Een bijzonder aangename kennismaking met deze amerikaanse metalband. Dit blijkt overigens al het tweede album te zijn. De meeslepende melodeath steekt zeer fraai in elkaar, met unaniem sterke tracks en een lekker zware maar tegelijkertijd gedetailleerde productie. De band weet hier precies de juiste balans te treffen. Ik ga op zoek naar het debuut!

Middelmatige amerikaanse radio/stadionrock, goed uitgevoerd maar o zo saai en voorspelbaar. Een rocksong hier, een ballad daar, je kent het wel. Verzorgd in elkaar gezet en goed geproduceerd, maar uiteindelijk weinig bijzonder. Aardige bonustracks, dat wel. De AC/DC cover Thunderstruck voegt weinig toe, maar nu versta je de lyrics in ieder geval. Beste song is wat mij betreft het Nickelback-achtige Far From Home.

Aangename bak logge, zware metal uit België. Qua stijl zweeft het geluid ergens tussen Tool en The Ocean in, met lange, progressieve tracks die bol staan van de afwisseling. Het klinkt in ieder geval behoorlijk indrukwekkend en met Stefan de Graef (tevens actief in het eveneens belgische Psychonaut) heeft men een zanger van formaat in de gelederen. Het songmateriaal kan me niet de volledige speelduur bij de les houden, maar goed is dit debuut zeer zeker.

Nog wat beter dan het al niet misselijke debuut, met name door het (nog) zwaardere songmateriaal en een (nog) meer duistere sfeer. De ene na de andere geweldige riff wordt op de luisteraar afgevuurd, resulterend in een meeslepend, dreigend klinkend album dat geen missers kent. De zanglijnen hadden wat mij betreft wel wat prominenter in de mix mogen staan en voller uitgewerkt mogen worden, maar afgezien daarvan is dit een bijzonder fijn tweede album voor deze belgen.

Nog wat steviger en meer uptempo dan het debuut, met overwegend postief resultaat. Het songmateriaal is nog steeds niet overal even memorabel en de zangpartijen van Britta Görtz zijn aan de monotone kant, maar sporadisch klinkt de melodieuze death metal wel behoorlijk imposant. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het opgefokte en behoorlijk brute Nightflight. Al met al een prima tweede album.

De vergelijking met genregenoten Arch Enemy is snel gemaakt; ook Hiraes maakt opzwepende melodieuze death metal en beschikt over een stoer brullende zangeres. Het duitse Hiraes komt echter wel wat melodieuzer uit de hoek en blijft qua songmateriaal sporadisch wel wat achter, al is dit debuut helemaal niet verkeerd. Door de uitstekende productie klinkt het album als een klok en de songs liggen over het algemeen lekker in het gehoor. Wanneer het gaspedaal flinkt wordt ingedrukt, zoals in de vlammende titeltrack, is de band op haar best.

Zeer aanstekelijke mix van emorock/ metalcore met poppy techno/ eurohouse. Deze gimmick lijkt wat vergezocht en onwaarschijnlijk, maar het werkt zeer verfrissend en klinkt bijzonder overtuigend. Natuurlijk zou het geheel niet werken zonder goede songs, waar de band gelukkig geen gebrek aan heeft. Een aangename verrassing dit, en een hele sterke plaat. Het album geeft me net zo'n positief gevoel als ik destijds kreeg toen ik Linkin Park's Hybrid Theory voor het eerst hoorde.

Ik ben een grote fan van het debuut van deze duitse metalband, maar dit tweede album valt helaas een beetje tegen. Er is weinig progressie gemaakt sinds de eerste plaat en de songs zijn, hoewel zeker niet slecht, weinig bijzonder. Ook erg jammer is de afwezigheid van de lekkere techno-en house-intro's en intermezzo's, die nu juist dat beetje extra toevoegden aan de smakelijke mix van emo- en metalcore. Nu zijn er nog wel electronische details aanwezig binnen de songs, maar overwegend is het songmateriaal logger en zwaarder geworden. En helaas wat meer anoniem. Spijtig.

Een imposante bak herrie, maar het is tevergeefs zoeken naar sterke songs. De mengeling van hiphop, knalharde techno en punkrock zorgt hierdoor overwegend voor schouderophalen. Ik kan er niet zoveel mee. Live vast een hele belevenis, maar in de studio moet men zich echt gaan richten op het schrijven van memorabel songmateriaal, anders zal dit geen lang leven beschoren zijn.

Duistere klanken uit Mexico; deze industrial metalband doet denken aan namen als Ministry, Wumpscut en The Prodigy. Keiharde techno dus, gecombineerd met moderne dance-elementen, resulterend in een smakelijk maar sporadisch een beetje langdradig album. De vele instrumentale intermezzo's en soundscapes bijvoorbeeld voegen weinig toe en maken de boel langer dan noodzakelijk is. Gelukkig staat daar een aantal fijne tracks tegenover, zoals het dreigende Broken Empires en het knallende Black Mirror.

Gladde, weinig overtuigende mengeling van hip hop en belegen nu metal. Het luistert allemaal makkelijk weg, mede door de gelikte produktie en catchy refreintjes, maar inhoudelijk is het allemaal erg dun en nepperig. Dus ongeveer hetzelfde als het vorige album, Swan Songs.

Wat dubieuze mix tussen hip hop en rock. De zes jochies klinken als een mix van Eminem en Linkin Park, met de 'street credibility' van de Backstreet Boys. Gelikt in elkaar gezet met een lekker volle produktie, maar de songs zijn eenvoudig qua opbouw en er is weinig afwisseling. Ook is er gewoonweg een tekort aan goede tracks. Ik zou niet durven zeggen of we hier meer van gaan horen. En willen we dat eigenlijk wel?

Tja, wie zit hier in godsnaam op te wachten. Een soort amerikaanse tegenhanger van de Toppers met vrijwel uitsluitend covers, iets dat live ongetwijfeld zal uitmonden in één grote karaoke-show. Het betrokken talent liegt er niet om, om over de vele gastoptredens maar te zwijgen, maar uiteindelijk levert het niet meer op dan redelijk uitgevoerde coverversies van superieure klassiekers, die in veel gevallen al tientallen keren eerder gecovered zijn. Het intro, waarin we de fijne stem van Christopher Lee nog een laatste maal mogen horen, is eigenlijk nog het leukst.

Na ruim dertig jaar maar weer eens uit de denkbeeldige platenkast getrokken. Ooit had ik deze op vinyl, maar in een vlaag van verstandsverbijstering een paar jaar later verkocht. Zonde! Het album heeft de tand des tijds prima doorstaan en klinkt eigenlijk nog steeds uitstekend. De rock met hier en daar een metalrandje is niet heel bijzonder en de songs blinken niet bepaald uit qua muziek of teksten, maar toch heeft de band wel iets speciaals in handen hier. Uitschieters zijn wat mij betreft de lekkere opener Smokin' Valves en het lange afsluitende titelnummer.

Letterlijk en figuurlijk zwaar christelijke metal, eentonig en niet zelden behoorlijk langdradig. Ik ben het album gaan luisteren door het gastoptreden van zanger Ryan Clark (Demon Hunter) in het nummer The Sect, overigens de sterkste track van de plaat. Het geluid heeft ook wel wat weg van Demon Hunter, maar dan logger en vlakker, met veel te letterlijke stichtelijke teksten. Daar kan ik helaas niets mee.

Zeer wisselvallige verzamelaar, met een reeks covers van songs met een oorlogsthema, uitgevoerd door een bonte mengeling van metalbands. Slayer's War Ensemble wordt voorbeeldig gecovered door As I Lay Dying, net als Metallica's One door Periphery, maar met de rest van de tracks is het behelpen geblazen. Heel bizar wordt het wanneer de compleet gestoorde cover van U2's Sunday Bloody Sunday zich aandient, door Veil Of Maya. Daar zullen Bono en kompanen waarschijnlijk niet zo blij mee zijn.

Debuut van deze inmiddels opgeheven amerikaanse metalband. Het latere werk bevalt mij wel, maar hier is het geluid duidelijk nog in aanbouw en de band enigszins zoekende. De songs dreunen richtingloos door en missen interessante opbouw. Daarnaast staat de melodieuze zang te ver achter in de mix en de electronica juist te vooraan. Bruut en sporadisch interessant is het wel, maar te rommelig om echt te kunnen boeien.

Slechts 8 tracks die samen nog geen half uur klokken, maar dit debuut van deze moderne metalcoreband staat als een huis. De vele effecten en electronische details zorgen voor flink wat afwisseling binnen de songs. De overwegend brute en melodieuze zang is erg sterk, net als de woest hakkende gitaarriffs. Productioneel zit het allemaal ook erg knap in elkaar. Belofte voor de toekomst, wat mij betreft.

De belofte van de uitstekende voorgaande EP Metrics uit 2012 wordt niet helemaal ingelost met dit debuutalbum, maar op zich is dit een prima plaat. Voornaamste probleem is de eenvormigheid van de songs. Stuk voor stuk staan alle songs als een huis, maar zo achter elkaar geprogrammeerd slaat de boel op gegeven moment een beetje dood. De loodzware mengeling van metalcore en djent ligt ook wel een beetje zwaar op de maag na verloop van tijd. Iets meer variatie had dus zeker geen kwaad gekund. Verder valt er weinig te klagen over dit geweldig klinkende en verzorgd in elkaar gezette debuut.

Bijzonder lekker klinkend album, vol met single-kandidaten. Een beetje te veel zelfs, en dat is dan ook mijn voornaamste klacht over de plaat. Zeker de helft van de nummers is duidelijk geschreven met radiosucces in het achterhoofd. Maar ach, de nummers zitten goed in elkaar en zijn direct al catchy, dus wat zit ik te klagen. Het minst vind ik het 'je bent jong en je wilt wat' nummer Without A Fight, dat tekstueel echt te simpel is. Daar tegenover staan gelukkig pareltjes als The First Of Me, met de briljante regel "I'm not the next of them, i am the first of me".

Vooranger For(n)ever speelde behoorlijk op veilig en was daardoor erg vlak; gelukkig is dit album een stuk energieker. Het geluid is ook wat steviger, iets waar de rauwe, ongepolijste produktie zeker aan bijdraagt. De songs liggen over het algemeen prima in het gehoor en het album is over de hele linie de moeite waard, al hinkt de band een beetje op twee gedachten. De meeste songs zijn lekker fris en uptempo, maar een aantal tracks zijn dan toch weer aan de nietszeggende kant.

Meer van hetzelfde, maar ditmaal is het net wat minder. De songs liggen prima in het gehoor en zouden stuk voor stuk zo op single uitgebracht kunnen worden, maar echt goed wordt het nergens. De scherpe randjes zijn er nog meer afgevijld.

Na een afwezigheid van zes jaar is de band terug met een vrij ingetogen en erg poppy album, waar gelukkig wel een aantal sterke tracks op staan. Het songmateriaal is ook behoorlijk aanstekelijk. Men doet zich er niet bepaald makkelijk vanaf en het is bewonderenswaardig dat de band nieuwe dingen blijft proberen, maar toch hoor ik Hoobstank liever wat steviger en feller. De Tears For Fears-cover Head Over Heels is overigens weinig geslaagd en behoorlijk overbodig.

Heftige italiaanse metalcore, met allerlei uitstapjes richting andere genres. Afsluiter Keep Your Hands Off is zelfs een (enigzins) dansbare dubstep track. Maar dan wel oorverdovend. Voor het grootste gedeelte is dit echter bikkelharde metal, doorspekt met zoete refreintjes en allerlei electronische details. Meest opvallende track, naast de ballad Icarus, is de Katy Perry-cover Firework. Die is eigenlijk wel erg goed gedaan.

Lijkt erg op Eminem dit. Niet alleen qua stemgeluid, maar ook qua teksten, songstructuur en muzikale omlijsting. Afgezien daarvan is dit een aardig hiphop-album, niet al te diepgravend maar aangenaam genoeg. Wanneer de boel iets serieuzer wordt, zoals in de track Chris Dolmeth, wordt het direct een stuk interessanter. Meneer Hopsin laat wel enige belofte horen en ik ben dan ook benieuwd naar de latere albums.

Redelijk tweede album, hoewel geen hoogvlieger. Er zijn geen tracks die er in positieve zin uitschieten; alles kabbelt maar een beetje door. Ditmaal qua beats iets meer dansbaar, met vooral meer gebruik van electronica, maar tekstueel stelt het wederom niet zoveel voor. Hopsin is een prima rapper met een Eminem-achtige flow, maar hij weet zich vooralsnog niet echt te onderscheiden.

Matig debuut van deze finse metalband, met eenvormig songmateriaal dat zich uitsluitend midtempo voortbeweegt. De diepe grunt van de zanger is best oké, maar zijn cleane zangpartijen, en dat zijn er helaas nogal wat, zijn erg monotoon en op het valse af. Het smakelijke gitaarwerk, vooral de lekker zware riffs, zijn dan wel weer in orde. Kortom, sterke en zwakke momenten wisselen elkaar continu af, resulterend in een album dat niet slecht maar wel volstrekt onopvallend is.

Ook op dit tweede album weet deze finse band niet te overtuigen. De midtempo melodieuze death metal klinkt sporadisch best lekker, maar de meeste songs missen venijn en vooral energie. Het is allemaal een beetje suf en op veilig spelend. En de cleane zang is er niet bepaald beter op geworden. De laatste twee tracks maken één en ander nog een beetje goed, maar tegen die tijd is het album niet meer te redden.

Sfeervolle, melancholische en overwegend sombere electronische pop/ rock, zwaar beïnvloed door een band als Depeche Mode. De mensen achter dit project zijn twee leden van Paradise Lost, te weten zanger Nick Holmes en gitarist Greg Mackintosh. Niet verwonderlijk als je beseft dat de band genoemd is naar het gelijknamige Paradise Lost-album Host uit 1997. Met slechts negen tracks en een speelduur van amper 40 minuten aan de korte kant, maar voordeel is dan wel dat alle negen de moeite waard zijn. Het songmateriaal is aan de eenvormige kant, maar de stijl en de sfeer van de muziek spreken mij erg aan. Het geluid doet wel wat denken aan het project Nyves, waar Demon Hunter-zanger Ryan Clark deel van uitmaakt.

Weinig bijzondere nu-metal, maar vooruit- best goed uitgevoerd en vrij afwisselend. De toevoeging van keyboardpartijen werkt in het voordeel van de band en geeft sommige songs net dat benodigde beetje extra. Halverwege zakt de plaat flink in, om tegen het einde weer wat verloren terrein terug te pakken. Gezien het overvolle genre lijkt er geen mooie toekomst voor de band weggelegd en inderdaad: sindsdien hebben we niets meer van Hourcast vernomen.