Tweede EP van het hobbyclubje van Trent Reznor. Ik was al niet kapot van het debuut, maar dit is zo mogelijk nog wat minder. De songs missen een boeiende structuur en zijn aan de saaie kant. Een voorbeeld is het langdradige Ice Age, dat nogal verveelt met zijn voortdurende gitaargetokkel. De overige vijf tracks zijn helaas niet veel beter. Het wordt tijd dat Reznor Nine Inch Nails weer nieuw leven inblaast, want dit houdt niet over.

Ik ben er niet echt kapot van. De eerste en de laatste song zijn sterk, maar de vier daar tussenin zijn niet veel meer dan een verzameling half uitgewerkte ideëen die maar een beetje doorzeuren. De band heeft zeker potentiëel, maar tot nu toe is het een slap aftreksel van Nine Inch Nails, met vrouwelijke vocalen.

Lange, saaie zit. Iets beter dan de voorgaande twee EP's, vooral door de aanwezigheid van een paar songs met (enigzins) een kop en een staart, maar het is allemaal veel te ingetogen en langdradig. Op de beste momenten doet het geluid denken aan een rustige versie van Nine Inch Nails, maar de mindere momenten, en dat zijn er nogal wat, klinken hoofdzakelijk nietszeggend. Het afsluitende Hallowed Ground doet dan weer denken aan de laatste paar soundtracks die Trent Reznor maakte voor regisseur David Fincher. Al met al kan ik er niet zoveel mee.

Aangename popmuziek met hier en daar een rockrandje. Day heeft een goede stem en weet met gemak lekkere songs uit de mouw te schudden. Alhoewel, met gemak... Zes jaar is inderdaad wel erg lang sinds het vorige album.

Het debuut uit 2013 was al loodzwaar en bikkelhard, maar hier doet de zweedse band er nog een schepje bovenop. De meedogenloze deathcore is verpulverend bruut, zonder noemenswaardige rustpuntjes. Het album is hierdoor een ware uitputtingsslag geworden. De boel wordt gered door de technische vaardigheden van de band en de imposante stootkracht van het geheel, ondersteund door de heldere en zeer goede produktie. Niet voor tere zieltjes.

Aha, dus zo klinkt het wanneer de aarde vergaat. De gestructureerde chaos komt als als een loodzware, logge muur van geluid op je af, met slechts hier en daar een melodieus detail. Vermoeiende deathcore, net als de vorige drie albums van deze zweden, maar tegelijkertijd haast hypnotiserend en, tja, best goed.

Botte, loodzwaar slepende technische djent-metal uit Zweden, duidelijk zwaar beïnvloed door een band als Meshuggah. De hakkelige, bijna stukgeproduceerde gitaarriffs klinken aanvankelijk best cool, maar op gegeven moment wordt het best eentonig allemaal. Het songmateriaal is daarnaast ook niet bijster sterk, hoe bruut het album ook geproduceerd is. De intense brulzang en de stootkracht van de band maken gelukkig veel goed, net als een paar heerlijk vette uptempo tracks Volgende keer wel graag wat meer variatie.

Bruut maar behoorlijk vermoeiend, dit derde volwaardige album van deze zweedse doemdenkers. De loodzware en dreigende deathcore steekt geweldig in elkaar en is productioneel met haast wiskundige precisie in elkaar gezet, al had de toevoeging van wat meer rustmomentjes, groove en dynamiek geen kwaad gekund. Het is nu allemaal wel erg overweldigend, met vaak tegendraadse, abstracte songstructuren, waardoor je als luisteraar op gegeven moment een beetje murw bent gebeukt. Maar, zoals gezegd: wel bruut!

Weinig opmerkelijke emorock, degelijk uitgevoerd maar qua songmateriaal te gewoontjes om de volle lengte te boeien. De band beschikt over een prima zanger en je hoort dat de band echt wel potentiëel heeft, maar het komt er hier nog niet helemaal uit. Te sporadisch hoor je een sterke song langskomen.

Mijn eerste kennismaking met de band. Niet verkeerd- prima amerikaanse rock, soms heavy, soms meer ingetogen. Doet me sporadisch een beetje denken aan een band als Stone Temple Pilots. Overtuigend gebracht en sfeervol geproduceerd. Gezien de hogere waarderingen voor de eerste twee albums ga ik die nu zeker luisteren. Mooiste nummer vind ik het rustige World Ain't Right; de beste songs zitten sowieso geconcentreerd aan het begin van de plaat.

Tegenvallende plaat, zeker gezien de veel sterkere drie voorgaande albums. Het geluid van de band begint steeds conventioneler te worden en de songs zijn slechts sporadisch boeiend. Het neigt alarmerend naar amerikaanse radiorock. Het is nog wel acceptabel en goed uitgevoerd, maar vlakker moet het echt niet worden.

Inmiddels is deze band niet veel meer dan een standaard dertien-in-een-dozijn rockbandje, luister maar eens naar het vlakke The Crux uit 2012, maar op dit debuut laat men horen wel degelijk kwaliteit in huis te hebben. Het geluid, dat sporadisch doet denken aan Tool, is lekker rauw en ruig, alsmede vrij origineel. Songs als het zware en meeslepende Rapture hakken er heerlijk in. Niet alle songs zijn even sterk en als geheel is de plaat aan de wisselvallige kant, maar een positief gevoel overheerst. Vol. 2 ook maar eens proberen.

Meer ingetogen dan het debuut en ook wel iets minder qua songmateriaal, wat mij betreft, al blijft dit een interessante band. Het geluid doet sporadisch wel wat denken aan Stone Temple Pilots. Hier en daar een stevige song, maar echt gitaargeweld blijft uit. Bepaalde songs hadden wel wat ingekort mogen worden. Wat dit toch weer uittilt boven het maaiveld is de bezieling en de emotie die doorklinkt in de songs; alles klinkt overtuigend stemmig en melancholisch.

Botte metal in het straatje van Pantera en vooral Slayer, weinig origineel maar wel overtuigend gebracht. Het songmateriaal ramt en beuk lekker door en de zanger heeft een fijne rauwe strot. De relatief korte speelduur van het album zorgt er daarnaast voor dat het allemaal net leuk blijft.

Fraaie popmuziek, zeer verzorgd in elkaar gezet. Het hele album is de moeite waard. Zelfs het duet met Kylie Minogue is mooi. Alle songs zijn in feite single-kandidaten. Dat is wellicht het enige minpunt aan de plaat, dat de songs iets te glad en gelikt zijn. Hier en daar doet de muziek me wel wat denken aan een band als Keane. Dit moet haast wel hoge ogen gaan gooien.

Ik ben nog niet helemaal om, maar de progressieve moderne metal van deze franse band steekt in ieder geval wel sfeervol en afwisselend in elkaar. Ingetogen melodieuze passages (die meer dan eens doen denken aan Porcupine Tree) worden kunstig afgewisseld door het betere botte beukwerk. Gezegd moet worden dat de cleane zangpartijen een stuk overtuigender zijn dan de ruige; de zanger schiet daarin wel wat tekort. Ook weet het songmateriaal niet overal te boeien, iets dat gezien de flinke lengte van de meeste tracks wel een probleem is. Gelukkig maakt het imposante, verzorgde geluid dat de band hier neerzet veel goed.

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse rockband blijkt direct hun laatste album te zijn. Fraai is dat. Niettemin laat men een positieve indruk achter. Niet alle songs zijn even sterk en het album zakt hier en daar een beetje in, maar al met al een fijne plaat. De prima zanger heeft een aangenaam Maynard James Keenan-achtig stemgeluid en de band weet aanstekelijke, goed in het gehoor liggende songs te schrijven. Ik ga derhalve op zoek naar eerder werk.

Zweedse degelijkheid troef. De melodieuze death metal van Hypocrisy verdient geen originaliteitsprijs, maar beukt zoals altijd wel lekker door. Vooral de uptempo songs luisteren bijzonder fijn weg. Zodra het tempo omlaag gaat verslapt de aandacht enigzins, al wordt het album gelukkig nergens vervelend. Wel blijft eenvormigheid de band parten spelen, hoe vet en bombastisch alles ook klinkt.

Ik ken het originele album uit 2002 niet, maar deze opgepimpte versie is best oké. Zoals het geval is bij meerdere bands in het melodieuze death metal genre zijn de uptempo songs een stuk interessanter dan het tragere werk. Bij de meer midtempo songs worden de zang- en melodielijnen al snel een beetje zeurderig. Productioneel iets te rommelig naar mijn smaak, vooral het gitaarwerk klinkt nogal als dikke audiosoep, maar het is allemaal net sterk genoeg om boven de middelmaat uit te stijgen.

Het nogal matte en vlakke titelnummer opent het album matig, maar gelukkig gaat met het daarop volgende Tales Of Thy Spineless de beuk er ongenadig in. Deze heerlijk brute (wat een fijne grunt!) track is dan helaas wel direct het snelste en beste nummer van het album. De rest beweegt zich een beetje in midtempo en wil nergens echt spannend of opmerkelijk worden, met uitzondering van het prima afsluitende, zwaar slepende The Return. Bonustrack Living Dead mag er ook zijn, maar al met al is dit niet één van de betere albums van de zweedse band.

Lekker strakke metalplaat, vol coole riffs en lekkere gitaarsolo's. Iets te vlakke produktie helaas en niet bijster goede zang, maar de kwaliteit van de songs maakt dit ruimschoots goed. Bruut maar toch melodieus.

Het uptempo openende titelnummer veegt de vloer aan met het hele voorgaande album, dat is een ding dat zeker is. Helaas blijft dat niveau niet gehandhaafd en kent ook deze plaat een reeks minder sterke tracks, vooral wanneer het tempo omlaag gaat. Uiteindelijk dus weer een wisselvallig geheel, maar door de vette produktie en sterke songs als het snelle Another Day valt de schade dan toch nog mee.