Hip-hop en metal gaan wel vaker hand in hand, maar ik heb het niet eerder zo heavy gehoord als hier. De combinatie van oer-engelse rap en loodzware djent werkt uitstekend, al had iets meer variatie binnen het songmateriaal zeker geen kwaad gekund. Overtuigend klinkt het in ieder geval wel. De dreigende, murw beukende muur van geluid is soms een beetje teveel van het goede, maar het levert in ieder geval wel een vrij origineel stukje muziek op.

Aanvankelijk een wat vreemde cocktail van britse rap en loodzware djent-metal, maar uiteindelijk is dit best een lekker album. Wat meer variatie had geen kwaad gekund, wat dat betreft had de band wel wat meer outside the box kunnen denken, maar de songs steken degelijk in elkaar en bij vlagen is de opgeworpen muur van geluid behoorlijk imposant.

Ambitieus tweede album van deze franse metalband, maar net als het debuut is het niet echt aan mij besteed. Opener Perturbed belooft veel goeds, maar hierna blijkt al snel dat de songs geen kop en staart hebben en een beetje doelloos doorbeuken. Met een doorgedraaide tango als Zambra kan ik ook weinig. Het geluid van de band is best origineel en op technisch vlak maakt de band zeker indruk, maar ik mis gewoonweg goede songs.

Een heel verschil met de voorgaande drie albums. De technisch complexe songstructuren zijn grotendeels verdwenen om plaats te maken voor meer groove en een compacter, makkelijker in het gehoor liggend geluid. Ook is er een nieuwe zanger, die een meer melodieuze insteek heeft, naast het gebruikelijke gebrul. Ik moet zeggen dat ik de band liever op deze manier hoor; ik vond de vorige albums iets te abstract en afstandelijk. Wat mij betreft is dit dan ook het beste album van Hacride tot nu toe, maar de stijlbreuk is dermate ingrijpend dat men beter had kunnen kiezen voor een nieuwe bandnaam.

Interessant maar wat rommelig en wisselvallig debuut van deze franse metalband. De stijl laat zich moeilijk in een hokje plaatsen. Het is vrij complexe metal die allerlei kanten uitschiet. Zo valt er oa te genieten van een heuse saxofoonsolo. De eentonige schreeuwzang zorgt helaas al snel voor verveling. Daarnaast zijn de songs nu niet bepaald memorabel. De band laat horen zeker potentie te hebben, maar het komt er hier nog niet helemaal uit. De volgende albums zijn wat mij betreft een stuk beter.

Complexe, vrij technische metal, uitstekend uitgevoerd en geweldig geproduceerd. Niet voor iedere metalliefhebber geschikt, daar zijn de overwegend logge, lang uitgesponnen tracks veel te bizar voor. Ik kan er sporadisch ook niet heel veel mee: dit is echt zo'n plaat die je meer bewondert dan waardeert. Toch ligt het album best goed in het gehoor en wordt alles verdomd overtuigend gebracht. Ik ervaar de band net zoals genregenoten Gojira- ik hoor dat het goed is, maar ik zal de plaat niet snel nog een keer opzetten.

Mooie dromerige nederpop, bijzonder sfeervol uitgevoerd. Eigenlijk zijn alle songs de moeite waard, met het door subtiele dance-elementen ondersteunde Love Is A Game als positieve uitschieter. Knap hoe de ene na de andere fraaie track uit de hoge hoed wordt getoverd.

Verdienstelijk debuutalbum, met oudgediende Aesop Rock en Rob Sonic in de gelederen. De hiphop die dit trio ten gehore brengt is niet heel bijzonder, maar qua beats en sfeer is er voldoende originaliteit aanwezig om te blijven boeien. De vlottere songs behoren tot mijn favorieten; zodra het tempo omlaag gaat begint mijn aandacht wel wat te verslappen.

Beter dan het debuut, vooral door de leuke ondersteunende electronica en de betere beats. Qua songs ligt het niveau ongeveer gelijk aan de vorige plaat, wat dus betekent dat ook dit geen hoogvlieger is maar wel een degelijk hiphop album. De meer uptempo songs zijn ook ditmaal de beste.

Stevige stampers in de stijl van een band als Drowning Pool, maar dan wel wat energieker en heaviër. Deze plaat is een paar jaar terug al in eigen beheer uitgebracht, maar nu heeft Roadrunner zich er dus over ontfermd. De songs volgen elkaar in hoog tempo op, met weinig tot geen adempauzes. Het geheel blinkt niet uit in originaliteit en diepgang, maar het album klinkt wel lekker agressief en hapt makkelijk weg.

In de film Licorice Pizza was ik wel gecharmeerd van de drie zusjes Haim, maar om ze samen te horen als band bevalt me dan toch wat minder. De popliedjes liggen in het verlengde van Taylor Swift en Fleetwood Mac en zijn zeker niet slecht, maar ik kan er niet zoveel mee. Het is me allemaal wat te flauw en gezapig.

Vierde en tot nu toe beste album van deze engelse progressieve metalband. Het avontuurlijke geluid is meer gestroomlijnd en toegankelijker geworden maar, belangrijker, het songmateriaal is veel pakkender dan voorheen. Luister maar eens naar het kwartier lange, prachtige en meeslepende The Architect. Productioneel zit het album zeer fraai in elkaar en vrijwel iedere song weet te boeien. Alleen het afsluitende Bound By Gravity is wat gewoontjes.

Maffe mengeling van progressieve metal, jazzfusion en carnavalsmuziek. En het werkt grotendeels ook nog! De band heeft flink wat kwaliteit (en een goede zanger) in huis, al kunnen de lange songs niet altijd even goed de aandacht vasthouden. Productioneel valt er ook nog wel wat terrein te winnen. Maar goed, de positieve punten overheersen absoluut.

De britse progressieve metalband klinkt hier weer wat avontuurlijker en dynamischer dan op de vorige paar albums. Luister maar eens naar het lange Elephants Never Forget. Overigens zeker niet mijn favoriete track van het album. Die is mij net iets te mal en abstract. Gelukkig zijn de overige acht songs wel de moeite waard.

Prima EP met drie fraaie nieuwe songs. Het geluid van de band gaat herhaaldelijk richting Dream Theater, maar Haken blijft een stuk progressiever en vooral avontuurlijker. Het lange afsluitende Crystallised is met zijn bijna 20 minuten niet altijd even boeiend, maar al met al belooft deze EP heel wat moois voor de toekomst van de band.

De progressieve metal van deze eigenzinnige engelse band springt nog steeds alle kanten op, en niet altijd de juiste, wat mij betreft. De eindeloos uitgesponnen tracks zitten technisch behoorlijk indrukwekkend in elkaar, maar ik kan af en toe niet zoveel met de vele fusion-achtige breaks en intermezzo's. Het frustrerende aan de band is echter dat de songs ook vele fraaie elementen bevatten, waardoor het geheel toch wel weer overtuigend en meeslepend is. Het blijft dus een haat-liefde verhouding die ik met deze band heb. Overigens klinkt het album productioneel geweldig, iets dat in het verleden wel eens anders is geweest.

Steviger en compacter dan de vorige paar albums, maar minstens zo goed. De wat hardere koers bevalt mij prima en resulteert in overwegend sterk songmateriaal. Ik volg de band reeds vanaf het begin, maar ik moet zeggen dat ik meer geniet van de meer recente albums. De avontuurlijke beginjaren waren best leuk, maar ik kon er niet echt wat mee. Inmiddels heeft Haken zich echter ontwikkeld tot een dijk van een progressieve rockband. En zo te horen is de rek er nog lang niet uit.

Lekker stevige tegenhanger van/ vervolg op het eveneens sterke Vector. Opener Prosthetic, met zijn zware riffs en opzwepende ritme, zet direct de toon. Het songmateriaal is unaniem sterk, met veel afwisseling binnen (vooral) de langere tracks. Hier en daar zijn ook weer wat maffe, bijna carnavaleske, elementen in het totaalgeluid geïntegreerd, zoals we die kennen van de eerste paar albums van de band.

Dit tweede album is iets meer gestroomlijnd dan het debuut en waaiert minder richtingen uit, al valt er nog genoeg te genieten van allerlei elementen uit bijvoorbeeld de jazz- en musicalwereld (dat laatste vooral in het afsluitende titelnummer). Hoofdzakelijk is dit een Dream Theater-achtige progressieve bedoening, smaakvol en intelligent uitgevoerd. De produktie is nog steeds niet optimaal, vooral het gitaawerk had iets krachtiger gemoeten, maar de songs zijn sterk genoeg om dit door de vingers te zien. Interessante band.

Lekkere metal die door de overwegend melodieuze zang wel wat doet denken aan een band als Galactic Cowboys, al gaat het er hier heel wat ruiger en sneller aan toe. Veel tracks kennen een identieke opbouw en eenvormigheid slaat dan ook snel toe, maar gelukkig weet de band de luisteraar door het hoge tempo en de vele fijne gitaarriffs toch bij de les te houden. Echte uitschieters ontbreken, dat wel.

Schreeuwerige amerikaanse rock, qua stijl ergens tussen No Doubt en Shinedown in. Niet slecht uitgevoerd, maar het vrij simpele songmateriaal spreekt niet bepaald tot de verbeelding, zeker niet qua teksten. Wat dat betreft is het afsluitende Raise Your Horns echt te tenenkrommend voor woorden. De zangpartijen van mevrouw Hale gaan hier ook totaal over de top. De overige tracks zijn gelukkig wel wat beter, maar echt bijzonder wil het wat mij betreft niet worden.

Echt metal wordt de plaat pas bij de laatste track, The Mower. Hierin gilt de metal god weer als vanouds de boel bij elkaar. De titel van het album is dus niet echt gelukkig gekozen, maar dat wil niet zeggen dat het een slechte plaat is. Halford toont zich niet van zijn meest ruige kant, maar de songs zijn overwegend de moeite waard en passen goed bij zijn nog steeds zeer indrukwekkende stem. Hier en daar wat oubollig, vooral tekstueel, maar dat past ook wel weer bij deze levende legende. Opener Undisputed lijkt overigens wel heel erg op een song van Iron Maiden, zowel qua zanglijnen als qua muziek. Ook niet zo slim, om daar de plaat mee te openen.

Doom-metal afkomstig van de Faeröer-eilanden; dat hoor je niet vaak. En dan ook nog eens gezongen in de eigen taal. De zwaar melancholische, trage nummers steken degelijk in elkaar en bevatten best mooie zang- en melodielijnen, maar het songmateriaal raakt mij helaas niet voldoende. Na de eerste twee prima tracks, voorzien van fijne zware grunts, is er dan ook nog eens een overdaad aan cleane zangpartijen die slechts sporadisch weten te boeien. En met het afsluitende titelnummer, voorzien van gesproken tekst, kan ik al helemaal niets.

Prachtige score, absoluut één van Zimmer's mooiste. Qua sfeer gaat het sporadisch sterk richting The Dark Knight, wat natuurlijk niet zo verwonderlijk is. Inception is wel de betere van de twee scores, met meer variatie en meer emotionele impact. Vooral afsluiter Time is werkelijk fantastisch. Zo mooi heb ik het zelden gehoord...

Herr Zimmer kijkt niet op een onsje bombast meer of minder. Fijne soundtrack, al is het album min of meer een herhaling van eerder werk, aangevuld met wat nieuwe thema's. Het klinkt allemaal weer erg fraai, in ieder geval. Ik had wel gehoopt op iets meer nieuwe invalshoeken. Nu doet de soundtrack toch wel iets onder voor die van The Dark Knight.

Sterke soundtrack van een al even sterke film. Minder zwaar en dreigend dan The Dark Knight, al zijn veel muzikale thema's van die soundtrack hier reeds aanwezig. Bij de ingetogen stukken is het soms moeilijk de aandacht erbij te houden, maar zodra de tracks met percussie zich aandienen wordt het interessant. Niet overal even boeiend dus (en minder dan The Dark Knight), maar bij vlagen erg mooi.

Junkie XL doet het goed in Hollywood. De afgelopen jaren heeft hij al heel wat grote films op zijn naam staan en een aantal memorabele soundtracks afgeleverd. Dit is zijn grootste triomf tot op heden, maar helaas stelt de samenwerking met Hans Zimmer wel wat teleur. Het is voornamelijk een herhaling van zetten en het niveau van Christopher Nolan's Batman-trilogie wordt nergens gehaald. Vreemd genoeg is de soundtrack eigenlijk niet eens zo bombastisch, maar eerder ingetogen. Niet dat dat verkeerd is, maar memorabel is de muziek slechts bij vlagen.

Brute metalplaat, uitstekend uitgevoerd en geproduceerd. Typische scandinavische degelijkheid. De eenvormig- en eentonigheid liggen helaas voortdurend op de loer, vooral door de eenzijdige schreeuwzang. De songs hebben onderling ook te weinig variatie om een heel album te boeien. Beter dus om af en toe een nummertje te consumeren ipv de hele hap in één keer.

Wow, wat een comeback na het wisselvallige Dreamer. Het is net of de band zich enigzins wil verontschuldigen voor die plaat door er ditmaal net iets agressiever en energieker tegenaan te gaan. Wat een vette sound en wat een brute songs. Heerlijke riffs en afwisselende zanglijnen volgen elkaar in hoog tempo op. De songs knallen achter elkaar door, zonder pauze. Slechts met het Deftones-achtige White As Snow gunt de band de luisteraar een welkom rustpuntje. Het loodzware My Name Is Darkness sluit het album daarna op meersterlijke wijze af.

Overrompelend harde metalcore, onstuimig en energiek, maar tegelijkertijd helaas ook nogal rommelig en eenvormig. Voornaamste probleem is echter het feit dat dit meer hardcore dan metal is, iets waar ik niet veel mee heb. Het songmateriaal weet dan ook amper te boeien, op een paar lichtpuntjes na. Zo is het wat meer melodieuze Accept een uitstekende track en heeft ook het opgefokte afsluitende Gnaw zijn sterke momenten. Over de hele linie genomen vind ik dit echter een matig album.