Naast een solocarrière maakt de Noorse zangeres Anne-Marie Giørtz ook deel uit van Ab und zu en Trio de Janeiro. Haar vorige in het Noors gezongen en met positieve kritieken overladen album På Egne Vegne dateerde alweer uit 2011.

Dat was het jaar dat haar goede vriendin Fran Landesman overleed. Van oorsprong een Amerikaanse dichteres, die eerst bekend werd als componist. Zo nam Miles Davis de compositie Nothing Like You van haar op, wat op zijn album Sorcerer zou belanden.

Tijdens hun dertig jaar durende vriendschap had Landesman de gewoonte om haar nog niet gepubliceerde gedichten reeds naar Giørtz te sturen. Zij kent die gedichten dus als geen ander. Voor Capital Punishment for Cars gebruikte Giørtz er een zevental van om die op muziek te zetten.

Meestal deed ze dat op voortreffelijke wijze zelf, Twilight echter samen met producer Eivind Aarset. Daarnaast twee composities geheel van eigen hand, I Don’t Know Why en I’m Alive.

Voor de fascinerende opener en titelsong schreef Guttorm Guttormsen de muziek, net als voor drie anderen. De tekst is een gedicht van Rod McKuen, eind jaren zestig, begin jaren zeventig de beste verkopende dichter in de Verenigde Staten. Begin jaren zeventig was McKuen erg populair in Nederland als zanger, vooral dankzij Willem Duys. Hij scoorde twee grote hits die de hoogste positie haalden, Soldiers Who Want To Be Heroes en Without a Worry in the World.

In Make New Friends maakt ze gebruik van een gedicht van de Welshe componist Joseph Parry. Muzikaal gezien valt er bijzonder veel te genieten. Met name de gebruikte percussie is bijzonder subtiel. Slechts sporadisch zijn er invloeden te horen zoals in Middleclass Blues, duidelijk geïnspireerd door het album Dummy van Portishead.

Maar over het algemeen klinken de composities behoorlijk origineel. Dynamiek speelt ook een grote rol, maar het is toch vooral de voordracht van Giørtz, die de songs naar een hoger niveau tillen. Soms voegt men ook niet alledaagse instrumenten toe zoals de guzheng, wat voor een oosterse sfeer zorgt in Secret of Silence. De cd is opgedragen aan haar overleden vriendin Annine Qvale Gasvik, de maakster van het artwork van de vorige schijf.

Het is alweer vier jaar geleden dat ik zo’n spannend en origineel album hoorde, namelijk Rabbit Rabbit Radio, Volume 1 van Rabbit Rabbit. Noorwegen blijft me iedere keer weer opnieuw verrassen als muziekland. Nederlandse release is 26 mei aanstaande.

Alweer acht jaar geleden verscheen het intrigerende Capital Punishment for Cars van de ervaren Noorse zangpedagoge, dirigent, multi-instrumentaliste en zangeres Anne-Marie Giørtz. Van het dozijn nummers op dat album betrof het zeven gedichten van haar overleden vriendin en dichteres Fran Landesman. Tijdens hun dertig jaar durende vriendschap had Landesman de gewoonte om haar nog niet gepubliceerde gedichten naar Giørtz te sturen. Voor vijf songs werd de muziek geschreven door Guttorm Guttormsen.

Zijn bedrage blijft deze keer op het nieuwe album Echoes of Our Memories beperkt tot de song Rules for the Cleaning Lady. Guttormsen zette het gedicht van sociaal activiste Beatrice Hawley op muziek. De overige vijf zijn op muziek gezette gedichten van Fran Landesman. Drie ervan deed Anne-Marie alleen. Bij Dust en Unlit Room kreeg ze hulp van haar man Eivind Aarset, die het album op uitmuntende wijze produceerde.

De songs geven mij de indruk dat er een lang rijpingsproces aan vooraf is gegaan. Het album vormt veel meer geheel dan de voorganger. De bezetting die het album opnam was klein, hoofdzakelijk door Anne-Marie (zang, piano), Eivind Aarset (gitaren, bas en elektronica) en Anders Engen (drums, percussie, synthesizer en dobro).

Zoals men het album zelf omschrijft dekt volledig de lading, waar ik verder niets aan toe te voegen heb : “Teksten over de lichte en donkere kanten van het leven worden door Giørtz met verstilde intensiteit gepresenteerd. De muziek door het hele album heen is ruimtelijk, maar nooit leeg of statisch. Het stroomt en ebt, met zacht herhalende motieven die organisch evolueren, verschuivend om nieuwe texturen en stemmingen te creëren, soms subtiel, soms dramatischer, maar altijd volgens de lyrische eisen van het nummer.”. Het album maakt op mij zeker zoveel indruk als de intrigerende voorganger. Warm aanbevolen!

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

In eerste instantie dacht ik dat folkzangeres Annie Bartholomew uit de Appalachen afkomstig was. Ze blijkt echter geboren en getogen te zijn in Juneau, Alaska. Een zangeres die onder andere ook het podium deelde met de betreurde Sharon Jones. Naast muzikant is Bartholomew ook radioproducer. Ook zet ze zich op diverse manieren in voor het culturele leven in Alaska. Zo was ze onder andere curator van het Alaska Hold Music Project.

De liedjes op haar album Sisters of White Chapel vormen samen een verhaal, die de basis vormden voor het theaterstuk “Sisters of White Chapel : A Short But True Story”, welke vorig jaar juli in Alaska werd opgevoerd. Het is een Victoriaanse folkopera geïnspireerd door verhalen van vrouwen tijdens de Klondike Gold Rush in Alaska en Yukon, een gebied in noordwest Canada. Het vertelt de ongelooflijke waargebeurde verhalen van de sekswerkers uit dit Victoriaanse tijdperk.

Bartholomew deed voor aanvang veel onderzoek in archieven. De titelsong Sisters of White Chapel verwijst naar de rosse buurt in Dawson City, een stad op het Canadese grondgebied van Yukon, die een basis was tijdens de 19e-eeuwse Klondike Gold Rush. All For the Klondike’s Gold is een bewerking van een historisch mijnwerkersgedicht en vertelt het verhaal van het verlies van echtgenoten, zonen en broers die hun vrouwen in de steek lieten. Een song die overigens muzikaal gezien verdacht veel lijkt op de traditional Matty Groves.

Ook de overige songs kennen interessante waargebeurde verhalen. Het fraaie Sisters of White Chapel werd me, zoals wel vaker, getipt door mijn Amsterdamse muziekvriend Henk.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

“This is about love. As a constant undercurrent in our lives, that connects and binds. Makes us realise we're one. It’s here, and always been. Reconnect.” schreef Anton Walgrave op de voorpagina van zijn tekstboekje van zijn album Where Oceans Meet. Woorden die meer dan ooit van toepassing zijn op onze huidige, zeer instabiele maatschappij.

Het is overigens mijn eerste kennismaking met zijn muziek. Sinds 2000 brengt hij albums uit, dit is intussen zijn achtste. Nooit is zijn werkwijze hetzelfde. Deze keer koos hij ervoor het album live op te nemen over twee avonden, 6 en 7 juni 2016 op een sfeervolle locatie, een achttiende-eeuwse kapel in Dilbeek, nabij Brussel.

Als extra uitdaging werd alles ook nog eens op beeld vastgelegd. Deze filmpjes zijn overigens terug te vinden op zijn website. Hij wordt op deze zeer meeslepende cd bijgestaan door een aantal strijkers. De fraaie strijkersarrangementen werden verzorgd door Beatrijs de Klerck.

Vooral de expressieve, passionele zang van Anton zijn een openbaring voor me. Er is trouwens weinig van te horen, dat dit live opnames zijn, want het publiek is muisstil, waarschijnlijk opgaand in de schoonheid van zijn prachtige composities.

De verkoop van zijn cd’s is opmerkelijk, de koper kan zelf bepalen wat hij de cd waard vindt. Nog opmerkelijker is dat Anton op zijn website volledige inzicht geeft in zijn verdiensten. Daaruit blijkt dat het niet bepaald een vetpot is.

Ik ben benieuwd wat u zijn muziek waard vindt. Eigenlijk vind ik zijn meeslepende muziek niet goed in geld uit te drukken, eigenlijk onbetaalbaar.

Op de Bandcamppagina van de platenmaatschappij staat bij de omschrijving van deze formatie: “a group that can (AND WILL) blow your mind”. En laat dat net bij mij gebeurd zijn. Het idee voor deze groep ontsproot aan het brein van bassist Pieter Douma (BGUTI Orchestra, Blowbeat).

Een groep die moest gaan bestaan uit ervaren krachten en een paar jonge honden. De andere muzikanten van Any Vegetable zijn Aldo Spadaro (gitaar en slide), René Creemers (drums en percussie), Lizzy Ossevoort (zang), Baer Traa (zang en akoestische gitaar) en Johan Jansen (pedal steel).

Veg Out! werd mede door crowdfunding via Voordekunst gefinancierd. Ze omschrijven zichzelf als een krachtige rockgroep, die verder invloeden uit de jazz, country, blues en funk in hun muziek verwerken. Zelf hoorde ik ook nog wat reggae-invloeden.

Wat mij vooral aantrekt in hun muziek is, dat de songs boordevol inventieve wendingen zit, ook in de zang. Bij de opener Bird in Green zat ik direct op mijn puntje van mijn stoel, met name door de opvallende zang, en dat overkomt mij nog maar hoogst zelden.

De opener gaat naadloos over in het behoorlijk stevige Bottomfeeder Blues. Hier vechten diverse gitaren om de hoofdrol. De enige cover is het bekende ABBA-nummer the Name of the Game, wat geweldig gezongen wordt door de jonge zangeres Lizzy Ossevoort, die over een krachtige stem beschikt. Het ondergaat hier een transformatie naar een rocknummer.

De meeste nummers werden geschreven door Bouma en Traa. De zang wordt overigens keurig verdeeld onder de vocalisten. Zo wordt er in Don’t Really Think So gebruik gemaakt van beurtzang. Opvallende rol is hier voor de pedal steel. Een rustpunt vormt The Greatest Lie Ever Told. Vooral het fraaie gitaarspel valt hierop.

Mijn favoriete track is het funky Sweet Magnolia White, probeer daar maar eens stil bij te blijven zitten, gaat niet lukken. Van Dirt zag ik zojuist op YouTube een live uitvoering. Het lijkt me zeker geen straf om deze groep live te gaan zien! Let vooral op de heerlijk scheurende gitaren.

Op de laatste drie nummers is gastmuzikant Morris Kliphuis te beluisteren op hoorn. De koortjes op Dinner For 2 lijken een beetje op die uit de tweede helft van de jaren zestig. Van een loom reggae ritme is Colors voorzien. Bovendien doet het erg jazzy aan, net als afsluiter The Kids. Beiden zitten vol met inventieve wendingen.

Voor mij is Veg Out! een divers en verrassend rockalbum van een groep met veel potentie.

Any Vegetable - Dirt - YouTube

Het was al weer zes jaar geleden dat Aoife’s vorig reguliere soloalbum In the Magic Hour verscheen. Niet dat deze geweldige Amerikaanse zangeres met Ierse roots de afgelopen jaren stil heeft gezeten. Tijdens de Coronapandemie bracht ze twee ep’s en vier live albums uit, waaronder een integrale uitvoering van Bruce Springsteen’s Nebraska. Daarvoor was ze druk met het succesvolle trio I'm With Her, wat ze samen vormt met de eveneens buitengewoon getalenteerde Sarah Jarosz en Sara Watkins.

Door de Corona beperkingen werkte ze dagelijks tijdens kantooruren vanuit Full Sail University in Winter Park, Florida met engineer Darren Schneider (Deep Purple, Koryn Hawthorne, Trivium) op afstand met de ervaren producer Joe Henry (oa Bonnie Raitt, Rhiannon Giddens). Age of Apathy is intussen haar derde soloalbum.

Net als bij de voorganger had Age of Apathy behoorlijk wat tijd nodig om bij mij in te dalen. Dat heeft te maken met haar gelaagde songstructuren. Maar net als bij de voorganger beginnen ze van loop van tijd onder de huid te kruipen. Vooral met dank aan de inventieve inbreng van de ritmesectie gevormd door bassist David Piltch en drummer Jay Bellerose. Met Allison Russell zingt ze een fraai duet in Prodigal Daughter en in de positieve afsluiter Passengers met Madison Cunningham. Prijsnummer is voor mij het spannend opgebouwde Lucky Star.

Age of Apathy ligt in het verlengde van In the Magic Hour, maar is misschien nog een tikkeltje mooier. Hopelijk kan haar liveoptreden in februari doorgaan, want Aoife behoort de allerbeste zangeressen die ik ken.

Aoife O’Donovan live:

8-2-2022 UTRECHT : TivoliVredenburg

De Amerikaanse singer-songwriter met Ierse roots, Aoife O’Donovan, volg ik al zo’n twee decennia op de voet. In eerste instantie als lid van de band Crooked Still. Daarnaast maakt ze sinds 2014 deel uit van I’m with Her, een trio samen met Sarah Jarosz en Sara Watkins. Ook solo bracht ze al een drietal albums uit.

Haar nieuwe album All My Friends is haar meest ambitieuze album tot op heden geworden. In het jaar dat de verkiezingsstrijd in het gepolariseerde Amerika in volle hevigheid zal gaan losbarsten, komt O’Donovan met een album, waarop het belang van stemrecht centraal staat. Ook blikt zij terug op Carrie Chapman Catt, die aan het begin van de twintigste eeuw strijd voerde voor vrouwenstemrecht in Amerika. Toch heeft O’Donovan zichzelf nooit gezien als een politiek songschrijver.

Muzikaal gezien wordt behoorlijk uitgepakt. Zo krijgt O’Donovan hulp van de weelderige strijkers van The Knights, een kamerorkest onder leiding van O’Donovan’s echtgenoot Eric Jacobsen, die het album voorbeeldig samen met haar produceerde. Daarnaast van het blazerskwartet The Westerlies en van het San Francisco Girls Chorus, bestaande uit zangeressen tussen 12 en 18 jaar. Haar goede vriendin Anais Mitchel zingt mee op Over the Finish Line. Tanner Porter arrangeerde de muziek op subtiele wijze.

O’Donovan schreef alle liedjes, behalve afsluiter The Lonesome Death of Hattie Carroll, wat door Bob Dylan werd geschreven. Er zijn weinig zangeressen, die met hetzelfde gemak zingen als O’Donovan. Ze behoort dan ook al zo’n twee decennia tot mijn favoriete zangeressen. All My Friends is een prachtplaat met een belangrijke boodschap.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Aoife O’Donovan groeide op in Newton, Massachusetts. Door de achtergrond van haar familie raakte ze al vroeg geïnteresseerd in de Amerikaanse folkmuziek van onder anderen Joan Baez en Bob Dylan. Ze studeerde moderne improvisatie aan New England Conservatory of Music, waar ze in 2003 afstudeerde. Tijdens haar studie daar leerde ze Corey DiMario kennen, met hem zou ze in 2001 Crooked Still formeren. Deze groep bracht een viertal prachtige albums uit en bestaat volgens mij nog steeds.

Vorig jaar besloot ze om samen met de uiterst getalenteerde dames Sara Watkins (Nickel Creek) en Sarah Jarosz het folk trio I’m With Her op te richten en brachten ze een EP uit. Haar solocarrière startte zeer succesvol met de release van haar door Tucker Martine geproduceerde debuutalbum Fossils uit 2013. Het ontving veel lovende recensies.

In the Magic Hour is wederom geproduceerd door Tucker Martine, een gerenommeerd producer én geluidstechnicus. Hij werkte samen met artiesten als Sufjan Stevens, Bill Frisell, Beth Orton en Black Prairie. Een logische keuze, want hij was verantwoordelijk voor het avontuurlijke geluid op het debuut. Het volle geluid is gebleven, de bluegrass invloeden zijn wat naar de achtergrond verdwenen.

Volgens het persbericht is het album geïnspireerd door het overlijden van haar opa. Maar volgens Aoife dekt dat niet de hele lading. Ze haalde ook haar inspiratie uit nostalgie, cirkel van het leven en vooral uit herinneringen aan vakanties uit haar jeugd in Ierland. Haar vader is afkomstig uit Clonakilty, een klein Iers kustplaatsje vlak onder Cork, waar nog steeds familie van haar woont. Vandaar de hoesfoto; ze staat hier met strik afgebeeld op het strand.

Haar vader zong vroeger vaak liedjes voor haar, een ervan is terug te vinden in de vorm van de traditional Donald Og (Gaelic voor jonge Donald). Het is een luisteralbum waarvoor ik ruimschoots de tijd genomen heb, om het goed te kunnen doorgronden, want dat vraagt de plaat. Ze beschikt overigens over een van de meest aangename stemmen, die ik ken. Erwin Zijleman vergeleek haar stem in zijn recensie over Fossils, met die van Alison Krauss. Een vergelijking die volgens mij terecht is.

In the Magic Hour vraagt enige gewenning, maar kruipt dan langzaam onder de huid. Wederom een prachtig album van Aoife.

Precies twee jaar geleden verscheen de fraaie voorganger What Kind of World?, op dat moment alleen in Nederland. Thuisland Amerika moest toen nog een aantal maanden wachten. Nederland heeft dus een streepje voor bij Arlan. Ook voor het nieuwe album Blame Me krijgt Nederland de primeur. Volgende week zal Arlan de cd’s, die twee dagen terug uit de fabriek rolden, meenemen op zijn komende tournee door Nederland.

Het nieuwe album is muzikaal en thematisch gezien wat luchtiger van toon dan What Kind of World? Die voorganger had naast persoonlijke liedjes voor zijn twee dochters en zoontje zware thema’s als politieke verdeeldheid, leven in vrijheid, vreemdelingenhaat, mediacensuur, corruptie en klimaatproblemen. Zoals gewoonlijk is Arlan niet voor een gat te vangen, het varieert van gospel,soul, blues, tex-mex, folk tot aan singer-songwriter.

In het dagelijks leven is Arlan pianostemmer (met oa The Boss als klant) dus niet vreemd dat dit instrument ook in de strijd gegooid wordt. Een wat frivool huppelende piano triggert de luisteraar meteen in opener en titelnummer Blame Me, het heeft ook een refrein dat meteen in je hoofd blijft rondzingen. Met enige zelfspot bezingt hij hier het ‘s nachts bijkomen van een drankroes op de bank.

Ook nu weer schiet hij alle kanten op, zonder dat hij de luisteraar onderweg kwijtraakt. Ook weet hij op een geweldige manier zijn stem op verschillende wijzen in te zetten. Zo volgen achter elkaar het zeer gevoelig gezongen Santa Cecilia en het soulvolle I Can’t Make It Alone. Negen van de elf composities zijn van eigen hand.

Hij covert daarnaast Make You Feel My Love van Bob Dylan, wat grote bekendheid kreeg in de uitvoering van Adele. Hold My Head Up High is een nummer van Fitz And The Tantrums. De zanger van die band, Michael Fitzpatrick, was een van Arlan’s beste vrienden op de middelbare school. De tekst van het liedje spreekt Arlan aan en hij had veel plezier om het naar zijn hand te zetten.

Naast de bekende, intieme luisterpodia in Nederland en België, zal Arlan ook te zien zijn op het bekende Ramblin Roots Festival in TivoliVredenburg. Het verbaast me hogelijk dat hij als doorgewinterd muzikant bij de onderste, kleinst afgedrukte namen vermeld staat. Het verschil met What Kind of World? is dat Blame Me speelser en hoopvoller dan de voorganger is. Wat wel hetzelfde is gebleven, is dat beiden prachtplaten zijn.

Zo’n vijfentwintig jaar geleden leek het dat de Amerikaanse singer-songwriter Arlan Feiles zou gaan doorbreken. Hij werd in een club in Miami ontdekt door arrangeur, geluidstechnicus en producer Tom Dowd. Zowel als geluidstechnicus (vooral jaren 50 en 60) en producer werkte hij samen met grote namen van diverse pluimage, waaronder Aretha Franklin, Dusty Springfield, John Coltrane, Charles Mingus, Cream en Solomon Burke.

Dowd werd Arlan’s mentor en producer. In 1994 namen ze samen in de legendarische Criteria Studios in Miami een album op voor het Island label, wat helaas nooit het levenslicht zag. Een serieuze doorstart volgde precies een decennium later toen hij voor het label Y & T Music uit Miami het album Razing a Nation: The Ballad of a New Lone Ranger uitbracht. En sinds 2008 verschijnen zijn albums op het label Not-Pop Records.

Intussen is het beter gesteld met zijn bekendheid, zo werden zijn liedjes in de nodige tv-programma’s en in de film “Dallas Buyers Club” gebruikt. Op de vertederende hoes van zijn nieuwste album What Kind of World? staat zijn jongste telg, nu veertien maanden oud, Noah Song afgebeeld. Voor hem schreef hij het (slaap)liedje I Know a Song, in de titel zit een subtiele verwijzing naar zijn voornaam.

In eerste plaats is Arlan een familieman en koos daarom zo’n tien jaar geleden voor financiële zekerheid door pianostemmer te worden. Een beroep wat volgens Arlan minder saai is dan het lijkt. Twee jaar terug mocht hij de pianostemmen voor de grootschalige Broadway show van Bruce Springsteen. Hierbij nam Springsteen in de zaal plaats en vroeg Arlan om iets te spelen. Hij zong heel toepasselijk 50 Miles over de mars op Selma in 1965.

Een liedje wat ook zijn Joodse afkomst raakt. Bij die bewuste mars liep namelijk de eenbenige Jood Jim Letherer mee. Arlan is een vierde generatie Amerikaan wiens Joodse overgrootvader oorspronkelijk uit Oostenrijk kwam, met vertakkingen over heel Oost-Europa.

Naast voor zijn zoontje schreef hij ook liedjes voor zijn twee dochters. Voor zijn oudste dochter Tessa schreef hij This Broken Heart en voor Layla schreef hij Layla. Tevens een eerbetoon aan zijn overleden mentor Tom Dowd, die producer was van de klassieker Layla and Other Assorted Love Songs.

Als vader van drie jonge kinderen denkt hij natuurlijk geregeld na over hun toekomst, het is een belangrijk thema op het album, vooral in opener, titel song en sleutelsong What Kind of World? Daarnaast kaart hij thema’s als politieke verdeeldheid, leven in vrijheid, vreemdelingenhaat, mediacensuur, corruptie en klimaatproblemen aan.

Zo wordt in 50 Years of Kavanaugh de zeer omstreden benoeming door Trump van opperrechter Brett Kavanaugh op de korrel genomen. Muzikaal gezien is Arlan niet voor een gat te vangen, het varieert van gospel,soul, blues, folk tot aan singer-songwriter.

Op een na schreef hij alle liedjes zelf, de fraaie afsluiter Room to Grow schreef hij samen met Elias Elena, eerder muziek uitbrengend onder de naam Elìas Krell. Hoe hun samenwerking tot stand kwam en waar het liedje volgens Arlan over gaat :

” I met Eli at a songwriter retreat, NY 2017 and fell in love with her music. Her past album is terrific. We didn’t get a chance to write together at the retreat so afterwards we met up in the garden of the Brooklyn children's museum and wrote this sweet song together. I think it’s about dealing with loss and struggle. When we have a loss there is a space. A void in our lives and we wanted to express that loss can be an opportunity to fill the space with love, hope and dreams. Always room to grow.”.

What Kind of World? is niet alleen een fraai album, maar geeft ook een duidelijke inkijk in wie Arlan is, maar ook waar hij voor staat. Vorige maand toerde hij nog door Nederland, maar die toer moest helaas abrupt afgebroken worden door droevige omstandigheden. Arlan hoopt spoedig terug te komen. Nederland heeft overigens de primeur met de release van What Kind of World?, want in thuisland Amerika staat de release pas voor volgend jaar gepland. Het is nu alleen bij Lucky Dice verkrijgbaar.

“I’ve always heard the term “if it’s not broke don’t fix it” but I could never apply that to my life for some reason. Maybe it’s because I’ve always felt that I am a bit broken and could use a good fixing. I often still feel that way to be honest but I’ve learned to embrace it and to face the struggle that is growth.”, zo licht singer-songwriter Arlo McKinley (echte naam Timothy Carr) zijn nieuwe album This Mess We’re In toe.

De liedjes ervan zullen bij veel luisteraars diep binnen gaan komen. Een album waar de melancholie, maar ook de oprechtheid vanaf druipt. Zo gaat hij bijvoorbeeld in Stealing Dark from the Night Sky een thema als een mentale inzinking niet uit de weg. De romantische melancholie schijnt vooral geïnspireerd te zijn door Nick Cave, Nick Drake en Wes Anderson.

Zijn uit het leven gegrepen songs hebben al vaak fans door een moeilijke periode geholpen en dat zal niet anders worden bij This Mess We’re In. McKinley wordt omringd door topmuzikanten als drummer Ken Coomer, gitarist Will Sexton en toetsenist Rick Steff. Het album werd opgenomen in de legendarische Sam Phillips Recording Service in Memphis. Producer van dienst was Matt Ross-Spang (Sean Rowe, Iron & Wine, Emily Barker, Jason Isbell).

Vorige maand was McKinley te zien in de Tolhuistuin. Hopelijk komt hij snel terug om nog meer zieltjes te winnen voor het meeslepende This Mess We’re In.

Ashe is de artiestennaam van de sinds kort achtentwintigjarige Amerikaanse singer-songwriter Ashlyn Rae Wilson. Opgegroeid in een conservatief Christelijk gezin in San José. Vanaf haar achtste kreeg ze zang- en pianoles. In haar vroege jeugd hoorde ze alleen Christelijke muziek op de radio. Gelukkig werd daar verandering in gebracht door haar opa, die haar liet kennismaken met Bob Dylan, The Beatles en Jefferson Airplane. In 2015 studeerde ze af aan de fameuze Berklee College of Music, waar ze zich bekwaamde in produceren en in modern songschrijven. In 2019 bezorgde de single Moral of the Story haar grote naamsbekendheid, vooral nadat het liedje een jaar later gebruikt werd voor de Netflix film “To All the Boys: P.S. I Still Love You”. Op haar debuutalbum Ashlyn staat een nieuwe versie, een duet met Niall Horan, met wie ze tegenwoordig haar leven deelt. Intussen zijn deze twee versies van Moral of the Story samen zo’n 670 miljoen keer beluisterd op streamingsdiensten. Wilson schreef het nadat ze de scheidingspapieren voor haar huwelijk had aangevraagd. Ze trouwde in een opwelling op haar drieëntwintigste, dacht dat ze de liefde van haar leven had gevonden. Kwam er al snel achter dat de liefde teveel van haar kant moest komen. Vooral in Me Without You verwijt ze haar toenmalige echtgenoot hiervan . In het vrolijke refrein zingt ze “You let me down”. De strijkers hebben hier overigens een overduidelijke ELO-signatuur. Voor het nummer Always lijkt men goed geluisterd te hebben naar Sinatra’s My Way. Met dat nummer heeft het melodieuze raakvlakken en wordt er tevens op eenzelfde wijze naar een climax toegewerkt. Het album staat vol met popliedjes die liggen tussen sublieme tijdloze pianoballads en op de zeventiger jaren geïnspireerde rock. Uitzondering hierop is het ingetogen Taylor met fraai akoestisch gitaarspel. Een aantal producers werkten mee. Allereerst Finneas (broer van Billie Eilish), die eerder haar dubbel EP Moral Of The Story Chapters 1 & 2 produceerde. Finneas zingt trouwens een duet met haar in de fraaie opener Till Forever Falls Apart. Andere producers zijn Noah Conrad (o.a. Niall Horan, LANY), Jason Evigan (o.a. Madonna, Demi Lovato) en Leroy “Big Taste” Clampitt. Met laatstgenoemde schreef ze het overgrote deel van de songs en produceerde hij grotendeels het album. Wilson heeft een voorkeur voor liedjes met sterke melodieën, denk aan tijdloze songs als God Only Knows en Eleanor Rigby. Haar grootste muzikale voorbeeld is dan ook Carole King. Andere belangrijke inspiratiebronnen zijn eventueel op https://open.spotify.com/playlist/76zWR9aWh0qSm68Xi8PF0s terug te vinden. Tekstueel verwijzen de liedjes uitsluitend naar haar op de klippen gelopen huwelijk. De productie vind ik aan de uitbundige kant. Benieuwd trouwens wat een eventuele samenwerking met een meer ervaren producer als Thomas Bartlett als eindresultaat zou opleveren. Neemt niet weg dat Ashlyn een overtuigend debuutalbum is geworden.

Bij het Belgische Mayway Records hebben ze een goede neus voor muzikaal talent. Zo verschenen dit jaar daar al de prachtige albums Ao Mar van Ão en Oh Dear van Isolde Lasoen. Maar ook de zeer getalenteerde singer-songwriter Meskerem Mees vindt er bijvoorbeeld onderdak. Parisienne Aure Delaroiere heeft als eerste buitenlander de eer om een contract te tekenen bij Mayway Records.

Van huis uit is Delaroiere architect en heeft in Parijs haar eigen bedrijf MPM architecture. Muziek kwam pas laat op haar pad. Bijna alle zes liedjes voor haar debuut EP A Few Notes werden geschreven tijdens de paar jaar dat ze in Mexico woonde. Het eerste wat opvalt bij beluistering is haar verleidelijke, bedwelmende stem. Haar akoestische folksongs zullen een gewillig oor vinden bij liefhebbers van bijvoorbeeld Nico, Nick Drake, Françoise Hardy, Jessice Pratt en Lhasa De Sela.

Voor de arrangementen kon ze rekenen op de hulp van Ambroise Willaume (aka Sage, ook bekend van de in Frankrijk populaire band Revolver), en de Engelse singer-songwriter Piers Faccini hielp met de Engelse lyrics voor vier van de songs. Daarnaast zingt Aure ook in het Frans en het Spaans. De samenwerking met Piers Faccini lag voor de hand, Aure komt oorspronkelijk uit de Zuid-Franse regio Les Cévennes, waar Faccini een studio heeft. A Few Notes werd opgenomen in bijzonder sobere bezetting, waardoor de focus nog meer op haar prachtige stem komt te liggen.

In haar spaarzame, directe teksten zingt ze over haar persoonlijke twijfels en de liefde. Haar liedjes komen diep bij de luisteraar binnen niet in de laatste plaats door de galm in de kapel waar het is opgenomen. Geen wonder dat bekende radiomakers als Ayco Duyster en Leo Blokhuis al voor de bijl gingen. Het is voor mij zo klaar als een klontje, Aure wacht een gouden muzikale toekomst.

Aure live:

15-11 MAASTRICHT : Muziekgieterij (support Marble Sounds)
16-11 ZAVENTEM : CC De Factorij (support Marble Sounds)
17-11 DEINZE : Leietheater (support Marble Sounds)
28-11 ANTWERPEN : Rock Lobster
29-11 ANTWERPEN : De Roma (support Ão)
25-05 AMSTERDAM : Paradiso

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Had het album al geruime tijd in bezit, dus voldoende kunnen beluisteren.
Ben met Broem eens dat het nogal braaf en binnen de lijntjes blijft. Het beklijft niet echt.
Maar zoals altijd blijft het een kwestie van smaak.