Ik wilde al een jaar een Opeth marathon doen. Vorig jaar hadden een paar bands nog voorrang en daarna was de herfst al afgelopen. Nu de bomen weer oranje-rood gekleurd zijn, de dagen korter worden en het weer kouder en natter, is het weer tijd voor Opeth. Misschien voelde ik dat instinctief aan toen ik nog op de havo zat en ik dit album kocht. Op dat moment het laatste album van de band. Kort daarna kwam Deliverance uit en zag ik de band voor het eerst live. Opeth heeft een geweldige indruk gemaakt en waar veel bands later toch wat tegen zijn gaan vallen, doen deze Zweden dat niet.

Blackwater Park is nog altijd dat pareltje. Ik ben de band in al die tijd wel veel beter gaan begrijpen. Opeth is veel meer dan de band die death metal en progrock combineert met nummers van tien minuten. Sowieso hoor ik de death metal eigenlijk niet, maar eerder een smeltkroes van allerlei stijlen (ook wat niets met rock en metal te maken heeft). Ik hoor nu veel beter de ingenieuze composities vol slimmigheden (zoals het zingen door een telefoon). De orchestraties zijn rijk en zorgen desondanks voor een prachtige desolate sfeer. De vele afwisselingen voelen heel natuurlijk aan. De eerste helft is net een tikje briljanter en ik begin toch te vrezen voor mijn gedoodverfde favoriet. Opeth maakt wederom geen fouten. De volle 68 minuten op dreef. Weinig bands die ze dat nadoen.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Still Life
3. My Arms, Your Hearse
4. Orchid
5. Morningrise

Damnation is jarenlang mijn favoriete plaat van Opeth geweest. Nu herovert Blackwater Park die positie, omdat het gewaagder en experimenteler is. Het wordt hoe dan ook krap in de bovenste regionen. Deliverance is iets minder stabiel dan deze, dus eindigt eronder.

Ik kan verder eigenlijk geen negatief puntje melden. Alles klopt hier. Alle nummers raken me, al zal ik Closure en To Rid The Disease als favorieten aanwijzen. Perfect plaatje voor dit seizoen. Lekkere sfeer die toch wel vrij duister is. Dat past goed bij de korter wordende dagen. Akerfeldt laat het grunten achterwege en klinkt daarmee kwetsbaar op heel mooie wijze. Voeg daar de prachtige melodieën aan toe, de kalmte en een instrumentbeheersing waar je u tegen zegt. Ik geniet er ook van dat je de vingers over de snaren hoort glijden. Damnation is nog altijd een meesterwerk. Less is more. Dit album is het bewijs.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Damnation
3. Deliverance
4. Still Life
5. My Arms, Your Hearse
6. Orchid
7. Morningrise

Geen idee waarom ik mezelf ooit wijsgemaakt heb dat dit de 'extreme' plaat zou zijn van het tweeluik met Damnation. Ik snap ook niet waarom anderen dat zeggen. Deliverance voelt toch echt vooral als de legitieme opvolger van Blackwater Park. Het is een tikje directer en kwalitatief zit het er nipt onder. Vooral Deliverance en A Fair Judgement zijn absolute pareltjes. Master's Apprentice opent fel, maar kent ook het meest dromerige stuk van dit album. De typische Opeth-sfeer is nog volop aanwezig. De lange songs zijn nog altijd even afwisselend. Desalniettemin een geweldige plaat natuurlijk.


Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Deliverance
3. Still Life
4. My Arms, Your Hearse
5. Orchid
6. Morningrise

Oh wat mis ik de tijden dat een nieuwe plaat van Opeth nog echt een sensatie was. Dat gevoel is wel echt weg sinds de band het vertrouwde geluid achter zich liet. Ghost Reveries is niet de eerste die ik als fan heb zien verschijnen, maar ik kan me nog wel goed de promoversie van The Grand Conjuration herinneren en de interviews met een goed verborgen, maar verbolgen Mikael Akerfeldt, vanwege het inkorten.

Anyway, de progressieve koers wordt doorgezet. Je merkt wel dat Martin Lopez veel complimenten heeft gekregen over het stotterende drumwerk. De muziek is er meteen ook veel directer door geworden. Met name in de eerste nummers wordt dat duidelijk. Dan vind ik Opeth toch wel beter wanneer ze zweverig worden, zoals in het met Oosterse melodieën doorspekte Atonement. Werkelijk prachtig. Tot dusver trouwens weinig te klagen hoor, maar er zitten momenten tussen die me wat minder doen.

Het slotakkoord mag er ook zeker wezen. Reverie/Harlequin Forest, Hour Of Wealth en vooral The Grand Conjuration (lange versie uiteraard) zijn geweldig. De afsluiter is een beetje een losse flodder. Sterk album weer.


Tussenstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Damnation 5*
3. Deliverance 5*
4. Ghost Reveries 4,5*
5. Still Life 4,5*
6. My Arms, Your Hearse 4,5*
7. Orchid 4,5*
8. Morningrise 4*

Ah, Heritage. Een album waar ik destijds heel veel zin in had en uiteindelijk erg tegenviel. De 2,5* die ik hier had staan, heb ik wel iets opgehoogd, maar ik weet weer waarom ik in 2011 afdroop. Een paar jaar eerder was ik behoorlijk klaar met extreme metal. Van Watershed vond ik toen de rustige nummers een stuk toffer dan de harde. In 2010 kwam het fenomenale The Throat Of Winter uit (zeker even youtuben als je die niet kent) en met de aankondiging dat Opeth van het extreme pad afstapte, leek dat de voorbode op een plaat die echt helemaal mijn ding zou zijn. Damnation II, kom maar op!


Vol verwachting uitgekeken naar Heritage. Mooie hoes en de belofte van veel prog. Na de eerste luisterbeurt was ik er nog van overtuigd dat het moest groeien. Had ik wel vaker met Opeth. Het probleem bleek toch al snel dat het niet groeide. Ook nu ervaar ik dat weer. Heritage heeft genoeg goede ideeën, maar er mist een hoop. Het mist samenhang, context en vooral de juiste afwisseling. Akerfeldt had er gewoon moeten grunten en meer stukken in moeten verwerken die heftiger zijn. De goede stukken worden heel abrupt afgewisseld, waardoor er van echte werkstukken geen sprake meer is. Te vaak kijk ik of een nummer afgelopen is waarbij blijkt dat het niet het geval is. Ook vaak heb ik het idee naar pingel te luisteren die zomaar gespeeld en opgenomen is en vervolgens op het album gegooid is. Heritage is de typische niet vervelende plaat die prima is voor de achtergrond. Ik mis het doel een beetje. Het vaart stuurloos rond. De sound is duidelijk Opeth. Je hoort aan de sfeerpassages duidelijk wie ze geschreven heeft, maar de band weet voor mijn gevoel niet goed wat ze ermee moeten doen.

Tussenstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Damnation 5*
3. Deliverance 5*
4. Ghost Reveries 4,5*
5. Still Life 4,5*
6. My Arms, Your Hearse 4,5*
7. Orchid 4,5*
8. Watershed 4,5*
9. Morningrise 4*
10. Heritage 3*

Ik geloof dat Lennert en ik dit album geluisterd hebben toen het ongeveer een maand uit was. Over het algemeen is de auto geen beste plek voor een luisterbeurt en daarom heb ik het thuis nog een paar keer gedraaid.

Hoewel het album een duidelijke verbetering is ten opzichte van Sorceress, ben ik nog niet helemaal tevreden. In Cauda Venenum bevat in elk geval de vertrouwde sfeer die doet denken aan Ghost Reveries. Het is meteen te horen dat je met Opeth te maken hebt. Zelfs dat had Sorceress niet eens. Er wordt bij vlagen weer heel behoorlijk gemusiceerd. Lovelorn Crime heeft een prachtige solo bijvoorbeeld, maar het album is te gefragmenteerd. Ideeën als los zand. De audio fragmenten uit films maken het eigenlijk alleen maar erger. Dat ook hier niet gegrunt wordt, vind ik niet eens een probleem. Ik blijf de echte songs missen. Geen enkele haalt de tien minuten en de wat langere tracks hebben niet de potentie. Akerfeldt's stem begint wat ieler te worden, dus langzamerhand begin ik te vrezen voor de houdbaarheidsdatum van deze band.


Eindstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Damnation 5*
3. Deliverance 5*
4. Ghost Reveries 4,5*
5. Pale Communion 4,5*
6. Still Life 4,5*
7. My Arms, Your Hearse 4,5*
8. Orchid 4,5*
9. Watershed 4,5*
10. Morningrise 4*
11. In Cauda Venenum 3,5*
12. Heritage 3*
13. Sorceress 2,5*

Op zich een goed album. Maar na het toch wel overweldigende Orchid, valt Morningrise toch wel iets tegen. Opeth heeft er een heel sfeervolle plaat van gemaakt, maar Orchid is echt wel wat indringender. Daar spookt het meer en Morningrise moet het doen met de 'gewone' herfstsfeer. Wel valt (wederom) op dat het doet denken aan Primordial. Ik heb er een Spirit The Earth Aflame gevoel bij. Dat album is vier jaar jonger, dus ik verwijt Opeth verder niets.

Je hoort hier wel duidelijk dat het geluid al meer richting de klassieke sound gaat. Niet in de grunts, maar wel typerende riffs en sfeer. Toch is dit album wat kaler wat de instrumentatie betreft. Wel de complimenten voor het basspel van Defarfalla. Ik vind het eigenlijk wel jammer dat hij het veld heeft moeten ruimen.


Tussenstand:
1. Orchid
2. Morningrise

Nipt boven Orchid. Maar dan ook echt net. Orchid is iets vetter, maar My Arms, Your Hearse loopt zo verdomde lekker. Het is wel even wennen aan de korte songs, maar tegelijkertijd is het lastig te bepalen waar het ene nummer ophoudt en de ander begint. In elk geval begint de klassieke Opeth steeds meer vorm te krijgen. Åkerfeldt's grunts zijn bijna op niveau en de songs zijn geweldig. Eerlijk gezegd vind ik Demon Of The Fall dan niet eens de beste. Die eer leg ik weg voor April Ethereal, Credence en vooral The Amen Corner. Wat me wel opvalt, is dat er best veel ruimte is voor kalme tussenstukken en zelfs complete nummers (Credence weer). Opeth is volwassen geworden.


Tussenstand:
1. My Arms, Your Hearse
2. Orchid
3. Morningrise

Opeth is een van de eerste metalbands waar ik voor viel. In de maanden voordat Deliverance verscheen, kocht ik de limited edition van Blackwater Park. Herfst was het en dat is altijd het beste moment om Opeth te luisteren, dus dat hielp wel. Ik zou willen zeggen dat ik de hele discografie van de heren wel ken, maar Orchid is altijd onbeluisterd gebleven. Tot vandaag zeg maar. Verdomme, wat bezielde me om te denken dat dit vast nog wat amateuristisch zou zijn? Dit is magistraal! Dit is geweldig! Alle kenmerken van Opeth zijn aanwezig. Lange songs met afwisselend snelle en langzame stukken, prachtige gitaartapijten en vooral heel veel sfeer. Orchid heeft meer dan de latere platen een behoorlijk typsische mid-ninetees neerslachtigheid in de muziek zitten. Het doet wel een beetje denken aan de gothic van die dagen, zoals Type O Negative.

Het best is Opeth toch wel op de kalme momenten. Daar klinken de heren het meest duister en tegelijkertijd heel melancholisch. Een favoriet nummer heb ik niet. Ik geniet van elke compositie. Verbeterpunten zijn nauwelijks te noemen, al weet ik wel dat Opeth later nog beter zal klinken. De grunts mogen wel wat beter, maar dan nog is er niets dat het luisterplezier bederft.


En mensen, stop met dit death metal te noemen. Dit is geen death metal. Ik hoor elementen van doom, black, epic, heavy en prog metal, samen met gothic en folk

Zolang Opeth blijft baden in het progrockbad, blijf ik huiverig wat nieuwe platen betreft. Dat had ik dus ook met Pale Communion wat ik enkele maanden na de release pas kocht. Al snel bleek de achterdocht hier onterecht. Ja, Opeth zet de koers van Heritage voort, maar dit album doet zeker op de eerste helft toch nog behoorlijk aan Damnation denken. De tweede helft is eigenlijk zoals Heritage had moeten zijn. Geen aaneenschakeling van losse ideeën, maar echte composities die niet misstaan bij het beste werk van proglegendes als Yes, Genesis, King Crimson etc. Vooral River is prachtig. Opeth verliest soms een beetje mijn aandacht op Goblin. Te jazzy dan, maar de laatste twintig minuten luisteren dan weer heerlijk weg. Mooi, sereen. Niet helemaal de vertrouwde Opeth. Anders dan op Heritage mis ik de grunts hier eigenlijk niet, al denk ik dat hier en daar een omschakeling naar het agressieve aspect deze plaat goed gedaan had.

Tussenstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Damnation 5*
3. Deliverance 5*
4. Ghost Reveries 4,5*
5. Pale Communion 4,5*
6. Still Life 4,5*
7. My Arms, Your Hearse 4,5*
8. Orchid 4,5*
9. Watershed 4,5*
10. Morningrise 4*
11. Heritage 3*

Nog altijd begrijp ik dit album niet. Toen Opeth na Watershed aankondigde op de progrocktour te gaan, stond ik het hardst te juichen. Inmiddels zit ik net als veel oude fans te mopperen en te hopen dat Opeth ooit nog terugkeert naar het geluid van de hoogtijdagen. Toen de band nog echt een eigen geluid had.

Dat eigen geluid is hier echt verdwenen. Ik hoop toch echt dat het niet definitief is. Alleen de stem van Akerfeldt herinnert me er aan dat Sorceress toch echt het laatste werk van Opeth is. Waar ik op Heritage en Pale Communion eenvoudig de hand van Akerfeldt terugzie, hoor ik hier een uitgebluste band wier inspiratiebron droog lijkt te staan. De composities zijn lang, saai en zielloos. Er hangt een bepaalde sfeer van degelijkheid, maar degelijkheid is ver onder de maat voor een band van het formaat Opeth. Bij enkele solo's of bepaalde passages veer ik nog wel op, maar het enthousiasme zakt net zo makkelijk weer weg als dat songs weer voortdobberen. Terwijl ik dit stukje schrijf, luister ik naar A Fair Judgement en Burden, wat hartverscheurende songs zijn. Dat niveau wordt hier in de verste verte niet gehaald. Ik merk dat ik me dan ook aan stomme dingen ga irriteren, zoals dat Persephone (Slight Return) niets van doen heeft met Jimi Hendrix, net als The Seventh Sojourn met The Moody Blues en Strange Brew met Cream. Eeuwig jammer dit.


Eindstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Damnation 5*
3. Deliverance 5*
4. Ghost Reveries 4,5*
5. Pale Communion 4,5*
6. Still Life 4,5*
7. My Arms, Your Hearse 4,5*
8. Orchid 4,5*
9. Watershed 4,5*
10. Morningrise 4*
11. Heritage 3*
12. Sorceress 2,5*

Ik stapte destijds in bij Blackwater Park en Still Life heeft nooit echt de aandacht gehad die het verdiende. Dat geldt eigenlijk voor alle platen voor BWP. De kwaliteit is bij Orchid al aanwezig en de groei hoor je goed op My Arms, Your Hearse en nog sterker op Still Life. Wat een vakmanschap zeg! De band is hier duidelijk beter op elkaar ingespeeld en ook qua geluidskwaliteit is er progressie geboekt. Hoewel mijn voorkeur nog steeds gaat naar BWP tot en met Watershed, zit Still Life net tegen dat niveau aan te hurken. Prachtigsongs als The Moor en White Cluster horen wat mij betreft tot het beste wat Opeth uitgebracht heeft. De overgangen tussen kalme en harde stukken lopen net weer wat lekkerder. Opeth doet het geweldig hier, maar het plafond is nog niet gehaald.

Tussenstand:
1. Still Life
2. My Arms, Your Hearse
3. Orchid
4. Morningrise

Het wordt erg lastig om albums een plaats in de ranking te geven. Het niveau is wederom erg goed. Watershed voelt heel natuurlijk aan na Ghost Reveries. Het is wederom een behoorlijk technisch album en het maakt absoluut weer indruk, maar ik merk wel dat het aantal momenten dat Opeth imponeert, wel echt minder geworden zijn. Wellicht dat de band daarom wel een flink andere koers is gaan varen. De eerste vier songs zijn het best. Hessian Peel doet me niet bijster veel en begin ik zelfs aan 4* te denken. Hex Omega is gelukkig de weergaloze afsluiter die de gedachte weer ongedaan maakt. Opeth gaat zelfs even epic. Geweldig album weer.

Tussenstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Damnation 5*
3. Deliverance 5*
4. Ghost Reveries 4,5*
5. Still Life 4,5*
6. My Arms, Your Hearse 4,5*
7. Orchid 4,5*
8. Watershed 4,5*
9. Morningrise 4*

Het soort black metal dat mij wel over de streep trekt. Niet alleen omdat deze heren in tegenstelling tot veel genregenoten wel een plan hebben en weten wat ze doen, maar ook omdat ze echt kunnen spelen en zich niet blind staren op het extreem overkomen. Oranssi Pazuzu combineert vlijmscherpe riffs met kille keyboards waardoor er een fijne horrorsfeer ontstaat. De opbouw van songs doet vooral denken aan moderne psychedelic/space rock. De muziek wordt vaak steeds feller. Al met al een heel fijne EP die niet per se iets toevoegt aan wat Oranssi Pazuzu met het debuut heeft laten horen. Maar ach, het klinkt allemaal wel fijn.

Tussenstand:
1. Muukalainen Puhuu
2. Farmakologinen

Als het gaat om geluidsdragers heb ik geen uitgesproken voorkeur. Ik hoor wel verschil tussen cd's en vinyl, maar het verschil is zo minimaal, dat ik me daar niet druk om kan maken. Nu heb ik ook mijn gehele collectie op MP3 staan. Hoor werkelijk geen verschil met cd's. Voor het gemak (en de veiligheid van mijn platen vanwege kleine kinderen) maak ik, helaas, van die MP3's het meeste gebruik. Ben ook altijd dankbaar voor de downloadkaartjes die bij nieuwe lp's zitten.

Kosmonument leverde me een flinke schok op, want het geluid is hier wel echt beroerd. Het is moeilijk filteren om te horen wat Oranssi Pazuzu echt wil. Ik hoor absoluut goede songs, maar de productie vergalt echt een hoop. Zo erg dat ik blij was dat het album weer voorbij was. Qua score twijfelde ik tussen 3 en 3,5*. Ik vind de manier waarop de Finnen black metal verweven met spacerock en psychedelica echt heel vet, maar dit is onluisterbaar.

Totdat ik de dubbel-lp uit de kast trok en praktisch een compleet andere plaat aan het beluisteren was en de nare ruis niet meer zo overheerst. Uiteindelijk vind ik het nog wel een goed album, maar ik denk dat ik het over een tijdje weer eens moet draaien om het op waarde te schatten. Wel een geniale titel trouwens.



Tussenstand:
1. Muukalainen Puhuu
2. Farmakologinen
3. Kosmonument

Voor mij weinig meer dan willekeurige electronische klanken, voorzien van riffs en een krijszang. Vanaf de eerste seconde is het afzien. De productie is wederom erg slecht, waardoor de toch al chaotische muziek regelmatig een complete kakofonie is. Er is wel wat opbouw te bespeuren, maar de composities missen wel echt samenhang. Daarbij vind ik dit wel echt een gimmick. Een heel slechte gimmick. Ik denk niet dat er een marathon is die me zo teleurgesteld heeft als deze.

Eindstand:
1. Muukalainen Puhuu
2. Valonielu
3. Farmakologinen
4. Kosmonument
5. Värähtelijä
6. Mestarin Kynsi

Deze lp staat al drie jaar in de kast. Gekocht op Roadburn in 2017. Omdat de band (voor mijn gevoel) pas sinds een paar jaar potten kan breken, was ik er wat bang voor om deze te horen, omdat het wellicht tegen kon vallen. Gelukkig kan een band je ook volkomen verrassen. Al snel ging de volume van mijn koptelefoon omhoog, trok ik een fles wijn open en had ik bijna alle lichten uitgedaan. Oranssi Pazuzu stort je in een gitzwarte wereld van surrealistische black metal met een horrorsfeer waar je U tegen zegt. Het contrast tussen het metal element en het akoestische gepingel intrigeert me enorm. Ik vind eigenlijk al dat Oranssi Pazuzu de lat hier hoog legt.

Ik zou het graag een aangename plaat willen noemen, maar weer hoor ik een heel brakke productie. Zoiets zou Oranssi Pazuzu echt ten goede komen. Tegelijkertijd luister ik het album nu vanaf mijn laptop, maar herinner ik me de cd toch echt als beter klinkend. Straks maar weer eens vergelijken, want Kosmonument klonk na afloop op vinyl beter.

Verder is Valonielu toch een erg goed album met het venijn dat vooral in de staart zit. Ik mag die psychedelische black van deze Finnen wel, De eerste songs zijn voor mij wat gewoontjes. Alsnog prima luisterbaar en heel degelijk, maar de energie van Olen Aukaissut Uuden Silmän maakt indruk. De fijne opbouw van de afsluiter maakt het af. Toch blijft het debuut mijn favoriet.

Tussenstand:
1. Muukalainen Puhuu
2. Valonielu
3. Farmakologinen
4. Kosmonument

Deze marathon ging ik in met het gevoel dat het gesneden koek zou zijn. Dat ik een pak klassiekers op mijn kooplijst zou zetten. Ik ben al van een koude kermis thuisgekomen. Op de vorige albums twijfelde ik al over de opnamekwaliteit. Ik wilde het gewoon niet geloven, maar inmiddels ga ik er maar van uit dat het een gimmick is. een compleet misplaatste gimmick. Zeker in de eerste paar nummers hoor ik goede dingen, maar de band maakt het de luisteraar nodeloos moeilijk. Havuluu en Valveavaruus zijn complete kutherrie. Ik ga er weinig woorden meer aan vuil maken. Het is een beetje alsof een beeldhouwer een beeld maakt om het vervolgens met zijn eigen poep te besmeren. Doei Oranssi Pazuzu.

Tussenstand:
1. Muukalainen Puhuu
2. Valonielu
3. Farmakologinen
4. Kosmonument
5. Värähtelijä

Hetzelfde gevoel overheerst hier als bij Silenxce het geval was. Heel interessante muziek hier, maar met een aantal verbeterpunten. Helaas gaan we hier ook niet meer zien hoe de band had kunnen groeien. Het verschil met Silenxce zit vooral in de stijl. Dat was recht-toe-recht-aan en hier overheerst het progressieve karakter. De muziek is vaak wat chaotisch en de songs werken nooit echt naar een hoogtepunt. Qua ideeën en instrumentbeheersing hoor ik wel veel goeds en dat maakt Futurity And Human Depressions tot een prima album. Interessant is een beter woord. Ik ben niet altijd overtuigd, maar een nummer als Fallacy doet het goed hier. Out Of Inspiration is ook een titel die opvalt vanwege geweldige passages, maar kan soms ook de plank misslaan. Net als bij veel andere Nederlandse thrash is de productie matig. Het heeft dan wel weinig negatieve invloed op het resultaat, maar het is wel iets wat vermeld mag worden. Al met al weet dit me wel redelijk te overtuigen. Wellicht dat ik voor deze cd op de eerstvolgende metalfair mijn ogen open houd.



Tussenstand:
1. Donor - Triangle Of The Lost 4,5*
2. Sabbat - Dreamweaver 4,5*
3. D.A.M. - Inside Out 4,5*
4. Acid Reign - The Fear 4,5*
5. Calhoun Conquer - 4,5*
6. Pyracanda - Two Sides Of A Coin 4,5*
7. Seventh Angel - Lament For The Weary 4,5*
8. Flesh Made Sin - Masterwork In Blood 4,5*
9. Target - Mission Executed 4,5*
10. Sabbat - History Of A Time To Come 4*
11. Silenxce - Search For Distant Lights... 4*
12. Agony - The First Defiance 4*
13. Target - Master Project Genesis 4*
14. Immaculate - Atheist Crusade 4*
15. Lost Century - Complex Microcosm 4*
16. Space Eater - Aftershock 4*
17. Osiris - Futurity and Human Depressions 4*
18. Paralysis - Arctic Sleep 4*
19. Seventh Angel - The Torment 3,5*
20. Violent Force - Malevolent Assault Of Tomorrow 3,5*
21. Amnesia - Unknown Entity 3,5*
22. Sabbat - Mourning Has Broken 3,5*
23. T.C.F. - Where Madness Reigns 3,5*
24. Apocalypse - Faithless 3,5*
25. Witchhammer - 1487 3,5*
26. Drifter - Reality Turns To Dust 3,5*
27. Mezzrow - Then Came The Killing 3,5*
28. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
29. Negligence - Options Of A Trapped Mind 3,5*
30. Fallen Angel - Faith Fails 3*
31. Mandator - Initial Velocity 3*
32. Hypnosia - Extreme Hatred 3*
33. Genetic Wisdom - The Fear Dimension 2,5*
34. Cyclone - Inferior To None 2,5*
35. Asphyxia - Exit Reality 2,5*
36. Skeptic Sence - Presence Of Mind 2*

Een goed album dat best wel eens een heel goed album had kunnen zijn...

Ik merk dat ik heel erg afknap op Ozzy als zanger. Op de titeltrack komt hij er nog wel mee weg, maar op Bark at the Moon staan ook best serieuze nummers en daar mist Ozzy simpelweg bereik en kracht. Meermaals tijdens het luisteren heb ik me afgevraagd hoe het zou klinken met iemand die dat wel kan. Aan de band ligt het allemaal niet. Jake E Lee heb ik altijd al een prettige gitarist gevonden. Don Airey verzorgt hier heel puike toetspartijen. Tommy Aldridge is een heel toffe drummer. De A-kant heeft echt heel veel potentie. Van de B-kant smaakt Waiting For Darkness naar meer. Leuk dat Ozzy hier zoveel talent heeft verzameld, maar zijn eigen zangkunsten steken hier schril bij af.


Tussenstand:
1. Bark at the Moon
2. Blizzard of Ozz
3. Diary of a Madman

Ik zal Lennert eens volgen met deze marathon. Zelf heb ik nooit echt veel met Ozzy solo gehad. Als ik zijn muziek opzet, is het 99 van de 100 keer gewoon Black Sabbath. Ik heb wel een paar cd's van the Madman, maar niet Blizzard of Ozz. Nou opent het album best prettig met I Don't Know en Crazy Train. Dat zijn dan ook anthems die iedereen wel eens gehoord heeft. Wereldschokkend? meh... Wel leuk. Vooral Crazy Train is wel geestig. Randy Rhoads is dan de veelbesproken muzikant, maar ik vind hem een wat slordige Eddie van Halen eigenlijk. Zijn spel heeft wel iets ruws, maar talent had die knul zeker.

De stemming zit er tot het einde van Crazy Train in huize RuudC nog best goed in en even overweeg ik even bij de large te kijken hoeveel de cd moet kosten, maar dan kom ik bij Goodbye to Romance en dat is toch wel een afknapper van jewelste. Ik sla de zeldzame ballads bij Sabbath ook over. (hallo Changes). Goede solo hier, maar snel door. Suicide Solution kende ik eerlijk gezegd niet, ondanks dat ik wel wist dat Ozzy hier flink gezeik mee heeft gehad nadat een fan zelfmoord pleegde. Ik zou willen dat ik dit nummer weer uit mijn geheugen kon laten, want dat verhaal van de rechtszaak is beduidend interessanter. De resterende nummers zijn het vooral net niet. Ozzy is niet de juiste zanger voor dit soort nummers, al betwijfel ik of het ook echt heel sterk was geweest wanneer de zang wel op orde was. het gitaarwerk en de keyboards zijn dat in elk geval wel en beperken de schade flink. Revelation is nog wel best ok. Als ik naar het totaalplaatje kijk, dan zie ik vooral een heel redelijke hardrockband met een zanger die niet bij elkaar passen. De keuze tussen Ozzy en zijn voormalige band is dan ook heel snel gemaakt.

Wat Diary of a Madman vooral duidelijk maakt, is dat het Ozzy geen moeite kostte om talentvolle muzikanten aan zich te binden. Hetzelfde team hier als op het debuut, maar duidelijk beter op elkaar ingespeeld. Het geluid is ook duidelijk beter. Randy Rhoads is hier iets minder de sterspeler zoals hij in die dagen werd beschouwd en ondersteunt veel meer het team. Hij kreeg op dit album overigens ruim de gelegenheid om zijn kunsten tentoon te spreiden. Het valt daarom op dat Diary of a Madman eerder leuk is ondanks Ozzy en niet dankzij. Ozzy klinkt regelmatig schel en zeurderig. Op de wat zwaardere tracks merk je daar gelukkig niet zoveel van, maar dat is wel andere koek op de nummers die rechttoe-rechtaan zijn. Dan is een tekst als "I am a bad, bad boy"... Het is gewoon beschamend. Net als op het debuut wordt de plank wel eens misgeslagen, maar Diary mist naar mijn idee de uitschieters en de twijfelachtige eer om consistenter te zijn.

Tussenstand:
1. Blizzard of Ozz
2. Diary of a Madman

Weer even genoeg Ozzy voor vandaag. Ik gok dat ook deze cd bovenaan mijn ranking blijft staan. Ik hoor veel goede dingen in deze plaat, maar ook wel een aantal slechte. Wat mij betreft heeft No More Tears een paar van de beste songs die Ozzy voor zijn eigen band ooit ingezongen heeft. De titeltrack is ronduit geweldig. Mama, I'm Coming Home mag er ook zeker zijn en wordt de laatste maanden weer veel gestreamd. Hellraiser vind ik met Lemmy op zang leuker, maar Ozzy doet het niet slecht. De rest van de songs kunnen me aardig gestolen worden. Dertien-in-een-dozijn-hardrock. Gelukkig is het heel gladde ervan af, waardoor Osbourne als zanger wat makkelijker wegkomt met zijn gebreken. Zakk Wylde beleeft hier toch wel zijn beste dagen als gitarist. Ik kan me van hem niet herinneren dat hij erna dit niveau ooit nog gehaald heeft. Wat deze hele marathon betreft ben ik er wel over uit dat je van Ozzy niet meer dan een best off hoeft te hebben.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark at the Moon
3. Blizzard of Ozz
4. Diary of a Madman
5. No Rest for the Wicked
6. The Ultimate Sin

Nu mijn Ozzyverzadiging weer wat gezakt is, durf ik het weer aan om verder te luisteren. No Rest For the Wicked is dan meteen een plaat die ik wel eens in mijn handen heb gehad, maar nooit mee naar de toonbank gelopen ben. Het is ook niet zijn meest bekende of populaire werk. Hoewel de plaat prima opent met Miracle Man, wordt snel duidelijk dat daarmee het meeste kruit alweer verschoten is. Het niveau zakt direct weer terug naar dat van The Ultimate Sin. Soms nog een licht positieve uitschieter als Fire In The Sky en de ritmesectie valt niet meer zo in negatieve zin op. Ook ik herken dan meteen het gitaarwerk van Zakk Wylde. Ik ben geen groot fan van hem, maar vervelend is hij ook niet. Wat wel heel tergend is, zijn singles als Crazy Babies. Dat is wel echt om te huilen. Ozzy is op deze plaat 39 jaar oud. Precies zo oud als ik en ik zou me dood schamen als ik zoiets moest inzingen.

Tussenstand:
1. Bark at the Moon
2. Blizzard of Ozz
3. Diary of a Madman
4. No Rest for the Wicked
5. The Ultimate Sin

Dit is een album dat behoorlijk wat vragen oproept. Waarom is het grotendeels midtempo? Waarom zijn de nummers zo lang? (See You On The Other Side). Waarom proberen ze het bereik van Ozzy zo op te rekken? In de lagere regionen klinkt het allemaal niet zo verkeerd, maar hoger komt Ozzy al snel tegen zijn grenzen aan. Ik kan zo wel even doorgaan. Waar het vooral om draait, is dat Ozzy Osbourne heel erg met de tijd probeert mee te gaan. De mid ninetees zijn dan een wat lastige tijd voor veel bands. Ook hier hoor ik de worsteling en de onmacht om mee te komen. Je moet wel meer dan dan trager en lager spelen en zingen. Het is allemaal dan ook niet bepaald sterk. "Nieuwkomers" als Geezer Butler en Rick Wakeman voegen hier naar mijn idee nauwelijks wat toe.


Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark at the Moon
3. Blizzard of Ozz
4. Diary of a Madman
5. No Rest for the Wicked
6. Ozzmosis
7. The Ultimate Sin

Bob Daisly en Don Airey er weer uitgedonderd en geen adequate vervanging. Randy Castillo ken ik eigenlijk alleen van naam en nu weet ik dat hij een heel saaie drummer ass die eigenlijk alleen ritme vast kon houden. Jake E. Lee slaagt er in zijn eentje niet in om het gekweel van Ozzy te verbloemen en dat resulteert in een slaapverwekkende en nietszeggende plaat. De heren doen hun best om met makkelijke meezingers voor de boeg te komen, maar vergeten daarmee voor het gemak kwaliteit en originaliteit toe te voegen. Op z'n best klinken de songs redelijk. Ik laat Ozzy even een paar dagen met rust, want deze luisterbeurten waren een worsteling.


Tussenstand:
1. Bark at the Moon
2. Blizzard of Ozz
3. Diary of a Madman
4. The Ultimate Sin