Leren kennen via MuMe, en een pareltje.
Geweldig mooi intro maar check ook de clip eens, prachtig.
Bijkomende noot:
Ik heb dit nummer aan meerdere mensen laten horen, en iedereen die dit hoort is laaiend enthousiast hierover.
Toch jammer dat dit al 15 jaar geleden is uitgebracht, anders 3FM? (DjFrankie)

Zoals uit deze top 100 wel is gebleken, hou ik erg van muziek die een donkere sfeer weet te scheppen. Donker, melancholiek en weemoedig zijn termen die ik bij meerdere nummers hier heb neergezet, en inderdaad vormt zulke muziek een belangrijk dele van mijn smaak. Net zoals muzikale genres is het echter belangrijk om ook muzikale sferen afwisselend te houden, en daarom luister ik af en toe ook naar muziek waar geen greintje donkerheid in zit. Heaven or Las Vegas van Cocteau Twins is voor mij zo'n album, waarbij vooral het titelnummer er voor mij uitspringt als een song waar ik altijd weer vrolijk van wordt. En dan niet vrolijk op de geforceerd 'blije' manier die je terughoort in veel muziek, maar als muziek die echt rechtstreeks in weet te werken op mijn gemoed. De stem van Liz Fraser (komt haar soloalbum ooit nog uit, trouwens?) heb ik bij nummer 10 al geprezen, maar ook de instrumentatie van de heren Guthrie en Raymonde is hier onmisbaar en geeft het nummer zijn dromerige en euforische sfeer. Als ik ooit ga trouwen, wil ik dat dit nummer gedraaid wordt. (Sammael)

Rooks is één van de vele parels op het prachtige album Rook uit 2008. Een breekbaar nummer wat instrumentaal ontzettend rijk is. De uithalen van zanger Jonathan Meiburg raken mij keer op keer. (Co Jackso)

Ik had wat heel anders verwacht van deze band, harder vooral. Maar dit is gewoon een leuk, vrolijk popliedje dat ergens zelfs wat doet denken aan de jaren '60, en waar een lekkere groove in zit. De zanger doet in de coupletten wat aan Kiedis denken. Het is een erg fijn liedje, en ook de instrumentatie mag er wezen, ze geven het nummer wat extra's mee, namelijk een extra portie dosis vrolijkheid. Een lekker ritme, blazertjes, en een leuk effect op de zang in het refrein. Ik ben hier erg door verrast, een leuk, vrolijk, zomers liedje! Hier kan je lekker op swingen! (Arrie)

Love is ongetwijfeld mijn mooiste ontdekking die ik de laatste maand heb gedaan. Ik luister het nu ontzettend vaak. Van top tot teen is Forever Changes een stuk genialiteit. Deze unieke sound heb ik eigenlijk nog nooit gehoord. De spaanse gitaartjes, de blazers en de violen dragen bij aan deze unieke sound. Love weet dit om te zetten in schitterende soms structuurloze nummers die alle kanten uit kunnen gaan. You Set the Scene is de prachtige afsluiter die je jezelf wenst na een luisterbeurt van een album. In dit nummer vind ik de afwisseling tussen wat psychedelischere stukken en de erg fijne meezing popstukjes fantastisch. (Snoeperd)

Het ultieme liefdesliedje, dat bovendien nooit gaat vervelen. De unieke stem van Nina Simone, koningin van de soulmuziek, wordt perfect omlijst door de wollige maar toch dartele, door de piano gedomineerde instrumentatie. (panjoe)

Ik had een tijd dat ik erg veel naar Eels luisterde, toen net zijn nieuwere albums uitkwamen. Ik zag hem 2 keer live, maar de 2de keer was zoveel beter. 1 van de betere dingen die ik zag dat weekend op Werchter. Vooral dit nummer was fantastisch, vooral ook omdat Eels zelf wel voelde dat sfeer fantastisch was. Het leek alsof hij Beatlesmoment had qua reactie van het publiek. (jassn)

Heb nog niet naar het hele album geluisterd, maar dit nummer van Warpaint ken ik al langer, en vind ik echt heel erg mooi. Een bandje bestaande uit vier vrouwen, die zie je niet vaak. Prachtige dromerige, vrouwelijke zang, heerlijk! Daar hou ik ontzettend van. Ze zingen dan ook nog eens een erg lief en mooi liedje, waarbij de instrumentatie voor een hoop sfeer zorgt. Op een gegeven gaan de vrouwen steeds emotioneler zingen, waardoor ze me ook nog weten te raken. Prachtig dit! (Arrie)

Met een kleine 20 minuten is The diamond sea van Sonic Youth een indrukwekkend lang nummer. Beginnend als een ballad met een pakkende melodie, maakt het nummer diverse experimentele uitstapjes, zonder echter te ontsporen. Daarmee is het geen typisch Sonic Youth-nummer, maar bevat het wel veel elementen die het handelsmerk van de band zijn geworden. Overigens is er ook een alternatieve versie van dit nummer in omloop dat ruim 25 minuten klokt, maar dat werd te lang bevonden om op het album Washing machine te zetten. (Choconas)

Dit is het magnum opus van The Veils en tot mijn vreugde staat het ook het hoogstgenoteerd van de Veils-nummers. Dit nummer is akelig goed. En akelig qua sfeer. Ik word er bijna bang van bij het beluisteren ervan. Alles is onheilspellend aan het nummer, vooral de instrumentatie, in de intro wordt de spanning prachtig opgebouwd. De zang is vol emotie en ook een soort van gemeenheid. Als ik dit nummer stereo volume 30 opzet en het refrein breekt aan begin ik mezelf al een beetje te verliezen. De adrenaline giert door mijn lijf. Het refrein, de ontzettend harde instrumentie is zo meesterlijk, vooral in contrast met de rust in de coupletten en de opbouw naar het refrein toe. De laatste keer het refrein lijken ze je wel kapot te willen maken, ze laten mij op een niet normale manier trippen, ik krijg neigingen om tegen dingen aan te trappen en alleen maar als een gek rond te springen. Moeilijk te beschrijven zo'n nummer, maar wat is dit geweldig! (Snoeperd)

De jaren '80 leverde goede donkere bands op. The Mission was er zo eentje en Tower of Strength mag wel hun grootste succes genoemd worden. Het nummer is dwingend en meeslepend en weet mij tot op de dag telkens weer in trance te brengen. Er is iets met dat nummer waardoor dit met groot gemak lukt. (aERodynamIC)

Deze band is in ieder geval bij het eerste album een expert in het neerzetten van hoekige gitaarlijnen in combinatie met nog altijd belachelijk goede percussie en een springerige zanger. Iets waar ik dan ook buitengewoon fan van was in mijn springerige Britrockperiode en wat ik nu nog steeds, alhoewel niet voor een heel album, kan waarderen. Dit is in ieder geval één van de betere nummers op hun debuut en nog steeds heel erg prettig om naar te luisteren. Springrock zoals het hoort. (hoi123)

De gitaren meanderen lekker en Granduciel klinkt met zijn verzuchtende manier van zingen als een man die niks liever wil dan de ‘highway' oprijden en de zonsondergang tegemoetrijden, peinzend over de ingewikkelde relaties der mensen. Halverwege barst het nummer los met enkele prachtige melodieuze uithalen. The War On Drugs houdt de balans er perfect in, waardoor dit lange werkstuk nooit gaat vervelen. (Vinck)

Schitterende afsluiter van Sylvian's gelijknamige album. Misschien wel mijn fave album van 'm, maar die 2 die volgen zijn ook hemels. Deze song ontroert me elke keer tot tranen toen. Er zit zo'n weemoed en verdriet in. Hoe het alleen al begint met die exotische en desolate klanken, alsof de treurige wind zich door de blazers van bamboe heen trekt en huilt. De tekst is niet minder desolaat. Een beschouwende tekst over iemand die zijn leven beschouwt. Ik zie me zo vaak ook aan zee staan in dit jaargetijde. Verpletterd door het al, de natuur en eenzaamheid en je geliefde aan je zijde. Schitterend verwoord door David. De song neemt zijn tijd, strekt zich uit en gaat ook maar door. Ruim 8,5 minuten, maar geen seconde teveel. De klanken, de twinkelingen in het water dat ons tot zich neemt, waar we bijna in verdrinken. Knap staaltje muziek! (luigifort)

"I didn't want to hurt you". Zo'n kraakheldere zin die typisch wordt uitgesproken als de schade al geleden is en er geen weg meer terug is. 'The concept' is dan ook geen 'ik wil je terug'-liedje, maar een 'ik heb spijt'-song. En wat voor een. Verpakt in verrukkelijk gitaarwerk en met een heeeeeeerlijke tweede helft. Jammeren we met z'n allen mee? (mol)

Dit nummer heb ik dit jaar ontdekt, ik geloof door de ladder. Prachtige toevoeging aan de lijst. Tuurlijk is het gewoon een simpel popliedje, maar wel bijzonder goed. Wat een geweldige drive zit erin. Het nummer grijpt me op een of andere manier, dat gitaartje is zo fijn. Mooie sfeervolle synths. Popmuziek uit de jaren '80 die ik eigenlijk nog best fris vind klinken. En eigenlijk gewoon een prachtig liedje dat ik altijd meezing: "I was falling in looooove!" Een simpel up-tempo popliedje dat toch ontzettend sfeervol is, dat vind ik knap. Geweldig nummer! (Arrie)

Mooi popnummer dat langzaam uitmondt in een sterk staaltje (gitaar)rock. Als ik mijn eerdere berichten er op na sla is dit nummer mij in eerder luisterbeurten ontvallen, maar dat zal vanaf heden wel anders zijn. Toevallig was ik gisteren begonnen aan het herbeluisteren van dit album, maar tot dit nummer was ik nog niet eens gekomen. Ik zal het van de zomer zeker weer eens doen. (chevy93)

Dit vond ik destijds al een fraaie single, maar in 2013 zag ik Blur op Primavera Sound en toen viel dit nummer ineens helemaal op zijn plaats. Dat een nummer dat je al bijna 20 jaar kent 20 jaar later zo van toepassing kan voelen...
Destijds zat ik in een moeilijke periode. Relatief snel na de dood van mijn vader en het eind van mijn studie, kwam ik snel aan een fijne werkplek. Maar na een paar jaar was er ineens een slecht nieuwsgesprek. We hadden een nieuwe manager gekregen en die draaide de geldkraan van het project waar we aan werkten grotendeels dicht, waardoor we ineens op straat stonden. Dat was wel een klap toen en iets waar ik toen een enorme kater aan over hield. Daarnaast was het ondoenlijk een nieuwe baan te vinden, terwijl de economische crisis welig tierde en ik het sollicitatiekunstje nog onder de knie moest krijgen. Al met al vielen mijn zekerheden weg en werd ik behoorlijk met mezelf geconfronteerd. Achteraf is het wel een heel leerzame periode geweest, in een jaar thuis zitten (en nieuwe mensen ontmoeten en vrijwilligerswerk doen) heb ik meer over mezelf geleerd dan in welke baan dan ook. Maar toch, het was een moeilijke periode.
Toen ik Blur destijds live zag, wist ik nog niet dat die moeilijke periode er bijna opzat. Toch had ik eindelijk een soort rust gevonden in de situatie en kon ik eindelijk genieten van de oceaan van tijd die ik voor mezelf had (in het begin vond ik al die vrije tijd verschrikkelijk). Damon Albarn zong 'When the days they seem to fall through you, well just let them go' en dat waren precies de woorden die ik nodig had. Een muzikaal hart onder de riem. Wonderlijk om dergelijke woorden te vinden in een nummer dat je al zolang kent, maar ineens viel alles samen.
Het nummer is natuurlijk sowieso prachtig, met die blazers en de gospelzangeressen. En Damon Albarn is ook een algehele muzikale held en fijne zanger, één van de weinige favorieten uit de jaren '90 die nu ook nog uitermate mooie muziek maakt. (herman)

Als een kind zo blij dat deze in de top 10 staat, de afsluiter van The Head on the Door en er is geen betere manier om dat zinderende en jeugdige album af te sluiten dan met het melancholisch en helder klinkende Sinking! Dit is voor mij de ultieme hoogzomeravondsong op het strand met de ondergaande knalrode zon en kobaltblauwe zee. Geluk bij een ongeluk woon ik ook aan zee . We hebben net dat heerlijke diverse, open en eclectische album achter de rug, zaligheid alom en kunnen tijdens deze song eens lekker in een bank hangen om na te genieten met deze meest volwassen track van het album. Zoals bij veel Cure songs hier ook weer zo'n heerlijk lang 2 minuten durende intro. Fijn rustig drumwerk, een geweldige en duidelijke baslijn, geweldig baswerk sowieso door de hele song heen, fijn toetsen/pianowerk en dan weer die om te watertanden magische synths..leve de 80s . En zoals wel vaker ook dat schitterend mooie gitaarwerk . Wat een gitaarsound ook hier weer, ongelooflijk mooi. Robert komt met een tekst over ouder worden, niet heel erg veel lyrics, maar hij brengt ze mooi over. Echt een fijne bandeffort, een warme deken ook. Naar het eind toe build de song nog even mooi op en sluiten we op een prachtige manier de song af, even mooi als ze begonnen is. Ik kan zelf geen gitaar spelen, maar was dat wel het geval dan is dit de eerste song die ik zou willen leren spelen, ook al is het misschien geen gitaarclassic in de muziekwereld . Maar luister tijdens deze song maar eens naar alleen het gitaarwerk, hoe exquisite dat is. Hoe het de verschillende delen van de song verbindt, de kleine lickjes hier en daar, en mooi ook hoe het bij tijd en wijle zelf ook uitwaaiert en de gaten in de song zelf ook mooi vult, hemels (luigifort)

Het is weinigen gegeven met zo'n sterk debuut te komen. Led Zeppelin deed het gewoon. En datzelfde jaar gewoon met nog een sterk album komen. Destijds kon dat nog gewoon.
Het absolute hoogtepunt van hun debuut. Met een meeslepend duister (bijna pyschedelisch) randje en precies knallen op de momenten dat het nummer er om vraagt. Ik heb overigens nooit geweten dat dit een cover was. Maar geef mij duidelijk de LZ-versie. (chevy93)

Vorige week zei ik al dat Michael Kiwanuka op de vooravond stond van zijn eerste Wittetruifinale. Kon ik toen weten dat hij pas in de laatste twee ladders in actie zou komen. Antwoord is eigenlijk ja: de loting stond donderdagavond al online, maar ook weer nee: ik had dat stukje toen namelijk al geschreven. Maar goed, inmiddels zijn we een weekje verder en Cold Little Hard staat steady bovenaan met een behoorlijke voorsprong. Zijn nieuwe album, dat hem dichterbij zijn Oegandese wortels wil brengen, komt die populariteit zeker ten goede en na Piano Joint, dat wel een paar plekken zakt in ijn tweede week, is nu ook Hero binnen. Weer een typisch lichtvoetig geproduceerd Dangermouseproduct waar Kiwanuka zijn snerpende elektrische gitaar en zijn soulvolle stem gebruikt om het platje zijn eigen inzicht in te kleuren. En een lekker oldskool videoclip om het af te maken. Begin deze maand mocht hij al een intieme versie spelen bij DWDD waarmee hij zich ook bij het grote publiek wederom op de kaart zette. Deze man komt er wel. Of sterker nog: hij ís er al. 26 november in AFAS Live, uitverkocht. Michael Kiwanuka verdient het om als held te sterven. (123poetertjes)

Een heerlijk slaapliedje met schitterend gitaarspel. Dat dit een sterk versimpelde cover is van het epische Dylannummer doet er zelfs niet toe: The Byrds hebben het nummer helemaal naar hun hand gezet. (ArthurDZ)

De beeldtaal van Lasse Hoile maakt elk optreden van Porcupine Tree een indringende belevenis, waarbij de kracht van de muziek op je netvlies spat. Terwijl je de muziek euforisch ondergaat maak je een reis door hartverscheurende desolate landschappen. In het gevoelige nummer Trains overheerst in eerste instantie rust naast vertwijfeling. Al gauw versmelten gitaren, koren, drums en synth tot een smeekbede. Halverwege vindt de muziek een rustpunt in banjo, handgeklap, en subtiele gitaarriffs. Natuurlijk eindigt het met steviger werk, met in het staartje weer dat handgeklap. Onvergetelijk. (Orbilin)

Van Autobahn moet je natuurlijk de versie van twintig minuten hebben. Minder kan ook, maar dan mis je de echte trip waar Kraftwerk je in meevoert.
Autobahn is naast experimenteel ook nog eens bijzonder pakkend. Dit is misschien ook wel de reden dat het zo populair is geworden. Voor het mainstream en wat alternatievere publiek is het erg toegankelijk. Het mainstream publiek wordt bediend met fijne deuntjes en een leuk refrein. Wanneer je de 22-minuten versie luistert hoor je echter veel details en prachtige spanningsopbouwen. Prachtig nummer, is voor mij toch wel het hoogtepunt van deze band. (Snoeperd)

()

Afkomstig van mijn favoriete album Henry's Dream.
Josh Groban coverde het zelfs en dan gaat het bedenkelijk worden maar dat is onterecht. Misschien ietwat zoet maar deze ballad komt bij mij elke luisterbeurt weer keihard binnen. Cave's ode aan de liefde: passievol en krachtig. Daar moet je niet al te moeilijk over willen doen. Daar moet je gewoon naar luisteren. Tijdloos! (aERodynamIC)

In de voorzomer van 2012 gonsde her en der in muziekmedialandschap, waaronder hier op MusicMeter, de naam alt-J, vernoemd naar de iMac shortkey voor het Δ-symbool. Dan weet je al waar je mee te maken hebt. Ergens in juni luisterde debuut An Awesome Wave voor het eerst, vlak daarna werd mijn interesse bevestigd tijdens een liveoptreden op de Beschaving.

Inmiddels is An Awesome Wave uitgegroeid tot één van mijn favoriete albums van de afgelopen jaren. Na 2 introachtige nummers knalt het pas echt van start tijdens Tessellate met een zwaar aangezette keys/bascombinatie. Daarna versmelt het nummers haast mathematisch geschaafde ritmeprogressie met een catchy poplijn, ondersteund door de absurdistische teksten gezongen met de kenmerkende androgyne stem van Joe Newman.

Het is inmiddels onder muziekkenners bon ton om alt-J af te schilderen als 3FM-hype, maar de populariteit neemt niet weg dat An Awesome Wave gewoon een topalbum is en Tessellate een moderne klassieker, die wat mij betreft niet zou misstaan tussen andere recente toppers als Bloodbuzz Ohio en Rebellion (Lies) in de finale. (Titmeister)

Er was eens een tijd waarin ik Oasis tot mijn 4 favoriete groepen rekende, samen met R.E.M., Smashing Pumpkins en Radiohead. Dat was in 1995 en Oasis nestelde zich in dat rijtje door Whatever, de single die tussen het eerste en tweede album werd uitgebracht. Oasis viel al vrij snel ook weer uit dat rijtje, maar Whatever heb ik altijd een fantastische single gevonden. Als actief volger van de Britse hitlijsten in die tijd (de Nederlandse hadden mijn interesse al even verloren) had ik Oasis al even in het vizier, maar Whatever was echt de overtreffende trap van hun vorige, ook al niet misselijke, singles. Tot op de dag van vandaag blijf ik het één van hun leukste singles vinden. (herman)

Feeling Good vind ik misschien nog wel beter dan Sinnerman. Het begin is fenomenaal, het nummer knalt er ontzéttend mooi in. De rest van het nummer wordt je vermaakt door de aparte o zo mooie vocalen van Nina Simone. Feeling Good is een klein meesterwerkje, op vocaal en instrumentaal gebied is het geweldig. (Snoeperd)

Een slowburner if there ever was one. Geldt misschien voor de hele shoegaze maar zeker voor deze. Wel mooi dit, maar ze hebben betere, urgentere. Dit sust me toch iets te veel in slaap.
Ik ken wel aardig wat van deze band, maar heb ze nog niet helemaal uitgeplozen zegt Luigi. Fijne shoegazeballad dit, lieflijk en met emotie, dit raakt me wel. Je hoort ook eens te meer dat CT de shoegaze begon (johan de witt / luigifort)