Fan van het eerste uur van Nits wil ik mijzelf toch wel noemen. Reeds in de jaren zeventig was ik al getuige van hun liveoptredens. Een enthousiaste en frisse popband, opgericht door twee studenten aan de Gerrit Rietveldacademie, Henk Hofstede en Alex Roelofs, die hun eerste bekendheid kreeg met hun aanstekelijke single Tutti Ragazzi.

Een paar jaar later volgde de grote doorbraak met Nescio, afkomstig van het geweldige album Omsk, waarop ook een verwijzing naar de beeldende kunst was te vinden in de vorm van A Touch of Henry Moore.

In de jaren tachtig verschenen nog andere prachtalbums als Henk, en hun bekendste album In the Dutch Mountains. En een tweetal niet te versmaden ep’s, Kilo en Hat, waarvan de laatste absoluut een heruitgave verdient. Hierdoor werd hun populariteit erg vergroot.

Anno 2017 is Nits nog steeds erg populair, getuige de uitvoerige tournee, die volgende week zaterdag start in de Mezz in Breda. De aparte hoes en de thematiek maakten mij uitermate nieuwsgierig naar Angst, een album waarop wij als fan vijf jaar moesten wachten.

Thema’s van het album zijn de bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog, de bevrijding nadien en observaties van het naoorlogse Nederland én Duitsland. Het Nederland van de wederopbouw, waarin de saamhorigheid groot was.

De tijd dat je buren nog goede vrienden waren en De Rijdende Rechter nog niet nodig was. Men begreep elkaar erg goed door alle leed wat men meegemaakt had in de oorlog. Het was ook de tijd van “Toen was geluk heel gewoon”. Het leven was nog eenvoudig en overzichtelijk, een televisiezender en piratenzender het REM-eiland. Op zaterdagavond netjes gewassen met het hele gezin voor de buis.

Deze nostalgische gedachten schoten door mijn hoofd bij het beluisteren van opener Yellow Socks & Angst. Dit nummer is gedeeltelijk vanuit Hofstedes invalshoek geschreven en deels door de ogen van zijn oma, Pieternel Wijsman.

Ook Henk koestert nostalgische gevoelens voor die tijd. Zaterdagavond voor de buis om Rudi Carell te kijken en een zorgzame oma, die een trui voor je breit. En oma ziet haar kleinzoon groot en daarna bekend worden en daardoor ontstaat er bij haar de angst dat hun band minder zal worden.

Het familieverleden van Hofstede ken ik niet, maar volgens mij is Radio Orange niet fictief. Het handelt over zijn moeder, die vijf jaar ondergedoken gezeten heeft in de oorlog en over Bevrijdingsdag. Cow with Spleen handelt over de afschuwelijke Hongerwinter van 1944, waarin ongeveer twintigduizend mensen stierven.

Ook muzikaal valt er zoals vanouds weer genoeg te genieten. Het artwork is prachtig vormgegeven. Op de binnenkant van de klaphoes staan de heren afgebeeld op het fabrieksterrein van Van Nelle. Koffie, het verbindingsmiddel bij uitstek tussen mensen in de jaren vijftig en zestig.

Het tekstboekje bevat twee polaroids gemaakt door Hofstede van zijn grootouders, die trots poseren met het album Tent. Verder bevat het foto’s gemaakt door zijn opa Henk Wijsman van de Torricellistraat in Amsterdam rond 1934.

Bijzondere vermelding verdient ook Paul Telman, voor de zoals altijd uitstekende geluidsopnames. Angst bevat interessante en persoonlijke observaties van de oorlogstijd en van het Nederland en Duitsland na de oorlog.

In mijn vorige recensie had ik het over storm “Henk”. Henk is ook niet alleen de voornaam van zanger Hofstede, maar ook de titel van een album uit het uitstekende, rijke oeuvre van Nits. Het eerste album trouwens in de samenstelling van het huidige trio. Net als de nodige van mijn generatiegenoten volg ik deze innovatieve band met een volledig eigen geluid sinds de jaren zeventig.

Even leek er op 16 mei 2022 een einde te komen aan het roemrijke bestaan van de Nits toen hun oefenruimte De Werf afbrandde. In die ruimte lagen instrumenten en archiefmateriaal opgeslagen, waaronder tapes van een nieuwe plaat, oude concertopnames en de Fender Jazzmaster van Hofstede. In een gesprek met het Parool noemde Hofstede De Werf hun laboratorium. Een plaats waar ze hun creativiteit konden ontplooien, maar ook een plaats die in de loop der jaren zeer vertrouwd was gaan aanvoelen en een soort huisje boompje beestje gevoel creëerde.

De titel van de nieuwe EP Tree House Fire lijkt voor mij daarvan afgeleid. Dat de verwoesting van hun oefenruimte centraal zou staan in de songs was onvermijdelijk. De aanblik op die bewuste maandag in mei 2022 moet voor het trio verschrikkelijk zijn geweest. De opener Month of May beschrijft die dag, het lied eindigt met de woorden :

“On a Monday morning
In the the morning of May
In the cruel month of May”

Maar ook het volgende, bijzonder fraaie Big Brown Building Burning blikt terug op die fatale maandag. De kers op de taart vormt hier voor mij de achtergrondzang van Sacha de Bruin, Jane Bordeaux en Sheena Tchai. Ze zijn ook te horen op The Tree en The Bird. Ook in de overige songs dreunt de fatale maandag door en is melancholie troef. Opvallend gegeven is dat de eerste vier tracks vastgelegd zijn door Joeri Saal en niet door hun vaste geluidsman Paul Telman. De ramp heeft duidelijk het beste in de heren bovengehaald, met als schitterend eindresultaat Tree House Fire. Zelf omschrijven de heren de afgelopen periode op hun website nog wel het beste :

“The fire took everything.
The fire gave us this album.
The tree is still standing.
The bird is still singing.”

Ook anno 2024 is het sympathieke trio nog steeds springlevend en vieren ze dit jaar hun 50ste verjaardag ook met een Europese concerttour getiteld NIT50.


NIT50 Tour onder andere :

21-02 GOIRLE :Jan van Besouw
15-03 BORGERHOUT : Roma
13-04 AMSTERDAM : Carré LAATSTE TICKETS
14-04 AMSTERDAM : Carré
20-04 BRUSSEL : AB UITVERKOCHT

Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Geestelijk vader van NO blues is Rob Kramer van productiehuis Oost-Nederland. Overigens stond in Deventer ook ooit de wieg van The Kyteman Orchestra. Rob Kramer vroeg Ad van Meurs (gitaar), de Palestijn Haytham Safia (ud) en Anne-Maarten van Heuvelen (staande bas) te onderzoeken of er eventueel een combinatie mogelijk was tussen folk en blues met Arabische muziek.

Al spoedig vonden ze die en gaven het de naam Arabicana. Voor het opnemen van het debuutalbum Farewell Shalabiye werden ook nog de Soedanees Osama Eleegi (percussie) en Ankie Keultjes (zang) gevraagd. Het album was direct succesvol en alles verliep goed, totdat rond het verschijnen van Hela Hela onderling problemen in de relationele sfeer ontstonden. Bovendien verliep de erop volgende tournee minder succesvol dan gewenst.

Even leek het erop dat de handdoek geworpen zou worden, maar toch men ging door, omdat men vond dat er nog genoeg te ontdekken was in de Arabicana. Zo verscheen er dus weer met de gebruikelijke tussenpose van twee jaar het vijfde album Kind of NO blues. Dit keer zelfs een dubbelalbum, meer experimenteel van aard, want elektronica doet hier zijn intrede.

Uiteraard werd ook weer gebruik gemaakt van gastmuzikanten. Zo werkten ze ooit samen met iemand als Tracy Bonham of een geweldige muzikant van Nederlandse bodem als Sjoerd van Bommel. Het tienjarige jubileum wordt gevierd met de release van Oh Yeah Habibi. Anne-Maarten vindt dat ze op de nieuwe cd dichter bij zichzelf zijn gebleven, de liedjes meer uitgekristalliseerd zijn en een meer coherent geheel vormen. En dat ben ik volledig met hem eens.

Dit keer geen gastmuzikanten, dat was ook niet nodig. Het is een verzameling sterke songs, allemaal door henzelf geschreven. Er zitten enkele politiek getinte liedjes tussen, geïnspireerd door de tragische gebeurtenissen rond Charlie Hebdo. Zo handelt Gods Move over religie en Exodus en The World Keeps Turning over het zeer actuele thema vluchtelingen. Het jubileum wordt gevierd met de cd-release op 8 oktober in de stad waar het ooit begon, Deventer.

Voor Ad en Ankie is dit overigens niet het enige jubileum. Op 21 december viert The Watchman hun 25-jarige jubileum met een optreden, uiteraard in Mijnheer Frits en met als het goed is de release van een fonkelnieuw album.

Als er iemand is die zou moeten weten hoe een goede popsong in elkaar steekt, dan zou dat de Amsterdamse zanger, singer-songwriter, producer en arrangeur Diederik Nomden moeten zijn. Hij ontrafelde immers samen met Analogues collega Bart van Poppel noot voor noot de iconische albums Sgt. Pepper’s Lonely Heart Club Band, Magical Mystery Tour, The White Album en Abbey Road van The Beatles.

In de documentaire die ik over The Analogues zag, kwam naar voren hoe goed gehoor Nomden heeft, hij herkende moeiteloos ieder instrument in de liedjes van The Beatles. Maar dat maakt iemand nog niet zelf tot een goede singer-songwriter.

Parallel Universe is intussen zijn derde soloalbum. Het eerste verscheen in 2012 op Excelsior onder de artiestennaam Royal Parks, twee jaar terug in eigen beheer Wingman Returns. Die twee vorige albums ken ik overigens nog niet.

Zoals verwacht is de invloed van The Beatles duidelijk aanwezig, maar niet zo groot als ik vooraf verwachtte. Met name is die herkenbaar in de McCartney achtige uithalen en regelmatig in de koortjes. Op Parallel Universe draait het om keuzes maken en de consequenties van die keuzes dragen.

Nomden heeft het album, net als de voorganger, grotendeels in zijn eigen studio zelf geschreven, gearrangeerd, ingespeeld, opgenomen, geproduceerd en gemixt. Wederom kreeg hij hulp van Victor Meijer. Hij was verantwoordelijk voor een aantal strijkarrangementen, 2 co-writes en de compositie Masquerade. Ook deed hij een beroep, zoals wel vaker, op Douwe Bob, wat resulteerde in Take It or Leave It.

Voor het uitvoeren van zijn orkestrale arrangementen kon hij rekenen op klassieke musici als Doriene Marselje (harp), Merijn van Prooijen (contrabas) en de strijkers van het Dutch String Collective (o.a. Marieke de Bruijn) en de violistes van Fuse (Emma van der Schalie en Julia Philippens). De Amerikaan Tom 'Bones' Malone werd ingeschakeld om het nummer Piece Of The Pie van scheurende blazerssectie te voorzien.

Door de gevarieerde instrumentatie en de uitstekende composities houdt Parallel Universe moeiteloos de aandacht van de luisteraar vast en heeft het bovendien een verslavende uitwerking. Samen met Bertolf Lentink en Yorick van Norden vormt Diederik Nomden de Nederlandse voorhoede van artiesten, die invloeden van de popmuziek van de late jaren zestig en beginjaren zeventig omzetten naar moderne popsongs.

Tien jaar geleden verscheen het experimentele album Mirrored van Battles, met daarop de bekende single Atlas. De drumpartij uit dit nummer schoot door mijn gedachten bij het horen van het reeds vrijgegeven The King van Nordmanns tweede album The Boiling Ground.

Het instrumentale kwartet uit Gent zit duidelijk in de lift, want ze tekenden onlangs een platendeal bij V2 België. Mattias De Craene (saxofoon), Edmund Lauret (gitaar), Dries Geusens (bas) en Elias Devoldere (drums) spelen alle vier in talloze projecten, maar hadden toch nog genoeg energie en ideeën om hun debuutalbum Alarm! uit 2015 te overtreffen.

Wie niet bekend is met hun muziek, zit ongetwijfeld direct bij de eerste beluistering op het puntje van zijn stoel. De muziek zit razend knap in elkaar. De saxofoon is meestal het leidende instrument, soms klinkt die tegendraads, maar soms ook gevoelig of dromerig. De drumpartijen zijn veelal energiek.

Het repertoire is erg gevarieerd. Naast spannende uptempo tracks is er ook plaats voor twee fraaie ingetogen nummers als Dover en Joe. De opvallende hoes werd gemaakt door Bruggeling Sammy Slabbinck, die eerder al artwork maakte voor Leonard Cohen.

Ook muziekliefhebbers, die nooit naar instrumentale muziek luisteren, raad ik aan toch eens een poging te wagen, want The Boiling Ground is een intrigerende plaat.

Nordmann - The King (album teaser) - YouTube

Eind januari verscheen Set Sail, het dertiende album van North Mississippi Allstars, al digitaal. Hierdoor had ik ruimschoots de tijd om te wennen aan de nieuwe schijf. Waar dat echt aan lag, geen idee, maar in eerste instantie wilde de songs me niet echt beklijven. Misschien was het omdat ik onbewust gehoopt had op een meer avontuurlijker album als bijvoorbeeld World Boogie Is Coming.

Deze keer werken frontmannen Luther en Cody Dickinson voor het eerst samen met zanger Lamar Williams, Jr. Hij is net als Dickinson broers zoon van een beroemde vader. Lamar Sr maakte lang geleden furore als bassist The Allman Brothers Band en overleed reeds op vierendertigjarige leeftijd. Ook aan boord is de zeer ervaren contrabassist Jesse Williams (oa Maria Muldaur, Ruth Brown, Susan Tedeschi, Henry Butler en Ronnie Earl). Hij zal trouwens ook mee op tournee gaan.

De vocale ondersteuning door Williams is erg prettig, want Cody en Luther zijn geen bovenmatig goede zangers. Het best vind ik de zang het best tot zijn recht komen in See the Moon, met name door de soulvolle bijdrage van Sharisse Norman.

Een wat vreemde eend in de bijt is door een andersoortige productie, het eveneens soulvolle met blazers opgesierde Never Want to Be Kissed. Het wordt gezongen en is meegeschreven door soullegende William Bell. Bell verraste zes jaar terug nog vriend en vijand met het ijzersterke This Is Where I Live.

De derde generatie Dickinsons staat trouwens ook al aan de poort te rammelen. Luthers dochters Lucia en Isla Belle zingen mee op het ingetogen Didn’t We Have a Time en afsluiter Authentic.

Set Sail vliegt nergens uit de bocht, is wat aan de makke kant, maar wel altijd relaxed. Misschien had een wat kruidigere productie, net als op hun meesterwerk World Boogie Is Coming, het repertoire meer recht gedaan.

North Mississippi Allstars live :

06-06 AMSTERDAM : Paradiso Noord, Tolhuistuin

In 2017 vond Wyatt McSpadden een oud, totaal vergeten filmrolletje uit 1996 met foto’s van de leden van North Mississippi Allstars. Hij zocht contact met Cody en Luther om die foto’s te delen. Deze mooie foto’s riepen een hoop herinneringen bij hen op en vormden de inspiratie voor hun nieuwste album Up and Rolling. Niet alleen herinneringen, maar riep ook vragen op als hoe klonk de muziek die avond in 1996? Maar ook hoe klonk de muziek op de radio uit die tijd?

De songs handelen over vier families van muzikanten uit Mississippi over de periode van drie generaties. Voor het opnemen van de liedjes werd alles uit de kast gehaald. Men deed een beroep op een aantal grote namen, waaronder Charles Hodges (Hammond), Mavis Staples (zang), Otha Turner (zang), Cedric Burnside (zang en gitaar), Duane Betts (gitaar) en Jason Isbell (zang en gitaar).

Het album bevat een combinatie van eigen songs en uitgekiende covers. Onder die covers gedreven vertolkingen van What You Gonna Do? van Pops Staples, Mean Old World van Walter Jacobs (AKA Little Walter), Peaches en Out on the Road van RL Burnside en Lonesome in My Home van Junior Kimbrough. De laatst genoemde twee werden overigens al eens geëerd op hun de klassieker World Boogie Is Coming.

Opener Call That Gone had overigens vanwege de nadrukkelijk aanwezige fluit niet misstaan op dat album. Een Allman Brothers tintje krijgt Mean Old World door de gitaar van Duane Betts, zoon van Dickey. Up and Rolling is moderne blues, rock en gospel, diep geworteld in de muziek van zuiden van de Verenigde Staten en vormt een nieuw hoogtepunt in hun oeuvre.

North Mississippi Allstars live:

19-10 UTRECHT: Ramblin Roots Festival

De carrière van de gebroeders Dickinson startte beginjaren negentig met de formering van de groep DDT. Die groepsnaam was niet afgeleid van het bestrijdingsmiddel, maar van de achternamen van de groepsleden, Dickinson, Dickinson en Taylor. De groep bleef onbekend, ook bij mij. De broers Dickinson hadden trouwens een beroemde vader, Jim, die in 2009 overleed. Hun carrière kwam pas echt van de grond in 1996 toen ze, samen met Chris Chew, North Mississippi Allstars begonnen. Luther Dickinson is de meest begaafde, creatieve en bedrijvige van het drietal. Hij bracht mei vorig jaar een prachtig akoestisch instrumentaal album uit, getiteld "Hambone's Meditations", geïnspireerd door de muziek van John Fahey. Ook richtte hij in 2012 een folkgroep op, The Wandering, die verder bestaat uit de dames Valerie June, Amy Lavere, Shannon McNally en Shardé Thomas. Zij brachten vorig jaar het album "Go On Now, You Can't Stay Here" uit. Daarnaast maakt hij ook nog deel uit van South Memphis String Band en toerde hij van 2007 tot 2010 als gitarist van The Black Crowes. Met "World Boogie Is Coming" is North Mississippi Allstars toe aan haar negende studio-album. De groep maakt met blues doordrenkte rockmuziek, vergelijkbaar met de muziek van The Black Keys en The Jon Spencer Blues Explosion . Op dit album staan onder andere covers van R.L. Burnside en Junior Kimbrough, muziek waarmee ze opgroeiden. Ook muzikanten waarmee ze ooit het podium mochten delen. Twee van de veertien kinderen van R.L. Burnside, Duwayne en Garry, spelen mee op dit album. In de eerste twee nummers maakt Robert Plant, een groot voorbeeld van de band, zijn opwachting. Op deze nummers bespeelt Plant op overtuigende wijze de mondharmonica. Wel gedurfd om te openen met een instrumentaal nummer. Aardige opwarmertjes. Echt loos gaat het daarna voor mij, in traditional "Rollin 'N Tumblin", een song met een Black Keys-groove en heerlijk gitaarwerk. Vervolgens belanden we bij een andere traditional, "Boogie", wat een zeer swingende versie krijgt. Een van de hoogtepunten van het album. "Snake Drive" van R.L. Burnside, krijgt een heel moderne uitvoering, zeer knap gedaan, maar niet echt aan mij besteed. Mijn favoriete nummer op het album is de cover van Junior's Kimbrough "Meet Me in the City". Prachtig en ingetogen uitgevoerd. Het door Luther Dickinson zelf geschreven "Turn Up Satan" behoort ook tot de betere nummers op het album. Heerlijk opzwepend nummer, dat meer richting rockmuziek gaat, met prachtig inventief gitaarwerk aan het einde van de song. "Shimmy" van Othar Turner wordt opgevrolijkt door een heerlijk fladderende fluit. Het nummer gaat naadloos over in "My Babe" van Willie Dixon. "World Boogie" van Bukka White doet zijn naam alle eer aan. Boogie van de bovenste plank. "Goin' to Brownsville" valt op door het mooie gitaarwerk. "I'm Leaving" van Junior Kimbrough krijgt een gloedvolle vertolking, waaruit duidelijk blijkt dat ze met deze muziek zijn opgegroeid. "Jumper On the Line" van R.L. Burnside krijgt een spannende, tien minuten durende vertolking. Naast de normale cd-uitgave bestaat er een uitgave met vijf bonustracks. Twee van die nummers zijn akoestisch . Ze doen niet onder voor de rest van het gebodene. Deze nummers zijn echter niet echt vergelijkbaar met het overige materiaal op dit album. Het album werd door de broers zelf geproduceerd. Het is een moderne blues- en rockalbum geworden, waarin de voorliefde voor de oude blueshelden doorklinkt. Van harte aanbevolen.

Vorige maand doorbrak het Zwitserse trio The Young Gods een stilte van negen jaar met hun nieuwe album Data Mirage Tangram. Drummer en percussionist hiervan is sinds jaar en dag Bernard Trontin. Samen met zanger en tekstschrijver Simon Huw Jones van And Also the Trees vormt hij daarnaast het project November.

Twaalf jaar geleden zong Jones een compositie van Trontin in. Direct voelde de twee de chemie en magie van het samenwerken, het resulteerde uiteindelijk in het goed ontvangen debuutalbum November. Helaas moesten we vervolgens twaalf jaar wachten op een opvolger. Het was het wachten absoluut de moeite waard.

Meteen werd ik gebiologeerd meegezogen door de afwisselende, atmosferische muzikale landschappen. In tegenstelling tot bij The Young Gods is Trontin hier voor bijna alle muziekinstrumenten verantwoordelijk. Alleen de cello in Run with the Deer en Beowa wordt bespeeld door Sara Oswald.

De intrigerende teksten zijn allen van de hand van Jones. Regelmatig zal zijn manier van declameren bij menig luisteraar Nick Cave in gedachte roepen. De chemie tussen de twee is overigens nog lang niet uitgewerkt, integendeel.

De fraaie cover is een schilderij van Ulrik Møller. Het album wordt geleverd met een verzorgd tekstboekje. Normaal gesproken neem ik uitspraken in een persbericht als “dit is een heel bijzonder album” met een grote korrel zout en voor kennisgeving aan.

In dit geval zijn ze wat mij betreft bij het Nederlandse label Gentlemen Recordings terecht trots dat ze November 2nd mogen uitbrengen, want het is een prachtplaat. Het album is te koop op bijgaande link :

NOVEMBER – Gentlemen Recordings - gentlemenrecordings.com