Het Britse trio Amber Run brak in 2015 door in eigen land. Daarna ging het snel, intussen al goed voor meer dan 800 miljoen streams en een toegewijde internationale fanbase. Ze konden daarnaast rekenen op goede kritieken van oa The Guardian, Billboard en Q Magazine. Ook in Nederland is men niet vies van Amber Run, in september stond men nog voor een uitverkocht Paradiso. Tot nu toe bracht het trio zeven EP’s en drie albums uit. Hun muziek kan zowel opzwevend als subtiel zijn en dragen ze in hun teksten hun hart op de tong. Dat is niet anders op het uitstekende How to Be Human. Het pakt kwesties aan als eenzaamheid, opgroeien, de wereld zien en vechten voor je plek daarin. De grote kracht van album zit hem duidelijk in de afwisseling van de dynamiek. De fans zullen volgens mij weer tevreden zijn, temeer ze ook andermaal in mei in Nederland en België te aanschouwen zijn.

Amber Run live :

16-05 NIJMEGEN : Doornroosje
18-05 UTRECHT : TivoliVredenburg
28-05 LEUVEN : Depot

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Heel toevallig kwam ik Songs of Townes Van Zandt Vol. III op het spoor dankzij het populaire muziekforum Musicmeter. Marissa Nadler is een bekende naam voor mij, in tegenstelling tot de Amerikaanse rockband Cave In en de Belgische metalband Amenra. Laatstgenoemde blijkt behoorlijk populair te zijn op Musicmeter.

Dat Nadler meewerkte aan het project ligt voor de hand, gezien haar muzikale achtergrond, in tegenstelling tot Cave In en Amenra. Amenra blijkt echter reeds twee albums op Neurot Recordings en een live-album op My Proud Mountain te hebben uitgebracht. De band blijkt al lang bekend te zijn met de muziek van Van Zandt.

Bandlid Lennart Bossu hierover : "Als Belgen is de zeer Amerikaanse folk en country van Townes Van Zandt niet bepaald de muziek waar we mee opgroeiden, maar toen we als jonge twintigers zijn songs ontdekten, raakten ze meteen een snaar bij ons. Zelfs mensen die de teksten niet begrijpen, kunnen waarschijnlijk horen dat ze luisteren naar iemand die heeft geleefd en geleden, en, vreemd genoeg, vinden ze tegelijkertijd diepe troost in zijn rustgevende stem.

Het is het soort troost dat vaak kenmerkend is voor grote muziek of kunst in het algemeen, en het maakte het vooruitzicht om zelf een paar van zijn liedjes te proberen niet minder afschrikwekkend. Niettemin, toen we werden gevraagd om deel te nemen aan deze collectie van Townes Van Zandt covers, voelden we ons opgewonden en verplicht om er deel van uit te maken, omdat het ons op een bepaalde manier een kans bood om iets terug te doen voor de geweldige songs die hij ons heeft gegeven, en ook om deel uit te maken van een reeks albums die bijna uitsluitend bestaan uit artiesten die we diep respecteren.".

Steve Brosky van Cave In leerde in 2010 de muziek van Van Zandt kennen : "In de winter van 2010 deed ik een solotournee met Scott Kelly van Neurosis en Bob Wayne. Wij drieën en Ansgar Glade reisden in Bob's 'groene machine' busje door de UK en Ierland. Bij elke show speelde Scott het nummer Caroline en elke keer als ik het hoorde, raakte ik in vervoering. Dit was mijn kennismaking met Townes Van Zandt. Best cool dat Ansgar mij en Cave In tien jaar later deze geweldige kans heeft gegeven om onze liefde voor Townes Van Zandts muziek te tonen.". Brodsky maakte drie jaar terug trouwens een album samen met Nadler, Droneflower.

Het album telt negen covers, gelijkmatig verdeeld over de deelnemende artiesten. Veel indruk maakt de live-versie van Nothin’ door Cave In, na afloop door Brodsky omschreven als “that’s the heavy shit”. Bloedmooi is de ingetogen versie van Kathleen door Amenra.

Enigszins bezwerend is de vertolking van The Hole. Ontroerend is Nadlers vertolking van mijn favoriete Van Zandt song Quicksilver Daydreams of Maria. Ook de overige songs zijn meer dan het beluisteren waard. Het is trouwens jammer dat de reguliere albums van Townes Van Zandt nog nauwelijks leverbaar zijn. Maar gelukkig blijft hij onder de aandacht dankzij anderen.

Songs of Townes Van Zandt Vol. III kan samen met Come Tomorrow van Paal Flaata gerekend worden tot de mooiste eerbetoningen aan Van Zandt. Digitaal verscheen dit album al op 22 april, fysiek verschijnt het op 1 juli op het Hamburgse My Proud Mountain label.

In 2004 startte Amy Oelsner het soloproject Amy O, wat langzamerhand uitgroeide naar een volwaardige band. Naast haar muzikale carrière werkte Amy vijf jaar lang in een jongerencentrum, een baan die ze twee jaar terug verloor. Ze zocht hierna naar een zinvolle invulling van haar bestaan naast de band Amy O. Die vond ze onder andere in de songwriterscursus Girls Rock Bloomington, een zes weken durende cursus gegeven in de Ivy Tech Community College in Bloomington, aan studenten variërend in de leeftijd van ongeveer twintig tot in de zestig. Daarnaast begon ze voor een fanzine te schrijven, maar ook ging het schrijven van liedjes voor Amy O gewoon door. Nog steeds maakt ze laagdrempelige muziek, ergens tussen alternatieve, aanstekelijke indiepop en indierock in. Liefhebbers van haar vorige albums zullen zich zeker geen buil vallen aan Shell.

Amy Speace is een muzikale laatbloeier. Pas op vijfentwintig jarige leeftijd leerde ze gitaar spelen en drie jaar daarna schreef ze haar eerste song. Ze werd ontdekt in de New Yorkse akoestische scene door Judy Collins, die sindsdien ook songs van haar coverde en met haar toerde.

Haar debuut Edith O verscheen in 1998. Haar laatste, How to sleep in a stormy boat, leverde een doorbraak naar een groter publiek. Het album werd terecht overladen met geweldige kritieken. Hierop maakt ze veelvuldig gebruik van teksten van Shakespeare. Niet zo vreemd voor een voormalig regisseur, toneelschrijver en actrice. Het was een meer folk georiënteerd album, waarop ook een duet te vinden was met rijzende ster John Fullbright.

That kind of girl kwam door middel van crowdfunding tot stand. Ze riep de hulp in van fantastische muzikanten als Will Kimbrough, Cal Broemel, Eamon McLoughlin, Danny Mitchell, John Moreland en als producer Neilson Hubbard. Laatstgenoemde schreef ook mee aan twee songs. Opvallend is dat Amy met veel verschillende co-auteurs liedjes schreef. Zo schreef ze bijvoorbeeld One man’s love samen met Beth Nielsen Chapman, hetgeen overigens een echte Chapman signatuur heeft gekregen.

De teksten zijn erg persoonlijk en niet de meest vrolijke. Ze handelen over het wel en wee van haar eigen driehoeksverhouding. Een titel als Nothing good can come from this spreekt al boekdelen. De teksten zijn overigens, net als op How to sleep in a stormy boat, weer bovengemiddeld. Ze is in staat om beknopt en met eenvoudige woorden dingen te benoemen, zoals bijvoorbeeld in Raincoat. “It’s a strange kind of sadness, And it’s hard to explain, You were my raincoat, Now you’re the rain”.

Het was trouwens voor mij behoorlijk wennen aan de productie en de meer Americana-achtige songs. Maar na veelvuldig luisteren kan ik niet anders dan concluderen dat het een album geworden is met geen enkele zwakke broeder erop en kan wedijveren met zijn voorganger. En dat zegt volgens mij genoeg!

Net als veel andere muziekliefhebbers ontdekte ik singer-songwriter Amy Speace in 2013 bij de release van haar doorbraakalbum How to Sleep in a Stormy Boat. Op dat album was het nummer The Sea & The Shore terug te vinden, een duet met John Fullbright, die in diezelfde periode zou doorbreken. Op dit behoorlijk folk georiënteerde album maakte ze veelvuldig gebruik van teksten van Shakespeare, niet zo vreemd voor een voormalig regisseur, toneelschrijver en actrice. Opvolger That Kind of Girl was destijds behoorlijk wennen voor mij, omdat ze behoorlijk richting Americana opschoof. Ze kreeg erop hulp van niet de minsten, van Will Kimbrough, Cal Broemel, Eamon McLoughlin, Danny Mitchell en John Moreland. Ondanks dat het album mij ook weer goed beviel, verloor ik haar vervolgens volledig uit het oog.

Haar nieuwste album The American Dream werd net als beide, eerder genoemde albums geproduceerd door Neilson Hubbard (o.a. Mary Gauthier en Amelia White). Het album zweeft ergens tussen moderne folk, tijdloze roots-rock en klassieke popmuziek. Veelal zijn de songs een terugblik op haar leven tot nu toe en de onderwerpen, zoals wel vaker niet altijd even opgewekt. Onder andere haar destijds pijnlijke scheiding vormt een thema. Where Did You Go gaat over haar huwelijk, een song welke ze samen met producer Hubbard in nog geen uur tijd schreef.

Ook bijzonder snel schreef Amy in haar eentje het volledig autobiografische, met een strijkkwartet opgesierde In New York City. Het werd al snel mijn favoriete track van het album, zelf ziet Amy het als de mooiste song, die ze tot op heden schreef. Ze kijkt terug op de periode dat ze als drieëntwintigjarige naar The Big Apple vertrok om actrice te worden en begon in die tijd ook gitaar te spelen en liedjes te schrijven. Ze woonde in die tijd in East Village in een straat vol drugsdealers. Die drugsdealers merkten al snel dat ze vaak alleen laat thuiskwam en besloten haar allemaal te beschermen. Ze brachten haar dan veilig naar haar appartement.

Voor een Nederlands tintje zorgt de song Margot’s Wall. “I went to Amsterdam on a tour a few years ago and had a day off and went to the Anne Frank House. The thing that really struck me were her sister, Margot’s pictures of famous women taped to the wall (they’re still there). I had that in my notebook for years. I was thinking about the notion that there’s always something left behind when something breaks apart and how that related to where I was in life.”, aldus Amy.

Ook deze keer wordt Amy weer omringd door uitstekende muzikanten en coauteurs. Naast producer Hubbard schreef ze met Robby Hecht Already Gone, met wie ze in het verleden, het eerder genoemde The Sea & The Shore schreef.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

White Tiger is inmiddels het tiende album van folk singer-songwriter Ana Egge en is het alweer twintig jaar geleden dat ze als negentienjarige in Austin verkozen werd tot beste folk artieste en singer-songwriter.

Zoals altijd is het weer een genot om haar stem met het zeer herkenbare timbre te horen. Bovendien zijn haar teksten als vanouds bovengemiddeld goed. Was het niet Lucinda Williams niet eens muziekliefhebbers adviseerde : “Listen to her lyrics. Ana is the folk Nina Simone.”?

Direct bij de vrolijke opener Girls, Girls, Girls met heerlijke blazers heeft ze de aandacht van de luisteraar te pakken. Het handelt over haar eerste voetstappen in de muziekscene.

De onderwerpen zijn divers, zo gaat bijvoorbeeld Dance Around the Room with Me over haar vierjarig dochtertje. In Last Ride staat een motorfiets romance in Californië centraal. De fraaie titelsong vormt een ferme hart onder riem voor een dierbare vriend.

Zoals altijd is ze eerlijk en openhartigheid in haar teksten. In muzikaal opzicht hoor ik duidelijk de invloed van Suzanne Vega in You Amongst the Flower en I’m Going Bossa Nova wordt opgesierd met een fluit, die de begintijd van Van Morrison kenmerkte.

Gastoptredens op White Tiger worden verzorgd door Anais Mitchell, Billy Strings, Alex Hargreaves en Buck Meek (Big Thief). White Tiger laat een duidelijk geïnspireerde Egge horen, die andermaal bewijst tot de betere singer-songwriters te behoren.

Folk Alley Sessions: Ana Egge - "Girls, Girls, Girls" - YouTube
Folk Alley Sessions: Ana Egge - "White Tiger" - YouTube

Nog geen anderhalf jaar na het uitstekende The Bone Carver komt de ervaren Engelse post-punkband And Also the Trees met opvolger Mother-of-Pearl Moon. Het nieuwe album is ontstaan uit een aantal elektrische gitaarimprovisaties van gitarist Justin Jones vastgelegd in de uren vóór en na zonsopgang tijdens een maand van eenzaamheid in 2020. Over het algemeen werden die partijen volledig in tact gelaten.

Vervolgens werden door broer Simon teksten toegevoegd en worden ze vaak subtiel ingekleurd, met name door de klarinet en piano van Colin Ozanne. De muziek is vaak filmisch en doet denken aan verschillende filmgenres uit de jaren vijftig tot zeventig. Dit komt het duidelijkst naar voren in This path through the Meadow, een nummer dat de verwevenheid van de menselijke natuur en de natuur in zijn dierlijke en botanische vorm onderzoekt, en in de video waarin de band lijkt op te treden tijdens een denkbeeldige vertoning.

Soms heeft de muziek ook een Aziatische tintje (het titelnummer). Maar uiteraard vormt het Engelse platteland nog altijd een constante inspiratiebron. En nog altijd zijn de teksten van Simon behoorlijk suggestief en doet zijn zang geregeld aan Nick Cave denken. Maar hun muziek heeft nog steeds genoeg eigens om de luisteraar te beklijven.

Hopelijk krijgt het snel onder de huid kruipende Mother-of-Pearl Moon veel aandacht, want het is andermaal een prachtplaat geworden. De fraaie foto’s in het tekstboekje en op de binnenhoes zijn van Simon. Mocht een eventuele luisteraar tot koop overgaan, wees dan geen dief van je eigen portemonnee en bestel het op de website van het Rotterdamse label Gentlemen Recordings.

And Also the Trees live :

2-4 NAMEN : La Nef de L’eglise Notre Dame D’Harscamp

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Al meer dan veertig jaar bestaat de post-punkband And Also the Trees. Opgericht door de broers Simon en Justin Jones en Graham en Nicolas Havas in het landelijk gelegen Inkberrow, in het graafschap Worcestershire. Een omgeving die tot op de dag van vandaag nog steeds inspiratie oplevert voor de band. De huidige samenstelling (sinds 2016) bestaat naast de broers Jones uit drummer Paul Hill, bassist Grant Gordon en klarinettist Colin Ozanne.

The Bone Carver is inmiddels hun vijftiende album en ligt in het verlengde van de uitstekende voorganger Born into the Waves. Het album werd in de afgelopen drie jaar geschreven en opgenomen in Zwitserland, Londen en in een sfeervolle, tot concertzaal omgebouwde graanschuur uit de Tudor-periode, gelegen in de Britse Midlands, waar de band oorspronkelijk vandaan komt.

Ondanks veel toeren is deze band de cultstatus nooit ontgroeid, volgens mij ten onrechte. Hopelijk kan het wederom uitstekende The Bone Carver hierin, zeker bij liefhebbers van onder andere Nick Cave, verandering brengen.

And Also the Trees live :

15-09 BRUSSEL : Botanique
28-10 DEN HAAG : Paard

Antwerpenaar Arne Leurentop is een veelzijdig kunstenaar. Hij componeerde muziek voor theater, acteerde in kindervoorstellingen en begeleidde onder andere Liesa van der Aa. Maar bovenal is hij een superbe songsmid, multi-instrumentalist en ook nog eens een uitstekend zanger.

Zijn eerste volwaardige proeve van bekwaamheid was vijf jaar geleden met June, een album dat op veel bijval mocht rekenen. De singles The Inventor Of Summer , Oh My God en Summerhouse 76 kregen veel airplay op de Belgische radio. Alle instrumenten werden door Arne zelf bespeeld.

Op Money Time is dat ook bijna het geval, op wat drums, percussie, synthesizer en bas partijen en wat achtergrondzang na. En net als op de voorganger weet Arne precies wat ieder liedje nodig heeft. Ook deze keer boetseerde hij de liedjes nauwgezet totdat ze perfect waren. Geen wonder dat het scheppingsproces bijna vier jaar duurde.

Vooral The Beatles, Bob Dylan en Roy Orbison vormden weer inspiratiebronnen. Geregeld komen er Beatlelesque koortjes voorbij. De composities laten de iets meer donkere kant van melancholicus Leurentop spreken. Wellicht veroorzaakt door andere inspiratiebronnen als Daniel Norgren, Damien Jurado, Jeff Tweedy, Leslie Feist en Villagers.

De intrigerende, stemmige hoes (een foto gemaakt in Vietnam door de zeer getalenteerde fotograaf en cameraman Jonathan Wannyn) gaf me bij voorbaat een goed voorgevoel over dit album. Dat goede voorgevoel blijkt na een groot aantal beluisteringen te kloppen.

De opmerkelijke inkleuring van de gelaagde liedjes zorgen ervoor dat je heel gemakkelijk teruggrijpt naar dit toegankelijke album en dan maakt het niet eens uit welk tijdstip van de dag het is. De cd-releaseshow is op 10 maart in de Minard in Gent.

Money Time behoort tot de meest interessante releases van het moment en zal ongetwijfeld tot mijn grote favorieten van 2019 gaan behoren. Het is te hopen dat Arne spoedig te zien zal zijn op de Nederlandse podia.

Een paar jaar geleden zag André het niet meer zitten, want zijn muziekcarrière lag op zijn gat. De band Bradley’s Circus, waarin hij gitarist was, hield op te bestaan. Bovendien vloeiden er geen nieuwe liedjes meer uit zijn pen. Maar al gauw kwam het besef, dat werken voor een baas niets voor hem zou zijn en dat muziek maken het enige is, wat hij kan en wil.

Begin januari vorig jaar maakte hij tijdens een persconferentie “De Comeback van een Onbekende Legende” bekend en stelde hij zijn geweldige nieuwe begeleidingsband De Tornado’s voor. Ook startte hij met succes een crowdfunding voor een nieuw album en ging naarstig aan de slag om nieuwe liedjes te creëren.

Zoals altijd put hij ook op Op de Terugweg van Nergens uit eigen ervaringen of uit die van naasten of bekenden. Inspiratie voor het titelnummer vond hij in Tsjechië te midden van vele velden vol zonnebloemen, die allemaal op elkaar leken. Op een gegeven moment had hij geen idee meer of hij ergens al eens eerder geweest was.

Er ontbreken uiteraard ook dit keer geen liedjes, waarin drank en relaties een rol spelen. Opener Dronken Tranen handelt over een vrouw zonder succes in de liefde en haar tijd verdoet met zich dagelijks met drank te laten vollopen en zich te zwelgen in melancholie, maar helaas “dronken tranen troosten niet”. En in De Drank schetst André een eerlijk beeld van zichzelf :

“Een leeg kratje Beerze bier en dertig Jezussen aan het kruis
De aanrecht vol met rotzooi, het gasstel vies en vuil
en de plaats staat vol met onkruid en de verf bladdert af
Alle vrouwen in mijn leven ze zullen dansen op mijn graf

De drank heeft me lief gehad vannacht
de drank heeft me vannacht weer liefgehad
ze streelde mijn ziel, haar lippen voelde zacht
de drank heeft me vannacht weer liefgehad”

In Brandend Land bezingt hij een veranderend Nederland, dat hij niet meer herkent en waar hij zich niet meer thuis voelt vanwege de verhitte maatschappelijke discussies en vooroordelen.
Twee verhaallijnen lopen door elkaar in Kruisweg-erotiek, de kruisweg van Jesus en een sensuele belevenis, die plaatsvond aan de Kruisweg op het Mariapark in het Belgische grensplaatsje Meersel-Dreef.

Favoriete tekst is die van Het Gooi van het Zuiden, waarin André op messcherpe wijze de bewoners van een wijk van beter gesitueerden in Tilburg fileert :

“De vrouwen rijden rond in een cabrio. Een zonnebril en een tas van Louis Vuitton. Ze gedragen zich als sterren van het witte doek, maar ze kunnen eigenlijk niets. Maar heb je het al gehoord dat ze heel belezen zijn want ze lazen laatst nog “Huidpijn”.”

André woonde twee jaar lang in wijk de Blaak, bij zijn inmiddels ex-vriendin, maar intussen is hij weer teruggekeerd naar zijn oude vertrouwde volksbuurt.

Aandoenlijk is afsluiter Vlo, over een vrouw die haar hele leven gepest werd en hoe ze daarmee omging.

Muzikaal gezien is het smullen geblazen met begeleiders als Joost Verbraak (Ralph de Jongh, Margriet Eshuijs), Jan van Bijnen (Rob de Nijs, Freek de Jonge en Claudia de Breij), Yori Olijslagers (Kyteman Orchestra) en Joris Verbogt (Bradley’s Circus). Regelmatig waan je je in het zuiden van de Verenigde Staten, maar soms hoor je ook de invloed van Tom Waits ten tijde van Swordfishtrombones. De geweldige productie was in handen van Olijslagers.

Op de hoes staat trouwens de bestelbus van André afgebeeld, die hij gekscherend Blinkie noemt. Op zijn derde album Op de Terugweg van Nergens weten André en zijn fantastische begeleiders zowel tekstueel als muzikaal diep te raken en leveren daarmee een urgent én verslavend album af.

André van den Boogaart en de Tornado’s live:

12 april – Club Smederij, Tilburg
18 april – De Rozenknop, Eindhoven
23 april – Torpedo Theater, Amsterdam (solo)
25 april – Burgerweeshuis, Deventer
10 mei – Mijl op Zeven, Ospel

In 2011 kwam ik voor de eerste keer met muziek uit Estland in aanraking. Het betrof het prachtige folk/popalbum Good Man Down van Ewert and the Two Dragons. De groep heeft intussen al enige bekendheid in Nederland door een aantal concerten wat ze hier verzorgden.

Totaal onbekend is hier tot op dit moment bluesartiest Andres Roots (Ja, dit is zijn echte naam!). In een aantal andere landen toerde Andres al wel. Van het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland, Tsjechië, Polen, de Baltische staten, Zweden tot aan vooral Finland. Ooit verzorgde hij al het voorprogramma van Dr. Feelgood.

Hij is een meer dan uitstekende slidegitarist, liedjesschrijver en bandleider, die woonachtig is in Tartu, Estland. Hij treedt al twintig jaar regelmatig op. Zijn muziek is een unieke mix van vooroorlogse blues en swing vermengd met rock uit de zestiger jaren. Regelmatig wordt zijn muziek gebruikt voor TV-series en films, waaronder Lonely Island van Peeter Simm.

Eerder dit jaar verscheen al de compilatie lp Roots Music, met studio-opnames uit de periode 2010 – 2014. Het werd uitgebracht ter ere van zijn veertigste verjaardag. Winter werd mij gelukkig onder de aandacht gebracht door mijn blues brother Henk (bedankt!).

Op het album staan een drietal standaard bluesnummers waaronder Morganfield blues, wat uiteraard over Muddy Waters gaat. Gepassioneerd gezongen met zijn iets ouder klinkende stem en daarnaast ook een belangrijke rol voor de mondharmonica. Ook de instrumentale afsluiter behoort tot dezelfde categorie waarin de piano prominent aanwezig is.

Het enige andere instrumentale nummer Spanish Run is een heerlijk rocknummer met duidelijke invloeden van de Engelse groep The Shadows. Die sixties invloeden zijn bijvoorbeeld ook te horen in Winter Blues. Erg interessant zijn de ritmes die gebruikt worden zoals in opener Karlova Blues.

Een enkele keer wordt de zang door anderen overgenomen. Solitaire wordt erg lekker gezongen door de Letse zangeres Lorete Medne. Het gitaarspel van Andres is om je vingers bij af te likken, vooral in Tea for Alex komt dat goed tot zijn recht. In Someplace Nice fluit hij ook nog. Er spelen muzikanten uit de Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk, Estland en Letland op Winter mee.

Winter is een behoorlijk gevarieerd bluesalbum met rockinvloeden uit de jaren zestig. Het behoort absoluut tot de allerbeste bluesreleases van dit jaar.

Vroeger deden we het volgens mij allemaal, cassettebandjes maken voor degene waar we verliefd op waren. Vaak waren ze gevuld met romantische zwijmelmuziek. Het nieuwe, zevende album van Ane Kvien Brunvoll, getiteld Leave Me Breathless kwam ook grotendeels op deze wijze tot stand.

Tot voor kort schoof ik coveralbums resoluut terzijde, totdat vorig jaar het schitterende Come Tomorrow van de eveneens uit Noorwegen afkomstige Paal Flaata daarin verandering bracht.

Onlangs was Brun tot over haar oren verliefd geworden en besloot een aantal liedjes voor die persoon op te nemen. De relatie was voor haar helaas snel ten einde, maar ze besloot het idee voor een coveralbum toch door te zetten.

In het verleden nam ze al eens nummers van anderen op en speelde ze live ook regelmatig covers. Onlangs vertolkte ze op Zwedens Polar Music Prize nog Stings Why Should I Cry For You? ten overstaan van de voormalige Police frontman zelf.

De titel van de cd is ontleend aan het overbekende Show Me Heaven van Maria McKee, een lied voorzien van een prachtige melodie en in de originele uitvoering door McKee uitbundig gezongen. De uitvoering van Brun daarentegen is een heel stuk ingetogener en doet wat mij betreft het origineel enigszins verbleken. Het weet diep te raken.

Ook een sobere en ingetogen uitvoering krijgt de grootste hit van the Righteous Brothers, Unchained Melody. Een lied voorzien van de fameuze Wall of Sound van Phil Spector.

Bob Dylan is tweemaal vertegenwoordigd, Girl from the North Country, eerder dit jaar ook op voortreffelijke wijze geïnterpreteerd door Wendy Webb. Make You Feel My Love werd vooral bekend in de uitvoering van Adele.

Lucinda Williams’ Right In Time was een persoonlijke favoriet van haar voormalige geliefde. Een gevoelige uitvoering krijgt Into My Arms van Nick Cave.

De keuze voor de liedjes van Radiohead en Sade kwamen op andere wijze tot stand. Brun werd gevraagd op de begrafenis te zingen van Crispin Bevington, een van de vijf mensen die werden vermoord bij de terroristische aanslag in Stockholm op 7 april jongstleden. Zijn vrouw Annika vroeg of ze deze twee songs wilde zingen, omdat het favoriete liedjes van haar en haar overleden man waren.

Afsluiter is Big Yellow Taxi van Joni Mitchell. De veertien ingetogen liedjes krijgen door de speciale stem en frasering van Brun en fraaie inkleuring een geheel eigen signatuur. Ane Brun komt dan wel uit het koele, hoge noorden, maar levert met Leave Me Breathless een hartverwarmende plaat af.

In de loop der jaren is de Noorse singer-songwriter Ane Brun uitgegroeid tot een gevierd artiest, met een tiental albums op haar conto. Het begon echter allemaal lang geleden in de straten van Barcelona waar zij liedjes van anderen ten gehore bracht. Tijdens haar carrière is zij nummers van anderen blijven vertolken.

Sommige staan al heel lang op haar repertoire zoals het indringende All My Tears van Julie Miller. Twee jaar terug trouwens nog prachtig live opgenomen door Susanna en David Wallumrød. Het album opent met de Beyoncé klassieker Halo, waarbij de cello van multi-instrumentalist Linnea Olson de kers op de taart is.

Cyndi Laupers’ True Colors klinkt wat ingetogener en droeviger dan het origineel. Make You Feel My Love werd geschreven door Bob Dylan, maar kreeg vooral bekendheid dankzij de versie van Adele. Ook hier excelleert Linnea Olson. Big in Japan was de debuutsingle van de Duitse synthpopband Alphaville, wat meteen een grote hit werd.

De groep Sade werd vooral bekend dankzij het album Diamond Life, waarop bekende hits stonden als Smooth Operator en Your Love Is King. Het veel minder bekende By Your Side is echter een uitstekende keuze. Een van de hoogtepunten vormt voor mij haar hard binnenkomende uitvoering van I Want to Know What Love Is van Foreigner, wat ze volledig naar hand zet mede dankzij haar geweldige begeleiders.

Iedereen kent ongetwijfeld Elvis Presley’s versie van Always on My Mind. De uitvoering van Brun met strijkers is zeker niet minder. Apart is de uitvoering van The Beatles klassieker From Me to You, waarbij men onder andere gebruikt maakt van een ukelele. Het stond overigens al eens op haar album Rarities uit 2013, net als Halo en All My Tears.

Eveneens tot de hoogtepunten reken ik Feeling Good, ooit bekend geworden dankzij Nina Simone. Talloze malen werd de Nick Cave klassieker Into My Arms gecoverd. De uitvoering van Brun is beklijvend. Portrayals eindigt met de zwijmel evergreen Blue Moon, ooit op de kaart gezet door Billie Holiday in een lome jazzy uitvoering. Hier wordt het omgetoverd tot een ingetogen pianoballade. Brun heeft een prachtplaat afgeleverd, waarop ze vaak heel bekende songs volledig naar haar hand weet te zetten.

Ane Brun live :

20-10 ANTWERPEN : De Roma
22-10 UTRECHT : Ronda

bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Haar vorige album Phases noemde ik een soort muzikale ratatouille, bovendien constateerde ik dat het altijd maar afwachten is waar Olsen mee op de proppen komt.

Op haar vierde, ambitieuze album All Mirrors is een grote rol weggelegd voor de strijkers, vakkundig gearrangeerd door de dertigjarige Ben Bobbit. Hij wordt ook bij bijna alle nummers als coauteur vermeld. Zoals de titel al doet vermoeden, houdt ze zichzelf spiegels voor.

Het is niet alleen een album van zelfreflectie maar ook van stemmingen. Dat laatste zorgde er vooral voor dat ik moest wennen aan het album. Zo wordt in de opener Lark op inventieve wijze gebruik gemaakt van dynamiek. Een aantal thema’s zijn liefde, vertrouwen, zelfkritiek, empathie en schoonheid.

Regelmatig pakt ze grootst uit, met een sound die vooral refereert aan de jaren tachtig, denk aan Siouxsie & The Banshees, Slowdive en Cocteau Twins. In het aanstekelijke What It Is, een van mijn favoriete liedjes, hoor je duidelijk de invloed van ELO. Olsen is vol overgave op zoek gegaan naar een nieuw geluid en is daarin geslaagd.

All Mirrors heeft wat tijd nodig om onder de huid te kruipen. Op de voorkant van het prachtig in zwart-wit vormgegeven tekstboekje staat Olsen al geduldig voor haar spiegeltent te wachten om de luisteraar vol trots een rondleiding te geven.

Angel Olsen live:

6-2 AMSTERDAM: Paradiso
7-2 BORGERHOUT: De Roma

Lange tijd stelde Olsen het uit om als queer uit de kast te komen. Ze zag er vooral tegenop om als vierendertigjarige het haar ouders te moeten vertellen. Ze voelde zich totaal bevrijd na dit verlossende gesprek. Eindelijk kon ze zichzelf zijn.

Helaas overleed drie dagen later haar vader. Zijn begrafenis werd voor Olsen niet bepaald de ideale gelegenheid om haar partner aan haar familie voor te stellen. Echter was het leed nog niet geleden, slechts twee weken later kreeg Olsen het bericht dat haar moeder op de eerste hulp lag. Kort daarna volgde een tweede begrafenis, nog meer verdriet. Recht hier tegenover stond haar nieuwe ontluikende liefdesrelatie.

Drie weken na de begrafenis zat Olsen al in de studio om Big Time op te nemen. De universele thema’s liefde en verdriet leverden ongelofelijk veel inspiratie op. Het album werd opgenomen en gemixt met coproducer Jonathan Wilson in zijn Fivestar Studios in Topanga, Californië. Drew Erickson speelde piano, orgel en verzorgde strijkersarrangementen en Olsens oude bandlid, Emily Elhaj, speelde bas.

De fraai opgebouwde opener en single All the Good Times werd reeds vrijgegeven. Het titelnummer is na een keer luisteren al niet meer uit je geheugen te branden. In tegenstelling tot All Mirrors had Big Time geen enkele tijd nodig om bij mij in te dalen. Meteen werd ik volledig meegezogen in de zielenroerselen van Olsen.

Vaak zingt ze heel teder, soms getormenteerd zoals bijvoorbeeld in Go Home, waarin de blazers voor een speciale, vervreemdende sfeer zorgen. Haar begeleiders hebben de songs voorbeeldig en in dienst van de liedjes ingekleurd. Zoals het hoort bij een goed album, wisselen mijn favorieten per luisterbeurt.

In de zomer gaat Olsen op tournee met Sharon Van Etten (6 mei verschijnt haar nieuwe album), Julien Baker en Spencer. In de herfst komt ze naar Europa. Zoals al aangegeven werd Big Time opgenomen in de Fivestar Studios, maar het is ook een vijf sterren album geworden. Klassieker in wording!

Angel Olsen live :

15-10 LEUVEN : Het Depot
16-10 AMSTERDAM : Paradiso

De populaire Amerikaanse singer-songwriter uit St. Louis behoeft natuurlijk geen verdere introductie. Haar songschrijvers- en zangcapaciteiten worden door velen geroemd. Het is altijd weer afwachten bij een nieuwe release, waarmee ze op de proppen komt.

Op haar laatste album My Woman werd regelmatig, met name door de gitaren, stevig uitgepakt. Het nieuwe album is een samenraapsel van een twaalftal oude nummers, covers, B-sides en nieuwe liedjes. Dat klinkt minder interessant dan het album in werkelijkheid is.

Opener Fly on Your Wall zal menigeen kennen van de Bandcamp compilatie Our First 100 Days, dat gezien kan worden als een protest van een groot aantal artiesten tegen president Trump.

Een overgebleven track van de My Woman-sessies is Special, een wat afwijkend nummer tussen de rest van de songs. Zeker geen leftover, spannende zang en vier akkoorden op een gitaar leveren hier een prachtsong op. Het roept trouwens door de gitaar bij mij herinneringen op aan de Velvet Underground.

Toch gaat mijn voorkeur uit naar haar klein gehouden songs als Sans, waarin ook weinig vocale acrobatiek gebruikt wordt. Gelukkig zijn er daar genoeg van te vinden.

Het meest lo fi klinkt de Springsteen cover Tougher Than the Rest. Het lijkt wel of het nummer in een badkamer is opgenomen.

In het wat stevigere Sweet Dreams goochelt ze met stembuigingen, wat mij persoonlijk enigszins stoort. Wel knap gedaan overigens. Wel is tekstueel gezien het glas vaak halfleeg bij Olsen, zoals in het treurige liefdesliedje For You.

Phases is een soort muzikale ratatouille, maar dan wel een heel lekkere variant ervan.

Destijds noemde Erwin Zijleman van Krenten uit de pop bij het uitkomen van haar debuutalbum Queen of San Antonio Rockne een oude ziel met een voorliefde voor de muziek uit de jaren zestig en zeventig. En dan met name van de countryrock uit die tijd zoals The Flying Burrito Brothers en Gram Parsons. Rockne’s muziek wel ook al snel “cosmic country” genoemd. Sinds dat debuut is er het nodige veranderd in het leven van Rockne. Er werd haar een contract aangeboden door het label Loose, waar uitstekende acts als Native Harrow en Courtney Marie Andrews onderdak vinden. Ze leerde haar man Benjamin kennen en werd moeder midden in de Coronapandemie.

Bij het produceren van haar tweede album The Rose Society kreeg Rockne hulp van de zeer ervaren Oz Fritz (oa Tom Waits, Afton Wolfe en X-Legged Sally). Iemand die met artiesten van divers pluimage gewerkt heeft. Ook wordt Rockne omringd door muzikanten die zeer breed georiënteerd zijn qua genres. Het zijn muzikanten die volledig in dienst van de liedjes spelen. Nadat de basis was opgenomen zijn er later nog de nodige strijkersarrangementen aan toegevoegd.

The Rose Society laat een duidelijke groei horen van Rockne, zowel als zangeres en als componist. Rockne is overigens niet alleen maar liefhebber van countryrock van lang geleden. Ze was een van de eersten die een tribute bracht aan David Bowie vlak na diens dood. Ze lijkt me ook een liefhebber van Portishead, want de opbouw van Protection, Prayers and Vigilance doet heel erg denken aan de klassieker Glory Box. En Crystalline heeft door het pianospel van Patrick McGee een Nick Drake vibe. Met The Rose Society lost ze de verwachtingen, die ontstonden na haar debuut, wat mij betreft volledig in.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

“De gesproken woord intermezzo's op dit album hebben nogal gemengde reacties gekregen. De meeste mensen vonden ze schokkend, maar vonden dat ze een essentieel verhalend doel dienden. Een paar mensen zijn erdoor van streek geraakt. Ik schreef de tekst van de intermezzo's na het luisteren naar urenlange interviews uit het midden van de twintigste eeuw, en ze weerspiegelen de gemeenschappelijke opvattingen van die tijd. Ze zijn er om de scène te bepalen, om een context te bieden, om iets te suggereren over de wereld waarin sommige van deze personages zich bevonden.

De inspiratie voor het format van de liedjes plus gesproken intermezzo's komt van Ewan MacColl en Peggy Seeger's zeer invloedrijke Radio Ballads ( uitgezonden 1957-64, BBC). Deze maken ook gebruik van gesproken woordcommentaar om sfeer te creëren voor de nummers. Als je denkt dat je misschien van streek raakt door een negatieve houding ten opzichte van gekleurde mensen, sla dan de intermezzo's over.”, aldus folkzangeres en multi-instrumentalist Angeline Morrison in haar trigger boodschap bij haar nieuwe album The Sorrow Songs: Folk Songs of Black British Experience.

Als reden voor het opnemen ervan : “De traditionele liedjes van het Verenigde Koninkrijk zijn rijk aan verhalen, en je kunt liedjes vinden met voorbeelden van bijna elke soort situatie of persoon die je maar kunt bedenken. Maar hoewel mensen van de Afrikaanse diaspora al sinds de Romeinse tijd op deze eilanden aanwezig zijn, is hun geschiedenis weinig bekend – en deze geschiedenissen komen niet vaak voor in de volksliederen van deze eilanden.”.

Angeline is een kleuringe met, net als Bob Marley, aan de ene kant Britse roots (Outer Hebrides) en aan de andere kant Jamaicaanse (Afrikaanse). Vaak mensen die nog meer over hun huidskleur tobben dan anderen. Een bekend voorbeeld is Garland Jeffreys die vaak in zijn liedjes over dit onderwerp schreef en schrijft. Angeline leek dus bij voorbaat al de meest aangewezen persoon om een genuanceerd album over het onderwerp te maken.

De albumtitel is geïnspireerd op W.E.B du Bois' klassieker uit de Afro-Amerikaanse literatuur uit 1903, “The Souls of Black Folk”, die Angeline herlas na de moord op George Floyd in 2020. Hoofdstuk XIV, “Of The Sorrow Songs”, gaat over de volksliederen van tot slaaf gemaakte Afrikanen in Amerika en hun nakomelingen.

Eerste single Unknown African Boy daterend uit 1830 was de allereerste song die geselecteerd werd voor The Sorrow Songs. “Het kwam in me op terwijl ik op en neer over mijn plaatselijke strand In Cornwall liep, worstelend met het tragische verhaal dat ik zojuist had gelezen. Veel slavenschepen passeerden de Scilly-eilanden tijdens het tijdperk van de trans-Atlantische slavenhandel (ongeveer 1526 - 1867). De lastige wateren in dit gebied zorgden ervoor dat veel schepen vergingen.

In het geval van dit schip zag de uitgeputte kapitein de dagmarkering van St. Martin aan voor de vuurtoren van St. Agnes, en het schip verging. Een lokaal krantenartikel uit die tijd vermeldt enkele van de aangespoelde voorwerpen. De lijst bevat palmolie, enkele honderden slagtanden van olifanten, een doos met zilveren dollars, twee dozen met goudstof en het lichaam van een onbekende West-Afrikaanse jongen, geschatte leeftijd rond de 8. De jongen is begraven op het kerkhof van St. Martin, Isles. van Scilly. Dit nummer is vanuit het perspectief van zijn moeder”.

Ook een ander bijzonder verhaal is de andere reeds vrijgegeven song, Black John. John Ystumllyn (1730 - 1786), ook bekend als Jac Ddu, Black Jack of Black John, een 18e-eeuwse tuinman, werd onlangs geëerd als de eerste bekende zwarte tuinder van het VK, met een gele roos naar hem vernoemd. Zijn echte naam is niet bekend, maar hij werd als kind ontvoerd en als slaaf verhandeld. Hij kwam in het bezit van de familie Wynn van het landgoed Ystumllyn, Gwynedd, Noord-Wales.

Toen hij als getraumatiseerd kind in Wales aankwam, sprak hij al snel vloeiend Welsh en Engels en toonde hij een natuurlijke vaardigheid in tuinieren. Hij werd een zeer gerespecteerde tuinman en trouwde met een lokaal meisje uit Wales, Margaret Gruffydd. Ze kregen zeven kinderen en sommige van hun nakomelingen zouden in de buurt wonen. Jac stond bekend om zijn rustige temperament, zijn zachtaardigheid en zijn liefde voor vioolspelen.

Een paar jaar terug schreef trouwens Karine Polwart een gelijkaardige, onroerende song, Matsuo’s Welcome to Muckhart voor haar album Laws of Motion. Het lied beschrijft de speciale band die ontstond tussen Isabella Christie en haar Japanse tuinman Shinzaburo Matsuo.

Het album staat boordevol van dit soort interessante, ontroerende en schokkende verhalen. Logische afsluiter is Slave No More, waarop folklegende Martin Carthy te horen is. Diens dochter Eliza produceerde op voortreffelijke wijze het album en verrijkte het tevens met bijzonder fraaie arrangementen. Zoals altijd is de kenmerkende, rustgevende zang (en autoharp) van Angeline het stralende middelpunt van de songs.

The Sorrow Songs kreeg terecht al een uiterst lovende recensie op Folkradio UK. Het behoort dan ook tot meest indrukwekkende en urgente albums, die ik dit jaar hoorde.

Eigenlijk was Sufjan Stevens van plan alleen nog maar eigen werk uit te gaan brengen op zijn Asthmatic Kitty-label. Na het horen van opnames, die bestemd waren voor het tweede album van Angelo De Augustine veranderde hij direct van gedachte.

Niet alleen Sufjan Stevens en ik hoorden direct dat deze vierentwintigjarige jongeman uit Californië bulkt van het talent. Ook onder anderen Thomas Bartlett (The Gloaming) onderkende al eerder zijn muzikale kwaliteiten.

Op de binnenhoes bedankt Angelo een groot aantal mensen, die een groot aandeel hadden in zijn muziekcarrière. In de eerste plaats zijn moeder, die in haar eentje hem een zorgeloze en zorgzame jeugd bezorgde.

Zijn carrière begon reeds tien jaar geleden. Twee jaar geleden was hij gedwongen een periode rust te nemen door een ziekte, die zijn stem bedreigde. Gelukkig herstelde zijn stem volledig.

De gebruikte opnamemethode was eenvoudig. Hij gebruikte een Shure SM57 microfoon, die geplaatst werd in de badkamer en zijn analoge opname apparatuur stond in de kamer ernaast. Opnemen in een badkamer is overigens niet nieuw, Jim Morrison deed het al voor het album L.A. Woman.

Op zijn tweede album Swim Inside the Moon houdt Angelo zijn breekbaar gezongen liedjes klein. Naast zijn akoestische gitaar maakt hij spaarzaam gebruik van synthesizers, elektrische gitaar en de honderd jaar oude piano van zijn moeder.

Dat het album uitgekomen is op Asthmatic Kitty, is niet vreemd, je zou hem kunnen zien als de missing link tussen Sufjan Stevens en Elliot Smith. Daarnaast hoor je in het gitaarspel ook af en toe de invloed van Nick Drake.

Het lijkt me dan voor de hand liggen, dat liefhebbers van zowel Sufjan Stevens en Elliott Smith, maar ook die van Nick Drake, waarschijnlijk dit album zullen gaan omarmen als een dierbaar kleinood. In november komt Angelo naar de lage landen voor een paar concerten. Maar voordien zal hij in Amerika en Canada nog een aantal concerten geven samen met Moses Sumney, nog zo'n opmerkelijk talent. Hopelijk gaat u begin november kijken naar dit buitengewone talent.

Angelo De Augustine live:

04-11 DEN HAAG: Crossing Border Festival
05-11 MAASTRICHT: Lumière
07-11 BRUSSEL: Botanique / Rotonde

Eind vorig jaar trok de video van Baby op de website van Folkradio UK al mijn grote aandacht. Helaas kwam ik de release van haar debuutalbum Ghost pas onlangs op het spoor. De vierentwintigjarige Angharad komt uit Brisbane, Australië, maar de wortels van haar grootouders liggen echter in Ierland en Wales.

Het is dan niet zo vreemd dat ze haar bijzondere voornaam Angharad dankt aan een persoon uit de beroemde Welshe novelle How Green Was My Valley van Richard Llewellyn. Haar naam betekent in het Engels “free from shame” of “most beloved”.

Het zal U wellicht niet verbazen dat met haar achternaam haar favoriete artiest Nick Drake is. Vorig jaar werd zelfs op weg naar het altaar door haar kersverse echtgenoot Alexander het toepasselijke Place to Be voor haar gezongen. Overigens hoor je niks van haar voorliefde voor Nick Drake terug in haar muziek.

Regelmatig wordt ze vergeleken met Bon Iver, maar vooral met Laura Marling en met de vroege periode van Joni Mitchell. Persoonlijk hoor ik toch vooral een eigen geluid. De bedoeling was om het gehele album op te nemen met haar goede vriend en uitstekende geluidstechnicus Samuel Joseph. Slechts Baby en Bullet werden onder zijn leiding opgenomen, omdat hij daarna plotseling op tournee moest.

De rest van de songs werden in alle rust thuis opgenomen, geproduceerd door echtgenoot Alexander, die trouwens de achternaam van zijn vrouw aannam. Als je goed luistert kun je op de achtergrond vogels en een kattenbelletje horen. Het zijn liedjes die zonder uitzondering een inkijkje geven in haar ziel.

Opvallend is haar liefelijke, redelijk hoge stem. Naast eerder genoemde invloeden, in het bijzonder fraaie Carpet waart de geest van The Beatles ten tijde van Revolver rond. Het zou er zelfs niet op misstaan hebben.

De geweldige slide- en elektrische gitaarpartijen worden gespeeld door hun vriend Declan, die ook nog de saxofoon ter hand neemt. Haar man Alexander zingt wat achtergrondvocalen en bespeelt de bas en synthesizer en hun vriend Alister de drums. De overige instrumenten, waaronder de dulcimer, zijn voor rekening van Angharad zelf.

Haar muziek heeft voor mij dezelfde puurheid en authenticiteit als die van iemand als Courtney Marie Andrews. Op dit moment is Angharad op tournee in Canada, maar kijkt ze alweer gretig vooruit om weer de studio in te duiken. Door het gegroeide zelfvertrouwen wil ze dan vooral gaan experimenten met de sound.

Dat dát zelfvertrouwen terecht is, bewijst Ghost voor de volle honderd procent. Sterker nog, Ghost behoort tot de meest fraaie releases in het folk en singer-songwriter genre van dit lopende jaar.

Op waarschijnlijk de warmste dag van het jaar tot nu toe, met mogelijk een nieuw warmterecord, zal menigeen wel wat extra zout kunnen gebruiken. Salt is de titel van het volwaardige debuut van de Australische singer-songwriter Angie McMahon.

Van de gegevens op haar website werd ik niks wijzer en de enige informatie die gekscherend op haar Facebookpagina wordt vermeld, is “Yells words at microphone”. Ze schijnt ongeveer vijfentwintig te zijn. Voor haar solocarrière zong ze in de negenkoppige soulband The Fabric.

Haar talent en singles bleven de afgelopen jaren niet onopgemerkt, want ze opende twee jaar geleden voor Bon Jovi tijdens hun Because We Can Tour. Haar inspiratie voor Salt haalde ze van uiteenlopende invloeden als Bruce Springsteen, Big Thief en Lianne La Havas.

McMahon heeft een stem met een hees randje en draagt haar hart op de tong. Dat levert de nodige intense songs op als And I Am a Woman, wat ontstond na een verhitte discussie met iemand. In plaats het gesprek na afgekoeld te zijn verder te hervatten, schreef ze het van zich af. Het handelt ook over de strijd tussen man en vrouw.

Haar liedjes worden erg sober ingekleurd, maar hier is less more. Dat haar ster verder rijzende is bewijst ook dat ze binnenkort staat op het Sziget Festival en het Newport Folk Festival. Ik denk dat bijvoorbeeld de liefhebbers van de intense en sobere muziek van Julien Baker wel raad zullen weten met Salt.

Het non-profit label van het Smithsonian Institution, Smithsonian Folkways Recordings, staat al zeventig jaar garant voor fraaie releases op het gebied van traditionele muziek. Zeer recent brachten ze nog de sublieme compilatie Hot Jazz, Cool Blues & Hard-Hitting Songs van Barbara Dane op de markt.

Onlangs wisten ze het eigenzinnige folkduo Anna & Elizabeth te strikken voor hun label. The Invisible Comes to Us is inmiddels hun derde album. Hun inspiratie vonden ze voor een groot deel bij veldopnames lang geleden gemaakt door Helen Hartness Flanders. Zij verzamelde folk ballades afkomstig uit New England, maar vooral uit het Verenigd Koninkrijk en Ierland. Zij werkte in 1939 samen met de legendarische Alan Lomax.

Soms klinken de songs redelijk conventioneel, maar bij tijd en wijle ook schurend en experimenteel. Met name By the Shore en Farewell to Erin zal voor de meeste luisteraars even wennen worden. Aan de hand van medeproducer Benjamin Lazar Davis (Cuddle Magic) weten ze stokoude traditionals met veel succes nieuw leven in te blazen.

Naast traditionals ook een eigen compositie, vorig jaar geschreven samen met Davis, getiteld Woman Is Walking. Hun bijzondere stemmen worden vaak begeleid door subtiele instrumentatie. Ze kunnen wat mij betreft gerekend worden tot de vaandeldragers van de vernieuwers van traditionele muziek.

fROOTS noemde The Invisible Comes to Us al een meesterwerk, volgens mij hebben ze gelijk.

Het talent van de Londense singer-songerwriter Anna B Savage werd al in 2015 onderkend door Father John Misty en wat later door Jenny Hval. Beiden namen haar als supporting act mee op een Europese tournee. In juni 2015 verscheen haar debuutep EP, welke razendsnel was uitverkocht. Slechts vier nummers, die als een voorstudie gezien kunnen worden voor haar debuutalbum A Common Turn. Tijdens de tournee met Father John Misty in 2015 werd ook nog de live ep Live at Cafe Oto opgenomen. Cafe Oto is trouwens in Londen “a place to be” voor liefhebbers van creatieve nieuwe muziek. Mede dankzij producer William Doyle (East India Youth) is A Common Turn een intrigerend album geworden. In haar teksten stelt ze zich kwetsbaar, openhartig en eerlijk op. En in een geval zelfs de schaamte voorbij (Chelsea Hotel #3). Teksten die regelmatig in de relationele sfeer liggen. Maar ook gaan over haar onzekerheid ten aanzien van haar muziek. Haar muziek wordt ook weleens omschreven als “question mark music”, doordat ze zichzelf geregeld dingen afvraagt. Vragen waar ze geregeld ook geen antwoord op heeft. Haar songs hebben vaak een open einde en laat dus veel ruimte voor interpretatie bij de luisteraar. Muziek die je dus aanzet tot nadenken. Gelukkig zit er bij de cd een tekstboekje, zodat de teksten beter doordringen . De muziek kan liefelijk zijn, maar schuurt soms ook. Aan haar muzikale voordracht moest ik overigens wel even wennen en ik vermoed dat ik zeker niet de enige zal zijn. Een album waar menigeen een taaie kluif aan zal hebben om het goed te kunnen doorgronden, zowel tekstueel als muzikaal. Gelukkig had ik daar als “langzame luisteraar” al ruimschoots de tijd voor. Muziekliefhebbers die graag muzikaal en tekstueel uitgedaagd willen worden zijn hier aan juiste adres. Fascinerend debuut!

Haar debuutalbum A Common Turn wist mij twee jaar terug volledig te overtuigen. Mijn slotconclusie was toen : Muziekliefhebbers die graag muzikaal en tekstueel uitgedaagd willen worden zijn hier aan juiste adres. Fascinerend debuut! Het is vooral haar voordracht die deze alternatieve singer-songwriter uniek maakt, gelukkig komt ze binnenkort naar de Lage Landen voor optredens. Op haar tweede album In|Flux weet ze andermaal de luisteraar te imponeren. Bijgaand voor luisteraars die net als ik het naadje van de kous willen weten het persbericht, waarin de intenties van Anna worden toegelicht.

Anna B Savage heeft altijd vragen gesteld in haar muziek, maar op het nieuwe album 'in|FLUX' zijn antwoorden niet langer haar zoektocht. Kwetsbaarheid en nieuwsgierigheid zijn altijd de sleutelwoorden geweest om haar werk te beschrijven en op haar tweede album herdenkt ze de complexiteit en variabelen van de mensheid, de pijn of het plezier van liefde, verlies en aardse verbondenheid, en legt ze dit alles vast op verwoestende, uitbundige en krachtige manieren. Het belangrijkste verschil tussen deze en eerdere releases: ze maakt zich geen zorgen over wat er aan de andere kant is. Om het hoofd boven water te houden is ze het open einde, de onzekerheid van het grijze gebied, gaan waarderen en zelfs gaan koesteren.

Ze verkent zelfverzekerd lyrische thema's en muzikale tonen van dualiteit - ze is een echte artiest en ze heeft zichzelf de gratie gegeven om te geloven in dat wat hoorbaar bevrijdend is. De resulterende breedte van emotie op 'in|Flux' is voelbaar, niet meer dan op het resoluut vastberaden titelnummer van het album, waar de regel "I want to be alone, I'm happy on my own" wordt herhaald als een mantra als het lied afdaalt in een losgeslagen, juichende puinhoop.

Over het nummer zegt Anna: "'in|FLUX is een voorbeeld van de 'stroom' zoals ik die zie tussen twee ogenschijnlijk ongelijksoortige delen van mij: mijn muziek, mijn geest en mijn creativiteit. De eerste helft is een close, kwetsbaar en rustig begin, vol introspectie, kwetsbaarheden en een hoogdravend onvermogen om iets uit te drukken. Daaruit ontvouwt het lied zich in een tweede helft die zekerder, vocaler en expressiever is in zelfverzekerdheid. Deze voelen als twee toestanden (samen met alles daartussenin) die ik tegelijkertijd bewoon als dynamisch en veelzijdig emotioneel mens."

Voor Anna B. Savage Het is hard werken geweest om dit punt te bereiken, zowel in de studio als in het soms slopende werk dat nodig is om er te komen met behulp van therapie. Zoals iedereen die ooit is geweest weet, het ontvouwen van iemands diepste gedachten en gevoelens - sommige waarvan je misschien niet eens weet dat ze er zijn - onthult dat ze constant in beweging zijn. In feite heeft de eerder genoemde en operatieve 'kwetsbaarheid' die eerder aan haar muziek werd toegeschreven een partner, de notie van genoemde 'flux'. Want in tegenstelling tot vorig album ‘A Common Turn’, neemt ‘in|FLUX’ Savage mee op een diametrale reis. Wanneer je wordt geconfronteerd met de inconsistenties van de wereld, in je relaties en in jezelf (ze doen zich vaak voor in de verdomde stilte van een therapieruimte), wil je duidelijke en onweerlegbare antwoorden, vooral in combinatie met de ongerepte oppervlakkigheid van een leven zonder conflict of nuance afgebeeld op sociale media.

Zoals veel vrouwen ervaren, worden onze gevoelens overgedragen aan andere autoriteiten (het meest verwoestende omvat de innerlijke bedriegerstemmen die zijn geïmplanteerd door een leven van patriarchaat) "Ik heb een heel leven lang te horen gekregen dat ik niet weet wat ik voel of wil en dat het allerbelangrijkste in mijn leven relaties zijn” Het belemmert je vermogen om door lastige omstandigheden te navigeren die niet zwart of wit zijn. Hoe weet je hoe je moet omgaan met, laten we zeggen, "... een vreselijk giftige relatie doorstaan, een relatie die je zo gekwetst en boos maakte, maar nog steeds niet weet wat je moet doen met alle liefde die je voor hen had?" zegt Savage. Hoe zit het als je helemaal niet genoeg vertrouwd bent om dualiteit te verkennen?

De eerste fase om hiervan te genezen was eenvoudigweg erkennen dat afwijkingen inherent waren aan het bestaan. "Ik begon te accepteren dat inconsistenties en hypocrisie deel uitmaakten van de menselijke natuur", cruciaal eraan toevoegend dat "ze allemaal samenwerken om een geheel te vormen." Ze veranderde van het beschouwen van dualiteit als pejoratief naar er opgewonden en energiek door worden. Op haar beurt begon ze zichzelf te vertrouwen: "Vertrouwen dat mijn instinct vaak genoeg is, erop vertrouwen dat ik veelzijdig mag zijn, en dat ik mijn dualiteiten en menigten kan belichamen en uitdrukken", "vertrouwen dat ik dit kan uitdrukken en begrepen kan worden... vertrouw op mezelf om weer liedjes te kunnen schrijven”.

Geen van de nummers was volledig gevormd voordat ze de studio in gingen, de hele ervaring was vloeiend en was afhankelijk van interacties en spel met producer Mike Lindsay (Tunng, Lump). Waar Savage dacht dat ze in de fout zou gaan met haar eigen negatieve zelfpraat, bracht ze elke ochtend voordat ze Mike zag door met het werken aan haar 'Morning Pages', een idee uit het immens populaire boek The Artist's Way. Hoewel haar eerdere releases enorme lovende kritieken kregen, lof ontvingen van onder meer de New York Times, NPR en Rolling Stone, en toursupport-slots met Jenny Hval en Father John Misty, maakten haar onzekerheden het proces behoorlijk afmattend. In plaats daarvan benaderde ze het creëren van 'in|Flux' op een manier die doordrongen was van zelfbestuur en vastberadenheid, waardoor ze de druk die ze zichzelf had opgelegd van zich afschudde.

"Ik heb het gevoel dat dit album een verkenning is van herstel en de reis van therapie", zegt Savage. Door in tweedeling te staan: het licht en het donker ervan, de hoogte- en dieptepunten die het voortbrengt, liefde en verlies en alles daartussenin, verkent ze nieuwe dimenties die zich ontvouwen en een andere en zelfverzekerder persoon van binnen onthullen. "Het is moeilijk [om mee te doen], maar het kan ook het beste ooit zijn, en ervoor zorgen dat je je helemaal tevreden voelt." Het zal een gevoel zijn dat fans diep zal bereiken, vooral in een tijd waarin onzekerheid veel meer alomtegenwoordig is in het leven. We doen allemaal heel erg ons best om gelukkig en tevreden te zijn, en Anna B Savage doet ook heel erg haar best. Maar ze is meer dan ooit toegerust om, zoals ze zegt, "charting my own life… know it can be fun, and lean into that."

Anna B Savage live :

22-04 AMSTERDAM : Paradiso
06-05 BRUSSEL : AB

bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Uit Belfast komt singer-songwriter Anna Grindle. De stad die een grote zanger voortbracht als Van Morrison. Helaas heeft Grindle niet dezelfde zangtechnische kwaliteiten, toch weet ze me met haar vrij iele, soms wat onzeker klinkende stem mij te raken. Anna’s grote muzikale kwaliteiten komen meer tot uiting in de muzikale invulling van de songs door middel van akoestische gitaar, toetsen, saxofoon en (Ierse) fluiten. The Turning is niet Anna’s eerste album, reeds in 2004 bracht ze, tegen haar dertigste, al het toepasselijk getitelde album Journey in eigen beheer uit. Hierop stond het nummer People, wat nu in een nieuwe versie terug te vinden. De reislustige Anna schreef het samen met de Oegandese rapper Zenon Joel Otim, die ze in Oeganda had leren kennen tijdens de periode dat ze daar vrijwilligerswerk deed. Het aanstekelijke nummer is overigens een vreemde eend in de bijt, tussen de overige, ingetogen en intieme songs. The Turning kan gezien worden als een reflectie op de in het leven opgedane ervaringen en observaties. Harmonisch ingekleurde liedjes die de luisteraar vragen stellen en verder met thematiek als verlies, herinnering en hoop. Met name het saxofoonspel is een verrijking van de songs. Anna heeft de nodige ervaring op dit instrument doordat ze al jaren in een saxofoonkwartet speelt. Overigens klinkt slechts zelden haar Ierse achtergrond door in de songs, alleen de tin whistle verraadt af en toe haar afkomst. Haar af en toe wat onzeker klinkende stem kan een struikelblok vormen voor een potentiële luisteraar. Hopelijk geeft U haar een kans, want The Turning staat vol met fraaie, ingetogen songs.

Bedankt voor het toevoegen, Broem!

In thuisland Ierland is Anna Mieke Bishop al behoorlijk populair dankzij haar prachtige debuutalbum Idle Mind uit 2019. Het leverde haar een nominatie op voor de prijs van meest urgente act van de RTÉ Folk Awards dat jaar. Anna Mieke komt uit de prachtige provincie Wicklow, vooral bekend van het Nationale Park The Wicklow Mountains en van het idyllische Avoca, waar de serie Ballykissangel werd opgenomen.

Vier singles gingen reeds de release van haar tweede album Theatre vooraf, Twin, For a Time, Mannequin en Seraphim. De hoes, de foto’s op de binnenhoes en de video van het hypnotiserende Seraphim verraden meteen al dat de natuur een belangrijke rol in het leven speelt van multi-instrumentaliste Anna Mieke.

In haar composities zoekt ze op avontuurlijke wijze de grenzen op van de folkmuziek, die vermengd worden met levendige, elektronische droomlandschappen, voortbouwend op traditionele en hedendaagse motieven. Haar vaak vloeiende atmosferische arrangementen zorgen er tevens voor dat ze een unieke plaats gaat innemen in de alt-folk.

Zeven van de acht composities schreef Anna Mieke zelf. Go Away From My Window is een traditional, welke onder andere vertolkt werd door Marlene Dietrich en Bob Dylan. Anna Mieke zingt en speelt elektrisch en klassiek gitaar, orgel en harmonium.

Verder kreeg ze hulp van Matthew Jacobson (percussie), Ryan Hargadon (tenor saxofoon, synthesizers, klarinet, piano), Brían Mac Gloinn (gitaar, fiddle), Rosalind Leyden (bas), Lina Andonovska (diverse fluiten), Cora Venus Lunny (altviool, viool), Alannah Thornburgh (harp) en Nick Rayner (bas en synthesizers).

Het album kreeg al zeer terecht een positieve recensie Mojo. Het dromerige en atmosferische Theatre kroop razendsnel bij mij onder de huid.

Anna Mieke live :

10-12 LUIK : Kultura
11-12 BRUGGE : Levness Greenhouse Session

In 2015 behoorde het debuutalbum Down to the Bone van de Ierse singer-songwriter Anna Mitchell voor mij tot de fraaiste albums van dat jaar. Niet alleen door de prachtige liedjes waarin de nodige americana-invloeden doorklinken, maar misschien nog meer door haar warme, uit duizenden herkenbare melancholische stem. Een stem die me diep wist te raken.

Het album bleef niet onopgemerkt en ook Simone Felice was onder de indruk ervan en vroeg Anna om hem te begeleiden op zijn Amerikaanse tournee. Ervaring ervoor deze al op bij Mick Flannery, ooit een grote inspiratiebron voor haar om een muziekcarrière te beginnen. Overigens zijn beiden opgegroeid in het kleine plaatsje Blarney.

Bij de opener van haar tweede album Anna Mitchell, All These Things, zat ik direct op het puntje van mijn stoel. Vooral de inventieve percussie en heerlijke koortjes trokken mijn aandacht. Naast haar melancholische stem natuurlijk.

Anna schrijft alle liedjes, maar de inbreng van haar begeleiders is gegroeid. Duidelijke rockinvloeden kenmerken het ijzersterke It Pours, met belangrijke bijdrages van nieuwkomers Alan Comerford (gitaren) en Rory McCarthy (orgel).

Radio Waves had eventueel ook op het debuut kunnen staan, hier zijn meer countryinvloeden te horen. Voor het eerst zijn in het fraaie Never Learn, licht Ierse invloeden waarneembaar (viool).

Goed in het gehoor liggend is Get Out, wat mede door de felle zang van Anna zeer overtuigend gebracht wordt. Reeds bekend was Dog Track, het was de voorbode dat de band hier en daar uit een steviger vaatje ging tappen.

Het epische en ingenieus opgebouwde Better Life is wat mij betreft één van de hoogtepunten. Alle songs werden dus ook deze keer weer geschreven door Anna op de cover Lovin’s for Fools (met opnieuw lichte Ierse invloeden) van Sarah Siskind na.

Zeer memorabel is het refrein van Slice of the Pie, wat om de haverklap bij mij opborrelt. Op overtuigende wijze wordt afgesloten met Come Home. Een aantal van de songs werden geschreven tijdens haar tour door Amerika.

Het artwork van het klaphoesje is eigenzinnig en bijzonder fraai. Countryinvloeden overheersen nog, maar men is duidelijk bezig nieuwe wegen te ontginnen, wat de variatie ten goede komt. Op dit moment toert Anna met haar band door Duitsland, ze zou echter gisteren absoluut niet misstaan hebben op TakeRoot.

Maar niet getreurd, aanstaande vrijdag zal ze met haar band te zien zijn in de Spiegeltent in Gouda om dit overtuigende album te komen presenteren.

Anna Mitchell - Dog Track Live + Cork Opera House Concert Orchestra - YouTube

Anna Mitchell is geboren en woonachtig in Cork, maar groeide op op een boerderij vlakbij Blarney, bekend om zijn kasteel en de daar aanwezige steen. De belangstelling voor zingen begon, zoals bij veel Ieren, al heel vroeg. Eerst op school en wat later in de pub, tijdens de sinds mensenheugenis populaire sing songs. Ook studeerde ze muziek aan de universiteit. Na het zien van een optreden van Mick Flannery in de Cork Opera House was ze geheel overtuigd dat ze zangeres en songschrijfster wilde worden.

Mijn aandacht op Down To The bone werd gevestigd door de mooie, opvallende hoes, gemaakt door de talentvolle Cassie Kirby, die wel vaker muzikanten portretteert. Direct vanaf de eerste beluistering werd ik volledig ingepakt door de fraaie, melancholische stem van Anna. Veel van de liedjes zijn droefgeestig van aard.

De meeste teksten zijn overigens niet gebaseerd op haar eigen ervaringen, ze leidt een zeer gelukkig leven, maar veelal zijn het observaties van anderen. Die teksten zijn overigens bovengemiddeld, zoals al direct blijkt in opener Paradise: “Sometimes, paradise, can be hell, You know I'm melodramatic, I'm too sympathetic, Kind of a door mat, And I lie for the thrill of it” De sfeer in dit nummer wordt direct bepaald door de cello en piano. Anna schrijft songs met een kop en een staart.

Velen ervan bezitten een prachtige melodie, zoals persoonlijke favorieten Tennessee en What’s a Fool to Do. Of een memorabel refrein wat zich in het brein nestelt, zoals Let’s Run Away, wat overigens prachtig wordt ingekleurd door een mondharmonica en gitaar. De zang in My Consent roept bij mij herinneringen op aan de Waalse zangeres Jo Lemaire. Het moge duidelijk zijn dat Anna Mitchell een talentvol songschrijfster en zangeres is, iets wat allang werd onderkend door Simone Felice. Hij nam onlangs Anna mee op toernee door Amerika.

Naast een solocarrière maakt ze, net als haar vriend Brian, ook al 3 jaar deel uit van John Blek & The Rats. Deze groep maakt ook muziek waarin veel country-invloeden te vinden zijn. John Blek beschikt trouwens net als Anna over een geweldige stem en werkte hij mee aan het album. Net als onder anderen Pat Crowley, tot voor kort een van de vaste begeleiders van Mary Black (Black is gestopt met optreden). Tot nu toe speelde ze een keer in Nederland, afgelopen april. In oktober/november volgt een nieuwe toernee door Duitsland, hopelijk maakt ze ook uitstapjes naar Nederland!

Down To The Bone is een buitengewoon fraai debuutalbum vol smartelijke liedjes.

Aan het begin van het millennium vergaarde Annabelle Chvostek vooral bekendheid als lid van het Canadese rootstrio The Wailin’ Jennys. Deze groep brak definitief door met het album Firecracker, wat een bestseller werd. Chvostek’s solocarrière startte reeds in de jaren negentig in Montréal, waar ze zich als een vis in het water voelde in de veelzijdige kunstscene. Ze trad in die tijd daar vooral op in Café-Bar Le Boudoir en bracht tot halverwege de jaren nul vier albums uit. In 2012 verscheen haar vijfde album Rise waarop invloeden uit Zuid-Amerika te horen zijn. String of Pearls liet vervolgens lang op zich wachten, waaraan diverse gezondheidsproblemen ten grondslag lagen. Een ervan ontstond reeds in 2008 tijdens een soundcheck in Engeland, waardoor ze gehoorschade en tinnitus kreeg aan haar linkeroor. Hierna zocht ze nieuwe wegen om muziek te blijven creëren. Hetgeen uitstekend gelukt is op het nieuwe, gevarieerde album. Coproducer Fernando Rosa arrangeerde het instrumentale gedeelte van de composities en Chvostek het vocale deel. Opnames vonden zowel in Toronto, Montréal en Montevideo plaats. In Montevideo nam Rosa met muzikanten uit de klassieke muziek en uit de tangowereld op. Het resultaat is dat je zowel invloeden uit de tango- en zigeunermuziek en uit het vaudeville cabaret hoort. Die zigeunerinvloeden liggen voor de hand, want Chvostek heeft Oost-Europese roots. Naast eigen werk twee covers, een ervan is Just the Right Bullets van Tom Waits. Deze compositie is afkomstig van diens album The Black Rider, muziek gecomponeerd voor de gelijknamige theaterproductie, gebaseerd op de Faust legende. Er zijn meer hedendaagse invloeden te horen. Voor de eerste single Walls en voor Halfway Through liet Rosa voor zijn instrumentatie zich inspireren door de productie van Bob Ezrin voor Berlin van Lou Reed en The Wall van Pink Floyd. Het album is mede opgedragen aan haar overleden vader Milan Chvostek, die vooral bekendheid als tv-producer kreeg en op latere leeftijd een carrière als fotograaf begon. Vermeldenswaard is ten slotte het fraai vormgegeven tekstboekje.

Vijfentwintig jaar geleden was Anne een van de boegbeelden van Daryll-Ann, de eerste groep die toen tekende voor het sympathieke Excelsior label. Daryll-Ann bestaat allang niet meer, maar Anne maakt nog wel steeds deel uit van de Excelsior stal en is daar een van de boegbeelden. Excelsior is een label dat wars is van trends en goed voor zijn artiesten zorgt. Ook Anne heeft niets met hip modieus gedoe. Nog steeds laat hij zich beïnvloeden door muziek van zo’n halve eeuw geleden. Met Yorick van Norden bracht hij zelfs twee albums uit, waarop ze een eerbetoon brachten aan bekende en minder bekende artiesten van lang geleden, te weten Unsung Heroes en Unsung Heroes Too. Facts & Fears is inmiddels zijn vierde soloalbum. Verrassend genoeg gaat Anne met de nog jonge Pablo van de Poel van DeWolff als producer in zee, die hij bovendien carte blanche geeft. Wat in de praktijk ook nog eens uitstekend blijkt te werken, want Facts & Fears is een fantastisch album geworden. Dat blijkt al uit de reeds vrijgegeven single You're Hard to Find, een catchy Kinks achtig nummer. Zowel tekstueel als muzikaal. Het koortje is trouwens spontaan in de studio bedacht. Soms zijn de nummers poppy, maar soms ook wat steviger. Water Flowing en The Bad Town (met inventief gitaarspel) zijn hiervan goede voorbeelden. Anne kende Pablo overigens al van een paar projecten die ze samen deden, “50 jaar Woodstock” en “Summer of Love”. Pablo bracht ook broer Luka mee, die drumt. Verder de bijna onvermijdelijke Reyer Zwart op bas en Henk Hulzebosch op piano. Zij maakten volgens Anne het maken van Facts & Fears tot een feestje, wat bij het beluisteren ook duidelijk van het album af spat. De liedjes werden voornamelijk geschreven in de hete zomer van 2019 toen partner Renée met Clean Pete veel op pad was. Intussen zijn ze trotse ouders geworden van zoon Addo. Wellicht geeft dat feit de nodige extra energie voor de toer later dit jaar, waarbij dit prachtalbum Facts & Fears zal worden voorgesteld.