Na tien jaar wachten valt dit album toch wel een klein beetje tegen. Vooral de midtempo tracks (en daar zijn er nogal wat van) zijn niet bepaald boeiend. Dat is jammer, want zodra de band het gaspedaal heeft gevonden komt de boel vlammend tot leven. De eerste paar tracks zijn wat dat betreft erg sterk, net als het afsluitende The Gods Divide, wat mij betreft het beste nummer van het album. Het spetterende instrumentale A Fine Red Mist valt ook in positieve zin op. Missie niet helemaal geslaagd dus, mede door de iets te kille productie, maar met net genoeg lichtpuntjes om er mee weg te komen.

Aangename comeback-plaat van deze oude Bay Area-thrashers. Gesteund door een vette produktie overtuigt het album grotendeels, al is het songmateriaal niet overal even sterk en zijn de teksten weinig memorabel. De track A Hero's Welcome is zelfs een behoorlijke miskleun. Maar goed, verder is er afwisseling genoeg binnen de lekker lange tracks. Veel spetterende gitaarsolo's, vette riffs en fijne tempowisselingen. Van de zanger zal ik wel nooit een echte fan worden en het geluid van de slaggitaar is soms wat aan de vlakke kant, maar al met al is dit een lekkere retro beukplaat. Doet vaak ook wat denken aan het oude werk van Metallica en Iron Maiden.

Degelijk album; geen slechte songs maar helaas ook geen echte positieve uitschieters. Dio is uitstekend bij stem- hij tilt de soms wat vlakke en eentonige songs naar een hoger plan. De plaat klinkt door de goede produktie zeer acceptabel, maar het is jammer dat de band niet echt weet te vlammen. Ik vind zelf de voorlaatste plaat in deze bezetting, Dehumanizer, toch een stukje beter.

Brute midtempo metalcore, constant overweldigend, maar iets meer variatie in tempo had geen kwaad gekund. Op gegeven moment heb je het ook wel gehad met het voortdurende gekrijs van de zanger. Niettemin een sterk album binnen het genre.

Best oké album van deze altijd betrouwbare duitse metalband, maar het overwegend midtempo songmateriaal is niet heel bijzonder en daarnaast laat de wat rommelige productie te wensen over. De sterke opener War Is The Father Of All (inclusief Machine Head-achtige gitaareffecten) belooft veel goeds en het album kent geen echte missers, maar het gaspedaal wordt duidelijk niet diep genoeg ingedrukt.

Iets te eenvormig, met veel midtempo songs, maar het ramt wel lekker door. Overtuigend bruut album, dat iets beter was geweest als er meer afwisseling in de zang had gezeten. Nu is het gewoon een degelijk, goed geproduceerd metalcore-album.

Goed uitgevoerde metalcore, maar mijn klachten aangaande de voortdurende krijszang blijven bestaan. Daarnaast is er iets te weinig variatie tussen de songs onderling. De sporadische techno-beats vind ik dan wel weer een welkome toevoeging.

Een concept-album kan muzikaal beperkend werken, maar hier lijkt het deze duitse band juist bevrijd te hebben. Niet zelden is het songmateriaal heerlijk afwisselend en avontuurlijk, des te verrassender omdat de metalcore van Heaven Shall Burn in het verleden vaak erg eentonig en eenvormig klonk. Dit dubbel-album is dan ook erg geslaagd en wat mij betreft het beste dat ik van de band gehoord heb. Het haast dansbare La Resistance is bijvoorbeeld een aangename verrassing, gevolgd door het meest afwisselende nummer van het album, het epische The Sorrows Of Victory.

Deze duitse metalcore-band is in het verleden veelvuldig betrapt op eenvormigheid. Ditmaal heeft men flink moeite gedaan om meer variatie toe te passen tussen de songs onderling, en dat is redelijk gelukt. De songs hebben meer een eigen identiteit dan voorheen en alles klinkt wat dynamischer. De voortdurende schreeuw/ krijszang kan mij nog steeds niet de volle lengte bekoren, maar ik moet toegeven dat het album degelijk in elkaar steekt en geen slechte tracks bevat. Op deze manier kunnen de oude rotten (dit is alweer het zevende studioalbum) nog wel een tijdje mee.

Grootste nadeel van deze band is altijd de voortdurende eentonige krijszang, ook op dit album duikt deze weer op, maar gezegd moet worden dat men met succes geprobeerd heeft iets meer variatie qua zang toe te voegen. Hier en daar wat zwaarder brulwerk om de monotonie te doorbreken. Het doet geen wonderen voor het totaalgeluid, maar zorgt er wel voor dat het album ditmaal wat makkelijk te verhapstukken is. De woest kolkende metalcore van de duitsers zit verder weer vakkundig dichtgetimmerd in elkaar.

Knallend debuut, zeer energiek en vol aanstekelijke rocksongs. De meeste songs blijven direct hangen. De rauwe, ongepolijste productie geeft alles een fijne live-sfeer mee, iets dat het geheel absoluut ten goede komt. Met sommige songs heb ik niet zoveel, vooral de wat simpelere songs die uitnodigen tot meezingen, maar het grootste gedeelte van het album is dik in orde. De beste songs zitten wel in de eerste helft van de plaat. Een veelbelovend debuut van deze britse band, in ieder geval.

Heel wat zwaarder en qua zang meer death metal-gericht dan voorganger Redemption, wat mij betreft een hele vooruitgang. Waar de vorige plaat nogal wat songs kende die wat saai in elkaar zaten kent deze plaat geen enkele misser. Lekker bombastische metal, goed geproduceerd.

Degelijke metal uit Portugal. De stevige stukken zijn meer geslaagd dan de melodieuze, mede door de vlakke cleane zang. De grunts bevallen me een stuk beter. De band weet best pakkende songs te schrijven, maar binnen de songstructuren gebeurt soms helaas te weinig, waardoor een aantal tracks naar het saaie neigen. Gelukkig kent het album een sterke finale, met de krakers Her Scent In The Spiral en Slumber.

Toffe portugese metalband; alleen jammer van de matige zanger. Zijn zware grunt is dik in orde, maar zodra hij zijn cleane zangstem inzet klinkt alles behoorlijk vlak en zeurderig. Gelukkig maakt het sterke songmateriaal veel goed. De loodzware, licht melancholische metal met uitstapjes richting gothic- en deathmetal klinkt overtuigend dichtgetimmerd en beukt fijn door. Wellicht een idee om een tweede frontman aan te trekken voor de meer melodieuze zangpartijen?

De bizarre geschiedenis van de band en het feit dat dit pas het eerste album is in bijna 30 (!) jaar zorgt vooraf voor enige sympathie, maar bij het beluisteren van deze vrij lachwekkende plaat wordt de goodwill snel verspeeld. Ik heb niets tegen retro-metal, maar dit kan echt niet meer door de beugel. De songs zijn haast kinderachtig van opzet, met simpele melodielijntjes en spanningloze opbouw. Voornaamste boosdoener is echter de zanger, die direct vanaf de eerste noten op de zenuwen werkt. Daarna wordt het alleen maar erger. Mijn god, wat is die man slecht. De muziek is nog niet eens zo beroerd en door de prima produktie van Andy Sneap klinkt alles lekker vet, maar achteraf valt het me eigenlijk nog best mee dat de band er maar bijna dertig jaar over heeft gedaan om hun eerste album af te leveren...

Overrompelende metalcore, uitstekend uitgevoerd en geproduceerd. De sound is absoluut niet origineel, maar door de kwaliteit van de songs en de stootkracht van het geheel is dit toch geen dertien in een dozijn-schijfje geworden. De afwisselend brute en cleane zang is uitstekend, net als de moordend strakke ritmesectie en het spetterende gitaarwerk. Aangename verrassing in ieder geval. Ik ga zeker op zoek naar de eerdere albums van de band.

Fijne zweedse rock met heel wat metalelementen. Het geluid is enigzins retro, mede door de Ozzy Osbourne-achtige zanger, die overigens prima presteert. Het geheel doet echter absoluut niet oubollig aan. De songs liggen goed in het gehoor en zijn energiek en dynamisch genoeg om het hele album te blijven boeien.

Derde album van deze band opgebouwd uit leden van oa Mudvayne en Pantera. De southern rock is nog wat meer verschoven richting lompe metal met zware riffs, in de stijl van, tja... Pantera. Vooral opener War In Me had zo op een van de platen van Pantera kunnen staan. Qua teksten is het allemaal nog even simplistisch als voorheen, getuige tracks als Drink Drank Drunk. Het vakmanschap van de bandleden zorgt ervoor dat de boel drijvende blijft, maar er is wederom weinig progressie geboekt sinds het vorige album. Iets meer diepgang en variatie zou wonderen doen.

De eerste drie albums van Hellyeah, een band opgebouwd uit leden van Pantera en Mudvayne, waren zozo. Niet slecht, maar wel wat aan de simpele kant en sporadisch een beetje saai. Gelukkig is dit andere koek. De band klinkt bevlogen en energiek en de songs hebben een lekkere, haast industrial, groove. Zelfs de drie powerballads zijn oké. Er blijkt opeens toch een mooie toekomst weggelegd voor Hellyeah.

Qua sound ligt dit dichter bij Mudvayne dan Pantera, maar jammergenoeg is de band niet zo goed als Mudvayne. Of als Pantera. De songs zijn best oké en beuken lekker door, maar inhoudelijk is het allemaal wat aan de simpele kant. De teksten zijn ook niet bepaald subtiel en/ of origineel. Acceptabel, al met al, maar hopelijk biedt de band op volgende albums meer kwaliteit. Belabberde hoes, overigens.

Niet echt beter dan het debuut, maar goed, ook niet minder. Wederom ruige, redelijk simpel uitgevoerde southern metal. Qua teksten is alles ook aan de wat simpele kant. Wat de boel ook nu weer redt is de energieke uitvoering van het materiaal en het vakmanschap van de betrokken muzikanten. Er schijnt een derde album aan te komen; hopelijk is dat nu wel een stap voorwaarts.

De hardere koers die op het vorige album werd ingezet is hier doorgetrokken, resulterend in dertien woest voortbeukende metaltracks. Helaas is het songmateriaal wel overwegend aan de anonieme en oppervlakkige kant, waardoor het album niet echt blijft hangen. Het klinkt allemaal best lekker zolang het duurt, maar de songs zijn daarna snel uit het hoofd vertrokken.

Verdienstelijk laatste (?) album van de band; nu oprichter en drummer Vinnie Paul is overleden is de toekomst van Hellyeah onzeker. Paul had zijn drumpartijen van dit album al opgenomen voor zijn dood en is hier dus nog op alle tracks te horen. De emotionele afsluiter Sky And Water, duidelijk geschreven naar aanleiding van het overlijden van Paul, is een passend afscheid. De overige tracks bieden weinig verrassingen maar zijn stuk voor stuk wel lekkere rammers, niets meer en niets minder.

Gisteravond deze band live aan het werk gezien, in Hoorn. Behoorlijk indrukwekkend: bruut, strak en intens. Deze EP met vijf nummers laat de kracht van de band goed horen. De loodzwaar groovende, dreigende en kolkende djent-metal mist hier en daar wat variatie en er mag nog iets meer gewerkt worden aan de dynamiek, maar overtuigend en meeslepend is het des te meer. Ik ben fan.

Eerste volwaardige album van deze nederlandse metalband en direct een behoorlijke knaller. De eentonige schreeuwzang, hoe overtuigend ook, blijft een klein minpuntje, maar op vrijwel alle andere fronten heeft de band behoorlijke sprongen voorwaarts gemaakt sinds de debuut EP. Er is ook veel meer sprake van dynamiek en tempowisselingen binnen de songs, wat de variatie uiteraard ten goede komt. Het hele album in één ruk beluisteren blijft een hele opgave, de intensiteit en het botte beukwerk slaan de luisteraar op gegeven moment een beetje murw, maar dit neemt niet weg dat Hibakusha hiermee doorstoot tot de top van de nederlandse metal.

Gladde poppy rock met een gothisch sausje. Prima uitgevoerd en het album bevat best lekkere songs, maar het gebrek aan echte uitschieters en de eenvormigheid van het materiaal breken de band ook ditmaal weer op.

Na het voor HIM-begrippen vrij rauwe en ruige Venus Doom uit 2007 keert de band hier terug naar de gelikte 'love metal' waar het groot mee geworden is. Dat is aan de ene kant best jammer, aangezien ik nog steeds denk dat de band meer in huis heeft, maar aan de andere kant is dit best een leuke plaat geworden, vol makkelijk te verhapstukken en prettig in het gehoor liggende songs. Het wordt gelukkig nergens echt te glad en uptempo songs als Heartkiller en Like St. Valentine zijn meer dan degelijk.

Qua sound wat rauwer en heaviër dan eerdere albums- wat mij betreft een verbetering. De songs lijken nog steeds veel op elkaar waardoor de impact van de plaat wat verloren gaat, maar de ruigere aanpak werkt goed. De zang komt hierdoor ook niet zo pathetisch over. Blijkbaar beviel deze nieuwe muzikale koers de band (of de fans?) helaas niet zo goed, want het nieuwe album is weer gladder dan ooit.

Fijne EP, waarop de amerikaanse band geleerd heeft van de fouten van het debuut. Met name de zang is er enorm op vooruit gegaan, maar ook qua dynamiek en afwisseling heeft de band grote stappen gemaakt. Sfeervolle, meeslepende doom-metal van hoog niveau.

Degelijke amerikaanse doom-metal in het straatje van Amorphis en Draconian, ontsierd door de erg eentonige grunt van de zanger. Deze klinkt werkelijk in iedere track hetzelfde, iets dat absoluut afbreuk doet aan de sfeervolle, krachtige muziek. Gelukkig zou de zang hierna een stuk beter worden, getuige de EP Death Of The Cosmic.