heb best wel wat bewondering voor wat Pain of Salvation hier doet.


Tussenstand:
1. Road Salt One
2. Remedy Lane
3. One Hour By The Concrete Lake
4. Entropia
5. Scarsick
6. The Perfect Element I
7. BE

Met enig optimisme begonnen aan dit album, maar hier worden Amerikaanse genres bezocht waar ik weinig mee kan. Qua opzet is dit dus gewoon een keurige opvolger van Road Salt One. Als Pain of Salvation op de (licht) psychedelische tour gaat, ben ik er met mijn aandacht vol bij. Op andere songs zoals The Physics Of Gridlock betrap ik mezelf erop dat ik weer naar de klok staar. Er is hier heel weinig toe te voegen op wat ik eerder zei bij Road Salt One, alleen dat hier wel echt matige songs te vinden zijn die de score naar beneden halen.


Tussenstand:
1. Road Salt One
2. Remedy Lane
3. Road Salt Two
4. One Hour By The Concrete Lake
5. Entropia
6. Scarsick
7. The Perfect Element I
8. BE

Er is een positieve gedachte die ik over heb gehouden van het luisteren naar Scarsick. Had ik dit album uit mezelf opgezet, dan was het binnen een minuut weer uitgezet. Ik zou nooit weten hoe de resterende 66 minuten geklonken zouden hebben. Stel je voor dat ik slapeloze nachten zou hebben gehad omdat ik (met de hoge scores verder hier in het achterhoofd) wellicht veel geniaals misgelopen zou zijn. De horror! Gelukkig heb ik de hele plaat gehoord en ben ik gelukkig met mezelf omdat ik nu dit pretentieuze geneuzel niet vaker meer hoef op te zetten. Tussen PoS en mij zal het nooit iets worden.

Tussenstand:
1. Remedy Lane
2. One Hour By The Concrete Lake
3. Entropia
4. Scarsick
5. The Perfect Element I
6. BE

Albums van 73 minuten...


Waar de voorgaande twee albums me gewoon niet echt pakten, is The Perfect Element gewoon een vreselijke zit. Album-albums vind ik over het algemeen wat lastiger uit te zitten, maar als ze ook nog zo lang duren, voel ik me van binnen altijd een beetje afsterven. Ik hoor hier wel momenten voorbij komen waarbij ik dan zin krijg om het af te zetten om dan bijvoorbeeld Savatage/Jon Oliva's Pain op te zetten, want dat is wel goed. Ik vind de zang hier maar matig. Het instrumentale stuk is op z'n best weinig bijzonder en als er dan wel net een stuk verschijnt dat ik mooi zou moeten vinden, wint de tegenzin het hier. Ik had het ook wel kunnen weten, want hier wordt Faith No More ook regelmatig aangehaald en laat ik dat nou ook een vreselijke band vinden. Nog acht albums te gaan...


Tussenstrand:
1. One Hour By The Concrete Lake
2. Entropia
3. The Perfect Element I

Nickelback? Dat vind ik wel erg makkelijk om te roepen.

Het minst populaire album van Paradise Lost valt me in alle eerlijkheid nog reuze mee. Ja, elektronica voert de boventoon, maar met de teruggekeerde gitaarpartijen heb ik heel wat minder moeite om hier naar te luisteren. Anno 2001 heb je een heel modern geluid te pakken. Mijn smaak is het niet, maar de rillingen lopen me bij het luisteren ook niet over de rug. Qua zang is het ok. De melancholiek zit er goed in. Ik snap het wel dat fans dit haten, maar tegelijkertijd snap ik ook wel dat dit album heus wel fans heeft. Ik proef de intentie van Paradise Lost wel en wat het schrijven van songs betreft, bespeur ik hier wel groei.


Tussenstand:
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Lost Paradise
6. Believe In Nothing
7. One Second
8. Host

Ik snap vrij weinig van de waardering van deze band. De instrumentatie is wel goed. De sfeer is fijn, maar verder heb ik er geen enkele klik mee. Het is prima achtergrondmuziek. Om het de nieuwe Metallica te moeten noemen, mag het materiaal een stuk meer catchy zijn. Ik blijf het idee hebben dat Paradise Lost maar een trucje kan. Alsof ik steeds weer naar hetzelfde nummer luister. Steeds weer een traag introotje, versnellen, eerste couplet, refrein, solo etc etc. Het kan me gewoon niet echt boeien. Ik verwacht eigenlijk dat er genoeg in de doom/death/gothic hoek is dat beter is dan Paradise Lost.

Tussenstand
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Lost Paradise

Mja, een wat krappe drie sterren hier. Het songmateriaal is toch wel wat minder boeiend dan op de voorganger het geval was. Vooral de tweede helft valt me eigenlijk best tegen. De progrockachtige passages mogen er zeker wezen, maar zijn niet van doorslaggevende factor. Ik vind Paradise Lost hier weer wat gewoontjes worden. En dat terwijl het album zo lekker fel begint. Verder weinig zinnigs te melden. Het is echt mijn band niet.

Tussenstand:
1. Shades Of God
2. In Requiem
3. Draconian Times
4. Gothic
5. Icon
6. Symbol Of Life
7. Faith Divides Us - Death Unites Us
8. Lost Paradise
9. Believe In Nothing
10. One Second
11. Paradlist Lost
12. Host

Een stap vooruit. In elk geval is de productie een stuk beter, wat het luisterplezier al duidelijk verhoogt. Aanvankelijk vind ik dit album inhoudelijk beter dan de eerste, maar halverwege ben ik toch gaan twijfelen. Paradise Lost schrijft namelijk geen liedjes en dat gaat me snel tegenstaan. Toch scoren de Britten goed als het gaat om de sfeer. Een fijnere soundtrack van de onderwereld zul je niet aantreffen. Er wordt goed gesoleerd verder, maar ik mis nog wel echt de herluisterwaarde.

Tussenstand:
1. Gothic
2. Lost Paradise

Er is natuurlijk een reden waarom we met onze marathons ons niet buiten onze vertrouwde genres begeven. Ik heb echt de ballen verstand van elektronische muziek. Ik kan echt weinig zinnigs zeggen over Host. Het album interesseert me totaal niet. Dit genre vind ik niets aan. Alle elektronische klanken zijn maar kil en afstandelijk. Er zit nog wel iets van de gothic van de heren in verborgen, maar de metal is helemaal verdwenen. Maar zelfs met een compleet andere sound weet Paradise Lost me niet te overtuigen. Met de songs heb ik wederom geen klik. Niets blijft hangen, niets boeit. Toch irriteer ik me verder niet aan dit werk. Het doet me gewoon niks.

Tussenstand
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Lost Paradise
6. One Second
7. Host

Het lijkt erop dat Paradise Lost nog altijd niet mijn band gaat worden. Ik hoor wel duidelijk waar de progressie zit. Dat is namelijk de coherentie. Er zit meer structuur in de songs. De zang is beter geworden en ook de gitaarsolo's zijn net wat smakelijker. Op het eerste gehoor vind ik dit album beter dan de vorige, maar uiteindelijk kom ik daar op terug. De progressie heeft wat mij betreft ook zijn nadelen. De sfeer op de vorige twee platen vind ik beter. Paradise Lost klinkt nu vooral naargeestig, terwijl de dreiging op Gothic veel naargeestiger was. Paradise Lost klinkt toegankelijker en trekt zich daarom steeds verder terug uit de hoek van extreme metal. Belangrijk is wel dat dit gestructureerder is. Beetje afwisseling is het volgende aandachtspunt, want de meeste songs lijken wel erg veel op elkaar.

Tussenstand
1. Shades Of God
2. Gothic
3. Icon
4. Lost Paradise

Te modern en klinisch voor mijn smaak, maar ik zal niet ontkennen dat Paradise Lost hier wel weer op de goede weg is. Ik hoor zelfs goede ideeën die ook resulteren in puike songs. Metal heeft de overhand, wat ik ook prettig vind. De elektronica duikt ook nog wel regelmatig op, maar is hier absoluut niet storend. Net als de gothic waar de band groot mee geworden is. Mijn smaak is het niet, maar Paradise Lost heeft hier alles goed in balans en ik kan me heel goed voorstellen dat veel fans dit album geweldig vinden. Af en toe klapt de band er goed op en dat mogen ze nog wel meer doen.

Tussenstand:
1. Shades Of God
2. In Requiem
3. Draconian Times
4. Gothic
5. Icon
6. Symbol Of Life
7. Lost Paradise
8. Believe In Nothing
9. One Second
10. Paradlist Lost
11. Host

Een plaat die eigenlijk best lekker begint, waardoor ik erg hoopvol ben. Na een nummer of drie krijg ik toch weer hetzelfde gevoel als op de eerste platen. Erg veel afwisseling is er niet. Op den duur wordt het album saai, terwijl het materiaal op zichzelf helemaal niet slecht is. Af en toe moet ik terugdenken aan de betere platen van Candlemass (Epicus Doomicus, Nightfall), maar Paradise Lost pakt niet door. Op de vorige plaat was de tweede helft energiek en vurig (zelfs voor niet-doom begrippen). Dat vuur ontvlamt hier helaas niet.

Tussenstand:
1. Tragic Idol
2. The Plague Within
3. Shades Of God
4. In Requiem
5. Draconian Times
6. Medusa
7. Gothic
8. Icon
9. Symbol Of Life
10. Faith Divides Us - Death Unites Us
11. Lost Paradise
12. Believe In Nothing
13. One Second
14. Paradlist Lost
15. Host

Zo eindigt onze Paradise Lost Marathon met een van de beste albums die de band uitgebracht heeft. Na vijf a zes albums had ik niet meer verwacht om nog met hoge cijfers te strooien, maar wat mij betreft is het een absolute laatbloeier. De manier waarop de britten doom, death en gothic samensmelten verdient absoluut een pluim. Niet elk nummer is raak, maar het is overduidelijk dat de band er wel echt moeite in gestoken heeft. De muziek is mooi gelaagd, heerlijk duister en afwisselend. Het gitaarspel is bij vlagen echt geweldig.

Een band waarvan ik lang gedacht had dat het echt niet mijn ding is, heeft me uiteindelijk toch weten te overtuigen.

Tussenstand:
1. Tragic Idol
2. Obsidian
3. The Plague Within
4. Shades Of God
5. In Requiem
6. Draconian Times
7. Medusa
8. Gothic
9. Icon
10. Symbol Of Life
11. Faith Divides Us - Death Unites Us
12. Lost Paradise
13. Believe In Nothing
14. One Second
15. Paradlist Lost
16. Host

Het is een opvallende stijlwissel. Zeker van een band die toegeschreven werd de nieuwe Metallica te zijn. Dat je je geluid steeds weer wat aanpast, is natuurlijk niet verkeerd. Dit is alleen zo'n grote koerswijziging dat ik wel begrijp dat veel fans hier afhaken. Het stukje gothic is niet nieuw, maar death metal achter je laten ten faveure van een soort poprock is bijzonder gewaagd. Nu was ik toch al geen groot fan van Paradise Lost, dus ik schrik er verder niet van. Toch vind ik deze keuze niet heel sterk. De muziek is redelijk in orde. Dit nieuwe Paradise Lost is behoorlijk aan te horen. Het heeft met Soul Corageous zelfs een heel lekkere vibe te pakken. Toch mis ik de lekkere gitaarsolo's, is de zang me te glad en het geheel te poppy. Daarnaast maakt Paradise Lost geen progressie wat het schrijven van songs betreft. Het lijkt allemaal weer veel op elkaar en qua opbouw.

Tussenstand
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Lost Paradise
6. One Second

Ik heb het gevoel het allemaal wel eens eerder gehoord te hebben, zonder dat ik tot vandaag dit album nog nooit gehoord had. Deze schijf gaat wel aardig verder waar de vorige ophield. Het is wel wat meer geörienteerd op gitaar, maar de kille elektronische klanken zijn gewoon gebleven. Het klinkt heel modern, maar de klinische sound staat me gewoon heel erg tegen. Daar komt nog bij dat het songmateriaal vaak verre van boeiend is. Pas bij Over The Madness vallen de fijne doomriffs op en moet ik bekennen dat er nog tenminste een nummer op staat dat dik in orde is. Ik snap de hoge scores niet. Vind het maar saai, omdat er weinig variatie in zit.


Tussenstand:
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Symbol Of Life
6. Lost Paradise
7. Believe In Nothing
8. One Second
9. Paradlist Lost
10. Host

Ik snap de aantrekkingskracht van de band inmiddels wel. Dit album heeft een dijk van een geluid. Het is zwaar, log, episch. De nadruk ligt alleen nog wel heel veel op de sfeer. Nick Holmes brult allerlei helse taferelen in je gezicht. Het is verstaanbaarder en daarmee in elk geval beter dan ooit. Verder blijven alle positieve dingen wel staan, maar ook de negatieve. ideeën hangen als los zand aan elkaar. Als je gewoon een tof geluid wilt horen, zit je bij Paradise lost verder prima. Bij mij knaagt het. Ik vind het wel een tof album, maar tegelijkertijd boeit het me niet zo.

Tussenstand
1. Shades Of God
2. Gothic
3. Lost Paradise

Dit album was het meest recente van de band, toen ik ze leerde kennen. In het voorjaar van 2003 was er een metal festivalletje in de 013. Ik ging toen voor Opeth, maar Paradise Lost headlinede die avond. De sound van PL die ik hier hoor, is heel anders dan ik me herinner. Veel meer klassieke heavy metal. Mijn vrienden vonden er toen minder aan dan ik, dus we besloten op tijd de trein te halen.

Nog steeds hebben de Britten hier wel een gewaagde sound. Van wat ik me herinner, is dat elektronica in metal niet meer echt gewaardeerd werd. In elk geval klinkt dit album wel metal, dus dat is een stap in de goede richting. Ik hoor Paradise Lost hier op alle vlakken groeien. De composities zijn beter, de productie is super en er wordt goed gezongen. Het is mijn smaak totaal niet, maar ik begrijp de muziek wel en de aanwezige sfeer is sterk. Bij vlagen is het ook wel genietbaar. Er had wel wat meer pit in mogen zitten, blijkt wel na Channel For The Pain.

Tussenstand:
1. Shades Of God
2. Draconian Times
3. Gothic
4. Icon
5. Symbol Of Life
6. Lost Paradise
7. Believe In Nothing
8. One Second
9. Host

Dat er gegrunt wordt, verraste me eerlijk gezegd wel een beetje. Paradise Lost is in elk geval de goede weg ingeslagen, want de elektronische elementen zijn nagenoeg weg. Het is weer volop doom/death wat hier te horen is, zonder dat de stijl van de eerste platen gekopieerd wordt. Het duurt wel een halve plaat voordat de band de Britten echt hun draai gevonden hebben, want echt het diepe gaan ze niet in voorafgaand aan Sacrifice The Flame. Pas dan gaan ze er echt voor en hoor je messcherpe riffs, rijke orchestraties en een werkelijk dreigende sfeer. Als je sombere muziek wilt maken, moet je de luisteraar het gevoel geven er middenin te zitten. Als je slechts luisteraar bent, komt je boodschap een stuk moeilijker over. Trouwens, ik dig het recente werk van Paradise Lost echt beter dan de klassiekers.

Tussenstand:
1. Tragic Idol
2. The Plague Within
3. Shades Of God
4. In Requiem
5. Draconian Times
6. Gothic
7. Icon
8. Symbol Of Life
9. Faith Divides Us - Death Unites Us
10. Lost Paradise
11. Believe In Nothing
12. One Second
13. Paradlist Lost
14. Host

Daar is hij dan toch! De eerste plaat van Paradise Lost die ik indrukwekkend vind. De keuze om electronische muziek verder te verdringen ten faveure van doom in een lichtelijk epische variant. Dat juich ik uiteraard toe. Toch zijn er wel meer albums van Paradise Lost die goed beginnen, maar uiteindelijk beginnen te vervelen. Dat is hier dan gelukkig niet het geval. Ik zal wel toegeven dat het interessantste spul op de eerste helft staan. Solitary Man hakt er al goed in en zet de toon. Het meer slepende Fear Of Impending Hell is het eerste echte hoogtepunt van dit album en Theories From Another World een goede tweede. Het niveau blijft toch wel hoog. Ook als de Britten met minder interessante songs komen, blijft de muziek heerlijk intens en valt steeds maar weer het smaakvolle gitaarwerk op. Zij het in de duidelijke lagen, maar ook gewoon qua sterke solo's en riffs.

Tussenstand:
1. Tragic Idol
2. Shades Of God
3. In Requiem
4. Draconian Times
5. Gothic
6. Icon
7. Symbol Of Life
8. Faith Divides Us - Death Unites Us
9. Lost Paradise
10. Believe In Nothing
11. One Second
12. Paradlist Lost
13. Host

Weer een van het lijstje die degene me gaf waar onder andere Asphyxia en Skeptic Sense getipt werden. Hier hoor ik een bandje dat de zaken wel goed voor elkaar had. Na Epica geluisterd te hebben, valt wel op hoe iel en dun het geluid klinkt, maar het is natuurlijk niet eerlijk om een band hierop te beoordelen. Ik wil het wel even vermeld hebben, haha.

Verder ben ik vooral heel positief. In de laatste dagen heb ik aardig wat technische thrash gehoord waarbij alles toch wel vrij voorspelbaar en er altijd wel meerdere mankementen waren. Bij Paralysis is dat niet het geval. Ik hoor goede muzikanten, een zanger waarbij de partijen er vloeiend uit komen en ik hoor een handvol prima nummers. Het doet wel wat denken aan Agent Steel behalve dat dit geen speed metal is.



Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
3. Lost Century - Complex Microcosm 4*
4. Space Eater - Aftershock 4*
5. Paralysis - Arctic Sleep 4*
6. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
7. Apocalypse - Faithless 3,5*
8. Witchhammer - 1487 3,5*
9. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
10. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
11. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
12. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
13. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Ik niet. Maar ik kan me wel voorstellen waarom Kiss fans deze de beste vinden. Paul Stanley is als zanger natuurlijk het meest kenmerkende onderdeel van Kiss. Daarbij belangrijk als songwriter en hij schrijft betere liedjes dan Gene. Stanley levert in elk geval een prima genietbaar album af. Niet wereldschokkend, maar goed te doen. Overigens vind ik hem het best in de meer uptempo songs als It's Alright. Helaas komt er dan weer een slijmerige ballad achteraan. Take Me Away is overigens wel echt een pareltje.

Tussenstand:
1. Ace Frehley
2. Kiss
3. Paul Stanley
4. Love Gun
5. Destroyer
6. Hotter Than Hell
7. Dressed To Kill
8. Rock And Roll Over
9. Gene Simmons

Nog zo'n album dat uitermate geschikt is voor laat in de avond (of een mooie, zomerse dag). Toch is de stemming niet heel vrolijk op deze plaat. Tasavallan Presidentti was ten tijde van Magneettimiehen Kuolema een bekende band in eigen land, maar hoofdrolspeler Pekka Streng was dat nog niet. Streng was een muzikant over wie vandaag de dag nog steeds weinig bekend is. Hij heeft een grote invloed gehad op Finse progrockbands en dit album wordt gezien als zijn meesterwerk. Met zijn mooie, heldere stem bezingt hij vooral zijn ziekte. Het hoogtepunt staat op het eind: Sisaltäni Portin Löysin. Ondanks dat het Fins een onbegrijpelijke taal is, voel je de pijn goed. Streng schreef dit toen hij net gediagnosticeerd was met kanker. Je kunt zijn stem horen trillen. De zachte gitaarriedeltjes maken het af. Dit nummer is in eigen land (terecht) een evergreen. Erg vaak gecoverd ook.

De rest van het album is een stuk luchtiger. De folkrock heeft veel trekjes van psychedelica. Soms slaat de toon plots om. Kylma Kaupunki doet erg denken aan Wardruna. Voor de rest een heel fijn album. Het Fins is een heel plezierige taal om te horen en het draagt bij aan de mystieke sfeer.


Tussenstand:
1. Magneettimiehen Kuolema
2. Tasavallan Presidentti

Een halfje eraf. Net als Nucleus heb ik dit album na de release links laten liggen en daar heb ik prima aan gedaan. Op Time wordt dezelfde koers gevaren als de titelloze EP, maar het geluid is nog verder uitgekleed. Pelander met een akoestische gitaar. Een formule die best kan werken, maar Pelander lijkt nauwelijks zin te hebben. Het tempo is laag, de stemming is bedrukt en ongeïnteresseerd. Er is nauwelijks iets te vinden dat herinnert aan de pracht die Magnus Pelander nog niet zo heel lang hiervoor nog tentoon spreidde. Time is geen marteling om aan te horen, maar dat is eigenlijk wel het meest positieve dat ik kan bedenken... Vooruit; de hoes is mooi.


Tussenstand:
1. The Alchemist
2. Legend
3. Firewood
4. Witchcraft
5. Magnus Pelander - Magnus Pelander EP
6. Nucleus
7. Pelander - Time

Zeven jaar na Day of Reckoning komt Pentagram dan eindelijk met een opvolger. We zijn dan inmiddels ruim in de jaren negentig en de band groeit gewoon mee met de dan heersende trends. Be Forewarned zelf is dan al ruim twintig jaar oud. Een occulte rockpareltje dat Pentagram uitbracht toen ze eventjes Macabre heetten. Terug naar 1994 en het nummer is twee keer zo lang geworden. Het tempo ligt lager, de gitarenpartijen zijn meer doom en de hele sfeer doet ook behoorlijk denken aan de trends van die tijd. De plaat duurt ook net geen uur, dus ik ga er maar van uit dat de release alleen op cd was.

Be Forewarned laat eigenlijk heel goed horen hoe Pentagram meegaat met de tijd en dat alleen al maakt dit album wel de moeite waard. De muziek is lang en slepend geworden, maar Bobby Liebling en Victor Griffin kunnen hier heel goed mee uit de voeten. Er heerst nog steeds een lekker horrorsfeertje, zoals in Ask No More, terwijl de opener, Live Free and Burn juist lekker direct is. Ik had hier eigenlijk ook wel verwacht dat meer songs gerecycled zouden zijn, maar dat valt me reuze mee. Een paar songs vind je nog wel in brakke demovorm terug op First Daze Here Too, maar die klinken stuk voor stuk beter op dit album. De jaren negentigjas past Pentagram goed. Uitgesponnen doom met een vleugje gothic. Frustration doet zelfs erg grungy aan. Ik ben in een gulle bui en geef 4,5*. Dit is een plaat waar je me gerust wakker voor mag maken.


Tussenstand:
1. First Daze Here
2. Pentagram
3. Be Forewarned
4. Days of Reckoning