De band blijft zich ontwikkelen, dat is duidelijk, alleen gaat het hier een richting op die ik helaas wat minder kan waarderen. De emo-elementen zijn toegenomen, vooral in de eerste helft van het album. Songs als 68, Babylon en Sons Of The Fallen Nation knallen nog wel lekker uit de speakers, maar verder is het materiaal niet heel erg sterk. Te veel melodieuze vocalen en te weinig brute riffs. Kwaliteit nog steeds in overvloed, maar de plaat is als geheel toch wel een stukje minder dan voorganger Pressure The Hinges. Bij de laatste drie songs gaat het album als een nachtkaars uit.

Uitstekend metalcore album. De band weet op overtuigende wijze bruut geweld te combineren met toegankelijke melodielijnen. Ook qua zang zit dit goed in elkaar: De zware grunts gaan mooi samen met de clean gezongen refreinen. Hier en daar een wat mindere track, zoals het te eenzijdige Janet's Planet en het weinig opzienbarende Vertigo, maar hoofdzakelijk zijn de songs erg sterk. Vooral de bombastische afsluiter Chorus Of Angels is erg mooi.

Zo zeg, dat komt even ongenadig met de deur in huis vallen, dit tweede album van het deense HateSphere! De moddervette, meedogenloos voortbeukende thrashmetal is direct verslavend en klinkt nog steeds optimaal goed. De plaat bevat slechts negen tracks (inclusief een kort intro), maar eigenlijk is het precies goed zo. Slayer's Reign In Blood duurt tenslotte ook amper een half uur...

Lekker rauw en ongepolijst debuut van deze deense metalband. Het geluid zit ergens tussen death- en thrashmetal in, met lekker onstuimige en opgefokte tracks. Het songmateriaal is hier nog niet zo aanstekelijk en memorabel als op latere albums, maar dat de band kwaliteit in huis heeft wordt al snel duidelijk.

Het gebruikelijke ruige beukwerk, niets meer en niets minder, van deze altijd betrouwbare deense thrashmetal-band. Het songmateriaal is min of meer uitwisselbaar met dat van alle eerdere albums en productioneel had één en ander wel iets warmer en minder kaal mogen klinken, maar gelukkig mag dat de pret amper drukken. De band klinkt in ieder geval nog steeds energiek en opgefokt genoeg.

En weer een moordend vette beukplaat van het deense HateSphere. De Slayer-achtige thrash-metal is ook ditmaal van niveau en blaast de meeste genregenoten genadeloos omver. Inclusief Slayer. Geen mindere track te bekennen, feitelijk. Het afsluitende Assassin blijkt een cover van Muse te zijn. Ik heb het er niet in teruggehoord, hahaha.

Er is weinig tot niets gesleuteld aan de formule, waarom zou men ook, dus ook dit nieuwe album van deze deense metalband staat weer vol met recht-voor-z'n-raap thrash-beukers, soms midtempo, vaak vol gas. De zang is niet overal even sterk en had soms iets zwaarder ingezet moeten worden, maar overtuigend is het allemaal ook ditmaal wel weer. Net als het vergelijkbare Grote Voorbeeld Slayer zal men waarschijnlijk tot het einde der tijden doorgaan met het maken van dit soort eenvormige maar wel direct herkenbare en fijne beukplaten.

De zang is ook nu weer één van de zwakke punten- deze had zwaarder en ruiger moeten zijn. Het past nu niet altijd even goed bij de overwegend uptempo thrash/ death metal van de deense band. Gezegd moet worden dat het songmateriaal ook niet van de bovenste plank is. Zodra het gas erop gaat is het allemaal prima te doen, luister maar eens naar het vette titelnummer, maar in de meer midtempo tracks slaat de verveling soms toe. Volgende keer beter, hopelijk.

Vorige week de band live aan het werk gezien in Patronaat te Haarlem, waar men oa het fijne Drinking With The King Of The Dead speelde. Later besefte ik dat ik dit album nog helemaal niet kende. Schandalig! Snel ingehaald dus. De mix van up- en midtempo thrashmetal klinkt even energiek en opgefokt als altijd, met ook ditmaal de zo kenmerkende botte maar beperkte zang en sporadisch een wat saaie track. Bepaalde nummers zeuren ook iets te lang door. Niettemin gaat de boel heerlijk los wanneer het gaspedaal wordt ingedrukt.

Een nieuwe plaat, een nieuwe zanger. Alweer! Het blijft een komen en gaan van vocalisten bij HateSphere. Voor de kwaliteit maakt het gelukkig weinig uit, want ook dit album is weer een schot in de roos. Geen zwakke songs en de hele plaat beukt heerlijk door. Wat een energie en wat een overtuiging. Productioneel had het nog wel iets beter gekund, vooral de drumsound is wat kaal, maar afgezien daarvan een topper in het genre.

Prima thrash-album hakt lekker door en kent vele goede songs. Soms wat voorspelbaar in de opbouw van de songs en de eentonige zang gaat op den duur wat vervelen, maar de lekker doorbeukende groove en de energie van het geheel maken veel goed.

Uitstekend album, wat mij betreft het beste werk tot nu toe. De nieuwe zanger bevalt mij ook wat beter. De songs zijn ook unaniem sterk, retestrak ingespeeld en moddervet geproduceerd. De beste song wordt tot het laatst bewaard: Oceans Of Blood.

Exodus-achtige oldschool thrashmetal, niet verwonderlijk aangezien Steve 'Zetro' Souza tot voor kort ook deze band voorzag van vocalen. Inmiddels is zijn plaats alweer een tijdje ingenomen door zijn zoon (!), die al net zo'n bizar stemgeluid heeft. Daar moet je van houden, ik ben er niet bepaald fan van, maar de muziek staat in ieder geval als een huis. Vooral in de snelle tracks, waar er gelukkig heel veel van zijn, klinkt Hatriot heerlijk fel en strak. Het midtempo werk is minder boeiend, maar die passages duren gelukkig nooit lang.

Prima oldschool thrashmetal in het straatje van Exodus, maar ik kan maar moeilijk wennen aan de zanger, niet geheel toevallig Cody Souza, zoon van Exodus-zanger Steve Souza. Hij heeft hetzelfde afgeknepen gillend speenvarken-geluid als zijn vader. De muziek verdient echt beter. Vooral het spetterende gitaarwerk is te gek. Het songmateriaal is niet heel bijzonder en er zijn geen tracks die echt opvallen, maar het is voldoende om boven het maaiveld uit te steken. Nu nog Souza jr. zien te dumpen.

Flinke bak teringherrie, een kruising tussen Fear Factory, Atari Teenage Riot en Wumpscut. Af en toe valt er in de chaos een echte song te herkennen, maar grotendeels raakte ik wat verdwaald in de onheilspellende soundscapes en bizarre samples. De band is een reïncarnatie van ...And Oceans, die soortgelijke vrolijke albums afleverde.

Wederom een makkelijk weghappend album van deze poppy punkrock band. Goed uitgevoerd, maar de songs zijn vlak en nogal uitwisselbaar. Hier en daar wat leuke tracks, maar als geheel is de plaat weinig memorabel. De ultra zoete zang gaat ook snel vervelen. Beste song vind ik het rustige en melancholische Disaster

Weinig opzienbarende poppy emorock, degelijk uitgevoerd maar heel vlak qua songmateriaal. Het luistert allemaal best lekker weg, maar geen enkele song maakt echt een blijvende indruk. Hopelijk zijn de albums hierna wat beter...

Het debuut van HDK was een spijkerharde, dichtgesmeerde metalplaat met invloeden van oa Strapping Young Lad. Op dit tweede album doet bandleider Sander Gommans het beduidend rustiger aan. Met overigens nogal wisselend resultaat. Het geluid neigt herhaaldelijk naar gothic rock, vooral die songs waarin zangeres Amanda Sommerville een hoofdrol vertolkt. Op zich niets mis mee, maar het songmateriaal is ditmaal niet zo pakkend en effectief als op het vorige album. De songs zwalken alle kanten uit. Hier en daar horen we nog wel een aantal sterke tracks en het geheel is wederom vakkundig uitgevoerd en geproduceerd, maar het album mist een eigen identiteit en is gewoonweg te wisselvallig om echt indruk te maken.

Keihard, snel en genadeloos voortbeukend modern metalalbum. Qua stijl ligt het ergens tussen death metal en zweedse metal in, doorspekt met Strapping Young Lad-achtige passages. Uitstekend geproduceerd, met vooral vocaal veel afwisseling (verschillende zangers en zangeressen, cleane zang, brulberen, doodsrochels en zelfs raps). Zeer verzorgd gedaan allemaal en zonder missers. De band is een project van After Forever-lid Sander Gommans.

Energiek rock-album dat van start gaat met een reeks stevige beukers. Halverwege zakt het geheel wat in, maar de plaat blijft gemakkelijk overeind.

Tweede album van deze amerikaanse rock/ metalband. De songs worden energiek en enthousiast gebracht, al is het materiaal nu niet bepaald geweldig. Echt memorabel werk ontbreekt. Hier en daar doet de band wel wat denken aan een stevige uitvoering van Foo Fighters, al is dat wellicht iets teveel eer.

Uitstekend solo-debuut van ex-Korn gitarist Brian 'Head' Welch, die hier ook de zang verzorgt. Het geluid van het album ligt zoals te verwachten valt dicht bij dat van Korn, al zijn er wel wat verschillen. Zo doen bepaalde zanglijnen haast new wave-achtig aan, iets dat goed uitpakt en de songs net dat beetje extra meegeeft. De plaat kent geen slechte tracks, al hadden bepaalde songs wel wat ingekort mogen worden. Productioneel zit alles goed in elkaar, maar niet geweldig. Iets meer detail had geen kwaad gekund en de drums klinken wat blikkerig. Head heeft inmiddels van deze 'fouten' geleerd. Zijn band heet nu Love And Death en heeft onlangs het prima 'Between Here & Lost' uitgebracht. Daarop is het geluid werkelijk super en zijn de songs een stuk compacter.

Als je wilt weten hoe Oscar And The Wolf zou klinken als het een industrial metalband zou zijn- hier is het antwoord. De zweverige poppy zanglijntjes passen vreemd genoeg best goed bij het electronische geweld, al is de lol er na een paar tracks wel snel af. De eerste helft van het album bevat een paar lekker doorbeukende rampestampers, maar in de tweede helft verzandt de boel regelmatig in meer ingetogen werk, dat helaas nogal saai en eenvormig is. De plaat gaat dan ook als een nachtkaars uit.

Aangename maar wel wat eentonige en eenvormige electronische rock, voorzien van dromerige zangpartijen. Het geluid doet hierdoor sporadisch wel wat denken aan Tame Impala, maar dan tegen een achtergrond van industriële metal. Een aparte combinatie, zou je denken, maar het werkt wel. Iets meer variatie tussen en binnen de tracks was echter welkom geweest. Het is nu vooral veel van hetzelfde.

Derde album van deze engelse metalband met de geweldige zanger Jamie Graham (ex-Sylosis) in de gelederen. De loodzware, verpulverende metal is ditmaal wat meer toegankelijk en makkelijker te behappen, mede door de aanwezigheid van meer cleane zang en sporadisch zelfs catchy refreintjes. Graham komt volledig tot zijn recht bij dit songmateriaal en het album kent unaniem sterke tracks. Luister maar eens naar de aanstekelijke opener Hollow, die de toon voor de rest van het album zet. Fijne band, fijne plaat.

Eeuwig jammer dat zanger Jamie Graham de metalcore formatie Sylosis heeft verlaten. Die band is nu een schim van zichzelf zonder de geweldige strot van Graham. Maar goed, hij is nu opgedoken in deze band. Geen metalcore, maar wel loodzware en verpulverende metal, meer in het straatje van een band als Meshuggah. De logge en aanvankelijk wat eentonige metal laat zich niet makkelijk doorgronden, maar na een paar luisterbeurten openbaart zich toch een fijn en meeslepend album. Door de krachtige produktie klinkt dit debuut, waar lang aan gewerkt is door de band, als een klok en de stem van Graham komt maximaal goed tot zijn recht. Op zeer overtuigende wijze brult, schreeuwt, gilt en, jawel, zingt zich een weg door de bikkelharde maar vaak toch melodieuze songs.

Wat is die Jamie Graham toch een goede zanger. Binnen het bikkelharde, slepende geluid van deze metalband komen zijn kwaliteiten goed tot zijn recht. In zowel de overwegend geschreeuwde passages als de spaarzame melodieuze refreinen klinkt hij bijzonder overtuigend. Net als de muziek van de band om hem heen overigens. Net als op het debuut klinken de songs aanvankelijk wat monotoon, maar al snel openbaart zich een album van formaat, productioneel wederom tot in de puntjes verzorgd en meedogenloos voortbeukend.

Zanger Jamie Graham heeft de band verlaten, maar gelukkig is zijn vervanger op dit album ook heel goed. Niet zo goed als Graham, maar hij komt een heel eind. Het songmateriaal is wederom van hoog niveau en opnieuw wat toegankelijker dan voorheen, iets dat overigens niets afdoet aan de botte kracht van het geheel. De metalcore van deze engelse band is nog steeds loodzwaar en bikkelhard, met heerlijk brute riffs en veel tempowisselingen. Geen slechte track te bekennen ook.

Met 35 minuten aan de korte kant, maar gelukkig zijn alle tien tracks wel voltreffers. De mix van metal- en deathcore staat ook nu weer als een huis, met precies de juiste dosis melodie op de juiste plaatsen. Uitschieters zijn wat mij betreft het lekker zware Decay en het heerlijk opgefokte Passenger, die beschikt over een hele fijne tempoversnelling. Dat mogen ze vaker doen.

Lekkere plaat, vol met meeslepende rocksongs. Een beetje grunge hier, een beetje nu metal daar, allemaal sfeervol gedaan. De sound van de band is verre van origineel, maar men weet heel goed hoe men sterke songs moet schrijven. Productioneel valt er nog wel iets te verbeteren, maar dit is in ieder geval alvast een aangename kennismaking met deze band.