Dat bands als Bauhaus en Siouxsie and the Banshees aan de oorsprong van de duistere grijze gothic beweging staan zal niemand ontkennen. De tribal oorlogskleuren make-up van Siouxsie Sioux mixt het mystieke van de indianenvolkeren met het eigenzinnige van de punk. Al snel volgt een breed haarlak leger dat voorbeeld en zijn haar vrouwelijke tegenhangers in elke grote in verval rakende stad op straat of in de uitgeleefde kraakpanden terug te vinden. Zo ook in Hamburg waar Anja Huwe het voorbeeld van haar idool volgt en waar de geboorte van alternatieve girlpower band Xmal Deutschland plaatsvindt. Ondanks dat ze minder baanbrekend dan Siouxsie and the Banshees zijn, bouwen ze al snel een cultstatus op, mede door het feit dat gothic rock, darkwave en coldwave in de jaren negentig daar in Duitsland erg groot is. Xmal Deutschland profiteert echter niet van dit succes, in 1990 zitten ze leeg en inspiratieloos in de studio en besluiten ze om de band op te doeken.

Vooral platen als het militante Fetisch en het meer exotische Tocsin hebben hun charme. Dat een label als 4AD in het gezelschap gelooft zegt eigenlijk al meer dan genoeg. Na een stilte van bijna vijfendertig jaar laat frontvrouw Anja Huwe weer van zich horen en brengt haar debuutalbum Codes uit. Het is de ideale gelegenheid om tevens de aandacht op de vroeg rijpe singles uit begin jaren tachtig van Xmal Deutschland te richten. Alleen al vanwege de sterke Incubus Succubus cultsingle is het de moeite waard om Early Singles 1981-1982 aan te schaffen. Anja Huwe klinkt hierop dan wel als een exacte Siouxsie Sioux copie, ze maakt het verschil met haar streng Duitse accent en de aardedonkere krassende begeleiding van gitarist Manuela Rickers, toetsenist Fiona Sangsters, bassist Rita Simonsen en drummer Caro May. Het heeft ook iets schattigs, de dames besteden genoeg aandacht aan hun kleurrijke uiterlijk waardoor ze onderhand ook in een adem met het meer publieksvriendelijke Bananarama genoemd mogen worden.

Het in 1982 verschenen Incubus Succubus verwoordt het kille industriële van het naoorlogse wanhopige Duitsland. Een nachtduivel die zich als een vampier met het bloed van haar slachtoffers voedt. Een exotische kus des doods die het door Bauhaus opgeroepen Dracula personage gespeeld door Béla Lugosi naar de achtergrond verdringt. Het blijft een gemis dat de track het Fetisch debuut niet redt, want laten we eerlijk zijn, dat niveau wordt daarop nergens gehaald. Uiteraard worden het aanvullend B-kant materiaal Zu Jung zu Alt en Blut Ist Liebe niet vergeten. Zu Jung zu Alt is een alternatieve discostamper met een heerlijk repeterende beat en strakke ritmische gitaarpatronen en het gejaagde haperende Blut Ist Liebe speelt erg op het invloedrijke dicht geplamuurde A Forest van The Cure in.

Toch is dit niet het eerste wapenfeit van de band, een jaar eerder droppen ze Schwarze Welt al op de markt. Schwarze Welt leunt nog meer op die laat jaren zeventig postpunk erfenis. Een dreigende track met de nodige donkere krautrock synthpop invloeden. Hier zitten ze nog dichter op die kern, vergeet niet dat het essentiële Faust ook uit Hamburg afkomstig is. Het zweverige Die Wolken en de Großstadtindianer skapunk cabaret knipoog naar de mannelijke stadscowboys laten een band in kinderschoenen horen en vormen het B-kant materiaal van Schwarze Welt. Het opzwepende ritmische Kälbermarsch verschijnt op de Lieber Zuviel Als Zuwenig Zickzack Sommerhits 81 verzamelaar waar tevens vroeg interessant Einstürzende Neubauten, abwärts en Palais Schaumburg werk op staat. Allein wordt live tijdens het Nosferatu Festival in 1982 gespeeld, en verschijnt opgepoetst met indrukwekkende retro tijdsbeeld video als zoethoudertje op single. En dan besef je nogmaals dat dit een erg leuke tijd was.

Xmal Deutschland - Early Singles 1981-1982 | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Na het intro van Respectable Street hoor je een gitaarspel welke mij doet denken aan Parklife van Blur, zo hebben deze gasten ook goed geluisterd naar de hoge koortjes van XTC.
Dat gekraak in het begin zal wel zo horen, maar ik kan mij goed voorstellen dat men vroeger met het album terug naar de platenzaak zou gaan.
XTC laat bij Respectable Street een sound horen wat voor liefhebbers van punk, maar ook van Joe Jackson de moeite waard is.
Generals and Majors ken ik al van verzamelaar Fossil Fuel, deze scoorde als single minder dan Senses Working Overtime en Making Plans For Nigel, wat misschien wel komt door dat gefluit tussendoor, van mij had dit niet gehoeven; het geheel was al vrolijk genoeg.
Living Through Another Cuba heeft zijn momenten, al vind ik het begin wat minder, wanhopig tegen het valse aan klinkend. Madness en The Specials lieten van zich horen, en die ska invloeden hoor je hier ook terug.
Love at First Side ken ik ook al van de verzamelaar, ook wel een typische single, maar minder sterk dan Generals and Majors.
Vervolgens wat Talking Heads invloeden (Psycho Killer) in het stotterende Rocket from a Bottle, en toch blijft het herkenbaar XTC.
Bij No Language in Our Lungs gaat het tempo omlaag, met vreemde muzikale wendingen in het geheel, deze hadden voor mij wat minder prominent aanwezig mogen zijn.
Towers of London kende ik dus ook al, het lijkt alsof ze op de b-kant het tempo net wat omlaag schroeven; wel weer een prima opener.
Op Paper and Iron vallen opeens die tribal drums in, wat het een mooi warm geluid geeft.
Burning with Optimism’s Flames is zeer dansbaar, maar ook hierin zitten wat lastige wendingen, maar die horen dan ook bij deze band.
De overgang naar Sgt. Rock (Is Going to Help Me) is lekker, maar ook wat vreemd; bijna Primus achtig (die band maakte trouwens nog een mooie cover van Making Plans For Nigel, maar dit als anekdote).
Veel mooi lawaai in de drums van Travels in Nihilon, wat het een goede extra spanning geeft.
Heerlijke afsluiter van Black Sea.
XTC blijft voor mij een band, waarbij de erkenning pas veel later kwam.
Volgens mij hebben ze onbewust veel invloed gehad op verschillende Britse bandjes.
Muzikaal zie ik ze regelmatig als de Engelse versie van Talking Heads, al hadden die net wat meer Afrikaanse invloeden.

Wat lijkt Making Plans For Nigel veel op de muziek van het debuut van Tears For Fears.
Zonder dat nummer zouden Pale Shelter en zeker ook Mad World totaal anders geklonken hebben.
Het subtiele gitaartje, pompende bas en de klats boem drum.
Sterker nog, ik denk zelfs dat dit nummer bij meerdere bands als invloed genoemd kan worden.
Duran Duran, en A Flock Of Seagulls, bij beide hoor ik het wel terug.
Het oehoe koortje in de achtergrond wordt vrijwel gekopieerd door Echo & the Bunnymen bij het einde van Bring On The Dancing Horses.
Niet het beste XTC nummer, dat blijft Dear God.
Maar vervolgens hoor je juist eigenlijk het tegenovergestelde.
Helicopter is een stuk minder eigen, meer het neurotische van Talking Heads vermengd met die andere potentiele kunstacademie leerlingen Elvis Costello en Joe Jackson.
Jaren later zou Kaiser Chiefs hun hele eersteling vol stoppen met deuntjes als Helicopter.
Day In, Day Out heeft het over schreeuwerige van David Bowie, en eigenlijk kun je aan de hand van deze drie nummers al hun hele loopbaan samen vatten.
De kunst voor pakkende songs te schrijven is altijd aanwezig, maar ze zullen nooit helemaal een eigen geluid neer zetten.
Eigenlijk een geweldige band, die altijd op zoek zal blijven naar de ultieme popsong.
Het perfectionisme gaat zelfs zo ver, dat men niet eens live durft op te treden.
Noem het podiumangst of faalangst.
Een band die de lat vaak te hoog legt, waardoor er minder hits gescoord worden, dan dat er in hun vermogen ligt.

Gotye scoorde een paar jaar geleden een gigantische hit met Somebody That I Used to Know, en eigenlijk lijkt dat muzikaal gezien erg veel op Senses Working Overtime van XTC.
Runaways; waarmee English Settlement opent, heeft ook het Gotye sfeertje.
En dan kom je al heel snel weer bij de kern van XTC.
XTC is een band welke zonder problemen hitsingles uit zijn mouw kan schudden.
Het ene moment klinken ze als The Police en dan weer als The Beatles.
Hun nummers zijn eigenlijk altijd zeer herkenbaar, maar om de een of andere reden lukt het ze niet om definitief door te breken naar het grote publiek.
Vaak heb ik; zoals al eerder vermeld bij Drums and Wires, het idee dat ze op zoek zijn naar de perfecte popsong, maar steeds meer komt het gevoel naar boven dat ze juist angstig waren om echt groot te worden.
Liever de anonimiteit dan het grote succes.