De eerste beluistering van Wingman Returns was een taaie sessie. Het album hapt niet lekker weg, de muziek is donker en sober opgezet. Omdat ik een fan van zijn eerste plaat onder de naam Royal Parks ben en zeer van zijn stem geniet, tweemaal in het voorprogramma van The Maureens, heb ik doorgezet, waar ik bij menig ander waarschijnlijk had gedacht, laat maar.

Die gedachte is beloond, want met iedere luisterbeurt ontdekte ik nieuwe pareltjes, prachtige stukken en melodieën. Wingman Returns staat er vol mee. Aanvankelijk was mijn indruk dat Nomden teveel leunde op jaren 70 singer-songwriters, die ik, nog steeds, veel te ingewikkeld vind doen. De herbeluistering leerde hoeveel Paul McCartney terug komt. Met name de Paul van de zwaarder aangezette ballades als 'My Love' en een viool gedreven nummer als 'Eleanor Rigby'. Nomden toont zich schatplichtig, zonder in herhaling te vallen. Dit is overduidelijk zijn muziek, kracht en eigen kwaliteit. Iemand wiens geluid ook een paar keer terug komt, is Tim Christensen. (Ook hij maakte geen nieuwe solo plaat sinds 2012.) 'I Do', met een mellotron erbij, zou zo op 'Superiour' kunnen staan.

Met Wingman Returns laat Diederik Nomden wederom zien op welk hoog niveau hij zijn songs schrijft. Een ware songsmith. Met het verlaten van de de indiepop/rock, de Johan kant, kleurt Nomden zijn muziek nog serieuzer in dan voorheen. Stap daar overheen, want Wingman Returns is een potentiële klassieker in de Nederpop. Een plaat die ik vaak zal draaien, tot dat ik begin oktober weer bovenin de Ziggo Dome zit en van The Analogues' integrale uitvoering van 'Abbey Road' ga genieten, met ongetwijfeld weer een grote rol voor DIederik Nomden.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een prima plaat die zijn rijkheid per draaibeurt prijsgeeft. Er gebeurt heel veel op dit mini album. Misschien wel teveel voor sommigen. Voor mij toont het aan hoe goed Nore is en hoe goed het alle ideeën in elkaar laar vallen, zonder bestudeert over te komen. Het album ademt en leeft.

De eerste twee platen van Nouveau Vélo deden mij niet zo veel. Dat veranderde met de derde plaat. Waarom kan ik niet goed uitleggen. Feit is dat ik direct bij het eerste nummer met gespitste oortjes zat te luisteren en dat dat niet ophield door de plaat heen.

Ik zal hier niet schrijven dat Bogland een uitzonderlijk goede plaat is, daarvoor klinkt alles toch net te bekend. Wel weet de band bijna zestig jaar pop historie, laat ik zeggen van Del Shannon via The Cure naar The Maccabees, te vatten in twaalf eigentijds klinkende songs die voldoende eigens en heel veel ruimte in de mix bevatten. Het basis geluid is helder, fris, terwijl op het juiste moment een ronkende gitaar binnen suist of een keyboard, hoe elementair ook bespeeld.

Het resultaat is een uitermate prettig beluisterbaar album, dat misschien niet uitblinkt, zoals bijvoorbeeld Canshaker Pi and Global Charming dit jaar wel deden, maar wel een uiterst prettige toevoeging is aan mijn gestaag uitdijende verzameling Nederlandse alternatieve rockbands. In tegenstelling tot in de sport kan, strikt genomen, de muziek zonder middenmoters, maar ik had Boglands niet graag willen missen. Het is gewoon een prima plaat.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Prettige kennismaking met deze Brabantse band. De gitaar rock beweegt zich op een prettige wijze tussen de new wave/punk van eind jaren 70 en de jaren 80, gecombineerd met meer moderne indie rock. Er zijn geen hoogstandjes, gewoon lekker spelen rond een riffje en gaan, met hier en daar een leuke vondst en lekker vocalen.

De plaat is een tijdje blijven op de stapel met nieuwe releases waar ik zeker nog eens naar moest kijken, maar het kwam er maar niet van. Nu de band deze herfst uitgebreid door het land gaat toeren met Moss, is dat een mooie gelegenheid om er toch nog eens bij stil te staan. Het frisse geluid op Reflections spreekt mij uiteindelijk uitzonderlijk aan en weegt op tegen het feit dat misschien niet alles even origineel is. In die zin ben ik zeker een voorstander om iets goed, op eigen wijze, opnieuw in te vullen. Alleen op die manier gaan dingen uiteindelijk voorwaarts.

Waar de band overtuigt, is de manier waarop hij met het licht en het donker speelt. In de songs waar de stemming vaak donker is, klinkt de gitaar vaak hoog en zuiver en binnen het album door het contrast tussen songs als 'Day At Work' en 'A Reflection'. Tel daarbij op dat de productie van Jan Schenk zorg draagt voor voldoende lucht binnen de songs en er is sprake van een album dat bijzonder aangenaam is om naar te luisteren.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Voor mij een kennismaking met Noveller. Dat heeft het voordeel van met een fris oor kunnen luisteren, al moet ik zeggen dat de plaat mij bijna geruisloos voorbij ging. Pas toen ik een keer de tijd nam om serieus met volle aandacht te luisteren, begon er iets van aanknopingspunten te ontstaan.

Voorop gesteld ben ik niet tot nauwelijks van de instrumentale platen. Het boeit me niet voldoende doorgaans. In die zin ben ik een echt liedjes mens. Er moet een "meezing" moment zijn, dat hoeft niet persé letterlijk te worden genomen overigens. Innerlijk werkt ook prima.

Eenmaal luisterend viel mij op dat het heel makkelijk is om beelden te zien bij een aantal nummers. Grote, dramatische landschapsbeelden aan het begin van een film bijvoorbeeld. Verder hoorde ik veel wat mij aan twee instrumentale platen uit de jaren 70 deed denken, die ik vroeger wel veel heb gespeeld: 'Tubular Bells' en 'In Search Of Ancient Gods' van Absolute Elsewhere. Elementen uit die platen komen hier gewoon voorbij in het geluid of de manier van spelen. Erg? Nee, helemaal niet. Ik heb de laatste plaat zelfs weer eens uit de kast gehaald. Misschien wel voor het eerst deze eeuw.

Verder valt mij op hoe inventief met geluid van Sarah Lipstate is. Telkens weer een ander geluidje dat door het totaal beeld heen komt. Inventief en gewoon goed gedaan.

Conclusie: het blijft een instrumentale plaat, maar ik kan hier goed naar luisteren. De sfeer werkt voor mij.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Zit de wereld te wachten op nog een neo-folk album van een man met een opvallend hoge stem? Deze vraag stel ik mijzelf steeds regelmatiger, merk ik. Enter Bathing Dreams van de Welshman die onder de naam Novo Amor een EP de wereld inslingert. Mijn eerste indruk was, nee, dit is er (weer) een teveel, maar ben daar op terug gekomen. Ik geef het een tweede kans, omdat Bathing Dreams toch een aantal dingen laat horen, die mij bevallen.

De indruk die het album uiteindelijk op mij achterliet is dat van een sprookje. Als volwassene kijk ik terug op veel van die verhalen met een verbazing over de wreedheid van karakters in die sprookjes, als kind voelde ik vooral de spanning van het verhaal (en waarschijnlijk de gevoelde zekerheid dat mij dat nooit zou overkomen). De sfeer in de muziek is gewoon te mooi om waar te zijn. De lichtheid van het bestaan is te draaglijk. Die lichtheid zit al in de cover art. Het is alsof ik het aura van het bos in de achtergrond nevel zie hangen voordat de lucht blauw wordt.

De stem van Ali John Meredith-Lacey, hij is Novo Amor, gaat op een volledig album wellicht tegen staan, maar voor nu krijgt zowel hij als Bathing Beach het volledige voordeel van de twijfel. De muziek op de EP is gewoon mooi en regelmatig zeer fraai ingevuld op het randvlak van neo-folk, dreampop en singer-songwriter. De toekomst gaat uitkomst brengen, want het debuut album van Novo Amor staat gepland voor komende jaar.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Heiress is een album dat zwelgt in sfeer door een sprookjesachtig muzikaal landschap te presenteren waarvoor de hoge stem van Novo Amor's Ali John Meredith-Lacey bij uitstek geschikt is.

Ik maakte dit voorjaar kennis met Novo Amor via de EP Bathing Beach. De vier nummers hadden zeker een zekere schoonheid, maar ik betwijfelde ten zeerste of ik hier een hele plaat van zou trekken. Binnen een aantal maanden mocht ik de twijfel al testen. Wat blijkt? Het is geen enkel probleem. Wellicht dat het aardse van Ed Tullett, een singer-songwriter waar ik nog geen muziek van ken, Heiress voldoende met twee benen op de grond houdt. Meredith-Lacey heeft zeker de neiging weg te zweven.

Hun samenwerking levert een mooie plaat op. Sterk is het verkeerde woord bij zoveel delicaat gemusiceer. Het is de akoestische gitaar die stevig wordt bespeeld. Deze zorgt voor de ondertoon van Heiress. Daaromheen zijn veel zwevende geluiden en sfeerstukken gelegd. Samen werkt het wonderwel goed. Op de juiste momenten drukt het duo even het volumepedaal in door middel van dynamiek in het spel of het toevoegen van enkele extra instrumenten. Deze afwisseling leidt tot een aangename luisterervaring.

Door Meredith-Lacey's zijn vergelijkingen met zangers als City and Colour, Bon Iver en Ásgeir mogelijk. Tullett's stem is donkerder, wat voor een mooie samenzang zorgt op een aantal punten op het album. Het is de eerste die dominant is voor het geluid van Heiress. Daar moet je wel tegen kunnen, hoog en ijl gezang.

Luisteren op de koptelefoon werkt het beste voor mij. Dan zuigen Novo Amor & Ed Tullett mij direct hun wereld in en zorgen voor een zeer aangename afleiding. Prima album dus.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Dit is toch wel een heel gladde plaat, maar wel een waar bijna alles op de goede plek valt. De dromerige zang die opgaat in de "hertaling" van traditionele muziek uit Indonesië en een beschaafde surf twang gitaar. Het heeft allemaal weinig te maken met Anneke Grönlohs hits van begin jaren 60, maar haar opvolger is wel opgestaan. Het heeft dezelfde soort weemoed die Paradiso en Soerabaja kenmerkten. Dat maakt dat de band de sfeer precies goed raakt.