het eerste live album van de bescheiden rasartiest Chris Smither, die opereert in het folk/blues genre. zijn inspiratiebronnen zijn o.a. Lightnin' Hopkins en Mississippi John Hurt. hij leverde met zijn cover van "Frankie & Albert" een fraaie bijdrage aan "Avalon Blues" (2001) een eerbetoon aan de muziek van MJH.

een fijne bloemlezing van zijn tot dan toe verschenen werk met liefst 18 nummers met 10 eigen liedjes van Chris Smither plus 8 covers, waaronder "Down in the Flood" (Dylan), "Statesboro Blues" (Willie McTell) en "Friend of the Devil" (Grateful Dead), waarvan zijn solo akoestische versies mij beter bevallen dan de bandversies van het studio album "Don't It Drag On" (1972). de overige covers zijn o.a. "Catfish" (Danny O'Keefe), "Shake Sugaree" (Elizabeth Cotton), "Have You Seen My Baby" (Randy Newman) en "Tulane" (Chuck Berry).

dat Chris Smither een prima songsmid is, bewijst hij met zijn eigen versies van zijn klassiekers "Love You Like a Man" en "I Feel the Same", die door Bonnie Raitt werden opgenomen en waar hij een levenslange vriendschap met haar aan overhield, waar zijn andere eigen liedjes als "Lonesome Georgia Brown", "Every Mother's Son" en "A Song for Susan" niet voor onder doen.

een "less is more" live album met Chris Smither op zang en gitaar. zoals onze zuiderburen zeggen "meer hoeft dat niet te zijn".

Album werd geproduceerd door John S. Nagy
Recorded live in the studio at Soundtrack Studios, Boston, Massachusetts (December 28-29, 1989)

deelcitaat uit de liner notes (C.S. 4/91)

"This project is probably as close as I'll ever come to an "official" embodiment of the naked truth. and not out of a highminded sense of what's "right" or "pure", but simply because it sounded like fun. Fill up a big recording studio with an audience and play straight sets for two nights. So I did, and here it is"

het tweede album van de destijds 26 jarige singer/songwriter Chris Smither, een gemiddeld goede zanger maar bovenal een virtuoze "fingerpicking" gitarist, opererend in het folk/blues genre.

op dit album staan 7 prima "originals" van Chris Smither, plus 4 covers "Down in The Flood" (Bob Dylan), "No Expectations" (Jagger/Richards), het aanstekelijke "Friend of the Devil" (Dawson, Garcia, Hunter) van het Grateful Dead album "American Beauty" en het aloude "Statesboro Blues" (Blind Willie McTell) dat vooral bekend werd van het Allman Bros. Band album "Live at the Fillmore East".

een aantal nummers klinken als echte bandnummers. mijn voorkeur gaat naar zijn akoestische solo uitvoeringen van nummers als "I've Got Mine", "Another Way to Find You", het pareltje"Every Mother's Son" met fraai pedal steel spel van Ben Keith en het prachtige "I Feel the Same", dat een jaar later door Bonnie Raitt zou worden gecoverd op haar album "Takin' My Time".

slechts 1 mindere track, de doorsnee bluesrock van "Mail Order Mystics".

Chris Smither levert al bijna 55 jaar prima albums af en gaf tot voor kort gemiddeld 150 optredens per jaar, veelal in zijn eentje. bezocht afgelopen week een concert van de inmiddels 80-jarige man, die nog steeds de grote plas oversteekt om concerten in het kleinere Europese clubcircuit te geven. Respect!

Album werd geproduceerd door Michael Cuscuna
Recorded Nov 30, Dec 4, 1971 at Bearsville Sound Studios, Woodstock, New York

Chris Smither: acoustic guitar, vocals
John Bailey: electric & acoustic guitar, autoharp
Ben Keith: dobro & pedal steel
Eric Kaz: piano
Happy Traum: banjo
Stu Schulman: violin & fiddle
Rod Hicks: bass
Roy Markowitz: drums
Maria Muldaur, Bonnie Raitt, Kathy Rose: back up vocals

om het tijdsbeeld te schetsen, hierbij een deelcitaat uit de liner notes:

"Chris Smither was 26 when he recorded "Don't It Drag On". The record appeared the week after Thanksgiving 1971, three weeks beyond his 27th birthday. It was his second release on the Tomato sister label Poppy, following the 1970 debut album "I'm a Stranger Too!"

For those too young to remember the time, Richard Nixon was in the White House, U.S. troops were bogged down in the Big Muddy of Vietnam, the Beatles had gone bust, Dylan was back in Greenwich Village living above a bagel-burger place at Bleecker & MacDougal, and the Rolling Stones were ensconced in a chateaux in the South of France recording "Exile on Main Street".

dit negende solo album van Chris Smither werd wederom geproduceerd door wijlen gitarist/producer Stephen Bruton (R.I.P 09-05-2009), die ook de 2 voorgangers "Up On the Lowdown" en "Small Revelations" en o.a. albums van Jimmie Dale Gilmore, Alejandro Escovedo, Sue Foley en Hal Ketchum produceerde.

op dit album staan 7 "originals" van Chris Smither plus 3 covers "Steel Guitar" (Danny O'Keefe), "Don't Make Promises" (Tim Hardin), "Rattesnake Preacher" van de door hem bewonderde folkie Eric von Schmidt en de de traditional "Duncan & Brady".

wederom een sterk album met een fijne afwisseling van ballads en up-tempo nummers met een enkele keer verrassende accenten, zoals de saxofoon op "Hold On", "Don't Make Promises" met geweldig harmonicaspel van Mickey Raphael, bekend van zijn werk met Willie Nelson, of een fraaie accordeon van Joel Guzman op het aanstekelijke "cajun" nummer "Tell Me Why You Love Me".

van de ballads steekt zijn eigen "So Long" er boven uit. wellicht niet zijn beste album, maar toch zeker 4 sterren waard.

Album werd in December 1998 opgenomen in Austin, Texas

om hun samenwerking toe te lichten hierbij een citaat uit de liner notes:

" For many years, Stephen Bruton was on-the-road as guitarist in bands for Bonnie Raitt and Kris Kristofferson. Stephen first met Chris Smither in the early 70's when he was in Kristofferson's band and Chris was the opener. They've remained friends ever since"

het vijfde solo album van de al lange tijd in Massachusetts residerende folk/blues muzikant Chris Smither met 7 zelf geschreven nummers plus 5 covers, waaronder een lekker rammelende versie van "Memphis in the Meantime (John Hiatt), een footstompin' blues versie van "Rock 'n' Roll Doctor" (Lowell George) en een ingetogen versie van "Magnolia" (J.J. Cale).

de beste cover is n.m.m. "Killing the Blues" (Rowland Salley) met fraaie viool accenten van David Batteau, dat ook gecoverd werd door John Prine op zijn album "Pink Cadillac" en Robert Plant & Alison Krauss op hun duo-album "Raising Sand". de 5e cover is de traditional "No More Cane on the Brazos" dat gekoppeld is aan zijn eigen "Mail Order Mystics", dat niet kan tippen aan de versies van o.a. Jimmy LaFave en John Stewart.

van zijn eigen nummers steken de titeltrack "Happier Blue" met wederom fraaie viool klanken, het up-tempo "Already Gone", de door pianospel gedragen ballad "Honeysuckle Dog" en het slotnummer "Time to Spend" met het onnavolgbare "fingerpicking" gitaarspel van Chris Smither er boven uit.

Chris Smither leverde met "Happier Blue" wederom gedegen vakwerk af, waarbij de bijdragen van Bob Gay op saxofoon wat mij betreft iets minder prominent hadden mogen zijn, maar dat is dan ook het enige minpuntje.

Album werd geproduceerd door John Nagy
Recorded at Soundtrack Studios, Boston, Massachusetts

heb Chris Smither 2x live mogen zien optreden. solo met zijn virtuoze "fingerpicking' gitaarspel. de kosten van een band zullen te hoog zijn voor zijn tournees in het kleinere clubcircuit.

op dit album staan 6 eigen nummers van Chris plus een Peter Case cover "Cold Trail Blues", een "public domain" lied "Blues in the Bottle", de traditional "John Hardy" met zang van Ollabelle en een herhaling daarvan, een instrumentale versie prachtig ingekleurd met fiddle spel van Tim O'Brien.

1 van de prijsnummers is de Dylan cover "Visions of Johanna" met heerlijke accordeon klanken.
op meerdere nummers worden de fraaie "background vocals" verzorgd door het folky roots gezelschap Ollabelle met o.a. Levon Helm's dochter Amy Helm. verder vallen de fraaie bijdragen van Tim O'Brien (fiddle, mandocello, mandolin, vocals) en de tweede stem van zangeres Anita Suhanin op.

een enkele keer licht rockend zoals op de opener "Open Up" of "Diplomacy" is dit een bijzonder sterk, gevarieerd album dat prettig weg luistert. "Leave the Light On" is iets rijker en voller geïnstrumenteerd dan een aantal van zijn andere albums, waardoor eenvormigheid wordt voorkomen. een hoogtepunt binnen het omvangrijke oeuvre van Chris Smither. een aanrader voor de americana liefhebber.

Album werd geproduceerd door David Goodrich
Recorded at Signature Sounds Studios, Pomfret, Connecticut

Chris Smither: lead vocals, acoustic & lead guitars, 12-string guitar

hoewel dit ook wel een compilatie wordt genoemd, is het feitelijk het derde live album van de inmiddels 80-jarige ervaren oude rot Chris Smither. een album met niet eerder uitgebrachte live opnames uit de periode 1993-2003 ofwel "session outtakes". geen enkel nummer doubleert met die van zijn vorige 2 live albums, hoewel het nummer "Hold On 1" van zijn 2e live album "Live As I'll Ever Be" (2000) hier nu als "Hold On II" verschijnt.

een fraaie collectie eigen liedjes die eerder op zijn studio albums verschenen met het van hem bekende geweldige "fingerpicking" gitaarspel, gezongen met de doorleefde, ietwat hese stem van Chris Smither.

Favoriete tracks "Train Home", "Time to Spend", "Time to Go Home" en "So Long" maar zo zal ieder zijn eigen favorieten hebben. over de hele linie net iets minder dan zijn 1e live album "Another Way to Find You" (1991) dat live in de studio werd opgenomen.

dit album werd destijds speciaal voor zijn fans uitgebracht en was aanvankelijk alleen verkrijgbaar via zijn website, maar blijkt op zijn website nog wel te koop te zijn.

de sympathieke Chris Smither die al ruim 50 jaar met optredens over de hele wereld aan de weg timmert om van zijn muziek te kunnen leven, bedankt hiervoor in de liner notes (2011) als volgt:

"Over the years I have had the good fortune to play some very fine music rooms all over the world. If not for them I would not have a job. Special thanks especially to the Old Town School of Music, The Barns at Wolf Trap, The Tractor, The Lobby, McCabe's, The Ark and The Freight and Salvage. These are just a few of the places that have made the 40+ years possible. Thank you"

zijn geweldige live album "Another Way to Find You" (1991) niet meegerekend, is dit pas het vijfde reguliere solo album van de aimabele blues/folk muzikant Chris Smither, dat geproduceerd werd door zijn muzikale boezemvriend wijlen Stephen Bruton, die een aantal verdienstelijke solo albums op zijn naam heeft staan.

Chris Smither was een lange periode (1972-1982) niet of nauwelijks actief in de muziek, waarover hij in zijn biografie het volgende zegt "I was basically drunk for 12 years and somehow I managed to climb out of it; I don't know why".

7 sterke eigen nummers op dit album plus 2 covers, waarbij de cover van "What Was It You Wanted" (Bob Dylan) beter geslaagd is dan de Jesse Winchester cover "Talk Memphis", sowieso niet 1 van de beste JW nummers plus de traditional "Jailhouse Blues", een prima versie met alleen Chris Smither op "fingerpicking" gitaar en zang.

de instrumentatie is sober, met een bescheiden spelende ritmesectie, een piano en op meerdere nummers prachtige accenten van de excellente harmonica muzikant Mickey Raphael.

zoals gezegd sterk songmateriaal van Chris Smither zelf met nummers als de titeltrack, "Deed I Do", het heerlijke "Can't Shake These Blues" en de ballad "I Am the Ride".

"Up on the Lowdown" rangschik ik persoonlijk tot 1 van zijn beste reguliere albums.

Recorded at The Hit Shack, Austin, Texas

Chris Smither: vocals, guitar
Mickey Raphael: harmonica
Chris Maresh: acoustic bass, bass
Riley Osbourne: harmonica, keyboards
Brannen Temple: drums, percussion
Stephen Bruton: guitars, rhythm guitars

mijn 2e kennismaking met de muziek van de in de muziekpers behoorlijk bewierookte Zweedse singer/songwriter. zijn debuut "Songs from a Two-Room Chapel" was mij zeer bevallen met prachtige tracks als "Allelujah" en "Log at 25".

heb dit "A Village: Natural Light" inmiddels meermalen beluisterd en het een kans gegeven, maar kom er maar moeilijk doorheen. begrijp de associaties die gelegd worden met de muziek van Tindersticks en Nick Cave, maar helaas kunnen de kwaliteit van zijn songs en de uitvoeringen niet tippen aan voornoemde artiesten.

dat de man het wel degelijk in zich heeft om een goede song te schrijven, laat hij horen in een 5-tal 4 sterren tracks "Shallow Sea", "Midsummer", "Misanthrope River" (een bescheiden hoogtepunt), "Good Child" en "Gallow", waarvan met name "Good Child" mij doet verlangen naar een door Nick Cave gezongen versie.

verder weinig memorabele liedjes op dit album, waarbij ik de neiging heb nummers als "Dark Ain't That Dark", "Riders in the Rain" en "Always with the Horses" te skippen.

heb bij Christian Kjellvander regelmatig het idee dat ik het al eerder en vooral beter heb gehoord. al met al een lichte tegenvaller, dat niet vaak in de speler zal belanden.

All songs by CK
Recorded at Kjellvander residence

Christian Kjellvander: vocals, guitar, vibraphone, rhodes, piano, bass VI, percussion, synths, loops
Pelle Andersson: grand piano, hammond novachord, rhodes, synths
Ruben Engzell: bass, bass VI, piano
Per Nordmark: drums, percussion
Karin-Therese Kjellvander: vocals
Per Johansson: klarinette, saxophone
Scout Kjellvander: vocals

gezien de positieve recensies bij veel van zijn inmiddels 10 reguliere albums, besloten 2 albums van deze inmiddels 48-jarige Zweedse songwriter/troubadour aan te schaffen, waaronder dit solo debuut en het album "A Village: Natural Light".

mijn eerste kennismaking met deze Americana artiest of hoe je het wil noemen. een naar het schijnt bescheiden, sympathieke, belezen man.

was al snel verkocht met de opener "Homeward Rolling Soldier" dat rustig wordt ingeluid met een fraaie mellotron en halverwege omslaat in een felle rocker, die echter nergens ontspoort.

mijn voorkeur gaat naar de meer ingetogen tracks als "Allelujah" (inderdaad een prijsnummer), "Deliverance" (verstilde pracht in een "folky" setting), het melancholieke "Log at 25" dat o.a. met een viool wordt ingekleurd met bescheiden uiterst doeltreffende backing vocals van Jenny Wilson en "At the Rapids".

hoor in een aantal nummers klanken/melodieën voorbijkomen, waarbij ik denk die eerder gehoord te hebben, zoals in "Broken Wheels" met het "lovers, lovers" refrein, dat sterk doet denken aan "Lover, Lover" van Leonard Cohen. het up-tempo "Polish Daughter", samen met "Words in the Wires" wat mij betreft een mindere track, klinkt qua sound als een mix van Jayhawks en Band of Horses. de gitaarpartij in dat nummer heeft veel weg van het BoH nummer "The Great Salt Lake".

gelukkig heeft de muziek van Christian Kjellvander genoeg eigens om de aandacht van begin tot eind vast te houden. de man "schildert" mooie beeldende songs met goede, verhalende teksten. altijd fijn als deze zijn bijgevoegd, zoals bij dit album het geval is. een aanrader voor de Americana liefhebber.
dit debuut van de man zal zeker regelmatig in mijn speler belanden.

blijft de vraag waar ik de melodie van de prachtige afsluiter "Rid" met een op het eind wonderschoon invallende trompet, eerder heb gehoord.....

Album werd geproduceerd door Christian Kjellvander & Carl Gramberg
Recorded at the End Studios, July 2002
All songs written by CK, except "Polish Daughter" by C Kjellvander & G Kjellvander

waar de man ons op zijn meeste albums trakteert op zijn gebruikelijke cocktail van eigen songs, traditionals en covers, is dat op dit album niet in het geval. er staan uitsluitend covers van "hedendaagse" songwriters op. het songmateriaal ofwel de keuze van de covers vind ik niet allemaal even geslaagd.

tracks 3) "Butterfly (So Much Wine) en 11) "Peace in the Valley Once Again" van Rennie & Brett Sparks, het muzikale duo achter The Handsome Family, het titelnummer 10) "Burning Times" van Charlie Murphy en de Phil Ochs cover 12) "Changes" kabbelen inderdaad nogal voort en ontberen een sterke melodie.

gelukkig staan daar een aantal betere songs tegenover. op de aanstekelijke opener "Sixteen Fishermen Raving" een nummer van Wally Page & Tony Boylan, horen we "vintage" Christy Moore. samen met de fraaie covers van het Natalie Merchant nummer "Motherland" (hoewel deze het origineel niet overtreft), "Beeswing" van Richard Thompson en "The Lonesome Death of Hattie Carroll" van Bob Dylan, zijn dit de hoogtepunten op dit album.

het getuigt van moed dat hij "The Magdalene Laundries" van Joni Mitchell over de lotgevallen van veelal ongehuwde, jonge zwangere vrouwen in het katholieke Ierland van die tijd en de zogenaamde "opvang" in kloosters, onder de aandacht brengt. nog steeds een gevoelig onderwerp in het katholieke Ierland.
hierover schrijft hij bij de toelichting van dit nummer:

"I understand the embarrassed sniggers. I see the eyes turn down. I've heard the sharp intake of breath.
I've seen the angry glances and I know some would prefer this be left swept under the carpet. This is not an option while the culpable stay righteous, while there is a quiet suggestion of denial behind these marble walls, while the abused, the raped and buggered are made to hide in an illogical shame for the sins of others. It is all there in what they preach, in confession, forgiveness, compassion, recovery, peace of mind. Not everyone wants to hear such a song. Joni Mitchell has written a memorial to all those whom we cast in shame to the sisters. I sing it only in their memory"

zijn "notes" bij de Morrissey cover "America, I love you" zijn niet gespeend van zijn typische (Ierse) humor:

"Heard this song and it just summed up what I felt about this great land. Wondered if I could sing it and slowly found a way in. We played in the TF theatre in Castlebar and after the gig I was waylaid by this tank of a female Texan. She tore into me like nobody's business. You called me a pig, Mr. Moore. I want my money back. The promoter refunded her despite my cries that it was only one song she did not like. No she retorted, there was another one. Who is this Allende guy we are supposed to have killed?"

al met al een lichte tegenvaller deze "Burning Times" van de sociaal en politiek geëngageerde Christy Moore. een man die kleur durft te bekennen en stelling neemt. dat siert de man. in 2007 verscheen een "expanded edition" met 6 live opgenomen nummers van dit album en slechts 1 nieuw nummer "Barrowland" van Christy Moore en Wally Page.

Album werd geproduceerd door Declan Sinnott

de muzikanten op dit album:
Christy Moore: vocals, guitar, bodhran
Declan Sinnott: acoustic & electric guitar, acoustic & electric bass, mandolin, mandola, keyboards
Mandy Murphy, Mary Greene, Declan Sinnott: backing vocals

verder uit de liner notes:
quote
"This album is dedicated to the memory of Rachel Corrie who lost her life in Gaza. She stood before an American built, Israeli driven earthmover as she tried to defend a Palestinian home that was about to be demolished. She was armed with a megaphone. The Caterpillar machine drove straight over Rachel killing her in the earth"
unquote

uit zijn latere periode is dit "Folk Tale" 1 van de betere albums van de Ierse storyteller, politiek en maatschappelijk geëngageerde Christy Moore. wellicht net iets minder dan zijn klassiekers uit de eighties "Ride On" en "Voyage". geen geflirt met andere genres als pop, rock of jazz, maar zoals Teacher het omschrijft gaat hij op dit album terug naar de roots. een fraai "basic" traditioneel folk album, spaarzaam geïnstrumenteerd met prachtige vocalen van de man.

4 "originals" (tracks 1,4,10 en 11) van de man zelf, 2) co-written Paula Meehan, 3) een nummer van Tom Tuohy, 5) co-written met Donal Lunny, 6) een nummer van Kevin Littlewood, 7) co-written Nigel Rolfe, co-written John Spillane en 9) het hilarische "Weekend in Amsterdam" een nummer van Paul McCormack en Barney Rush.

rustige, ingetogen songs zijn in de meerderheid. de opener, de prachtballad "Tyrone Boys" met fijne backing vocals van Vickie Keating en Mandy Murphy, zet meteen de toon van dit album. het met accenten van cello en viool voorziene "Easter Snow", "Farmer Michael Hayes" met accenten van de banjo, een nummer dat hij reeds eerder in 1978 opnam met de groep Planxty en het somber stemmende "Haiti" over de aardbevingen die destijds in dat land plaats vonden. hierover zegt de man die in dat kader meedeed aan benefiet concerten:

"Such songs and gigs are sometimes viewed cynically. There are people who maintain, that such events, in the face of enormous tragedy, are pointless. Nevertheless many musicians continue to write and sing songs, to offer the support of benefit gigs, to reach out........it is all that some of us can do"

"On Morecambe Bay" gaat over het lot van dwangarbeiders, "vulnerable migrant workers, the world over, suffer greatly under unscrupulous gang masters who operate in a thousand different guises". helaas een nog steeds actueel thema.

gelukkig is de (Ierse) humor nooit ver weg en worden deze tracks afgewisseld met aanstekelijke, vrolijke nummers als "My Little Honda 50" en "Weekend in Amsterdam" met wat luchtigere thema's. nummers gezegend met melodieën die zich direct in je muzikale geheugen nestelen, net als de heerlijke melodie van de afsluiter "God Woman".

dit album heeft een kristalheldere productie met alle ruimte voor de doorleefde, zalvende stem van Christy Moore.

Album werd geproduceerd door Declan Sinnott
Recorded at Ballymountain, County Cork, Ireland

de muzikanten op dit album:

Christy Moore: vocals, guitar, bodhran
Declan Sinnott: electric, acoustic, Spanish & dobro guitars, keyboards, bass, drums, bouzouki, mandolin & backing vocals
Gerry O'Connor: banjo & fiddle
Tim Edey: accordion, guitar & bouzouki
Mandy Murphy, Vickie Keating: backing vocals
Neil Martin: string arrangements

West Coast String Quartet:
Neil Martin: cello
Seamus McGuire: violin
Niamh Crowley: violin
Ken Rice: viola

1 van de vele live albums van het Ierse folkicoon Christy Moore, opgenomen in 1994 in The Point Theatre, Dublin, een zaal met een capaciteit van 8000 man, waar hij 12 avonden in zijn eentje concerten verzorgde en waarvan dit album een weergave is. de charismatische Christy Moore is live een ras performer en heeft wat te vertellen met deze 14 liedjes.

liefst 5 eigen nummers (1,4,8,12 en 13), 2 traditionals "Black is the Colour" en "Cliffs of Dooneen", plus 2 covers van de onvolprezen Ierse songwriter Jimmy McCarthy, bekend van de vele songs die Mary Black van hem opnam "Missing You" en het geweldige "Ride On", 1 cover "Natives" van de Ierse singer/songwriter Paul Doran, 1 cover "Go, Move, Shift" van de Engelse folkzanger/songwriter Ewan McColl, het aloude "Nancy Spain" (Barney Rush), "Casey" (Martin Egan) en een verrassende cover van "Fairytale of New York" (Shane McGowan/Jem Finer).

los van enkele activistische teksten zoals in "The Knock Song" ontbreekt die typische (h)eerlijke Ierse humor niet. persoonlijk hoor ik hem het liefst in ballads als "Ride On", "Missing You" en "Nancy Spain" of zijn uitvoeringen van de (2) traditionele liedjes.

ondanks dat The Point Theatre een grote locatie is, weet Christy Moore op dit album een intieme sfeer op te roepen. mocht dit zelf ook een keer ervaren tijdens een concert van hem in zaal Ancienne Belgique in Brussel, waar hij samen met zijn al 30 jaar trouwe kompaan Declan Sinnott de zaal plat speelde. ervaar het wel als een gemis dat deze geweldige gitarist niet op dit "Live at the Point" te horen is. zijn bijdragen geven net dat beetje extra kleur. vandaar 4 sterren.

Christy Moore: vocals, guitar, bodhran

het derde live album van Christy Moore valt wat tegen. uitschieters zijn de ingetogen ballad "First Time Ever" met fraai toetsenwerk van Donal Lunny, "A Pair of Brown Eyes" (Shane McGowan), "January Man" van de Engelse folkie Dave Goulder en de publieksfavorieten zijn eigen "Lisdoonvarna" 1 van de weinige uitbundige nummers op dit album samen met "Biko Drum" (Wally Page) en de klassieke ballad "Ride On" van Jimmy McCarthy.

voor het overige flink wat covers die minder beklijven zoals "Continental Ceilidh" (Johnny Mulhearn), "Quiet Desperation" van de Amerikaans/Indiaanse politieke activist Floyd Westerman (aka Kanghi Duta), "McIlhatton" van de IRA activist Bobby Sands, "Johnny Don't Go" van de Ierse singer/songwriter John Spillane en "Wandering Aongus" een op muziek gezet gedicht van de Ierse dichter W.B. Yeats. ook "Metropolitan Avenue" van Noel Brazil maakt weinig indruk. 1 van zijn mindere songs.

op dit album staan vrij veel politiek geëngageerde liedjes met o.a. "Biko Drum", "Quiet Desperation", "McIlhatton" en "Allende", maar de kwaliteit van deze liedjes (uitgezonderd "Biko Drum") blijft er wat bij achter.

wat zijn live albums betreft prefereer ik "Live At the Point" en "Live in Dublin 2006", waarvan de laatste wellicht zijn beste live album is, dat veel meer ruimte biedt voor de bijdragen van Declan Sinnott en waarbij ook de songkeuze (betere liedjes) een rol speelt.

de inmiddels 80-jarige Christy Moore kondigt op zijn website 11 optredens aan tussen november 2025 en maart 2026 eveneens in Vicar Street, Dublin. Respect!

Album werd geproduceerd door Declan Sinnott & Christy Moore

Christy Moore: vocals, guitar, bodhran
Declan Sinnott: vocals, guitars
Donal Lunny: vocals, guitar, keyboards, bodhran

opvallend weinig stemmen bij dit vierde live album van de inmiddels 80-jarige Christy Moore. een selectie van 4 optredens eind december 2005/begin januari 2006 in zaal The Point Depot in Dublin.

ruim 2 uur eerlijke, pure, authentieke muziek zonder opsmuk en poespas met teksten die iets te zeggen hebben en waar het speelplezier vanaf spat. een 4-tal nummers "Natives", "Casey", "Missing You" en "Ride On" doubleren met zijn solo versies van het live album "Live At the Point" (1994), maar dat mag de pret niet drukken.

zijn trouwe kompaan Declan Sinnott voegt veel toe met zijn bijdragen op akoestische, elektrische en slide (dobro) gitaar en verzorgt op meerdere nummers harmoniezang en op de traditional "Corrina, Corrina" is hij zelfs met zijn fraaie lead zang te horen. Declan Sinnott was lange tijd "sideman" in de band van Mary Black en was ook lid van de band Moving Hearts met o.a. Donal Lunny en Christy Moore.

een handvol eigen nummers van Christy Moore, een aantal traditionals en een flink aantal covers, waaronder een aantal nummers van de vermaarde Ierse singer/songwriter Jimmy McCarthy, "The Magdalene Laundries" (Joni Mitchell), "Beeswing" (Richard Thompson), "Motherland" (Natalie Merchant), "City of Chicago" van zijn broer Barry Moore, "Cry Like a Man" (Dan Penn), "Hattie Carroll" (Bob Dylan) en "Sacco & Vanzetti" (Woody Guthrie).

teveel hoogtepunten om hier op te noemen, maar "Stitch in Time" (Mike Waterson) dat wordt uitgevoerd in een a-capella versie mag niet onvermeld blijven. veel relatief rustige nummers, waarbij iets meer up-tempo nummers zoals "Casey", "Viva La Quinta Brigada" en "Sixteen Fishermen Raving" voor een fijne afwisseling zorgen.

op deze dubbelaar zijn de intermezzo's en applausjes tussen de nummers door gelukkig kort gehouden wat het luisterplezier ten goede komt. wellicht iets minder sfeervol dan "Live At the Point", maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de bijdragen van meestergitarist Declan Sinnott die een extra dimensie geeft aan de muziek. cd 1 met 20 nummers en cd 2 met 15 nummers zijn uiteraard los van elkaar af te spelen.

citaat uit de liner notes (Christy Moore)

"Since first stepping before the lamps I have played in all sorts of places, upstairs rooms and downstairs basements, outside halls and inside tents from Carnegie in Manhattan to the 12 Pole in Carndonagh. I have been singing in different lineups and some strange combinations. This particular leg of the journey began in 2001 when I hooked up once again with Declan Sinnott. We kicked off in Cleeres Theatre, Kilkenny back in 2001 and over the past 5 years it has developed into, what has become for me, the most satisfying period of my working life.

The repertoire here spans the decades, old and new, all mixed together. As the songs tumbled out some were well rehearsed while others were more of the moment. The songs will live on as long as we sing and hear them. Ride On"

al weer 40 jaar geleden dat het Ierse folkicoon Christy Moore deze klassieker maakte, door velen als zijn beste album beschouwd.

op dit album staan een aantal eigen nummers (tracks 3 en 6) en covers van hedendaagse singer/songwriters. een ijzersterke selectie van 12 songs met veelal politieke teksten die geweldig gezongen worden door de activistische Christy Moore prachtig, spaarzaam muzikaal omlijst.

het weemoedige "The City of Chicago", een nummer van zijn broer Barry Moore (Luka Bloom) gaat over de vele Ierse emigranten die in de 19e eeuw gedwongen door o.a. hongersnood in eigen land, als ik het goed heb bepaalden de Engelse heersers destijds dat alle in Ierland verbouwde aardappelen naar Engeland gingen, de oversteek maakten naar Amerika op zoek naar een betere toekomst en daar eenmaal aangekomen verlangden naar "The Hills of Donegal". op het album "Innocence" van Luka Bloom staat een eveneens prachtige versie.

het op het gehoor luchtige en vrolijke "Viva La Quinte Brigada" is een eerbetoon aan de Ierse soldaten die deel uitmaakten van de merendeels communistische en socialistische, internationale brigade die in de Spaanse burgeroorlog meevochten aan de zijde van de destijds zittende linkse Spaanse regering.

"El Salvador" een nummer van de Ierse singer/songwriter Johnny Duhan, die ooit lid was van de Ierse rockgroep Granny's Intentions en daarna een reeks solo albums maakte, handelt over de in de tachtiger jaren woedende burgeroorlog in dat land. "Back Home in Derry" (Bobby Sands, Gordon Lightfoot) bezingt het lot van criminelen en andere ongewenste personen die ooit gedeporteerd werden naar Britse strafkolonies in o.a. Australië. het droevige "The Dying Soldier" (Ger Costello) spreekt voor zich.

"McIlHatton" wordt toegeschreven aan Bobby Sands, de IRA activist die op 27-jarige leeftijd als gevolg van een hongerstaking in een Noord-Ierse gevangenis kwam te overlijden. de ballad "Among the Wicklow Hills" werd geschreven door de Ierse singer/songwriter Pierce Turner en het schitterende titelnummer "Ride On" door de vermaarde Ierse singer/songwriter Jimmy MacCarthy.

het alom bekende "Sonny's Dream" (ook bekend als "Sonny") is een song van de Canadese singer/songwriter Ron Hynes, ook bekend in een solo versie van Mary Black en een versie die zij samen met Emmylou Harris en Dolores Keane maakte. dit lied gaat over een man die zijn dromen wil waarmaken, maar door zijn familie, met name zijn eenzame moeder, aan zijn thuisland gebonden is, getuige de regels

"Sonny don't go away, I'm here all alone, your daddy's a sailor, never comes home, nights are so long, silence goes on, I'm feeling so tired and not all that strong"

"The Songs of Wandering Aongus" is gebaseerd op een tekst van de Ierse dichter W.B. Yeats met muziek van de Amerikaanse folk zanger Travis Edmondson.

het aanstekelijke "Lisdoonvarna" zorgt voor wat luchtigheid. een nummer over het jaarlijkse muziek festival, dat tot in de jaren 80 plaats vond in de gelijknamige Ierse plaats, ook bekend van de "match making".

het album sluit af met het idealistische "The Least We Can Do" (is make the world a better place), een nummer van Gerry Murray, dat wellicht actueler is dan ooit.

Album werd geproduceerd door Donal Lunny (ex Planxty)
Recorded at Eerie Mobile Studio, Lake lands Cottages, Muckross, Killarney (county Kerry)

"in memory of Luke, a hero who became a friend" (Luke Kelly van The Dubliners die op 30 januari 1984 overleed)

Christy Moore: vocals, guitars
Donal Lunny: synths, bouzouki, guitar, bodhran, vocals
Declan Sinnott: acoustic & electric guitars, Spanish guitar, violin, vocals

geweldige verzamelaar van het vroege werk van Iers folkicoon Christy Moore, alle songs werden "remastered" met liefst 25 tracks "previously unreleased on CD in Ireland" merendeels live opgenomen.

- 3 tracks Paddy on the Road, Avondale & Cricklewood van het album "Paddy on the Road" (1969)
- 4 tracks The Cliffs of Dooneen, Rambling Robin, Spancilhill & The Raggle Taggle Gypsy van het album "Prosperous" (1972), dat de opmaat was tot het formeren van de band Planxty met Liam O'Flynn, Andy Irvine en Donal Lunny
- 6 tracks Tippin' It Up to Nancy, What Put the Blood, Home by Bearna, One Last Cold Kiss, The Moving-On-Song & January Man van het album "Whatever Tickles Your Fancy" (1975)
- 9 tracks Nancy Spain, Little Musgrave, Dalesman's Litany, Wave Up to the Shore, Johhny Jump Up, Lanigan's Ball, Sacco & Vanzetti, Boys of Mullabawn & Limerick Rake van het album "Christy Moore" (The Black Album) (1976)
- 2 tracks Joe McCann & The Foxy Devil van het album "The Iron Behind the Velvet" (1978)
- 4 tracks Black is the Colour, The Crack Was Ninety in the Isle of Man, Hey Sandy & Clyde's Bonnie Banks van zijn eerste live album "Live in Dublin" (1978) met Donal Lunny en de vermaarde Ierse gitarist Jimmy Faulkner

verder veel obscure live opnames van televisie sessies voor de Ierse t.v. (RTE) met o.a. 3 tracks (Bogey's Bonnie Belle, Deportee & Cricklewood) van de Noord-Ierse BBC t.v. serie "As I Roved Out". van meerdere live tracks verschenen eerder studio versies, zoals "John O'Dreams" en "Trip to Jerusalem" van het album "The Iron Behind the Velvet".

veel Engelse en Ierse traditionals, 3 tracks (Sacco & Vanzetti, 1913 Massacre & Deportee) van Woody Guthrie, plus tracks van collega singer/songwriters, o.a. "Wave Up to the Shore" van zijn broer Barry Moore (Luka Bloom), "John O'Dreams" van de Engelse folk singer/songwriter Bill Caddick, "Trip to Jerusalem" en "The Foxy Devil" van de Ier Joe "Galway" Dolan, bekend van de eerste line-up van de legendarische Ierse folkgroep Sweeney's Men (met Andy Irvine en Johnny Moynihan).

verder o.a. 2 tracks van Engels folkicoon Ewan MacColl, "The Moving-On-Song" en "The Ballad of Tim Evans" (co-written Peggy Seeger), "The Sun Is Burning" van Ian Campbell, de vader van de broers Ali, Robin en Duncan Campbell bekend van de reggae groep UB40. "Avondale" en "Paddy on the Road" zijn geschreven door de Ierse songwriter Dominic Behan.

er staan slechts 2 eigen nummers van Christy Moore op deze dubbelaar "I Wish I Was in England" en "Trip to Roscoff", dat aansluit op de obscure cover "One Last Cold Kiss" van de Amerikaanse rockgroep Mountain.

veel nummers uit zijn begintijd zouden uitgroeien tot klassiekers, o.a. "Nancy Spain" (Barney Rushe) en traditionals als "Little Musgrave" ook bekend als "Matty Groves" in een versie van Fairport Convention, "Spancilhill" en "The Cliffs of Dooneen".

de muziek uit zijn begindagen omvat authentieke, pure, ongepolijste folk en dat maakt deze verzamelaar zeer aantrekkelijk met een bijzonder goed bij stem zijnde Christy Moore. zijn latere klassiekers als "Ride On" en "Voyage" klinken qua productie meer gepolijst.

wijlen Barney McKenna van de Dubliners speelde banjo op "Nancy Spain" en Mary Black draagt zorg voor prachtige backing vocals op de traditional "The Dark Eyed Sailor" ook bekend van de versie van Steeleye Span, 1 van de vele prijsnummers.

de toevoeging van dit album is niet helemaal correct. de 2-cd bevat namelijk 42 tracks. hier op MuMe ontbreken er 4, t.w. The Pages That I Read Make Me Sadder" (Tony Small), "The Workers Are Being Used Again" (Mick Hanly), "Deportee" (Plane Wreck at Los Gatos) en "Avondale". zal een correctie indienen.

voor de folk of Christy Moore liefhebber is deze compilatie een "must hear/must have" met veel prachtige, niet eerder uitgebrachte opnames en is her en der voor weinig euro's te koop. wellicht ook een ideaal instapalbum, omdat veel van zijn albums uit die periode niet even makkelijk verkrijgbaar zijn.

liefst 4 nummers (1,3,7 en het bekende "Bright Blue Rose" van de vermaarde Ierse singer/songwriter Jimmy MacCarthy, bekend van zijn songs die o.a. door Mary Black maar ook op eerdere albums van Christy Moore werden uitgevoerd. alleen deze 4 songs staan al garant voor de kwaliteit van dit album. alle overige songs zijn eveneens covers uitgezonderd de prachtig verstilde afsluiter "Middle of the Island" een nummer dat Christy Moore samen met Nigel Rolfe schreef, met zang van wijlen Sinead O'Connor die ook te horen is op "The Mad Lady and Me".

veel ballads op dit album, zoals "The Voyage"(Johnny Duhan) met backing vocals van Mary Black en Mandy Murphy, "All for the Roses" (Wally Page/Tony Boylan) met prachtige flugelhorn klanken, het eerder genoemde "Bright Blue Rose" met Uileann pipes van oud Planxty lid Liam O'Flynn en wijlen Paddy Moloney (The Chieftains) eveneens op "whistles" en "Farewell to Pripchat" (Tim Dennehy) met een heerlijke accordeon partij.

de iets meer mid-tempo nummers als "The Deportees Club" (Elvin Costello), de traditional "The Night Visit" en het aanstekelijke "Musha God Help Her" van de Ierse singer/songwriter Pierce Turner met o.a. accenten van mandoline en accordeon, zorgen voor een fijne afwisseling.

"The First Time Ever I Saw Your Face" krijgt een stemmige, intieme uitvoering. een folk song van de legendarische Engelse singer/songwriter Ewan MacColl, een lied dat hij in 1957 schreef en in 1972 een internationale hit werd in de versie van de Amerikaanse soul zangeres Roberta Flack.

heb een zwak voor de activistische Christy Moore die zich gedraagt als "one of the guys", een man wars van sterallures, zich uit durft te spreken en behept is met een gezonde dosis humor. mocht de man een keer live meemaken tijdens een concert in Ancienne Belgique, Brussel samen met zijn muzikale kompaan/gitaarvirtuoos Declan Sinnott, waarbij zij samen de zaal plat speelden.

Jimmy MacCarthy die met 4 nummers aan "Voyage" bijdroeg, heeft 4 solo albums op zijn naam staan, waarvan met name "The Song of the Singing Horseman" (1991) een aanrader is voor de folk liefhebber.

Album werd geproduceerd door zijn oud Planxty maatje Donal Lunny
Recorded at Landsdowne, Westland, Windmill Lane

belangrijke bijdragen op dit album kwamen van o.a.:

Donal Lunny: acoustic guitar, electric guitar, bodhran, bells, bouzouki, mandolin, keyboards, piano
Declan Sinnott: acoustic guitar, electric guitar, Spanish guitar, slide guitar

met de lovende commentaren van erwinz en Tonio bij hun laatste album "Oh Smokey" (2024) in gedachten, liep ik onlangs op een platenbeurs tegen dit tweede album van de uit Boston, Massachusetts afkomstige band Clem Snide aan. mijn eerste kennismaking met hun muziek, of beter gezegd die van de Israëlisch/Amerikaans afkomstige voorman/songwriter Eef Barzelay, die tekende voor 10 van de 11 nummers.

merendeels prachtige, melancholieke liedjes met melodieen die direct blijven hangen, veelal akoestisch sober en spaarzaam ingevuld, aangevuld met prachtige accenten van de cello en viool die de melancholie versterken.

favoriete tracks, de wonderschone ballads "Bread" en "Loneliness Finds Her Own Way", waarbij het ritme van het laatste nummer doet denken aan een Neil Young nummer als "Out On the Weekend" en de bloedstollend mooie cover van de Richie Valens klassieker "Donna".

van de iets meer up tempo liedjes, hoewel deze ook vrij traag klinken, bevallen het titelnummer, "Your Favorite Music" en "African Friend" mij het beste, maar dat is uiteraard persoonlijk.

slechts 2 nummers die wat minder beklijven, het "poppy" "I Love the Unknown" dat in Europa als single werd uitgebracht en "1989" dat enigszins ontsierd wordt door "sampler" geluiden.

de sound van Clem Snide, met name die van de ingetogen nummers, roept regelmatig associaties op met die van de Canadese band Great Lake Swimmers en muzikanten als de Zweedse singer/songwriters Thomas Denver Jonsson en Carl Mathson (Lancaster Orchestra). overigens is er van "rock" muziek zoals hierboven vermeld geen sprake. alt.country/roots lijkt mij qua genre een meer passende benaming.

Album werd geproduceerd door Martin Brumbach
Recorded at Bearville Utopia Studios, Woodstock, New York & Looking Glass Studios

de band ten tijde van dit album:

Eef Barzelay: vocals, guitar
Jason Glasser: cello, violin, sampler, keyboards, electric bass & background vocals
Jeff Marshall: upright & electric bass
Brad Reitz: drums

plus een aantal gastmuzikanten, waarbij Mary Olive Smith de fraaie backing vocals verzorgde op "Exercise" en "Loneliness Finds Her Own Way"

Emmylou Harris was 1 van de initiatiefnemers van de concerten die o.a. in 1999 en 2002 werden georganiseerd met als doel het onder de aandacht brengen van het wereldwijde probleem van landmijnen die jaarlijks vele slachtoffers maken. men spreekt over 26.000 mensen die jaarlijks omkomen of verminkt raken door 60 tot 75 miljoen landmijnen die op 1/3 van de wereld voorkomen. de slachtoffers zijn voor 90 % onschuldige burgers, mannen, vrouwen en kinderen.

de muzikanten die participeerden speelden belangeloos mee en de opbrengsten van de concerten gingen naar het goede doel. de concerten vonden o.a. in Canada, USA en later ook in diverse Europese steden plaats met o.a. de toevoeging van Elvis Costello.

het zijn alle muzikanten afkomstig uit het folk of country genre die op dit album kale, klein gehouden, akoestische versies van hun nummers vertolken en daar zitten flink wat pareltjes tussen, zoals "The Pearl" van Emmylou Harris, "Cold Dog Soup" van Guy Clark, "It's a Hard Life" van Nanci Griffith, het prachtige door Patty Griffin gezongen "Mary" en een prachtversie van "Christmas in Washington" van Steve Earle met fraaie meerstemmige zang.

de uitvoering van de nummers is zoals gezegd basic en de opnames klinken als een intiem huiskamerconcert. deze vonden plaats in Toronto en Ottawa (Canada) en op diverse locaties in Californië (USA)

droevig om te constateren dat 4 muzikale grootheden die hun medewerking verleenden aan deze concerten, t.w. Guy Clark, Nanci Griffith, Kris Kristofferson en John Prine, inmiddels zijn gaan hemelen.

citaat uit de linernotes:

"Campaign for Landmine Free World moves beyond calling for a ban and tickles the difficult job of determining how best to clear the millions of landmines that continue to threaten the limbs and lives of innocent people. Surveying landmine areas, providing rehabilitation for landmine victims, and educating the public about this menace is the focus of this campaign"

het prijsnummer hier is de openingstrack Sheldon Churchyard van Larry Jon Wilson. Eddie Hinton die ook zo'n enorme strot heeft en wel de blanke Otis Redding werd genoemd, zorgt voor een 2e hoogtepunt op dit album. ook de nummers van Travis Wammack, Tony Joe White en Dan Penn zijn het beluisteren waard. verder aardig wat tracks waarbij ik de behoefte krijg om te "skippen". net als bij de opvolger Volume Two is dit ook een onevenwichtige verzamelaar. blijft wel een feit, dat het initiatief achter dit soort albums lovenswaardig is dus hulde voor de samenstellers.

net als volume 1 is "Country Got Soul" volume two zoals de titel aangeeft een mix van country en soul met vleugjes blues, funk en rock, hoewel het nummer "Stone Head Blues Band" van de Eric Quincy Tate band meer aan vroege "Southern rock" doet denken.

een fraaie verzamelaar die als volgt is samengesteld:

1. Tony Joe White een nummer van het album "Tony Joe" (1970)
2. Sandra Rhodes van "Where's Your Love Been" (1973)
3. Wayne Carson van "Life Lines" (1972)
4. Townes Van Zandt van "In the Beginning" (verzamelaar 2003, opname uit 1966)
5. Larry Jon Wilson van "New Beginnings" (1975)
6. Shirl Milete van het gelijknamige album (1969)
7. Jim Ford van "Harlan County" (1969)
8. Bobbie Gentry van "Fancy" (1970)
9. Eddie HInton van "Hard Luck Guy" (1999, opname uit 1980)
10. Travis Wammack van "Not For Sale" (1975)
11. Donnie Fritts niet eerder verschenen
12. Eric Quincy Tate van het gelijknamige album (1970)
13. Rob Galbraith van "Nashville Dirt" (1970)
14. Bonnie Bramlett van "It's Time" (1974)
15. Dan Penn/Chuck Prophet niet eerder verschenen

sterkhouders zijn o.a. de nummers van Tony Joe White, Larry Jon Wilson, Bobbie Gentry en Eddie Hinton met als goede tweeden die van Sandra Rhodes, Wayne Carson, Travis Wammack en Donnie Fritts.
de overige nummers inclusief die van Townes Van Zandt beklijven een stuk minder. "Big Country Blues" gezongen door Shirl Milete is eveneens een door TVZ geschreven nummer.

deelcitaat uit de liner notes (Les Back):

"Like its predecessor this album is a homage to the under-acknowledged talents of the southern songwriters and white session players who played a critical role in defining soul music. Their story is a complicated one that dances across the lines of colour and segregation. "It's amazing what close cousins country and soul music are" says Sandra Rhodes.

The music on this album comes from a golden era of southern song populated by legendary personalities. Combine Music in Nashville (the pubishing arm of Fred Foster's Monument Records) was a hotbed of writers in the early seventies"

bedankt voor de tip Jasper. inmiddels deze Honest Life besteld. beoordeling volgt later. fijn om hier op de site dankzij mede users nieuwe of oude muzikanten/albums te ontdekken, zoals o.a. John Moreland, Bill Wilson en Willis Alan Ramsey. nu bezig dankzij Tonio William Prince (album Standing in the Joy) te checken. neem de vrijheid om jullie ook wat tips door te spelen, zoals "Petaluma" van Norman Greenbaum (user Droombolus noemde dit ooit "het roots album wat iedereen zou moeten hebben, maar niemand heeft...), "Hobo's Lullaby van Arlo Guthrie, "Lost in Austin" van Marc Benno, "Windmills" van Rick Roberts (ex Flying Burrito Bros.), "Kindling" van Gene Parsons (solo album, drummer Byrds) en "You Can't Relive the Past" een heel sterk comeback album van Eric Andersen, etc. singer/songwriter Larry Jon Wilson kenden jullie al, als ik het goed heb. sta zelf altijd open voor dit soort tips

sterk debuut van CPR bestaande uit David Crosby (vocals, acoustic guitar), zijn zoon James Raymond (vocals, piano) en sessiemuzikant Jeff Pevar (vocals, guitars), aangevuld met een aantal oudgedienden, o.a. Leland Sklar (bass), Russ Kunkel (drums), James "Hutch" Hutchinson (bass, fretless bass) en Luis Conte (percussion).

slechts 2 nummers die David Crosby alleen schreef en die bij de hoogtepunten horen, het lang uitgesponnen, ingetogen "Rusty and Blue" en de dromerige afsluiter "Time Is the Final Currency".
een 2-tal CPR nummers "That House" en "At the Edge", waarvan met name "That House" met een fraaie slide gitaar partij van Jeff Pevar indruk maakt. een ander hoogtepunt is "Somehow She Knew" waarvan David Crosby de muziek samen schreef met toetsenist Craig Doerge, bekend van zijn werk met C,S&N en Jackson Browne.

van de overige nummers werd de muziek gecomponeerd door James Raymond, o.a. de sterke opener "Morrison" met een lead vocal van David Crosby, dat inderdaad aan de Steely Dan sound doet denken, waar zijn overige nummers "One For Every Moment", het up-tempo "Somebody Else's Town" en het wel erg zoete "Yesterday's Child" alle 3 met lead zang van James Raymond helaas wat bij achter blijven.

de 2 nummers (beide met lead zang van David Crosby) die gitarist Jeff Pevar bijdroeg bevallen een stuk beter, het merendeels akoestische "Little Blind Fish" met fraai "fingerpicking" gitaarspel en het pittige, bluesy "It's All Coming Back to Me Now".

David Crosby zingt op dit album de sterren van de hemel en de harmoniezang op nummers als "Somebody She Knew" is prachtig.

Album werd geproduceerd door CPR & Dan Garcia

soms loop je in de platenwinkel tegen een onverwacht pareltje aan, zoals mij onlangs overkwam met dit album van de mij tot dan toe volstrekt onbekende uit Philadelphia, Pennsylvania afkomstige, inmiddels 70-jarige Amerikaanse singer/songwriter Craig Bickhardt.

de man blijkt meer dan 800 songs te hebben geschreven, waarvan vele co-written met andere Nashville songwriters zoals Thom Schuyler en Don Schlitz, die door meer dan 100 artiesten zijn opgenomen, waaronder Johnny Cash, Art Garfunkel, B.B. King en country artiesten o.a. Alison Krauss, Kathy Mattea, Willie Nelson, Martina McBride, Pam Tillis, etc. hij schreef ook mee aan de nummer 1 hit "I Know Where I'm Going" van The Judds.

op dit album staan 8 co-writes, 3 eigen nummers (5,10 en 11) en de traditional "Lord Franklin", dat mede bekend werd in de versie van de Engelse folk band Pentangle en later ook gecoverd werd door Sinead O'Connor. zijn folky versie is 1 van de vele hoogtepunten op dit sober geproduceerde album.

Craig Bickhardt schrijft verbluffend goede liedjes die met een keur aan sessie muzikanten fraai worden ingekleurd. geen folk/rock zoals hierboven als genre aangeduid, maar eerder folk/roots met wat country invloeden. hij zingt deze liedjes met een prettig in het gehoor liggende, doorleefde "folky" stem.

de opener "Life with the Sound Turned Down" met accenten van o.a. dobro (Lloyd Maines) en Andy Leftwich (fiddle) is 1 van de mooiste "roots" liedjes die ik dit jaar hoorde,

de verhalen over het vroegere "oude" Amerika, zoals in "Even a Cowboy Can Dream" of het stemmige, ingetogen "This Old House" worden afgewisseld met prachtige piano love ballads als "Donald and June" en "Where in the World". een enkele keer gaat het tempo iets omhoog, zoals op "If He Came Back Again" met een lap steel partij van Rusty Young (Poco). op veel liedjes zijn backing vocals te horen, die absoluut iets toevoegen aan dit fraaie, sfeervolle (herfst) album, dat als een warm deken aanvoelt.

Album werd geproduceerd door John Mock & Craig Bickhardt
Recorded in Nashville, Tennessee, October 2007 - December 2008

Craig Bickhardt: acoustic guitar & vocal
Byron House: acoustic bass
Lloyd Maines: dobro
Andy Leftwich: fiddle, mandolin
Tommy Geddes: snare drum, djembe
Kenny Vaughn: electric guitar
Kirk Jelly Roll Johnson: harmonica
Catherine Styron: piano
Rusty Young: lap steel
Carol Labinowitz: cello
John Mock: accordion, bodhran, whistle, harmonium, mandolin
Terri Hendrix, Aislinn Bickhardt, Darrell Scott, Jack Sundrud, Janis Ian, Tim O'Brien, Maura O'Connell, Beth NIelsen Chapman: vocal harmonies

het vijfde en laatste reguliere album van het illustere trio Crosby, Stills & Nash.

een album met weinig hoogtepunten. "Camera" (Crosby/Stills), "Unequal Love" (Nash) en "Till It Shines" (Crosby) en "After the Storm" (Nash) ontstijgen enigszins de middelmaat, maar bieden minder kwaliteit dan we van CSN gewend zijn. "In My Life" (Lennon/McCartney) is een fraaie cover.

de Stills nummers "Only Waiting For You" en "It Won't Go Away" met meer pittige rock, een enkele keer zelfs vuig rockend zoals op "Bad Boyz" ervaar ik als weinig memorabel.

krijg de vinger moeilijk op de zere plek gelegd, maar de meeste songs op dit album willen maar niet "binnen" komen. wellicht ligt het aan de productie van Ethan Johns of stomweg de kwaliteit van het songmateriaal. misschien een combinatie van beide. blijf het na al die jaren een moeizaam te beluisteren album vinden, dat maar niet op gang lijkt te willen komen. zelfs de vrolijke salsa of Caribbean klanken van de afsluiter "Panama" (Stills) laten het (muzikale) zonnetje niet schijnen.

het Crosby, Stills & Nash debuut is van de buitencategorie, maar ook de albums "CSN" en "Daylight Again" bevallen mij een stuk beter dan het weinig sprankelende "After the Storm", waarbij ik de voorganger "Live It Up" bewust buiten beschouwing laat.

als een album zoals dit CSN debuut 56 jaar na uitkomen nog steeds indruk maakt besef je a) dat je oud bent en b) met een tijdloze klassieker heb te maken.

Stephen Stills drukt behoorlijk zijn stempel op dit debuut met 5 nummers waarvan 1 "Wooden Ships" co-written met David Crosby en Paul Kantner van Jefferson Airplane die daar pas later de "credits" voor kreeg. verder 3 nummers van Graham Nash (2,5 en 7) en 2 geweldige Crosby nummers, het ingetogen "Guinnevere" en "Long Time Gone", waarbij ik altijd moet denken aan de beelden van het instromende festivalpubliek bij de film van het Woodstock festival, met de nu wellicht naïeve maar nog steeds relevante tekstregels zoals "Speak out, you got to speak your mind, If you dare, But don't try to get yourself elected, If you do you had better cut your hair".

de monumentale opener "Suite: Judy Blue Eyes" met zijn tempo wisselingen en schitterende harmoniezang zet meteen de toon, gevolgd door het catchy "Marrakesh Express" en het eerder genoemde "Guinnevere".
de prachtmelodie van "You Don't Have to Cry" zet dit muzikale feestje voort, waarna Crosby en Stills de lead vocalen delen op het door orgel en gitaarspel van Stephen Stills gedragen "Wooden Ships".

"Lady of the Island" is een lieflijke ballad van Nash, waarna een ander prijsnummer volgt "Helplessly Hoping" (Stills). je zult zelden mooiere harmoniezang horen dan op dit nummer. "Long Time Gone" met zijn stuwende rock zorgt voor een fijne afwisseling. "49 Bye-Byes" (Stills) is een waardige afsluiter.

een onweerstaanbare mix van folk, country (rock) en pop of hoe je het wil noemen. eens met Tonio dat dit album niet onder doet voor het CSNY album "Deja Vu" (1970) waar weliswaar meer klassiekers op staan, o.a. "Helpless", "Teach Your Children" en "Woodstock".

Album werd geproduceerd door Crosby, Stills & Nash
Recorded at Wally Heider Studios, San Francisco, California

David Crosby: vocals, guitar, rhythm guitar
Stephen Stills: vocals, lead guitar, organ, bass, percussion
Graham Nash: vocals, rhythm guitar
Dallas Taylor: drums
Jim Gordon: drums (track 2)
Cass Elliott: backing vocals (track 5)

Tja of je het nu soft rock wil noemen of niet "CSN" blijft inderdaad door de jaren heen een heerlijk album van dit trio. album opent meteen sterk met de prachtige harmoniezang van "Shadow Captain" waar CSN patent op hebben. een nummer met muziek geschreven door de befaamde sessiemuzikant Craig Doerge met een tekst van David Crosby.

verder slechts 2 Crosby nummers "Anything at All" en "In My Dreams" beide fraaie laid back nummers, geweldig gezongen door David Crosby. Stephen Stills leverde 5 nummers aan voor dit album en Graham Nash 4.

van de 5 Stills nummers ervaar ik het klein gehouden, akoestische "See the Changes" als het prijsnummer. het ritmische "Dark Star" met de Latin invloeden en het prominente congas geluid en "Run From Tears" hebben iets weg van de sound van de Manassas albums. het doorsnee "Fair Game" en de pop rock met strijkers van "I Give You Give Blind" beklijven een stuk minder.

de 4 Nash nummers zijn zonder uitzondering bovengemiddeld goed, voornamelijk uitgevoerd als piano ballads "Carried Away", "Cathedral", "Cold Rain" en het als single uitgebrachte catchy "Just a Song Before I Go".

CSN omringden zich op dit album wederom met een stel klasbakken sessiemuzikanten uit die tijd, o.a. Craig Doerge (acoustic & electric piano), Russ Kunkel/Joe Vitale (drums) en George Perry/Tim Drummond/Gerald Johnson (bass).

Album werd geproduceerd door Crosby, Stills & Nash (met Ron Albert & Howard Albert)

samen met het gelijknamige CSN album uit 1969 mijn favoriete album van dit gezelschap.

de piano ballads met prachtige lead zang van David Crosby zijn wonderschoon, zijn eigen "Delta" en het melancholische "Might as Well Have a Good Time" (tekst Judy Henske/muziek Craig Doerge) beide 5 sterren nummers.

zo staan er meer op, het heerlijk stuwende "Turn Your Back on Love" (Stills/Nash/Stergis), de fraai wiegende melodie van "Wasted on the Way" (Nash), de hemels mooie harmoniezang van het eveneens stuwende "Southern Cross" (co-written Stills), het up-tempo "Since I Met You" (c/w Stills) en het stevig rockende "Too Much Love to Hide" (c/w Stills) en de verstilde pracht van de akoestische afsluiter a) Daylight Again en b) Find the Cost of Freedom ( Stephen Stills) beide met een backing vocal van Art Garfunkel.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich vele grootheden uit die tijd, o.a. Russ Kunkel/Jeff Porcaro/Joe Vitale (drums), George Perry/Leland Sklar (bass), toetsenisten Craig Doerge en Michael Finnigan en Timothy B. Schmit (backing vocals) die op het iets mindere "Song for Susan" (Nash) basgitaar speelde.

verbaas me over de relatief lage waardering hier op MuMe. "Daylight Again" is een album waarop de harmonieën en melodieën wonderwel samen komen en dat al ruim 40 jaar regelmatig in de speler beland. een album dat nauwelijks onder doet voor hun debuut.

de meermalen terugkerende termen "synth programming" en "sound effects" bij de credits zeggen veel over de sound en productie van dit album. hoe zouden "Shadowland" van Graham Nash dat hierboven vaak een dieptepunt wordt genoemd en zijn "Soldiers of Peace" geklonken hebben in een andere, klein gehouden productie, zoals dat bij zijn piano ballad "Don't Say Goodbye" wel het geval is.

waar dat bij andere nummers ook het geval is, zoals het ingetogen, akoestische "Compass" (Crosby) en de prachtmelodie van "I Feel Your Love" (Young) zijn dat meteen de hoogtepunten. Neil Young zorgt voor de sterkhouders met bovengemiddeld goede songs als "Name of Love" en "This Old House" en in mindere mate de opener "American Dream".

van de 3 Stills/Young nummers steken "Got It Made" en "Night Song" er boven uit, hoewel de rock 'n roll van "Drivin' Thunder" met zijn gierende gitaren eveneens beklijft. het Graham Nash nummer "Clear Blue Skies" is daarna een fraai rustpunt.

het bombastische "Night Time For the Generals" (Crosby/Craig Doerge), het zwaar overgeproduceerde "Shadowland" (Ryan/Nash/Vitale) en het up-tempo "That Girl" (Stills/Vitale/Glaub) met blazerssectie The Bluenotes ervaar ik als te "skippen" nummers.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Joe Vitale (synths, drums) bekend van zijn bijdragen aan de albums van Barnstorm en Joe Walsh, Bob Glaub (bass), Mike Finnigan (keyboards, B3 organ) en de vermaarde percussionist Joe Lala.

"American Dream" is een wisselvallig album dat de hoge verwachtingen niet inloste en waar meerdere nummers te lijden hebben onder de productie. desondanks goed genoeg voor 3,5 sterren.

het derde reguliere CSNY album stond tot dusverre als een minder album op mijn oorvliezen. vandaag onbevooroordeeld meermalen achter elkaar beluisterd dus zonder klassiekers als "Deja Vu" of het live album "4 Way Street" in gedachten te hebben en dan dien ik dat oordeel toch wat bij te stellen.

de liedjes hebben alle de herkenbare eigen signatuur van de heren en de kwaliteit van de composities en uitvoering daarvan valt mij bij nader horens reuze mee. wat daarbij ook helpt is dat de "synths" en sound effects van de voorganger "American Dream" minder prominent aanwezig zijn.

de meer pittig rockende songs zijn van Stills. de opener "Faith in Me" ervaar ik als een mispeer. zijn "Seen Enough" en "No Tears Left" bevallen een stuk beter.

Neil Young levert een aantal prima nummers aan met het hoge kampvuur gehalte van "Looking Forward", het prachtige, melancholische "Slowpoke", de piano ballad "Out of Control" en het mindere up-tempo "Queen of Them All" met prominente klanken van het toetseninstrument Celeste. jammer dat hij op dit nummer niet wat meer los gaat op gitaar.

op de Nash nummers "Heartland" en "Someday Soon" krijgt de fraaie harmoniezang net als op "Looking Forward" alle ruimte. beide sterke nummers. de rock van "Stand and Be Counted" (Crosby) beklijft minder. zijn "Dream for Him" met de lichte jazzy accenten reken ik tot de sterkhouders.

het sfeervolle "Sanibel" een nummer van gitarist Denny Sarokin is een mooie afsluiter met lead zang van Graham Nash en Neil Young. waar ik dit album destijds bij uitkomen met 3 sterren zou hebben gewaardeerd kom ik 25 jaar tot de conclusie dat "Looking Forward" qua muziekbeleving goed genoeg is voor 4 sterren. zo zie je of beter gezegd hoor je maar.