De enige constante factor in de muziek van de indie rock band uit Duluth is sinds 1993 het Mormonenechtpaar Alan Sparhawk (gitaar en zang) and Mimi Parker (drums en vocalen). Voorganger Double Negative werd zowel door pers als publiek goed ontvangen. Er werd dus terecht reikhalzend uitgekeken naar HEY WHAT, intussen hun dertiende album. Ook deze keer experimenteert men er weer lustig op los in hun slowcore songs, voor derde keer in samenwerking met producer BJ Burton. Het label Sub Pop licht het album als volgt toe : “Focusing on their craft, staying out of the fray, and holding fast their faith to find new ways to express the discord and delight of being alive, to turn the duality of existence into hymns we can share, Low present HEY WHAT. These ten pieces—each built around their own instantaneous, undeniable hook—are turbocharged by the vivid textures that surround them.The ineffable, familiar harmonies of Alan Sparhawk and Mimi Parker break through the chaos like a life raft. Layers of distorted sound accrete with each new verse - building, breaking, colossal then restrained, a solemn vow only whispered. There will be time to unravel and attribute meaning to the music and art of these times, but the creative moment looks FORWARD, with teeth.”. Hun kenmerkende vocalen worden zoals altijd ondergedompeld in vervormend en schurend geluid. En heeft het een eigen signatuur. De eerste van drie reeds vrijgegeven singles, Days Like These, begint nog als een normale song, maar krijgt alweer snel hun bekende sound. Uiteraard vormt hun geloof een belangrijke inspiratiebron voor hun teksten. Het lijkt me dat de meeste fans weer uitermate tevreden zullen gaan zijn met HEY WHAT, want het behoort tot hun fraaiste albums uit hun oeuvre.

Low live :

04-05 ANTWERPEN : Muziekcentrum Trix
05-05 AMSTERDAM : Paradiso

Aan de titel en hoes is te zien dat deze alternatieve countryband uit Memphis al een tijd bestaat. Sinds 1998 heeft Lucero al meer dan tien uitstekende albums uitgebracht. Voor hun twaalfde plaat, Should've Learned by Now, putte men veel uit werk uit hun verleden. Letterlijk. Door liedjes en gitaarpartijen aan te passen die waren overgebleven van de vorige twee albums van de groep, kon Lucero een van de meest beklijvende albums tot nu toe maken.

Uiteraard werd net als de laatste albums gekozen voor de bekende producer Matt Ross-Spang (oa The Mountain Goats, Drive-By Truckers, Sean Rowe, Iron & Wine, Margo Price). De beproefde formule blijft uiteraard gehandhaafd, een eclectische scala aan stijlen, zoals vroege rock 'n' roll met (alt)country, punk en southern soul en rock.

De reden dat deze band hier weinig bekendheid geniet heeft meer dan waarschijnlijk te maken, dat de band voornamelijk alleen in Noord-Amerika toert en hun albums meestal in eigen beheer uitbrengen. Vooral de meer ingetogen nummers bevallen mij erg goed, zoals afsluiter Time to Go Home, waarbij de heerlijke accordeonpartij de kers op de taart is.

bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Luciana Souza is een Braziliaanse, internationaal gelauwerde jazz zangeres, geëerd met onder anderen een grammy award. Ze is geboren in 1966 in São Paulo als de dochter van bossa nova gitarist en componist Walter Santos en dichteres Tereza Souza. Ze studeerde in 1988 af aan het fameuze Berklee College of Music met een graad in jazz compositie.

Sinds 1999 brengt ze regelmatig albums uit, waarop ze de grenzen verkent van de traditionele en populaire muziek uit haar geboorteland, jazz en klassieke muziek. Van haar moeder kreeg ze de liefde voor literatuur mee. Op The Poems of Elizabeth Bishop and Other Songs uit 2000 combineerde ze voor de eerste keer beide liefdes.

Op haar nieuwste album The Book of Longing gebeurt dat andermaal. De titel verwijst naar de gelijknamige dichtbundel van Leonard Cohen uit 2007. Ze zette vier gedichten hieruit op muziek. Daarnaast gedichten van Emily Dickinson, Christina Rossetti en Edna St. Vincent Millay. De overige drie, These Things, Daybreak en Tonight, werden in zijn geheel door haar gecomponeerd.

Haar stem doet enigszins denken aan die van Joni Mitchell. Ze is trouwens al ruim tien jaar getrouwd met de ex-man van Mitchell, Larry Klein. Hij is al lange tijd haar producer, ook in dit geval. De begeleiding is uiterst spaarzaam en subtiel, alleen Chico Pinheiro op gitaar en Scott Colley op bas. Toch weet het trio de aandacht van de luisteraar de duur van het album volledig vast te houden. Het is een album om ’s avonds onderuitgezakt op de bank volledig in op te gaan.

Het album is reeds via Amazon te koop, de Nederlandse release volgt op 21 september. Op 9 oktober zal dit virtuoze trio te zien zijn in De Boerderij in Zoetermeer, zowel cd als concert zijn een absolute aanrader.

In 2020 startte Lucinda Williams een project ter ondersteuning van de door COVID-19 getroffen muziekpodia. Ze nam zesmaal live covers op van collega’s. Het laatste deel betreft You Are Cordially Invited: A Tribute To The Rolling Stones. Williams bracht het album in eigen beheer officieel reeds op 31 december 2020 uit onder de titel It's Only Rock and Roll: A Tribute to the Rolling Stones.

Niet alleen de titel is nu anders, ook de hoes. De nieuwe hoes is duidelijk geïnspireerd op het Stones album Beggars Banquet. Deze klassieker is hier het beste vertegenwoordigd met de klassiekers Sympathy for the Devil, Street Fighting Man en de minder bekende, maar zeker zo mooie songs Salt of the Earth en No Expectations.

Ook ontbreken een aantal bekende singles uit de begintijd niet, zoals The Last Time, Get Off of My Cloud, Paint It Black, Play with Fire en (I Can't Get No) Satisfaction. Afsluiter is het iconische You Can't Always Get What You Want. Williams wordt omringd door uitstekende begeleiders. Het album werd live opgenomen in Ray Kennedy's Room & Board Studio in Nashville.

Persoonlijk hoor ik als Stones fanaat uiteraard liever de originele uitvoeringen en hoor ik ook liever Williams haar eigen songs zingen, zoals die op haar meesterwerk Car Wheels on a Gravel Road. Maar het is zonder meer een geslaagd project én voor een goede zaak.

Net als de meesten van U maakte ik kennis met de muziek van Lucinda Williams bij het uitkomen van haar meesterwerk Car Wheels on a Gravel Road uit 1998. Gekozen door Time Magazine als een van de beste honderd albums aller tijden.

Ze won al drie Grammy’s in haar bijna veertig jaar durende carrière. Muzikaal werd ze gevormd door de muziek van Bob Dylan, The Band, Skip James, Bukka White en Robert Johnson, maar ook door de muziek van Nick Drake (!). Ze nam zelfs zijn nummer Which Will op.

Betrekkelijk snel na haar zeer succesvolle dubbelalbum Down Where the Spirit Meets the Bone komt ze andermaal met een dubbelalbum, The Ghosts of Highway 20. Wederom uitgegeven op haar eigen platenlabel.

Het is bijzonder consistent album geworden. Haar vorige album vond ik mooi, maar de eerste cd was beduidend mooier dan de tweede. Twaalf van de veertien liedjes werden geïnspireerd door verschillende periodes en ervaringen uit het leven van Williams en worden allen verbonden door Highway 20, een snelweg die gedeeltelijk door Georgia en Texas loopt.

Ze vroeg Bill Frisell en Greg Leisz om mee te werken, twee van Amerika’s beste muzikanten. Een gouden keuze, want de heren werken vaak samen. Ze tillen het al hoogstaande repertoire naar een nog hoger niveau. Williams produceerde het album samen met haar man Tom Overby en Greg Leisz. In verband met optredens eind januari verschijnt het album al op 22 januari.

Overigens treedt Williams al heel lang op in Nederland. In 1989 was ze al te zien in de Effenaar. 27 januari treedt ze op in de grote zaal van Paradiso. The Ghosts of Highway 20 kan zondermeer gerekend worden tot het beste werk van Williams.

De interesse in folkmuziek begon al vroeg bij Lucy Farrell. Op haar tiende verjaardag werd ze door haar vader meegenomen naar een concert van Richard Thompson. Die ervaring leidde er uiteindelijk toe dat ze folk en traditionele muziek aan Newcastle University ging studeren. Intussen is de multi-instrumentaliste een grote naam in de Britse folkmuziek. Ze verkreeg vooral bekendheid als bandlid van The Furrow Collective, waarmee ze bekend en minder bekend traditioneel repertoire brengt. Helaas dateert het laatste volwaardige album Fathoms alweer van vijf jaar terug.

Maar gelukkig komt nu eindelijk haar langverwachte debuutalbum We Are Only Sound uit, wat eigenlijk al in de herfst van 2021 zou verschijnen. De zelf gecomponeerde liedjes werden over een periode van acht jaar geschreven. Die jaren gingen gepaard met levensveranderende gebeurtenissen, zoals het moederschap en breakups. "Ik denk dat deze thema's en ideeën universeel zijn", zegt ze. "Ze gaan ook voor andere mensen op. Ik vind het moeilijk om mijn gedachten onder woorden te brengen in zinnen - het is veel gemakkelijker om er doorheen te mijmeren in liedjes. Het is hoe ik door mijn gevoelens heen werk. Er zitten veel overpeinzingen in, maar zonder antwoorden”.

Dankzij een wederzijdse vriend mocht ze We Are Only Sound grotendeels opnemen in het middeleeuwse Much Wenlock Abbey, waar Gabrielle Drake al veertig jaar woonachtig is. Actrice Drake is de zus van de veel te vroeg overleden Nick Drake. Zij is al heel lang de hoedster van de muzikale erfenissen van haar moeder Molly en broer Nick. Bovendien is ze coauteur van het prachtige biografische boek “Remembered For A While” over haar broer Nick.

Voor de opnames mocht Lucy gebruikmaken van Nick’s gitaar en piano. De liedjes werden in een kamer in een take opgenomen. Naast producer Andy Bell (synthesizer, percussie) wordt ze omringd door fantastische muzikanten als Kris Drever (zang, diverse (bas)gitaren, synthesizer), Ben Nicholls (elektrische en staande bas), M G Boulter (pedal steel) en Thomas Lenthall (zang, piano, synthesizer).

Over het algemeen is de muziek erg ingetogen en dromerig en is Lucy’s stem kristalhelder. Door het gebruik van de elektronica klinkt af en toe de invloed van Lau door (Snows Blowing Wild). We Are Only Sound is een bijzonder overtuigend debuut, wat ongetwijfeld tot mijn favoriete folkalbums van 2023 zal gaan behoren. Deze maand maart toert Lucy door het Verenigd Koninkrijk, hopelijk zal ze ook ooit in Nederland te zien zijn. Vinylliefhebbers zullen iets langer geduld moeten hebben, want de lp versie verschijnt in mei.

Ruim drie jaar geleden debuteerde de uit Southampton afkomstige singer-songwriter Lucy Kitchen met het voortreffelijke Waking. Direct bij de allereerste beluistering werd ik gegrepen door haar liedjes gebracht in het folkidioom, vooral door haar herkenbare warme, licht hese stem.

De liedjes werden fraai door haar ingekleurd op fluit, klokkenspel, melodica en percussie, maar ook nog door haar kenmerkende akoestische gitaarspel. Verder nog ondersteund door viool, cello en bas. De teksten waren vooral positief, zoals het schitterende Blue Eyes, een ode aan haar partner.

Haar nieuwe album Sun to My Moon had bij mij wat meer tijd nodig om onder de huid te kruipen. De liedjes zijn deze keer iets eenvormiger, hebben ze bovendien een iets andere sfeer, daarnaast is de inkleuring iets anders. Deze keer is er ook ruimte voor piano, elektrische gitaar en pedal steel. Vooral het laatste instrument geven de songs een iets meer droevige toon, de liedjes hebben een iets meer serieuzer karakter.

De teksten van veel liedjes kunnen gezien worden als therapie, want de afgelopen tijd ging Lucy door een moeilijke periode. Hollow werd geschreven nadat ze een auto ongeluk had gehad, gelukkig vielen de verwondingen mee, maar een korte tijd later werd er bij haar het post traumatisch stress syndroom gediagnosticeerd. Daarnaast overleed een dierbare oom van haar. Hierover doet ze verslag in Searching for Land.

Gelukkig is het niet alleen maar droefenis wat de klok slaat. Zo gaat afsluiter Charis over haar dochter, althans het eerste couplet, de rest kan op iedereen van toepassing zijn. De meeste songs borrelen eerst al een tijdje in haar hoofd, voordat ze werkelijk gestalte krijgen, zo ook Summer Queen. Het ontstond tijdens een reis eind september, door een woud en langs de kust. Het beschrijft het magische gevoel, wat ze toen voelde : “Summer she’s returned to me, all liquid gold and hazy green”.

Zoals ik al aangaf heeft het album wat meer tijd nodig om te overtuigen, maar degene die Waking reeds in bezit hebben, gaan dit album zeker ook weer omarmen.

Deze talentvolle 25-jarige singer-songwriter uit Derby is intussen met I Dreamt I Was A Bird toe aan haar derde album. Voorgangers Adelphi Has To Fly en Single Flame mochten al rekenen op de nodige lovende kritieken. Daarnaast sleepte ze diverse prijzen in de wacht. Toch had ik na die eerste twee albums het idee, dat Lucy tot veel meer in staat moest zijn.

I Dreamt I Was A Bird werd net als de voorgangers geproduceerd door Stu Hannah, bekend van het zeer interessante folkduo Megson. Zijn rol is erg groot. Hij bespeelt, net als Lucy zelf, een groot aantal instrumenten. Bovendien schreef hij mee aan het wonderschone Song For Lola, handelend over een toevallige ontmoeting.

Een aantal van Lucy’s teksten zijn geëngageerd en soms zelfs politiek getint. Regelmatig gaat het over bestaande personen. Zo is de hoofdpersoon in Ode to Whittaker Brown haar eigen moeder. Ze werd geboren onder erbarmelijke omstandigheden. Whittaker’s ouders waren door de tweede wereldoorlog dakloos geworden. De muzikale instrumentatie van dit lied verraadt de invloed van John Martyn.

Nog een voorbeeld van erbarmelijke omstandigheden is te vinden in het waargebeurde Connie and Bud. Zij waren een pas getrouwd stel uit Wales, dat in de jaren vijftig trachtte te overleven door in een auto te wonen. De auto was niet eens hun eigendom, maar van de garage waar Bud werkte. Dat gebeurde overigens zonder medeweten van zijn baas.

Niet alle liedjes zijn zo waarheidsgetrouw. Zo zou Daniel and the Mermaid volgens familie overlevering het verhaal vertellen over een van haar oudooms en diens broer, die een zeemeermin zouden hebben gevangen op het Isle of Mull. De titel van het album werd ontleend aan een regel van dit lied.

Naast eigen nummers is ook een geweldige vertolking te vinden van de zeer bekende kinderballade Lord Randall. Ze trekt op bijzonder knappe wijze deze traditional naar zich toe en kan het zich gemakkelijk meten met de tot nu toe bestaande versies. Een van de meest indrukwekkende songs is Lion, waarin ze op fenomenale wijze wordt begeleid door het beroemde Brighouse & Rastrick Brass Band.

Het is een goed voorbeeld van waardoor het album vooral wordt gekenmerkt; de onderhuidse spanning en dynamiek. I Dreamt I Was A Bird is beduidend consistenter dan haar voorgangers en laat voor de eerste keer horen tot waar Lucy werkelijk toe in staat is. Lucy zou zo maar eens het mooiste folk album van het jaar gemaakt kunnen hebben.

Luisa Ortwein groeide op in Hessen, een deelstaat in het midden van Duitsland. Vervolgens studeerde ze in Hamburg aan de Universiteit, maar woont tegenwoordig in de bruisende culturele metropool Berlijn. Haar eerste twee uitstekende albums One Youth Ago en Never Own bleven in Nederland helaas onder de radar. Het laatstgenoemde album werd trouwens gedeeltelijk in Londen opgenomen op een lichtschip. Op die eerste twee albums combineerde ze popmuziek met folk elementen en elektronica. Haar liedjes op New Woman vertonen duidelijke invloeden met muziek uit de jaren zeventig en tachtig. Denk hier bijvoorbeeld aan Fleetwood Mac en Sade. Die worden vermengd met hedendaagse popinvloeden van onder andere The War On Drugs en Christine and The Queens. De titel verwijst niet alleen dat ze tegenwoordig meer volwassen oogt. De titel song heeft een duidelijke feministische inslag. Door de hedendaagse vrouwenbewegingen vond ze de moed clichématige seksuele bewoordingen over vrouwen in de muziekindustrie aan te kaarten zoals bijvoorbeeld : the "girl with the guitar," "the lovely voice," "the muse," the "delicate fairy." Daarnaast vormen de liefde en verdriet belangrijke onderwerpen. Luisa beschikt over een hese, voor mij onweerstaanbare stem, die vooral in meer ingetogen liedjes volledig tot zijn recht komen. Om deze reden behoren I Forget You, Long Lost Friend en het uiterst sobere To Let You Go voor mij tot de hoogtepunten. Ortwein is niet een alleen een begenadigd zangeres, maar is daarnaast een uitstekend multi-instrumentalist. Die ingetogen liedjes zorgen voor een goede afwisseling met de nodige, heerlijke uptemponummers. Ortwein toerde in het verleden al met artiesten als Xavier Rudd en The Paper Kites. Wellicht wordt het uitstekende New Woman nu hier wel opgepikt en kan ze hier gaan toeren.

Een van de best bewaarde geheimen uit Australië is het duo Luluc, bestaande uit Zoë Randell en Steve Hassett. Geformeerd in Melbourne in 1999 en bracht tot nu toe drie prachtplaten uit. Mooi nieuws is dat het schitterende debuut Dear Hamlyn eindelijk vanaf morgen op vinyl leverbaar zal zijn. Liedjes die Zoë schreef na het overlijden van haar vader. Ingetogen liedjes die geregeld de luisteraar niet onberoerd zullen laten, mede dankzij haar fraaie stem. De inkleuring is vaak subtiel, luister maar eens bijvoorbeeld naar Abigail & the Whale (The Blue Queen of the Deep).