We kennen allemaal wel bands waarbij we grappen dat ze iedere keer weer dezelfde plaat uitbrengen. Uiteindelijk valt het allemaal wel mee en als we er enige moeite in steken, zijn ze heus wel te onderscheiden. Haunt begint wel echt een ander verhaal te worden. Dit album is als twee druppels water als de vorige (en die leek natuurlijk weer op haar voorgangers). Zo erg dat ik echt gecheckt heb of dit niet stiekem ging om een verzamelaar of een album het heropgenomen songs. Blijkt dat dit in het geval van de laatste twee songs overigens wel het geval is, maar het mag duidelijk zijn dat ik Haunt echt heel erg zat ben. Gemakzuchtige heavy metal waar alleen de allerverstokte metalfan (echt?) plezier aan kan beleven.

Tussenstand:
1. Flashback
2. Mind Freeze
3. If Icarus Could Fly
4. Triumph
5. Burst Into Flame
6. Beautiful Distraction

En weer zie ik het nieuwe album als tip voorbij komen. Terwijl ik de gemiddeldes op internet check, schiet ik al in de lach en weet ik eigenlijk wel genoeg. Toch blijft Haunt binnen een select clubje op handen gedragen worden. Om te controleren of ik dan echt iets gemist heb, deze plaat maar weer eens opgezet. Mijn mening is in vier jaar tijd nauwelijks veranderd. Ik hoor de goede bedoelingen wel weer, maar er klopt zoveel niet. De zang is echt vrij doorsnee en daarmee vrij saai. Het geluid is heel mat, waardoor alle smeuïgheid al de nek omgedraaid is voordat het uit je speakers schalt. Haunt heeft hier werkelijk niets te bieden. Nul originaliteit is geen probleem als je wel kwaliteit hebt te bieden. Ieder nummer klinkt hetzelfde. Ik ken Shadow Kingdom dan ook goed genoeg om te weten dat ook dit waarschijnlijk niks zal worden.

Met minimale stappen gaat Haunt vooruit. Net genoeg om van mij 3,5* te krijgen. Daarmee wil ik vooral zeggen dat de muziek weliswaar ok klinkt, maar eigenlijk niet echt iets te bieden heeft. Gitaarwerk klinkt ok, het zangwerk is matjes en de songs zijn doorsnee. Als het aan deze heren lag, zou heavy metal nooit veranderd zijn in de afgelopen veertig jaar. De kreet "stilstand is achteruitgang" gaat nog steeds wel op voor Haunt, al moet ik dus toegeven dat het trucje weer iets beter onder de knie zit. Ik vermoed dat hier het plafond van deze Canadezen wel bereikt is, maar misschien ga ik het wel door herhaalde luisterbeurten steeds meer waarderen.

Tussenstand:
1. Flashback
2. Mind Freeze
3. If Icarus Could Fly
4. Burst Into Flame

Nou, dit klinkt al iets beter. De productie vlamt iets meer, de songs zijn iets interessanter en de zanger werkt wat minder op de zenuwen. Het enige wat nu echt naar behoren klinkt, is het gitaarwerk. Sommige solo's zijn echt wel leuk om te horen. Echter, na een paar nummers zakt Haunt weer terug naar het niveau van het debuut en begint het gaapfestijn weer. Niet dat de betere momenten nou echt goed zijn. Bij vlagen is het wat beter dan op het debuut, maar daar is alles wel mee gezegd. Complimenten voor de productiviteit, maar de meeste bands gooien matige ideeën gewoon in de prullenbak. Gewoon een tip hoor...


Tussenstand:
1. If Icarus Could Fly
2. Burst Into Flame

Weer iets meer progressie.

Langzaam maar zeker komt Haunt er meer in. Het mag wel duidelijk zijn dat de band een lange weg te gaan. Sommige dingen zijn moeilijk te ontwikkelen en uiteindelijk verwacht ik dat Haunt daarop spaak zal lopen. Zo blijven de zangpartijen saai en mat en mag het duidelijk zijn dat de heren geen liedjes kunnen schrijven. Spelen kunnen ze wel, maar deze liedjes komen overduidelijk uit het boek "heavy metal voor dummies". Het is supervoorspelbaar en nauwelijks pakkend. En toch weet Haunt me te verrassen door plotseling met synthesizers op de proppen te komen. Het intro van Have No Fear en Voyager in z'n geheel zijn dan toch best aardig.


Tussenstand:
1. Mind Freeze
2. If Icarus Could Fly
3. Burst Into Flame

De kreet "stilstand is achteruitgang" noemde ik al bij het vorige album en hier zie je dat wel echt in effect treden. De keyboards zijn weer nagenoeg verdwenen. Het gitaarwerk is wel weer ok, maar op dit punt zou je tegen de band moeten zeggen: dump de zanger. Het is voor het eerst dat ik het echt begin te associeren met poppunkzang van pak em beet twintig jaar geleden (teeeeenage dirtbag baby ) en dan vooral vanwege het zeurderige geluid. Binnen de traditionele metal is originaliteit niet heel belangrijk, maar kom dan tenminste met goede songs of met de juiste energie. Bij Haunt hoor ik eigenlijk geen van beide. Waarom de band dan toch drie albums in een jaar uitbrengt, is me een raadsel.

Tussenstand:
1. Flashback
2. Mind Freeze
3. If Icarus Could Fly
4. Triumph
5. Burst Into Flame

Er zitten inmiddels enkele maanden tussen mijn bespreking van Beautiful Distraction en het beluisteren van Windows of Your Heart. Vooral omdat ik even echt geen zin had in Haunt, maar tegelijkertijd wilde ik de negatieve spiraal wat doorbreken, daarmee dit album dus wel een eerlijke kans geven. Natuurlijk zie ik dat Haunt over een kleine twee maanden weer moet poepen, dus haast is geboden. Met dit album houdt deze marathon namelijk op.

De hoop dat Haunt ooit nog een echt goed album zou maken, is allang vervlogen en met deze plaat hoor ik weer precies waar het niet goed gaat. Wel heb ik de neiging dat de composities er wel weer wat op vooruit zijn gegaan. Het gitaarwerk is wederom wel prima, maar bij ieder compliment dat ik wil maken, hoor ik weer die vervelende zanger die overal doorheen zeurt. Hij is echt degene die een volle ster van de waardering. Enig verschil met de vorige plaat is dat de songs een tikje beter zijn, maar ook dat er bijzonder weinig moeite is gedaan om met iets vernieuwends voor de dag te komen.

Eindstand:
1. Flashback
2. Mind Freeze
3. If Icarus Could Fly
4. Triumph
5. Burst Into Flame
6. Windows Of Your Heart
7. Beautiful Distraction

Minder erg dan de titelloze voorganger, maar dit soort albums blijven zielloos en leeg voor me. Er is niks mis met een popplaat, maar schrijf wel zelf je materiaal. Heart liet dat al langer aan anderen over en daardoor mist het sowieso al een stukje oprechtheid en authenticiteit. Alone is een aardige single. Eerlijk gezegd verwachtte ik in dit stadium geen nummers meer te herkennen. Verder is het wederom makkelijk meezingen en is het geluid erg gelikt. Hopeloos verouderd, maar dit soort gladde en mierzoete poprock zal ooit wel weer een revival krijgen. Er wordt in elk geval wel goed gezongen. Het is misschien niet zo slecht als mijn 2* vermoeden, maar ik ben dan ook totaal geen liefhebber van deze stijl.


tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly
6. Bad Animals
7. Passionworks
8. Private Audition
9. Heart

Er zit hier wat meer energie in dan op het vorige album het geval was. Het komt ook oprechter over en hier heb ik nog wel het gevoel dat de dames er zin in hebben. Echt een goed album is het nou ook weer niet. Het kan ermee door. Het straalt in degelijkheid. Opvallend hoe vaak Heart eigenlijk geen indruk maakt, maar tegelijkertijd ook niet vervelend klinkt. middle-of-the-road is wel de beste omschrijving. Zou dit live dan indrukwekkend geweest zijn? Ik kan natuurlijk wel begrijpen waarom Heart tegenwoordig nauwelijks nog genoemd wordt. Hooguit geinige AOR hier. Je kunt goed horen dat Heart met haar tijd meegaat, maar het oude geluid klinkt beter en authentieker.

tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly

Weer zo'n leeg album. Er staat nauwelijks zelfgeschreven materiaal op en de hit All I Wanna Do Is Make Love To You doet me echt niks. Brigade staat weer vol met simpele poprock. Op sommige nummers wortd het gas wat ingetrapt, maar nu merk ik ook dat de Wilson achter de microfoon het niet meer aan kan. Heart heeft al slechter gepresteerd, maar het valt wel op dat de band het (op losse nummers na) na Magazine wel aardig kwijtgeraakt is. Het einde van deze marathon kan niet snel genoeg in zicht komen.

Tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly
6. Bad Animals
7. Passionworks
8. Brigade
9. Private Audition
10. Heart

Tijd voor Heart in de jaren '90. Zouden ze meegaan met de alternatieve rockgolf? Jawel hoor. Ik zal verder mijn afgunst naar ruggegraatloze muzikanten niet weer uitwijden. Dat zal inmiddels wel duidelijk zijn. Het is in elk geval wel iets beter dat de zusjes Wilson weer zelf zijn gaan musiceren. Het komt allemaal wel wat geloofwaardiger over en dat de meest gladde elementen verdwenen zijn, mag een bonus genoemd worden. Het is alleen dat het songmateriaal me nauwelijks kan boeien. Het grote deel is toch te simpel. De cover van Bob Dylan is een behoorlijke aanfluiting zelfs. Verder hebben ook hier de dames moeite met de hardere songs te zingen. Het is nog steeds toegankelijke muziek, maar niet meer zo glad als de vijf albums hiervoor.

Tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly
6. Desire Walks On
7. Bad Animals
8. Passionworks
9. Brigade
10. Private Audition
11. Heart

Niet Magazine, maar Dog & Butterfly is de plaat waarop het voor mij mis gaat bij Heart. Ik sluit me op een punt aan bij Lennert. De b(allad)-kant is beter dan de voorzijde. Ik verbaas me er nog steeds over dat Heart denkt weg te komen met poepsimpele rockliedjes. Nul inhoud, nul ballen. Dan zijn de rustige liedjes wel iets beter. Nada One is het eerste nummer dat mijn nieuwsgierigheid wekt en Mistral Wind knalt onverwacht hard, maar het is dan al veel te laat. Dit is een behoorlijk saai en inspiratieloos album met een goed einde. Ik begin langzaamaan te vrezen dat Heart een band is waarbij je aan een verzamelalbum wel voldoende hebt.

tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Dog & Butterfly

Hmm, ik betwijfel of dit echt mijn band gaat worden. Heart ken ik wel van losse hitjes (die vooral op deze lp staan, geloof ik), maar verder heb ik nooit echt tijd en energie hierin gestoken. Dreamboat Annie ligt hier wel op lp overigens. Die kom je nog vaak tegen in de platenbakken voor weinig geld. Echt de moeite waard vind ik het nou ook weer niet. De eerste helft is best leuk met Magic Man en Crazy On You. Dat klapt er nog redelijk op, maar het is Song Of The Sea dat echt goed is. Dat is weliswaar kalmer, maar heeft iets psychedelisch en sinisters. Net dat geluid mag ik wel heel erg. Je hoort het ook wel een beetje in (Love Me Like Music) I'll Be Your Song, maar dat is dan weer gewoon een fijn liefdesliedje.

Het is geen slecht album, maar voor mij misschien wel te braaf. De Wilson zusjes kunnen best zingen, maar de songs zijn te gewoon en te lief. Het heeft te weinig sterke momenten om echt interessant te zijn.

Dit is voor mij toch weer een stap achteruit. De Wilson zusjes willen graag weer wat harder spelen, maar de bijpassende zangpartijen komen daardoor niet goed uit de verf. Ergens kan ik de keuze wel waarderen. Het is niet de makkelijkste weg. De stoere houding komt alleen niet erg goed over en dat resulteert in een handvol aardige songs, maar iets als Skin And Bones is dan weer behoorlijk vervelend. Er is iets in de sound dat me tegenstaat.

Eindstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Red Velvet Car
5. Jupiters Darling
6. Bebe Le Strange
7. Dog & Butterfly
8. Fanatic
9. Desire Walks On
10. Bad Animals
11. Passionworks
12. Brigade
13. Private Audition
14. Heart

Weer gaat Heart met de tijd mee. Ik vind het vaak een minpunt als bands niet hun eigen koers varen, maar vooral spelen wat op dat moment populair is. Hier begint het al met de hoes. De looks zijn belangrijk geworden en daar heb ik altijd zo'n hekel aan gehad. De muziek heeft er ook onder te lijden, want Heart vaart hier een aalgladde, mierzoete koers. Zo erg dat ik er gewoon jeuk van krijg. Alles is catchy en meezingbaar. Totaal ongevaarlijk en daarmee vooral datgene wat ik niet zoek. De Wilsons zingen redelijk ok, al is de muziek instrumentaal bijzonder saai. Een verschrikkelijk gedateerde plaat. Ik pak je nog wel terug Lennert.

tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly
6. Passionworks
7. Private Audition
8. Heart

Hmm, zo zit er verrassend genoeg toch nog een stijgende lijn in. Jupiters Darling is het beste album in jaren, maar de magie die ze soms op het vroege werk lieten horen, kom je hier helaas niet tegen. Door het inhuren van allerlei grunge muzikanten, is dit album vrij stevig geworden. Het doet inderdaad wel wat denken aan de eerste platen, maar bijzonder wordt het nergens. Ik vind het eigenlijk al winst dat ik me nauwelijks gestoord heb aan dit album. Ook het zingen gaat de dames beter af, maar de felle stukken blijven uit. Maar beter ook dus.

Tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Jupiters Darling
5. Bebe Le Strange
6. Dog & Butterfly
7. Desire Walks On
8. Bad Animals
9. Passionworks
10. Brigade
11. Private Audition
12. Heart

Een krappe vier sterren, dat had ik in alle eerlijkheid niet verwacht. Nu ga ik er alsnog vanuit dat de volgende scores zullen zakken, maar dat neemt niet weg dat ik van dit album best genoten heb. Ook hier weer is de A-kant beter dan de andere zijde, maar de songs vind ik echt wel beter. Barracuda is zo'n nummer dat ik direct herken. Ik was er zelfs wat verbaasd over dat het dus van Heart is. Vervolgens gaat de band weer op de folkrock met scherp randje tour. Het is ook wel zoetjes, maar hier doen de zusjes Wilson het erg goed. Jammer dat Sylvan Song niet uitgroeit tot het folk-epos dat het verdient. De overgang naar Dream Of The Archer klopt wat mij betreft niet helemaal. Toch mag dat nummer er ook wezen, net als Love Alive. Het slotakkoord met Cry To Me en Go On Cry is ook heel mooi. Het mooiste gitaarspel vind je in de laatste minuten van de reguliere speeltijd. Nee, dan toch een mooie vier sterren in plaats van een magere. Het mag van mij allemaal wel wat scherper, maar Heart is op zich wel avontuurlijk genoeg bezig. Leuke rockplaat met invloeden van folk en psychedelica.

Tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie

Geen onaardig album, maar het komt allemaal erg ongeïnspireerd over. De opener en Devil Delight ontstijgen de middelmaat nog een beetje, maar er is niets op dit album te vinden dat de moeite waard is. De covers op het eind zijn niet interessant. Nu ik het achtergrondverhaal lees, valt het allemaal beter te begrijpen. Het gewoontjesgehalte neemt hier de overhand. Het is aan de andere kant ook niet echt een straf om hier naar te moeten luisteren.


tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine

Daar gaan we weer. Heart is nog steeds op de simpele toer. De songs stellen inhoudelijk wederom weinig voor. Ze zijn simpel, liggen makkelijk in het gehoor en zijn uitermate geschikt voor mensen die minimaal willen investeren in muziek. Elektronica erbij, want het is 1983 en helaas begint de waardering voor de stemmen van de zusjes Wilson ook af te nemen. Het doet me echt niets, maar in de meeste gevallen kan ik het ook niet haten oid. Grappige titel. Als ik hier iets mis dan is het wel passie eigenlijk. poprock for the masses. Wel een tikje beter/minder zielloos dan de vorige.

tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly
6. Passionworks
7. Private Audition

Eigenlijk toch wel ongelooflijk hoe een rockband zo op de poptoer kan gaan. Ik vraag me zelfs al af waarom er dan toch nog een redelijk stevige rocker als opener gebruikt wordt, als de rest helemaal niet dezelfde intentie heeft. Het is niet dat Heart slecht staat te spelen, maar het is inmiddels zo ver verwijderd van het geluid waarmee ze begonnen (dat ik ook vaak wel kon waarderen). Dit album neigt toch behoorlijk naar pijnlijk. Het is zo op veilig gespeeld dat een heel lage score ook niet eerlijk zou zijn. Er zal heus wel een publiek zijn voor dit soort albums, maar ik zou in die dagen allang afgehaakt zijn. De rockliefhebber mist hier niks aan.

tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Bebe Le Strange
5. Dog & Butterfly
6. Private Audition

Hier moet ik toegeven dat ik Heart toch wat onderschat heb. De laatste albums van deze band komen een stuk oprechter over dan wat in de jaren tachtig en negentig uitgebracht werd. Ik denk dat de break/lange pauze de dames wel echt goed gedaan heeft. Je merkt hier wel een bepaalde pensioenhouding in op. Deze platen zijn duidelijk met plezier gemaakt. Het lijkt wel alsof er geen enkele druk meer is. Dit album is ook wel wat kalmer dan Jupiters Darling, maar maakt verder ongeveer net zo weinig indruk. Het is niet verkeerd om dit op de achtergrond te hebben. Er zitten wel behoorlijk wat country invloeden in verweven en het heldere zingen maakt plaats voor een meer hees stemgeluid. De Wilsons worden natuurlijk ook een dagje ouder. Het imponeert niet, maar Red Velvet Car is een sympathiek album en ik kan me wel voorstellen dat er fans zijn die dit echt heel goed vinden. De korte speelduur is een zegen.

Tussenstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Red Velvet Car
5. Jupiters Darling
6. Bebe Le Strange
7. Dog & Butterfly
8. Desire Walks On
9. Bad Animals
10. Passionworks
11. Brigade
12. Private Audition
13. Heart

Dit album bevalt eigenlijk toch beter dan ik gedacht had. Als het om Dio gaat, ben ik vooral fan van zijn periode bij Rainbow tot aan zijn eerste solo-albums. Dat zijn de jaren waarop hij het krachtigst zong. je hoort de slijtage op zijn stem erg goed, maar nog altijd is Ronnie nog goed op dreef en nog altijd in staat om de luisteraar te boeien.

De lange sabbatical heeft Iommi in zekere zin goed gedaan. The Devil You Know klinkt op zich wel lekker fris, maar echte uitschieters ontbreken. Dat zorgt ervoor dat de eerste helft vrij prettig wegluistert, maar daarna wat op de zenuwen begint te werken. The Devil You Know is eigenlijk twee, misschien drie nummers te lang. Toch is het fijn dat dit album weer vrij duister geworden is en vertrouwd aanvoelt. Het is toch een prima plaat, ondanks een aantal puntjes.

Tussenstand:
1. Heaven And Hell
2. Sabotage
3. Mob Rules
4. Paranoid
5. Sabbath Bloody Sabbath
6. Masters Of Reality
7. The Headless Cross
8. Black Sabbath
9. Dehumanizer
10. Vol. 4
11. The Devil You Know
12. Born Again
13. Tyr
14. Technical Ecstacy
15. Forbidden
16. Cross Purposes
17. The Eternal Idol
18. Never Say Die
19. Seventh Star

Voor het eerst een episch geluid dat duidelijk wat ten koste gaat van de folkinvloeden. Heidevolk pakt het Bataventhema heel goed aan met goede teksten. Muzikaal wil het echter niet helemaal lukken. Het is wel een lekkere metalplaat, maar de songs moeten nog iets beter en de zang is veel te netjes. Ik geniet er het meest van wanneer een van de twee zangers aan bod komt. Wanneer ze beide zingen (en dat is het grootste deel van de tijd) valt het op dat het superstrak samengetrokken is. Het lijkt daardoor net alsof er maar een zanger is wiens stem wat vervormd lijkt. Ik vind het allemaal wat nep klinken dan.

Ik sluit overigens niet uit dat dit album nog gaat groeien. Batavi is verder een prima werkstuk. Kwalitatief ontlopen de albums van Heidevolk elkaar maar weinig. Hier mist toch nog iets, maar wellicht vind ik het op een ander moment.

Tussenstand:
1. Walhalla Wacht
2. Uit Oude Grond
3. De Strijdlust Is Geboren
4. Batavi

Het is lang geleden dat ik deze plaat van Heidevolk gehoord heb. Ooit raakte ik uitgekeken op dit soort folk, maar inmiddels kan ik hier weer met veel plezier naar luisteren. Heidevolk rammelt hier nog behoorlijk. Teksten die niet lekker lopen. Muzikanten die net niet helemaal strak (lijken te) spelen. Toch heeft de muziek een grote gunfactor door de charme. Ja het rammelt, maar tegelijkertijd is het best een leuk album. De folk-elementen komen vooral door de galmende zangpartijen en de typische middeleeuwse melodieën. Af en toe duiken er instrumenten op die authentieker klinken dan de typische metal instrumenten. Die zou ik wel meer willen horen. Op dit album vind je enkele gave songs, zoals Krijgsvolk, Het Gelders Volkslied en Het Bier Zal Weer Vloeien. De rest is aardig. Dikke 3,5* voor dit album

Ja, dit mag ik ook wel. Het lag wel in de lijn der verwachting dat Heidevolk minder ruw zou gaan klinken. De echte black metalriffs heb ik hier niet meer gehoord. Ook qua zang is het een en ander veranderd, want dit duo zingt een stuk verhalender en theatraler dan voorheen. Zeker het verschil met het nogal boers gezongen debuut is groot. Verder duiken er violen en andere minder gebruikelijke instrumenten op. Ook dat is wel een goede ontwikkeling. Hoewel de impact niet zo groot is als bij Walhalla Wacht, is dit album nog steeds erg genietbaar. Nummers als Nehalennia, Vlammenzee, Een Gelders Lied en Reuzenmacht zijn behoorlijk goed. Het is een leuk album en ik ben benieuwd waar de volgende werkstukken heen gaan.


Tussenstand:
1. Walhalla Wacht
2. Uit Oude Grond
3. De Strijdlust Is Geboren

Het lukt me niet om echt enthousiast te worden met dit album. De zangerwissel pakt overigens wel prima uit. De dubbele zang loopt net een tikje minder synchroon, waardoor het veel echter klinkt. De toegevoegde gitaarsolo's zijn in een aantal gevallen erg vet. Daar zitten de verbeteringen. Het album staat wat tegen omdat er maar enkele songs zijn die de moeite waard zijn. De opener hakt er goed in. Velua is een mooi nummer en Richting de Wievenbelter heeft wel iets spannends. De rest klinkt degelijk. Te degelijk eigenlijk en daarmee soms wat saai.


Tussenstand:
1. Walhalla Wacht
2. Uit Oude Grond
3. De Strijdlust Is Geboren
4. Batavi
5. Velua

De laatste plaat van Heidevolk is meteen een heel recente. Kunnen we die wellicht nog meenemen voor de jaarlijst, want de Gelderlanders maken opnieuw weer indruk. De personeelswisselingen lijken verder geen negatieve invloed te hebben op de kwaliteit. Qua zang hoor je wel verschillen, maar het voordeel van dubbelzang is dat het al snel op elkaar lijkt. Niets ten nadele van de huidige heren achter de microfoons, want Jacco deed het altijd uitstekend bij Conorach. Dat Heidevolk een bijdrage van Alan Averill heeft kunnen regelen, is ook gaaf natuurlijk.

Vuur van Verzet begint overigens wat zwak. Heidevolk heeft dat euvel wel meer. Zeker A Wolf In My Heart voelt ontzettend vreemd aan. Instrumentaal is het ook behoorlijk volgens het boekje, maar na Yngwaz' Zonen slaat de band de goede weg in. Dan is het weer puike folkmetal van eigen bodem. Er is een goede afwisseling tussen kalme en hardere nummers. Kwalitatief dik in orde en de solo's die de gitarist rondstrooit, zijn erg goed. Als er iets duidelijk geworden is met deze marathon, is dat ik Heidevolk onterecht links heb laten liggen.

Tussenstand:
1. Walhalla Wacht 4*
2. Uit Oude Grond 4*
3. Vuur Van Verzet 4*
4. De Strijdlust Is Geboren 3,5*
5. Batavi 3,5*
6. Velua 3,5*

In 2008 woonde ik voor korte tijd in Göteborg, Zweden. Ik kan me nog wel herinneren dat ik enigszins verbaasd was dat dit album plots in de platenbakken lag. Vooral omdat het een Nederlands product is met Nederlandse teksten. Dat het andersom volop gebeurt, drong toen nog niet helemaal tot me door. Kwalitatief weet ik inmiddels wel dat een dergelijke verspreiding volkomen terecht is. Heidevolk maakt inderdaad een grote stap en komt hier volwassener en professioneler over. Songs met kop en staart, waaronder een aantal gave liederen, zoals Saksenland, Wodan Heerst en Walhalla Wacht. Er mag nog best meer folk in, maar als in Zwaarden Geheven zo'n lekkere black metalriff opduikt, ben ik ook wel tevreden. Op alle fronten vooruitgang, al mis ik wel iets van het kaliber Het Gelders Volkslied.

Tussenstand:
1. Walhalla Wacht
2. De Strijdlust Is Geboren

Ook hier blijft de score staan. 7 Sinners is een heerlijk album. Helloween gaat op vertrouwde voet verder, maar probeert hier en daar toch iets te moderniseren. Ik vind het allemaal best met fantastische songs als Where The Sinners Go en Are You Metal. Daarna neemt het wel een tandje terug. Een aantal songs hebben nog sterke momenten, maar verder valt het terug op prima uitgevoerde power metal. Mijn vier sterren zijn wel iets minder overtuigend dan voorheen.


Tussenstand:
1. The Dark Ride 5*
2. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1 4,5*
3. Gambling With The Devil 4,5*
4. Better Than Raw 4,5*
5. Walls Of Jericho 4*
6. Rabbit Don't Come Easy 4*
7. 7 Sinners
8. Time Of The Oath 3,5*
9. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2 2,5*
10. Master Of The Rings 2,5*
11. Pink Bubbles Go Ape 2,5*
12. Keeper Of The Seven Keys Pt 3 2*
13. Chameleon 2*

Op Better Than Raw begint Helloween dan eindelijk aan de tweede jeugd. De commercieële uitspattingen en flauwe humor wordt eindelijk achterwege gelaten en de heren gaan weer vol over op euro-powermetal. Wel mooi op tijd trouwens, want het genre werd in deze tijd even weer groot.

Dat de heren er vol in gaan, merk je in alles: tempo, melodie en vooral energie. Better Than Raw is Helloweens meest energieke plaat. Het beluisteren staat gelijk aan het rennen van een Marathon. Ik lees elders berichten dat Midnight Sun niet live gespeeld wordt, omdat het te moeilijk is. Tegelijkertijd jammer en grappig. Het zegt ook wel iets over de inzet. Better Than Raw is een heerlijke plaat die net niet de eerste Keeper voorbij sprint. Het heeft met het eerder genoemde Midnight Sun wel het beste nummer in huis dat de band ooit schreef. Zo hard en virtuoos klonken de heren nog niet eerder. Als halverwege het ge-woohoo start met de fenomenale solo's, krijgt het een episch randje wat kippenvel oplevert. Ik kan niet beter omschrijven hoe dol ik op dit nummer ben. Een prachtplaat van Helloween en zonder twijfel een van hun beste.

Tussenstand:
1. Keeper Of The Seven Keys Pt. 1
2. Better Than Raw
3. Walls Of Jericho
4. Time Of The Oath
5. Keeper Of The Seven Keys Pt. 2
6. Master Of The Rings
7. Pink Bubbles Go Ape
8. Chameleon