Video Killed The Radio Star is alleen al legendarisch omdat het ooit het eerste nummer was dat op MTV werd gedraaid. Daarnaast is het ook de debuutsingle van de band van Trevorn Horn, die hier nog tamelijk onbekend was, maar uiteindelijk zou uitgroeien tot één de succesvolste producers uit de popgeschiedenis. Dat hij kon produceren als de beste is hier al wel te horen, want waar het origineel van Bruce Woolley & The Camera Club erg mat klinkt, knalt Buggles' versie letter de boxen uit. Zelden zo'n levenslustige popsingle gehoord: ik kan hier onmogelijk nièt vrolijk van worden. (herman)

Hoe opzwepend wil je een nummer hebben. Hoe Engels ook trouwens. In Engeland een One-hit wonder en in Nederland kwam dit fantastische werkje niet veel verder dan een bescheiden radiohitje. Hoe onterecht kan muziek zijn blijkt dan wel weer. De zwaar aangezette maar nergens over de top gaande muziek met de sterke vocalen van Louis Eliot maken deze track tot een fantastische trip door de Engelse muziek. (vigil)

De opener van hun meest bejubelde album. Iedere keer verbaas ik me over de hardheid van dit nummer, want het beukt bij vlagen toch best redelijk. Vooral de piano die zo vrolijk door het nummer heen springt, doet het iedere keer weer voor mij.
Open up your aaaaaahahahahaaijes! (chevy93)

Hoeveel meer Prince wil je hebben als je Make Me Feel hoort? Ik wou dat Prince van dit soort nummers had gemaakt op zijn laatste albums. Janelle heeft het helemaal op dit nummer. Geweldig! Catchy, funky, spetterend en opwindend. (aERodynamIC)

Faith No More is ook een band naast de Red Hot Chili Peppers die de funk en rock geslaagd wist te combineren. Ook al was het niet het handelsmerk van Faith No More. Dit nummer echter barst van de funk. Het rockt en funkt als een malle en het heeft een erg sterk refrein. Voor mij tot nu toe het beste wat ik heb gehoord van ze. Al moet ik hun meesterwerk nog gaan luisteren. (Snoeperd)

In The Ghetto kan gezien worden als dé comeback hit van Elvis Presley. Nadat hij zich jaren had toegelegd op acteren, alleen muziek opnam voor de soundtracks horende bij zijn films en niet live optrad zette de televisie-uitzending ‘Elvis - the '68 comeback special' hem weer in de spotlights als zanger en entertainer. Zijn daaropvolgende studioalbum ‘From Elvis in Memphis' en bijbehorende eerste single In The Ghetto markeerden de definitieve comeback van de artiest Elvis Presley.

In The Ghetto vertelt het verhaal van een jongen geboren in de achterbuurten van een koud en grauw Chicago in een gezin dat (als een vicieuze cirkel) al decennia in armoede leeft. En wat hij ook zal proberen, zijn eigen toekomstig lot zal hetzelfde zijn - een cyclus van armoede en geweld.

Then one night in desperation
the young man breaks away
He buys a gun, steals a car,
tries to run, but he don't get far

Voor mij weet Elvis met dit nummer op een simpele, grimmige doch bijzonder treffende manier een sociaal-maatschappelijk probleem te schetsen dat vijfenveertig jaar later misschien nog wel net zo actueel is als het toentertijd al was. (Edgar18)

Halverwege het album ‘Carrie And Lowell' komt Sufjan Stevens tot hartverscheurende overpeinzingen. Spaarzaam begeleid door banjo, traag meanderende toetsen en begeleid in samenzang door een engelachtige vrouwenstem, huilt Sufjan: “Should I tear my teams en my heart out nog?” Alles komt terug bij moeder Carrie, maar ben ik wel geliefd? Het antwoord komt gedeeltelijk later op het album, maar op dit punt is Stevens de vertwijfeling nabij. Prachtige symbiose van inhoud en vorm van de grootmeester zelf. Kippenvel. (Cor)

Te vinden op Strangeways, Here We Come. Mijn favoriete album van The Smiths. Het bleek de laatste single van dit gezelschap te worden voordat ze uit elkaar gingen. Morrissey stort een hoop ellende op ons af maar doet dat op elegante, stijlvolle wijze. Een nummer waar hij oprecht overkomt, iets wat ik soms wat dubieus vind bij de man die er om bekend staat niet vies te zijn van wat snerend werk richting wie dan ook. (aERodynamIC)

Het citaat “Life is a journey, not a destination” wordt toegeschreven aan de Amerikaanse filosoof en essayist Ralph Waldo Emerson – al heeft hij het waarschijnlijk nooit letterlijk zo gezegd of opgeschreven. Emerson was in de 19e eeuw een van de sleutelfiguren in het transcendentalisme, dat de kracht en het goedheid van het individu centraal stelde ten opzichte van maatschappelijke dogma’s. In lekentaal zou je kunnen stellen dat Emerson geloofde dat elk persoon het beste weet wat goed is voor hem of haar.
Het Brits/Amerikaanse duo Still Corners heeft de ultieme soundtrack bij dit filosofische motto gemaakt met het nummer The Trip. Al vanaf de eerste noten van Greg Hughes’ dromerige synthesizer roept het nummer allerlei warme emoties op: nostalgie, genegenheid, drang tot avontuur. De laidback gitaar en de zalvende zang van Tessa Murray tillen dit nummer naar een ongekend hoog niveau; een fantastische luistertrip van ruim 6 minuten. Bij voorkeur te genieten met koptelefoon op en ogen dicht, maar op YouTube circuleert ook een onofficiële video met beelden uit de jaren ’60 en ’70, die het nostalgische effect van dit nummer versterken. Voor mij niet alleen het beste dreampop-nummer ooit gemaakt, maar sowieso een van de beste nummers ooit.
Mocht mijn levensreis ooit ten einde komen, zie ik voor me dat mijn kist de begrafeniszaal ingedragen wordt onder begeleiding van dit nummer: ‘Time has come, to go” – hopelijk duurt dat nog vele jaren. Tot die hoop ik nog veelvuldig te kunnen genieten van dit pareltje. (Titmeister)

Misschien wel de bekendste niet-single van de band. Berucht vanwege de (ongecensureerde) clip. Maar ook vanwege het verhaal erom heen: de band Duran Duran zat in de bar, barmeisje zegt 'ik ken nog een leuke zanger', zanger mag auditie komen doen, en dat blijkt dus Simon Le Bon te zijn, met onder zijn arm een aantal gedichten, waaronder de tekst voor The Chauffeur. (Telamon)

Eén van de pronkstukken van het album Low, mijn persoonlijke favoriete album van David Bowie. In eerste instantie geschreven door Brian Eno, maar de samenwerking met Bowie werkt hier erg goed, want zelden heb ik zo'n mooi melodieus (en depressief) ambientnummer gehoord. (herman)

Hupsakee, het beste Arcade Fire-nummer. Ik ben op zich niet eens zo'n Chassagne-fanboy zoals sommigen hier, wat mij betreft staan zij en Butler ongeveer gelijk qua niveau van stemgebruik (wie kan er nou zo lekker krijsen als Win?), maar feit is wel dat Butler zo'n liedje als dit, breekbaar en krachtig tegelijkertijd, nooit zo goed zou kunnen brengen als Régine hier doet. In het begin zingt ze nog met een soort verdoofde verwondering, alsof ze net uit een gecrashte auto is gekropen, maar zodra die godvergeten gruwelijk mooie gitaarpartij komt invallen samen met die magistrale ongelooflijke geniale prachtige strijkers, wint haar stem steeds meer aan kracht, zodat ze in de climax met een bijna angstaanjagende bezieling losgaat. Lekker boeiend dat ze misschien een paar zanglessen te weinig heeft gehad en dus redelijk onvast zingt naar het einde toe, uithalen als deze zijn qua pracht zeldzaam - juist dankzij die snik in haar stem - en al helemaal als ze gekoppeld worden aan zo'n ziek, ziek mooie instrumentatie, die, alle wanhoop uit haar lichaam persend, langzaam maar zeker uitsterft en mij in ieder geval met een mond vol tanden en een keel vol brokken achterlaat. Over die tekst, volgens mij Arcade Fires meest besproken tekst, misschien omdat hij wat minder raadselachtig is dan hun andere teksten, misschien omdat hij gewoon heel erg goed is, zullen we het dan maar niet hebben: hiernaar luisteren is een belevenis, iedere keer weer. (hoi123)

Net als Chevy kan ik eigenlijk niet ontkennen dat ik hier heel erg stil van word. De somberheid, de grauwe depressie die in Molina's hoofd speelt (of tenminste, zo lijkt het) is zo duidelijk hoorbaar en zo snijdend dat ik me slecht kan voorstellen hoe een mens hier niet door geraakt kan worden. Met bijna alleen maar zijn akoestische gitaar, zijn indrukwekkende eigen- en een onvoorstelbaar mooie vrouwenstem weet hij het nummer toch zo krachtig op te bouwen, dat riillingen wederom inbegrepen zijn. (hoi123)

Waar zijn die doldwaze ritmes? Mijn eerste (echte) kennismaking met Talking Heads was in ieder geval love at first sight voor Heaven. Destijds nog Heaven als eennabeste nummer, na het voor mij toen al bekende Psycho Killer. Een plek die het nummer nu zeker niet meer zal gezien de voorliefde voor The Great Curve (een nummer dat ik destijds niet eens bij de beste 10 zette), maar nog altijd vind ik Heaven een prachtig nummer. Een schitterende tekst en misschien nog wel mooier in de SMS-versie (chevy93)

Mozzer's eerste solosingle was wat mij betreft meteen helemaal geslaagd. Misschien juist omdat het nummer nog een beetje Smiths-achtig is. Daarnaast zet Morrissey vocaal een prachtprestatie neer, en zijn de toevoeging van piano en strijkers een gouden zet. Nu ik erover nadenk, eigenlijk heeft hij dit nummer nooit meer overtroffen in zijn sololoopbaan denk ik… (ArthurDZ)

Mijn kennismaking met Underworld had ongeveer plaats in 1996, toen ik Second Toughest In The Infants leende bij de cd-uitleen op het Levendaal in Leiden. Dat was een apart zaakje, vol met de alternatieve muziek waar de Oor bol van stond en winkelpersoneel - brutaal en alleswetend - waar ik wel wat tegenop keek. Het personeel hield er in ieder geval een aanzienlijk avontuurlijker aankoopbeleid op na dan dat van de bibliotheek, tot dan toe mijn voornaamste bron om albums te vinden.
Eerlijkheidshalve kon ik niet direct wat met Underworld: ik vond het een stuk taaier dan de toch wel toegankelijkere Chemical Brothers en The Prodigy, de andere twee van de grote drie Britse dance-acts van midden jaren '90. Ik was gewoonweg totaal nog niet vertrouwd met dit soort muziek. Maar gaandeweg ging ik er meer in horen en ben ik er wel voor gevallen. Dit nummer klinkt heerlijk meeslepend en is een jaar of drie geleden - toen ik een algehele Underworld-herwaarderingsperiode doormaakte - flink doorgestegen in mijn achting. (herman)

()

Withers laatste grote solo hit vinden we terug op een gedeelde zesde plek. Dit vrolijke nummer over een prachtige dag werd door een waslijst aan artiesten gecoverd of bewerkt (zoals Ben Liebrand in zijn 'Sunshine Mix' uit '88.

Then I look at you
And the world's alright with me
Just one look at you
And I know it's gonna be
A lovely day.....

Wat zijn er toch weinig artiesten die zo mooi over de liefde kunnen zingen als Withers dat kan. (Edgar18)

Leven in een wereld vol ongelimiteerde kansen is ook niet alles. We vallen allemaal wel eens ten prooi aan seksuele frustratie, krampachtige schuchterheid, tot rusteloosheid leidende verveling, en een allesoverheersend gevoel van isolatie. Playgirl van Ladytron verwoordt dat gevoel van postmoderne claustrofobie tot in de puntjes, zowel tekstueel als door middel van de instrumentatie (pal in het midden van mechanisch en melancholisch) en ook door middel van de ijzige en afstandelijke zang. Met voorsprong het beste nummer van deze groep. (ArthurDZ)

Veel Jimi Hendrix bovenin merkte ik op. En de gitaarvirtuoos die hij is, is dat niet meer dan terecht, maar ik had toch wel verwacht dat hij wat meer een love/hate-artiest is. In mijn herinnering één van zijn rustigste nummers, met veel gevoel gespeeld en wat minder gitaarerupties. Dat laatste is zeker een pluspunt, want ik val niet zo voor zijn gitaarspel. (chevy93)

Frontman Adam Granduciel kampt met een hernia en dat levert hem ondraaglijke pijnen op. De pijn is zo erg dat zitten, staan en gitaar spelen voor hem erg moeilijk worden. Nadat Granduciel geopereerd is, schrijft hij in de vorm van Pain een nummer over leven met chronische pijn en welke invloed die pijn heeft op de menselijke geest. (forzautregivo)

Het is wellicht wat makkelijk om de zangeres Torres met PJ Harvey te vergelijken, dacht ik, maar toen las ik dat ze zelf heeft aangeven geïnspireerd te zijn door het jaren '90-werk van PJ Harvey. Door alternatieve rock uit de jaren '90 in het algemeen, ook bijvoorbeeld door Nirvana. Haar recente album is een heel persoonlijk album, waarop ze vertelt over hoe ze opgroeide in de staat Georgia, en haar ervaringen met de baptistenkerk aldaar. Die waren niet al te positief, wat heeft geleid tot een album met heftige emoties. Zo gaat Sprinter letterlijk over het sprinten op haar middelbare school, met gym enzo, maar ook figuurlijk over hoe ze weg wil rennen van haar verleden. Muzikaal is het weliswaar eerder gedaan, maar de emotionele diepgang zorgt voor een enorme meerwaarde. (Arrie)

Of Yellow Ledbetter speciaal voor het grote publiek geschreven is weet ik niet, maar met een dergelijk pakkende tekst is het logisch dat dit nummer van Pearl Jam uitgebreid meegezongen wordt tijdens concerten. Wellicht wat makkelijk, maar niettemin een heerlijk tussendoortje die goed de veelzijdigheid van Pearl Jam aantoont. (Co Jackso)

Kan er ook geen goed nummer op je nummer 1-album staan? Voor mij is die vlieger in ieder geval nooit op gegaan. Crime of the Century zal één van de laatste nummers van Supertramp zijn die ik aan mijn favorietenbal heb toegevoegd. Een nummer dat moeilijk echt op waarde te schatten is zonder het verhaal van de plaat te kennen. Dan oogt het einde wellicht als wat saai gepingel en krijg je bij de tekst het gevoel is dit het?
Maar juist dit is de perfecte afsluiter van de perfecte(???) plaat! (chevy93)

De opener van het fenomenale album 'Parklife' doet kort de wenkbrauwen fronsen. Een discodeuntje? Maar man, wat is dit catchy, pakkend en vooral uitbundig. De vaak extatische plaat trapt meteen in de hoogste versnelling af en de toon is gezet. Heerlijk. Niet meezingen is geen optie! (Cor)

Pas veel later (dan de A-kant) leerde ik de B-kant kennen. Bijna net zo goed. Paperback Writer markeert een wijziging in het baswerk op de Beatlesplaten, andere opnametechniek, andere bas (Rickenbacker) en anderssoortig spel. (zaaf)

Kijk, zo kan het ook. Ook licht exotisch maar dan wel in een klassieke vorm van een single. Klassieker, maakt je hart toch altijd weer een sprongetje van, jumpt Johan. Ja, altijd wel fijn deze mademoiselle. Garcons en Filles is nog een pak mooier, maar deze mag er ook wel wezen. (johan de witt / luigifort)

Don't Fall is tot nu toe het beste nummer dat ik ken van deze groep. Ze zetten een mooie sfeer neer en de riff is supersterk. Het grootst opgezette refrein vind ik erg geslaagd. De Chameleons prijkt nog steeds vrij hoog op mijn tolisten-lijstje. (Snoeperd)

Geniale gek Sly Stone mengt hier gospel met R&B, rock met funk, soul met pop. Een grote blend aan muziekstijlen die op energieke wijze ten gehore wordt gebracht. Titeltrack van misschien wel het muzikale hoogtepunt van Sly & the Family Stone (samen met There’s a Riot Going On) (Reijersen)

Ik heb een grote soft spot voor dit soort oude soulclichés, al uit zich dat meestal in liefde voor losse liedjes dan dat ik er echt obsessief mee bezig ben. Zoiets als Dancing In The Streets duurt gewoon nog geen drie minuten, en wat betreft pure pop-genialiteit zou je er eigenlijk niets aan kunnen verbeteren al zou je het vandaag de dag maken, met alle financiële en technische mogelijkheden die artiesten tegenwoordig tot hun beschikking hebben. Ik vind overigens muziek gespeeld met 'echte instrumenten' niet per definitie beter dan electronische muziek, maar ik denk dat soul als genre wel baat heeft bij begeleiding door een band, 'moderne' soul doet mij over het algemeen gewoon veel minder (een beetje vreemd nadat ik één track eerder de lof heb gezongen over Kelis, maar hypocrisie is nou eenmaal onvermijdelijk als je zoiets als smaak onder woorden probeert te brengen). (Sandokan-veld)