De eerste drie albums van deze eenmansband waren bij vlagen al indrukwekkend, maar dit vierde (en de eerste voor het FiXT-label) is eindelijk over de hele linie geslaagd. De vijftien tracks zijn lekker afwisselend, van stemmige ambient tot stevige techno tot ruige industriële rock. Op alle fronten klinkt het overtuigend. Voorheen klonk The Anix nog wel eens geforceerd poppy, maar hier valt alles op zijn plaats, met een meer somber maar veel indringender geluid. Dat belooft nog wat voor de toekomst.

Het geluid van de band is nog meer richting de electronische rock van Thirty Seconds To Mars gekropen, ook omdat de zang best wel lijkt op die van Jared Leto. The Anix is wel wat luchtiger en meer poppy, met makkelijk in het gehoor liggende, aanstekelijke deuntjes die zich al snel in je hoofd nestelen. En die cover van Gerard McMann's Cry Little Sister (destijds bekend van de film The Lost Boys) is te gek. Fans van bands als Mesh en Stabbing Westward kunnen hier ook wel wat mee, denk ik zo. De toevoeging van een aantal prima remixen is een leuke bonus.

Deze amerikaanse eenmansband blijft bijzonder productief; gelukkig blijft de kwaliteit ook gehandhaafd. De tien tracks zijn niet allemaal even sterk, maar de meeste liggen lekker in het gehoor en laten de welbekende fijne mix horen van electronica en rock. Luister maar eens naar het aanstekelijke Xray.

Na het tweede album, In The Wake Of Collisions uit 2008, werd het angstvallig stil rond deze band. Gelukkig is er nu toch een derde album opgenomen, en wat voor één! De overweldigende, dichtgesmeerde muur van geluid is nog steeds zeer imposant en wordt kunstig in de juiste banen geleid. Death metal is doorgaans niet zo mijn ding, maar hier wordt alles zo overtuigend en vooral vakkundig gebracht dat het songmateriaal behoorlijk onweerstaanbaar en vooral meeslepend is. En wat een beest van een drummer is die Morten Lowe Sorensen, geweldig. Acht lange songs (de kortste is bijna zes minuten); allemaal voltreffers.

We hebben er maar liefst acht jaar op moeten wachten, maar met dit vierde album van het deense The Arcane Order heb je dan ook wel wat. De machinale, ongenadig voortrazende death metal heeft niets aan kracht ingeboekt en klinkt zo mogelijk nog bruter en dreigender dan voorheen. Met ruim een uur speeltijd is het wellicht iets teveel van het goede, met enkele tracks die gewoonweg te lang duren, maar indrukwekkend en meeslepend klinkt alles in ieder geval wel.

Nog wat extremer dan het geweldige debuut, maar persoonlijk vind ik dit album wat minder omdat de sound meer is opgeschoven richting death metal en de songs wat minder memorabel zijn. Niettemin een overweldigende dosis metal, volledig dichtgesmeerd qua geluid maar toch helder geproduceerd. Intens en meeslepend, waarbij vooral de geweldige drummer, de heerlijke gitaarsolo's en de extreme zang opvallen.

Meedogenloze brute metal, superstrak uitgevoerd. Sterke songs, geweldig geproduceerd. Geen melodieuze refreinen (behalve in track 10), maar dit mis je geen moment. Voor fans van bands als Raunchy (die deze zanger delen) en Mnemic een absolute must.

Metalcore met veel ruimte voor melodie en hier en daar zelfs electronische soundscapes. De coupletten worden bijzonder ruig ingeschreeuwd; de cleane refreinen zijn daarentegen zeer catchy en zelfs vrij poppy. Opvallend aan het album is dat alle songs in elkaar doorlopen, vaak zonder dat je het doorhebt. Dat is natuurlijk een teken dat alles erg op elkaar lijkt, maar tegelijkertijd zorgt dit er wel voor dat de plaat makkelijk in zijn geheel te behappen is. Geen idee of er binnen het overvolle genre een toekomst voor deze band is, maar dit debuut laat in ieder geval een positieve indruk achter.

Christelijke metalcore, en helemaal niet slecht. De band klinkt als een kruising tussen Demon Hunter en Slipknot op dit debuut. Uitstekend geproduceerd en de songs zitten goed in elkaar. De teksten kun je vast op meerdere manieren interpreteren, maar ik stoorde me er absoluut niet aan. Sterker nog, ze voegen juist wel iets toe, net als bij bijvoorbeeld Demon Hunter, waarvan ik de teksten ook altijd zeer sterk vind. En ik heb absoluut helemaal niets met het geloof. Kun je nagaan. Het album is als geheel niet heel erg sterk, daar zijn de songs net iets te vlak voor, maar het is in ieder geval een veelbelovend debuut.

Zeer afwisselend metalcore-album, dat zo'n beetje alle uitersten van het genre weet te verkennen. De ene song hangt tegen de emocore aan; de andere weer tegen de deathcore. En daar tussenin gebeurt ook van alles. Spetterend gitaarwerk en zeer gevariëerde zang, van cleane catchy refreintjes tot bruut brulwerk. De spanning blijft de hele plaat gehandhaafd, zonder in te zakken. Knap in elkaar gezet en uitstekend geproduceerd.

Inderdaad, een lekker metalcore-album, voorbij voor je er erg in hebt. Geen topper, daar zijn de songs niet sterk genoeg voor, maar de plaat laat al met al wel een positieve indruk achter. Ruimte voor melodie, maar de band weet gelukkig ook een flinke muur van aggressie op te trekken. Goede produktie ook, al staat de zang soms wat achter in de mix. De vorige albums ook maar eens proberen.

Het betere beukwerk- meedogenloze metalcore, intens en bikkelhard. Naarmate de plaat vordert bieden de songs ook wat ruimte voor melodie en cleane zang, maar dit doet gelukkig geen afbreuk aan de stootkracht van het geheel. Fijne overweldigende produktie ook.

Lekker luchtig, overwegend vrolijk album met songs die allemaal (You Won't See Me uitgezonderd) onder de drie minuten klokken. Het blijkt de perfecte formule voor dit makkelijk weghappende album, dat ook nog eens uitstekend geproduceerd is. Met de countrypop van What Goes On (geschreven en gezongen door Ringo Starr) kan ik niet zoveel, maar de overige tracks zijn bijzonder fijn.

Lekker in het gehoor liggende amerikaanse rock, met hier en daar wat electronische details. Soms doet het geluid van de band ook wel wat love metal-achtig aan. In de lage regionen klinkt de zanger als Raine Maida van Our Lady Peace. Het songmateriaal is over de hele linie niet heel sterk, maar alles is zo goed uitgevoerd dat de plaat toch wel iets boven het maaiveld uitsteekt.

Metal uit Zweden- dat betekent ook nu weer een zeer verzorgd en lekker klinkend album. Origineel is het allemaal niet, de songs zijn volstrekt inwisselbaar en lijken afkomstig van talloze andere bands, maar het is akelig goed uitgevoerd. Jammer dat de cleane refreintjes vaak de pret een beetje drukken- dat trucje kennen we nu wel. Met iets meer inspiratie en een iets ruigere insteek kan het met het tweede album helemaal goedkomen.

Aangenaam luistervoer, al is het allemaal wel wat zoetjes en braaf. Catchy poppy rocksongs, met hier en daar een Korn-riffje om het een metal-sausje te geven. De sterkste songs zitten in de eerste helft van de plaat; daarna neemt de electronica toe en worden de songs wat meer voorspelbaar en middelmatig.

Lekkere amerikaanse bluesrock, energiek en aanstekelijk gebracht. Echt memorabele tracks ontbreken helaas en er is niet voldoende variatie binnen het songmateriaal om het album de volle lengte te laten boeien. Duidelijk een gevalletje stijl boven inhoud derhalve.

Ideale plaat voor feesten en partijen, vooral van de soort waar flink wat gerookt wordt. De aanstekelijke, licht psychedelische rock lijkt zo weggelopen uit de jaren '70 en klinkt alsof het fungeert als soundtrack van een Tarantino-film. Alle songs zijn de moeite waard, al moet wel gezegd worden dat alles op gegeven moment erg op elkaar gaat lijken. Gelukkig is de plaat to the point en voorbij voordat dit echt storend begint te worden. Ik ga het eerdere werk van de band ook maar eens opsnorren.

Meer zweverig en dromerig dan voorganger El Camino, waar flink wat meer pit in zat. Wanneer dit album begint heb je eerder het idee naar een album van Air te luisteren. Her en der wel een paar leuke songs (zoals de aanstekelijke single Fever), maar het grootste gedeelte van het album is het net niet. De flauwe afsluiter Gotta Get Away geeft de definitieve doodsteek.

Debuutalbum van deze canadeze rockband. Het is niet slecht, maar er zijn gewoonweg te weinig sterke tracks aanwezig. Openers It's All On You en Skin And Bones zijn veelbelovend, maar dat zijn dan ook de enige opvallende songs. De rest van het materiaal is te vlak en anoniem om indruk te maken. Ik betwijfel dan ook of we hier meer van gaan horen.

Indrukwekkende mengeling van death metal en hardstyle. Of, zoals ik al ergens las: deathstyle! Het klinkt in ieder geval zeer meeslepend en overweldigend, met volledig geïntegreerde electronische elementen, zoals pompende beats en dreigende keyboardpartijen. De duistere sfeer die geschept wordt past er perfect bij. Een vrij originele plaat, wat mij betreft. Hier en daar wellicht wat eenvormig, maar dit smaakt zeker naar meer.

De band heeft een tandje bijgezet qua bruutheid, luister maar eens naar de eerste twee tracks, maar helaas is dat de kwaliteit van het songmateriaal niet ten goede gekomen. De mix van technische death metal en dreigende techno klinkt bij vlagen nog steeds imposant, dat wel, maar veel songs lopen niet lekker door en de produktie is iets rommeliger dan we van The Browning gewend zijn. Gelukkig wordt het album gaandeweg wel steeds beter, om af te sluiten met het heerlijk pompende (en zelfs dansbare!) Fearless.

Zeer geslaagd vierde album van deze amerikaanse metalband, met unaniem sterke tracks. De mengeling van spijkerharde metal en opzwepende dancebeats klinkt meeslepender en grootser dan ooit. De band heeft daarnaast moeite gedaan om meer variatie aan te brengen, vooral qua zang en dynamiek, met succes. Zelfs een hoofdzakelijk clean gezongen track als Final Breath blijft hierdoor moeiteloos overeind.

Dit tweede album is al net zo imposant als het debuut. De loodzware mengeling van death metal en dreigende techno werkt nog steeds zeer aanstekelijk. Ook ditmaal speelt uiteindelijk een zekere eenvormigheid de band parten, maar het songmateriaal is net sterk genoeg om over de hele linie te kunnen overtuigen. Met iets meer dynamiek en afwisseling in het songmateriaal moet het een derde keer helemaal goed komen.

Derde album van deze amerikaanse band, die moderne melodieuze death metal mengt met hardstyle- en trance-elementen. De formule begint helaas wat slijtplekken te vertonen, vooral omdat het songmateriaal lang niet overal even memorabel is. De muziek steekt wederom knap in elkaar en qua uitvoering en produktie valt er weinig op het album aan te merken, maar er zijn gewoonweg te weinig echt sterke songs voorhanden. Het lijkt allemaal erg op elkaar.

Met amper 27 minuten speelduur kun je dit amper een volwaardig album noemen, maar niettemin rammen de tien korte tracks aangenaam door. De mix van brute technische death metal en hardstyle staat nog steeds als een huis en klinkt ook nu weer lekker dreigend en bombastisch. Alles had wat mij betreft wel wat dieper uitgewerkt mogen worden, met nog wat meer dynamiek en afwisseling, maar goed, op deze manier verveelt de luisteraar zich in ieder geval niet snel.

Mooi album inderdaad, met invloeden van Muse en vooral Tool. Alle songs zijn sterk, er zit geen misser tussen. Veel afwisseling ook alsmede veel dynamiek binnen de afzonderlijke songs. Het debuut was al sterk, maar deze plaat is nog wel even wat beter. Voorganger Imago nu maar eens gaan proberen.

Eeuwig zonde dat deze australische band er na slechts drie albums mee op is gehouden. Deze tweede is net als de overige albums erg sterk. Qua ritmesectie speelt men flink leentjebuur bij Tool, maar qua sfeer heeft de progressieve rock met metal-invloeden een heel eigen karakter. En wat een goede zanger. Nogmaals: eeuwig zonde.

Bijzonder aangename terugkeer van deze australische rockband, na een afwezigheid van maar liefst veertien jaar. Men is gelukkig de kunst van het schrijven van mooie liedjes niet verleerd, getuige een flink aantal pareltjes. Met name met afsluitende Visiting Hours is erg fraai, maar feitelijk is het hele album de moeite waard. Laten we hopen dat de band ons nu niet weer zo lang laat wachten.

Metalcore uit Amsterdam, en nog behoorlijk goed ook! Het genre is inmiddels behoorlijk uitgekauwd en ook deze band is niet bepaald vernieuwend, maar men doet wel moeite om enige afwisseling en frisse details in de muziek te verwerken. Zangeres Caroline Westendorp heeft een strot om u tegen te zeggen en brult en schreeuwt zich overtuigend een weg door de energiek gebrachte songs. Tegen het einde van het album slaat onherroepelijk de eenvormigheid toe, zoals we gewend zijn bij veel bands in het genre, maar door de sterke produktie en het unaniem degelijke songmateriaal steekt dit toch wel uit boven het maaiveld.