Beter dan War on Drugs.
Net zo dromerig, maar dan zonder de irritante zang, ik moet ook wel aan een band als For Against denken.
Het smelten van sneeuw door de zon, na een koude nacht, ergens in het einde van de winter.

Ondanks dat Pale Waves ondertussen alweer tien jaar actief is, blijft deze band zoekende naar de geschikte sound om hun songs te etaleren. Na de synthpop van My Mind Makes Noises veranderen ze vervolgens hun koers en verfijnen ze het popgeluid met het toegankelijke Who Am I? . Ook dit geeft niet de gewenste voldoening waarna ze met Unwanted een lichte postpunk variant een kans geven. Het blijft wat goedkoop scoren en ook met Smitten gooien ze het weer over een totaal andere boeg. Het is de dreampop variant waarmee The Cranberries in de jaren negentig hoge ogen gooit. Er zit zelfs zoveel The Cranberries in dat Heather Baron-Gracie zelfs de Dolores O’Riordan snik imiteert. Ze zitten dus nog steeds in de Who Am I? fase, het is nog steeds niet helemaal duidelijk waar Pale Waves voor staat.

Glasgow gaat zelfs naar de hoogtijdagen van het Schotse muziekklimaat uit de jaren tachtig terug. Verregende trieste melancholica met een donker randje. Als basis gebruiken ze letterlijk de melodielijn van She Sells Sanctuary van The Cult en draperen daar een flinke lading aan starre postpunk nostalgie overheen. Het is de liefde voor een vreemde liefde in een vreemde stad. Het is de liefde voor een gepasseerde muziekstroming in een gepasseerd tijdsbestek. Het is dus de nieuwste versie van kameleon Pale Waves, en stiekem voelt het allemaal best oké aan. Johnny Rotten zal zich humeurig afreageren op de Not a Love Song. De fuck you houding van Heather Baron-Gracie is een lachertje tegenover de punk attitude van het voormalige straatschoffie. Soms moet je zelfs van een songtitel afblijven. Pale Waves geeft een poptwist aan een mislukte romance.

Het duizelingwekkende Thinking About You, het hoopvolle Perfume, de ontlokkende Imagination tienerliefde, het lastige zweverige Last Train Home gothicwave, het verdriet van zich af dansende Hate to Hurt You, de verbale agressie in het lieflijk gezongen Seeing Stars. Veelal oppervlakkige gebroken relatie liedjes, of nummers over de aarzelende start om elkaar lief te hebben. Vooruit, met hier en daar een opgewekte positieve Kiss Me Again uitzondering. Het hemelse Gravity overstijgt de vrouw-vrouw liefde, de overkoepelde kracht is hier de religie. Hoe mooi is het dat Heather Baron-Gracie daar juist niet afkerend tegenover staat en die keuze respecteert en accepteert. Op muzikaal gebied is het allemaal eerder en beter gedaan, maar nu overstijgt ze haar schrijverskwaliteiten door een amper eerder besproken ethisch dilemma in de weegschaal te leggen. Het is een van de spaarzame geslaagde gelaagde momenten op het verder wel heel voorzichtige Smitten.

Pale Waves - Smitten | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Unwanted, genegeerd, als buitenstaanders in de maatschappij vermeden. Er is nog een lange weg te gaan, maar de laatste jaren gaat er steeds meer aandacht naar de LGBTQ gemeenschap (lesbian, gay, bisexual, transgender, transsexual) uit. Al is gemeenschap ook weer een vervelende benaming, als er iets vermeden moet worden, is dat wel het hokjes plaatsen. Wees trots op jezelf, en laat je niet leiden door anderen. Trots om het innerlijk naar buiten te showen, trots op je eigen schoonheid en trots op je eigen ideaalbeeld. We leven in een nieuwe eeuw met veel veranderingen (Pride, #MeToo, Black Lives Matter), maar ook nog veel veranderingen die doorgevoerd moeten worden. Durf je uit te spreken, durf te vernieuwen, dus durf te veranderen.

Je kan er niet omheen, muzikaal zit er heel veel Avril Lavigne in het uit Manchester afkomstige Pale Waves. Er zit ook heel veel Amerika in Pale Waves, waardoor ze een andere koers bewandelen dan hun postpunk medestadbewoners. Dan is de van Blink 182 bekende producer Zakk Cervini de meest geschikte persoon om hiermee aan de slag te gaan. Unwanted mag dus veel breder geïnterpreteerd worden. Pale Waves is niet woest en slopend, maar juist springerig, lief en neigt meer naar de jaren negentig skatepunkrock. Maar met hun boodschap bereiken ze waarschijnlijk een net zo groot publiek, want deze is universeel, krachtig en wordt misschien wel wat simpeler en eenvoudiger verwoordt, ze benaderen hiermee wel een enorme groep jongeren. Unwanted heeft de frisheid van een debuut, maar is ondertussen alweer de derde volwaardige studieplaat van deze Britse band.

Iedere generatie heeft zijn helden, hardwerkende idealisten die tegen de stroom invaren en de golven trotseren. Punk wordt nog steeds gelinkt aan radicaal en alternatief, al is het ondertussen net zo ingeburgerd als de McDonald’s en Coca Cola. In de videoclip van Reasons to Live zie je een feestende, zuipende jonge vrolijke band in een limousine. Spotten met het grote succes. Ze gaan hierin zelfs zo ver dat het ten koste van hun geloofwaardigheid gaat. Heather Baron-Gracie is hoe dan ook een prachtige verschijning, hier bijna onherkenbaar omdat ze haar zwarte duistere look voor sensueel blond verruilt heeft. Het zijn de teksten welke het verschil maken. Op het diepste punt van het bestaan jezelf hervinden, en langzaamaan overeind krabbelen. Elke goede dag is winst, en mag je jezelf belonen met schouderklopjes? Natuurlijk, het gebeurt veel te weinig, en positieve eigenwaarde is zo belangrijk.

Heather Baron-Gracie spreekt uit eigen ervaring. Tijdens haar schooltijd ziet ze een gepest schoolgenoot volledig afdwalen in suïcidale depressies, en het komt als een schok binnen als deze uiteindelijk besluit om op jonge leeftijd uit het leven te stappen. The Hard Way, levenslessen die je niet mee moet maken, oneerlijk gemeen en machteloos. Klein geschreven in een kleine studio, klein gebracht met grote explosieve emoties. En zo hoor ik Pale Waves het liefste, beladen, puur vlammend het spel spelend. De momenten dat ze boven zichzelf uitzweven, en zo dicht mogelijk bij zichzelf blijven. Vroeg volwassen, Act My Age.

Lies verbreekt het vertrouwen, de mooie inspirerende keerzijde van de liefde. Het getraumatiseerd verraad, de verharding van de ingehouden woede. Pale Waves blijft helaas teveel in het tienerliefdesverdriet hangen, en komt niet echt tot oplossingen. Lies, Jealousy, Alone, Without You en de Thelma & Louise roadmovie emancipatie van So Sick (Of Missing You), we weten het allemaal wel. Agressief sexy, kick ass uptempo maar ook retecommercieel in de dynamische powerballads met sentimentele maniertjesuithalen. Unwanted is ondanks de gelijke man/vrouw verdeling in de bandsamenstelling een vrouwenplaat, over vrouwenproblemen, en vrouwenrelaties. Op dat laatste mag Pale Waves in het vervolg net wat meer de nadruk leggen, want de teksten zijn net zo gemakkelijk naar een man/vrouw verhouding te herleiden. Tijdens interviews brengen ze dit statement namelijk sterker naar voren.

Pale Waves - Unwanted | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Zou het mogelijk kunnen zijn dat Alex Duloz als kind zijnde in een grote ketel gevuld met LSD drank is gevallen? Toevallig heeft ook deze ietwat vreemde multi-instrumentalist net als die ouderwetse zweverige partydrug zijn oorsprong in Zwitserland.

Tijdens de zoektocht naar zijn talent wordt hij in het verre Santa Clarita toegelaten op het California Institute of the Arts, een vrije particuliere universiteit die zich voornamelijk richt op kunstvormen in de meest breedste zin van het woord. Daar kiest hij als hoofdvakken voor muziek en visualisatie, en keert hij met een voltooide afgeronde studie weer terug naar zijn vaderland. Zich afsluitend van de buitenwereld gaat hij vervolgens volledig individueel aan de slag met die erkende bagage waar daarna onder het alter ego Panaviscope de EP Kiss Yourself To Death uit voort komt.

Ruim een jaar later brengt hij zijn debuutplaat Like The Sun uit. Een vreemde vrijwel onnavolgbare gewaarwording van een open minded spiritueel ingesteld persoon, die sterk de indruk wekt dat hij al trippend door het leven heen wandelt. Door het hoge glamrock getinte stemgebruik van deze new age hippie verwacht je dat hij zich van de ene roze heliumballon al zwevend laat verleiden tot een nieuwe portie aan hallucinerend lachgas. Het levert komische bewonderingswaardige filosoferende teksten op, waarbij hij zich al feestend in een kunstmatige flowerpower community dreigt te verliezen door de onrealistische kijk van de wereld om hem heen.

Zijn voorliefde van effectieve shockerende explosies zie je terug in het artwork van de plaat en de aparte zwartwit videoclips die vaak vergezeld gaan van levensgrote woorden of slogans, lettertype Hollywood Sign. Het doel is erop gericht om de toeschouwer te reflecteren met onwaarschijnlijke illusies, al houdt hij ze wel een behoorlijk versleten en beslagen spiegel voor.

Al direct vanaf het kreukloze titelstuk Like the Sun zoekt hij verbaal het grijze ongrijpbare grensgebied op en oriënteert hij zich verder op de vintage Oosterse seventies psychedelica met daardoorheen een flinke dosis aan weerspiegelende uptempo glitterballendisco en harde lompe beats. De eighties synthesizers en laag afgestemde House Of The Rising Sun orgelpartijen voegen er net die extra treurmineur aan toe waardoor het niet een overenthousiaste blije voorstelling wordt.

Alex Duloz klinkt als Elmo van Sesamstraat die in een adult luilekkerland terecht is gekomen. Het werkt niet echt in het voordeel mee om Panaviscope serieus te nemen, en misschien moet ik dat dan ook maar gewoon loslaten. Door zijn bijzondere aanpak is het niet geheel duidelijk of Alex Duloz buitengewoon geniaal is of juist een flink doorgedraaide student die zwaar onder invloed zijn zelfcontrole verliest. De combinatie van beide factoren behoort ook nog tot de opties. Like the Sun is vermakelijk, maar ook niet veel meer dan dat.

Panaviscope - Like the Sun | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Als Time Skiffs van Animal Collective een psychedelische new age Indian Summer rockplaat is, dan gaat Sinister Grift van Panda Bear net een stapje terug. Dit is een daadwerkelijke zomerplaat, de fase voor die uiteindelijke cooling down. Noah Lennox denkt echter niet in jaargetijden en brengt zijn nieuwste werk juist in de nadagen van de winter uit. Een bewuste keuze? Ik denk het wel, die donkere dagen komen onze strot uit en een beetje meer natuurlijk zonlicht is voor niemand verkeerd.

Dus Sinister Grift is een heerlijke lome niks aan de hand plaat? Nee Sinister Grift is zeker geen niks aan de hand plaat, alleen dat heerlijke en lome is dan weer wel van toepassing. Openingstrack Praise klinkt alsof Paul McCartney de baspartijen op Pet Sounds inspeelt, en dat ze voor de afronding naar een Caribisch gebied zijn uitgeweken, waar Keith Richards zich met de eindopnames bemoeit en zijn liefde voor reggae nog eventjes aan het geheel opdringt. Zo mooi had het dus jaren geleden kunnen zijn, een superband met slechts rasartiesten.

De chemie van Animal Collective is onaantastbaar. David Portner, Josh Dibb en Brian Weitz verrichten op Sinister Grift de nodige hand-en-spandiensten, waardoor die scheidingslijn erg dun is. Ze weten als geen ander hoe het is om perfecte popliedjes te maken. Animal Collective kan je echt als een collectief beschouwen, waarbij de rollen op elk album weer anders verdeeld zijn. In dat tussenliggende grijze gebied is Sinister Grift het beste te plaatsen. Er zit dus heel veel Animal Collective in de club tropicana van Sinister Grift. Op voorganger Isn’t It Now? leggen ze een harde glazuurlaag over de bonbon luchtigheid heen en ook nu zit de serieuze kant in de semi ernstige teksten verborgen. Want wat verkeert de wereld toch in een ellendige uitzichtloze tijd.

Op papier is Praise dus een gefrustreerd liefdesliedje, na de zoveelste wanhopige lijmpoging om iemands liefde te herwinnen. Het is allemaal zo dubbel, aan de ene kant heeft de zanger zijn relatiebreuk met Fernanda Pereira nog niet verwerkt, anderzijds lacht het geluk hem toe sinds hij samen is met Rivka Ravede van The Spirit of the Beehive. Ze heeft in ieder geval gelijk de rol van gastzangeres. In het bevredigende slaapwiegende Anywhere but Here soulpopliedje sluit dochterlief Nadja met haar zachte Portugese spraakzang aan. Alles is mogelijk, de Animal Collective commune denkt vooral in vredelievende mogelijkheden.

Staat het skankende 50mg voor de hoeveel antidepressiva die het leven dagelijks weer aangenaam maakt? Een troostpilletje tegen de pijn? De band verpakt het in ieder geval in exotische donkere ska en de donkere schemerslidegitaarakkoorden van Walsh Kunkel. Dan is Ends Meet het logische vervolg. De motor is leeg, de laatste brandstof is verspild. Het is een voorbode voor de energie injectie die in het positief gestemde Just as Well volgt. Toch stoort deze optimistische aanpak mij wel een beetje, soms moet je gewoon accepteren dat het leven niet altijd rooskleurig is, soms is het gewoon kut.

Het met spaghettiwestern blazers opgehemelde Ferry Lady klinkt alsof The Clash deze heeft ingespeeld en bezit een hoog The Guns of Brixton skapunk gehalte. Dat pistolengeknal vormt de basis voor de meer realistische Venom’s In psychedelica. De maatschappij is zichzelf met haatgevoelens aan het vergiftigen. Als schrijvende schietschijf ben je een kwetsbaar doelwit waar de pijlen op gericht zijn. En dan besef je bij die harmonieuze samenzang nogmaals waarom Animal Collective zo’n sterke eenheid is. Alles klopt eraan en alles gaat feilloos in elkaar over. Logisch dus dat Panda Bear ervoor kiest om deze krachten te bundelen. Hierdoor loop je echter wel het risico dat sommige nummers wat saai overkomen.

Noah Lennox verdwaalt in de triphop klanken van Left in the Cold. Hier wekt het de indruk dat de song het van hem overneemt en dat zijn rol slechts ondergeschikt aan het geheel is. Een avontuurlijke lichtgewicht trip door de kosmische belevingswereld van Panda Bear. Fijn hoe zo’n eenzaam isolement een prettige bevredigende uitwerking heeft. Het is de bonus van de verslavende uptempo Sonic Boom erfenis op Reset, waar Peter Kember voor de nodige geestverruimende impulsen zorgt.

Het meest interessante werkstuk levert Panda Bear met het donkere dark ambient Elegy for Noah Lou af. Hier loopt de zoektocht naar de liefde stuk en neemt de twijfel het van hem over. Onderschat hierbij het aandeel van Animal Collective maatje Brian Weitz niet. Wat legt hij toch een heerlijk wollig klankentapijt neer, een gespreid bedje, waarin Noah Lennox volledig tot rust komt.

De Defense soulgospel maakt de balans op. Waar sta je in het leven en wat heb je daadwerkelijk gepresteerd? Patrick Flegel kruipt in zijn androgyne Cindy Lee personage en leeft zich in de hallucinerende gitaarpartijen uit. Prettig dat Noah Lennox hier buiten zijn comfortzone treedt en iemand buiten het Animal Collective genootschap in zijn werkveld toelaat. Sinister Grift is een speldenprikje dat niet echt zeer doet. Een doekje voor het bloeden, waaronder het leed verborgen zit. Panda Bear is een humane knuffelbeer waar je het verdriet mee deelt, maar waarvoor je de heimelijke verlangens verborgen houdt.

Panda Bear - Sinister Grift | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Peter Kember en Jason Pierce zullen altijd in een adem met Spacemen 3 genoemd worden, al is dit psychedelische spacerock gezelschap alweer ruim 30 jaar non-actief. Jason Pierce maakt een indrukwekkende doorstart met Spiritualized en verrast dit jaar nog met de vijf sterrenplaat Everything Was Beautiful. Peter Kember alias Sonic Boom herdoopt zichzelf in het druggy elektronische All Things Being Equal, waarbij hij de indruk wekt dat hij zichzelf net iets te lang onder water houdt. Een trip naar een universeel onbereikbaar sterrenstelsel, waarvan Peter Kember de enige inwoner is. Dit komt nooit meer goed. Maar dan verschijnt dit jaar het hergeprogrammeerde Reset, een voortzetting van de Panda Bear (Noah Lennox) samenwerking welke in het verleden al Tomboy en Panda Bear Meets the Grim Reaper opleverde. Ook Panda Bear heeft niet stil gezeten, en brengt eerder dit jaar met Animal Collective het natuur helende mediterende Time Skiffs uit.

Reset gaat terug naar de oorsprong van de rock and roll welke op The Day The Music Died eindigt. Niet op 3 februari 1959, als Buddy Holly en Ritchie Valens bij een vliegtuigongeluk om het leven komen, maar een jaar later op 17 mei 1960 als Eddie Cochran zichzelf dood rijdt.Figuurlijk gecrasht tegen de onvermijdelijke wall of sound. Met het postuum uitgebrachte Three Steps to Heaven gaat Reset van start. Sonic Boom fileert deze memorabele albumtrack tot Gettin’ to the Point, de wezenlijke oeraftrap.Reset is een duizelingwekkende Whirlpool worsteling, kopje ondergaan en weer boven komen drijven. Het The Beach Boys verhaal gevat in een negental therapeutische flashbacksongs uit het verleden. Surfend de golven trotserend, het ultieme strandgevoel en de terugval in verdwalende psychedelica. Genialiteit versus speelplezier met sprankelende gedateerde echo’s.

Livin’ in the After leent Save the Last Dance for Me van The Drifters en maakt er een eigentijdse fifties klassieker van. Alsof het nooit anders is geweest. Het ruwere Go On spaced er op los. Give it to me vragend, platenmaatschappijen die zich als geldgieren opstellen. Het hardwerkende gezwoeg zalft de geopende handen om het grote kapitaal binnen te halen. Afgedwongen, verslaafd smekende naar die trippende beats. Afhoudend, dan weer vierend, dan weer terugtrekkend. Rock avant la lettre, herbruikbaar afval uit het verleden recyclet tot hedendaagse elektro noise. Garage thrash gekte met die diepzware Ramones vocalen in het manisch gestoorde Everything’s Been Leading to This eindspel.

Het hoeft allemaal niet zo moeilijk te zijn. Noah Lennox brengt Peter Kember down to earth, en laat hem spelen met de beginselen van de populaire rockmuziek, welke nog uit de jaren vijftig dateren. Geen kleurrijk opgeklopt klankentapijt, maar juist eenvoudig folky met ingehouden gekte. Zomers, doordat het tweetal naar Portugal verhuist is, hangt er een voelbare zonnesteek koortsige loomheid over Reset heen. De aarde ligt bereikbaar binnen het gezichtsveld, maar zoals het voormalige Spacemen 3 maatje Jason Pierce het zou verwoorden; Ladies and Gentlemen We Are Still Floating in Space.

Panda Bear & Sonic Boom - Reset | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Het probleem bij meesterlijke gitaristen is vaak dat ze hun uitdaging gaan zoeken in moeilijk te volgen muzikale hoogstandjes. Het is natuurlijk geweldig dat je gelukkig wordt van complexe jazz, lastige blues akkoorden, eindeloos gesoleer of uitmuntend klassiek werk. De gemiddelde luisteraar haakt dan al snel af, of deze moet daadwerkelijk geïnteresseerd zijn in de denkwijze van de artiest. De Italiaanse Paolo Spaccamonti wordt door zijn collega’s in het vak met veel lof gewaardeerd. Dit resulteerde in aangename aanvullingen op albums van landsgenoten welke ook door artiesten in het buitenland opgemerkt worden. Als je de aandacht trekt van Julia Temp en leden van baanbrekende bands als Can, Dirty Three en Einsturzende Neubaten, dan ben je wel ergens toe in staat.

Met de van laatst genoemde band afkomstige Jochen Arbeit maakte hij vorig jaar het sterke CLN. Duidelijk getriggerd door deze indrukwekkende samenwerking laat Volume Quattro zich vooral luisteren als het logische vervolg hierop. Zijn rol als veredelde sessiemuzikant wordt aan de kant geschoven. Op deze soloplaat hoor je ook veel van zijn abstracte uitgewerkte donkere soundtracks terug. Standvastig zijn eigen visie volgend levert dit een mooi verrassingspakket op.

Het eerste voorbeeld hiervan is de al eerder op verkenningstocht gestuurde single Ablazioni. Met wegvallend sfeerlicht wordt hij in de video juist bewust uit de schijnwerpers gehouden, en concentreert de aandacht zich vooral op het mysterieuze gitaarspel. Met de door postpunk gemerkte rinkelende akkoorden weet hij een indringend film noir gevoel op te roepen. Ondersteund door serieuze duistere begeleidende beats van Davide Tomat kan hij zich hiermee prima plaatsen in de tripgoth scene; het meest zwartgallige uitvloeisel van de triphop.

De aanpak van Paolo Spaccamonti doet mij nog het meeste denken aan die van sfeermaker Vini Reilly. Nu deze cultheld uit de jaren tachtig op een pijnlijke manier uitgerangeerd lijkt te zijn ten gevolge van een beroerte, blijkt de Italiaan deze vrij gekomen plaats op een waardige manier in te vullen. Of hij zich hiervan bewust is, durf ik niet te zeggen, maar zijn speelwijze sluit perfect hierop aan. Al is de muzikale zienswijze totaal anders. Spaccamonti durft het zelfs nog groter aan te pakken.

Met Nessun Codardo Tranne Voi blaast hij mij voor de tweede keer weg. Zo hoort een demonische spaghettiwestern te klinken. Een dikke middelvinger naar Hollywood, die deze van oorsprong Italiaanse country movies zich toegeëigend hebben. Hij pakt hier eventjes treffend een stuk cultuur terug van de Amerikanen die met dollartekens in hun ogen het gebeuren reorganiseerden. Met gemeende boosheid gaat hij totaal los op de snaren.

De met klankspel gevulde dromerige passages vormen een voedingsbodem voor de dreigende kunstwerken. Prachtig opbouwend tot aan de poort van de schemerwereld waarin deze juweeltjes hun vaste woonplaats hebben. Zwaar geaccentueerde holle ritmes geven de vrijheid van de geluidskunstenaar net wat meer diepte zoals in de huwelijksnacht in volle maan gemaakte liefdeskindje van de postpunk en dreampop, Fumo Negli Occhi genaamd. De derde gelukstreffer op Volume Quattro, gevolgd door het hierop naspartelende Tutto Bene Quel Che Finisce.

Herboren en het moeras van verslindende geluidsgolven ontvlucht volgt het excellente epische Luce. Doordat hier te lang gebruik wordt gemaakt met de invulling van stiltes, kan de track zich niet ontworstelen uit de schaduw van de eerder genoemde piekpunten. Ondanks een mooi uitgeschreven geheel blijft het een tikkeltje vlakker. Volume Quattro laat een ongelofelijk goed in vorm functionerende wereldgitarist horen. Wat een genot en voorrecht om hiermee kennis te maken.

Paolo Spaccamonti - Volume Quattro | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De breuk van Slint valt samen met het vertrek van zanger Brian McMahan. Gekweld door de depressies in zijn hoofd laat hij zich tijdelijk in een psychiatrisch ziekenhuis opnemen. Er volgen geen optredens meer en de net eerder opgenomen Spiderland krijgt geen vervolg. Deze plaat staat aan de basis van het mathrock subgenre en zal tot een cultklassieker uitgroeien. De bandleden stippelen vervolgens hun eigen koers uit. De veelzijdige multi-instrumentalist David Pajo is in loondienst bij Will Oldham, Billy Corgan (Zwan), Tortoise en Interpol en brengt onder zijn Papa M alter ego een aantal verdienstelijke soloplaten uit.

In 2015 wordt hij net op tijd gered als hij uit het leven wil stappen. Het fragmentarische, zwaar experimentele rockende Highway Songs stamt uit deze duistere periode. Twee jaar later verschijnt de wederopstanding met A Broke Moon Rises, maar een echt vervolg blijft uit. Als Gang Of Four kernlid Andy Gill in de winter van 2020 overlijdt, neemt David Pajo op respectvolle wijze zijn plek in. Na de geplande Gang Of Four tournee twee jaar later neemt de muzikant alle tijd om aan de A Broke Moon Rises opvolger te werken. Net als Kim Deal staat David Pajo bij de dood van Steve Albini stil en verwijst de Ballads Of Harry Houdini albumtitel letterlijk naar deze grootheid.

Ballads of Harry Houdini is volledig in eigen beheer opgenomen, maar wordt vervolgens wel door Drag City uitgebracht. Het instrumentale Thank You for Talking to Me (When I Was Fat) fuzz werkstuk geeft zijn donkere dagen kleur. Zijn gitaar knalt dwars door een repeterende groove heen. Het is de overdosering aan pijnscheuten die al jankend tevoorschijn komt. David Pajo verkeert in bloedvorm en introduceert nieuwe facetten van zijn spel, die voorheen nog in zijn hoofd rond borrelden. Dat David Pajo een verdienstelijke gitarist is, bewijst hij hier nogmaals, maar dat hij ook aardig kan zingen laat hij in Ode To Mark White wel horen. In de kroegfolk van Ode to Mark White zwalkt hij verbaal alle kanten op. Dronken van geluk proost hij op het leven, al proostend beproeft hij dezelfde grenzen van dat geluk. De woorden zijn heerlijk onnavolgbaar, toch voelen ze verder goed aan.

People’s Free Food Program transformeert sixties psychedelica via een kosmische krautrock tijdmachine naar het huidige digitale netwerk. Papa M schuwt de moderne technieken niet en maakt er gretig gebruik van. De tegendraadse drumpartijen zorgen voor de nodige verwarring en laten zich door de trippende gitaarakkoorden echo’s overstemmen. Een beetje vreemd, maar wel lekker. De invloed van de nog steeds actieve George Clinton drukt een stempel op de seventies cross-over Barfighter metal P-funk. Een groot tekstschrijver zal David Pajo nooit worden, Rainbow of Gloom is net zo vaag als Ode to Mark White. Laten we stellen dat het verregende regenboogpalet de duisternis met het licht mengt. Er zit heel veel Mark Oliver Everett (Eels) melodramatische tragiek in de overdracht.

Is het diefstal als je van jezelf steelt? Of mag je eerder uitgewerkte ideeën gewoon schaamteloos binnen smokkelen? Devil Tongue is een herbewerking van het sobere Arundel thema dat de rode draad op Live From A Shark Cage vormt. Er zit net wat meer jangle surfpop in verwerkt dat het net wat luchtiger maakt. Ballads of Harry Houdini bezit een deel van die berekende Slint chemie, maar is bij lange na niet zo geniaal als de onaantastbare status van Spiderland, al kostte het mij toen al de nodige luistersessies voordat het kwartje viel. David Pajo functioneert voortreffelijk als inhuurkracht en houdt zich alleen ook prima staande. Toch mis je iets in de afronding wat in groepsverband dus wel aanwezig is.

Papa M - Ballads of Harry Houdini | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

In een maatschappij die het via internet mogelijk maakt om snel achtergrondinformatie op te zoeken en jezelf op allerlei manieren te promoten vormt Paper Fishes een uitzonderlijke positie. Zanger Andre Levy heeft een duidelijke aversie tegen alles wat met social media te maken heeft en gruwelt van het tijdsbeeld waarbij men zich gewapend met smartphone voortbeweegt. Hij heeft natuurlijk een punt dat het een veelvoud aan beperkingen oplevert op het gebied van fysiek contact. Een mooie idealistische anarchistische denkwijze waarmee hij een laatste der Mohikanen romantiek oproept. Maar om je product aan de man te brengen zijn die netwerken onmisbaar, al denkt Andre Levy daar duidelijk anders over.

Het Britse gezelschap heeft met Simon Edwards een veelzeggende bassist in de gelederen die in de vorige eeuw al daadwerkelijk aan het succes heeft mogen proeven. Binnen de band Fairground Attraction was hij medeverantwoordelijk voor de sound van hitsingle Perfect. Het drietal wordt gecompileerd met drummer Aram Zarikian, een veelgevraagd sessiemuzikant met de nodige ervaring.

Het voelt voor de klassiek geschoolde pianist Andre Levy wat inspiratieloos aan om zich te beperken tot dit genre en hij besluit om zijn gezichtsveld een stuk te verbreden. Zijn uitgewerkte ideeën worden opgepakt door de bevriende producer Leo Abrahams, die in een grijs verleden al heeft samengewerkt met veelzijdige verschillende muzikanten als Paolo Nutini, Editors en Brian Eno. Juist door het hokjes denken te vermijden wordt de band niet stuurloos het eenrichtingsverkeer in geduwd. Instant Happiness doet totaal niet Brits aan, maar is een redelijk geslaagde mengelmoes aan stijlen en invloeden.

Want eigenlijk heeft de plaat van alles te bieden. Rammelende college achtige lo-fi gitaarrock, uptempo funk, duivel uitdrijvende soul, zigeuner cabaret, dromerige psychedelische country punk of door slide-gitaar gedreven Americana. Op de vreemdste plekken duikt een zuiver hemels kerkkoor op of zijn het heerlijke zingende dames die extra souplesse en veerkracht geven. Allemaal heel erg gericht op de Amerikaanse markt, maar dan net zo onvoorspelbaar als een deprimerende donkere David Lynch film. Alleen het flauwe, zenuwachtige afsluitende Talking Blues Boogie American Dream had achterwege mogen blijven.

De ondergang van de Amerikaanse Droom en het verraad van de ontgoochelende illusies door de Brexit komen thematisch in cryptische vormgeving sterk terug in de teksten. Het is een wantrouwen tegen de hele kapitalistische maatschappij, met de grote machten die het als multinationals en wereldleiders voor het zeggen hebben. Het persoonlijke tintje zit hem in de relationele hoek, een leeg onbeslapen bed, het verlangen naar geborgenheid en de schaduw als enige metgezel bij de zonsondergang.

De opvallende uitschieters zijn de sfeervolle sombere op pianospel gebaseerde All Your Lives Are Dreams Played Inside My Head. Nadat deze zich ontplooit als een prachtige powerballad, is het de meerwaarde van Simon Edwards die op het einde overduidelijk merkbaar is. De grimmigheid in zijn basakkoorden gooit er net die dosis duisternis overheen die de vocalen van Andre Levy nodig hebben.

Eating Instant Happiness heeft het verfrissende, geweldige new wave gevoel. De verhalende folkzang wordt mooi omlijst door die ouderwetse pakkende huilende gitaar-uithalen en het licht thrashende old school punk geluid. Deze somberheid past ook weer perfect bij de daarop aansluitende postpunk beweging. Hier wordt vijf jaar popgeschiedenis eventjes compact samengepakt in vierenenhalve minuut muziek. En dat vreet ook wel een beetje aan Instant Happiness. Het is een samen geprakte stamppot waarbij sommige ingrediënten wat bitter smaken tussen de heerlijke andere gepeperde toevoegsels.

Paper Fishes - Instant Happiness | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Altijd mooi om te horen hoe een band zich kan ontwikkelen.
Vroeger vond ik Draconian Times qua stijl mijlenver verwijderd van One Second, nu ervaar ik het anders.
Enchantment heeft een piano intro, welke prima op One Second zou passen.
Hallowed Land heeft wel degelijk al een link met dat album, Nick Holmes die zich al meer presenteert als rockzanger, en zich steeds meer los maakt van de metal; ook het geflirt met keyboards komt hier al meer naar voren. Ook het gitaarspel klinkt een stuk minder kwaadaardig, en meer uitnodigend.
De betonnen muur begint barsten te vertonen, en zal na Draconian Times helemaal open breken.
Dat er jaren later weer een flinke klodder cement tegen aan wordt gegooid, is een feit.
Bij The Last Time is sprake van een soort van achtergrondkoor, en ademt ook al veel meer.
De treurnis van voorheen lijkt te vervagen, maar dan krijg je vervolgens de koude douche van Forever Failure in je gezicht gesmeten, waardoor je ijzig naar adem probeert te happen.
Het twijfelende, pratende dat volgt werkt bewust nog meer in op je gevoel, en opeens sta je weer met beide voeten terug op aarde, om vervolgens door de draaikolk van een Once Solemn de diepte in gezogen te worden.
Draconian Times lijkt vaak een vredig landschap; maar kijk uit voor de verraderlijke moerassen.
Het is voor mij een duidelijk overgangsalbum geworden tussen twee stijlen, waar men worstelt met beide richtingen.
Vaak wordt een soortgelijke plaat gezien als een toegeving aan een zwakte; hier bundelt het juist de krachten tot een coherent geheel.

De zomer was al grotendeels verziekt, en daar doet deze nieuwe Paradise Lost nog eens een schepje bovenop.
Elk grassprietje die nog een poging onderneemt om wat zonlicht op te vangen, verdort spontaan bij de eerste tonen van Fearless Sky, om vervolgens door een grote regenlaars definitief vermurwt te worden.
Medusa heeft raakvlakken met die geweldige herfstplaat October Rust van Type O Negative, zoals in The Longest Winter, maar is voornamelijk de Paradise Lost, zoals ze op hun laatste albums klonken.
Meer terug naar hun beginperiode, maar dan net wat wijzer en trager.
Paradise Lost definieerde het begrip doommetal al in de jaren 90, en hier maken ze een hedendaagse uitgebreide beschrijving van het begrip.

Dat Paradise Lost na Draconian Times een totaal andere koers op ging met One Second, werd door veel volgelingen niet in dank af genomen. Persoonlijk ben ik wel erg blij met deze grote stap in hun ontwikkeling, waardoor ze laten zien dat ze meer in hun mars hebben.
Of je nu voor- of tegenstander bent; ze laten wel horen dat ze beide kanten goed beheersen.

One Second opent met een mooi piano riedeltje, waar vervolgens een brok gitaar geweld op los wordt gelaten. Zeer mooie krachtige zang erbij; en oh, wat een prachtige tekst. Een van de mooiste nummers ooit. Het ademt wel de sfeer van een Depeche Mode, terwijl ik heel duidelijk het metal verleden terug hoor. En het blijft tijdloos. In Another Day ervaar ik bijvoorbeeld ook weer de grunge van Nirvana; het is niet alleen electronica wat er toe gevoegd wordt.
Wat Metallica met Load en Reload niet lukte krijgt Paradise Lost wel klaar. Heerlijke toegankelijke rock maken. Metallica had hun naam mee, maar blijft kwalitatief met die albums achter op One Second.

Vervolgens probeert Paradise Lost op de volgende twee albums voort te borduren op dit geluid, alleen komen die wat minder sterk uit de verf.
Hier voel je nog de frisheid, en ik denk dat dit achteraf een logisch vervolg is geweest op hun eerdere werk. In sommige stromingen (zo ook punk), is het gewoon moeilijk om vast te houden aan idealen van 10 jaar geleden. Je groeit op; wordt volwassen, en krijgt een andere kijk op het leven en de wereld. Een normale stap in een gemiddeld leven. Verder ga je je muzikaal vaker verbreden, en sta je meer open voor nieuwe elementen.
Hier proef ik dan ook meer persoonlijk leed in terug.

Mooi 5 sterren album.

Het uit Australië afkomstige dancegezelschap Parcels viert hun muzikale hergeboorte in Berlijn. Vanuit Europa trekken ze de aandacht van het Franse elektrodance duo Daft Punk, die als producenten nog aan de slag gaan met het in 2017 verschenen Overnight. Het is opvallend dat deze bejubelde single niet op de gelijknamige debuutplaat Parcels terug te vinden is. Drie jaar later is het tijd voor een opvolger, die ze voor het gemak maar gelijk over een thematische dubbelaar verdeeld hebben.

Waarom is het opkomende zonlicht voor velen het mooiste moment van de dag? Waarschijnlijk omdat ze dan eindelijk de lange donkere nacht achter zich kunnen laten. Het vertrouwen in een zekerheid die er telkens weer zal zijn. De terugkerende hoop op iets moois. Zelfs jaren geleden in de swingende jaren tachtig werden we steeds gewekt door diezelfde ontwakende zonnestralen. Light neemt ons mee naar dat bruisende swingbeat verleden. Omarm de soulfunk die je uitnodigt om te bewegen, omarm Day/Night. Parcels haalt de inspiratie dus veel minder uit de seventies Saturday Night Fever disco, maar zoekt de warmte van het latere eighties inluidende Fame op. Men zet zich af tegen de kilte van de synthpop en laat de muziek juist ademen.

Verrek! Parcels is een band, en geen studioproject, waarbij elk van het zingend vijftal ook daadwerkelijk een instrument kan bespelen. Om bij Anatole “Toto” Serret van een drummer te spreken doe je hem tekort. Percussionist is de juiste benaming. Hij zorgt voor de pittige passie die de strijd aangaat met de dromerige samenzang. Noah Hill is de down to earth basgitaar katalysator, die misschien nog wel het meeste het jaren tachtig gevoel oproept. Jules Crommelin legt hier de funky gitaarlijnen overheen, Louie Swain is verantwoordelijk voor het toetsenwerk en Patrick Hetherington wisselt keyboard en gitaar af.

Day/Night is dus ondergebracht in twee albums, waarbij de eerste voor dag staat en de tweede voor nacht. Vreemd genoeg vind ik het juist een schemerzone plaat met laaghangende flarden avondmist, al neigen verschillende Night nummers zoals het aangenaam dromerige Thefear en het drukkende mysterie van het jazzy Nightwalk wel naar de duisternis van de triphop. De dag staat hierbij gelijk aan de levendige pianoklanken, terwijl de nacht meer zijn weg vind in de mechanische keyboardsound. De zwevende toetsen en Pink Floyd slide gitaren versterken elkaar en zorgen voor die futuristische dimensie in Theworstthing.

Comingback heeft het filmische van Amerikaanse feelgood series, een positieve vibe die afgestoten wordt door de onzekerheid in zwarte toekomst perspectieve teksten te plaatsen. Echt spannend wordt het pas als de gordijnen zich sluiten en achter de schermen de stadse eenzaamheid ontwaakt in Inthecity [Interlude] Disney dramatiek. Hoge flatgebouwen met kleine geïsoleerde kamertjes, waarachter de lampen een voor een doven om plaats te maken voor het jazzy NowIcaresomemore. Stiekem dansend met de weerkaatsende Shadow op de muren, de erfenis van de pandemie. Parcels ontroert met het in strijkers uitpakkende Daywalk en de trieste ondertoon in Reflex, de tijd staat stil, maar zelf ben je nog steeds in beweging.

Natuurlijk zitten er wel de nodige stampers tussen, maar tracks als Famous, Comingback en Somethinggreater zijn echt in de minderheid. Vreemd genoeg zijn deze wel gebombardeerd tot singles, wat enigszins een vertekend beeld geeft. Het fragmentarische verknipte LordHenry verkeerd nog in de ontdekkingsfase, maar is hier nog wat afstotend. Voor mijzelf springt het dynamische met kopstem gezongen aan Tears For Fears memorerende Neverloved eruit als potentiele single kandidaat. Day/Night gaat een beetje ten onder in de lengte van het geheel, waardoor het evenwicht enigszins verstoord is. Parcels ondergaat een indrukwekkende metamorfose, die ze bij zichzelf nog niet helemaal kunnen kanaliseren.

Parcels - Day/Night | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Welkom in huize Nostalgia, waar de gulden nog domineert, en de euro zichzelf nog niet eens een begrip mag noemen. Een denkbeeldig gebouw met achterin ergens in een hoek een vergeelde, door nicotine aangetaste jukebox, gered uit een gesloopte kroeg. Een nummer voor een kwartje.

De sfeer die Spell #6 oproept heeft niks met Anno 2018 te maken, meer met het geluid van alweer 35 jaar geleden. Veel white soul, maar dan niet de commerciële gladde sound, meer de sfeervolle wat dieper gaande variant, omlijst door toevoegende doordachte klanken.

Part Time is een project van David Loca, die verder ook werkt onder aliassen David Loca And The Berkshire Hobbits en David Speck. Heel ingewikkeld allemaal, dus laten we het simpelweg houden bij Part Time.

Deze band heeft zijn basis in Los Angeles, al zou je dat niet verwachten bij het luisteren naar hun zesde album Spell #6. De muziek heeft duidelijk haar oorsprong in de Britse popsound uit de jaren 80. Zo sterk zelfs dat je jezelf zou afvragen waarom je deze plaat toen nooit hebt opgepakt. Maar we hebben hier toch echt te maken met een hedendaags product, dat 2 november verschijnt. Voor de oudere jongeren onder ons een feest der herkenning, met het verwachtingspatroon dat ook de hedendaagse generatie dit veelzijdige geluid zeker kan waarderen.

De geboorte van Spell #6 komt op mij over als een luchtige bevalling. En dat is het verraderlijke, omdat het zo eenvoudig overkomt, vergeet je dat hier echt wel goed over nagedacht is. Het is een mooi tiental geworden, die je zo in het vruchtbare new wave decennium kan plaatsen, maar er zit genoeg variatie tussen, en het heeft een constant hoog niveau.

Vanaf Before You Fall Apart waan je jezelf in een andere, gemoedelijkere periode, van de doordachte, meer intellectuele gitaarpop.
De luchtige dansbare synths van Hide met de dominante keyboards als invulling laat een ander typerende sound uit deze tijd horen. De piano maakt het allemaal wat zachter en gevoeliger, dit is misschien wel de duidelijkste link dat het uit een andere tijd komt, hierdoor is het een stuk minder kil, warm zelfs te noemen.

Bij I Can Treat You Better geeft de saxofoon in combinatie met de aanvulling van geluidstovenaar Ariel Pink het een wat soft erotisch karakter, de vrouwelijke backings dragen hier zeker ook aan mee, en geeft het net die twist die nodig is.
Titeltrack Spell #6 geeft een romantisch fijn gevoel, met mooi evenwicht in de hogere zang van David Loca. Het is allemaal wat melancholische van aard, alsof Part Time zich hier meer wil richten op een serieuzer publiek.

Het intro van I Didn’t Know heeft een sterke pompende baslijn, maar gaat vervolgens een andere beminnende kant op.
It’s Alright With Me verrast meer juist met sierlijke gitaarbogen. Dit zijn maar een paar voorbeelden, zo heeft elke track iets eigens.

Geen originele plaat, maar wel een die de waardering naar een mooie muzikale periode oproept. Niet altijd is het nodig om het wiel opnieuw uit te vinden, soms is wat extra frisse lucht voldoende om er een andere draai aan te geven.

Part Time - Spell #6 | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Het uit Londen afkomstige Veronica Falls zette zichzelf in 2011 op de kaart als veelbelovende nieuwe indie shoegazer act. De prachtige door de donkere jaren tachtig beïnvloedde sound leidde tot twee aangename albums. Na het verrasende gelijknamige debuut volgt al te snel de zwanenzang Waiting for Something to Happen In 2014 werd er ruimte gemaakt voor andere projecten en komt Veronica Falls op een laag pitje te staan. Nadat vier jaar later definitief de stekker er uit gaat wordt een maand later het trieste bericht naar buiten gebracht dat drummer Patrick Doyle onverwachts is overleden. Zangeres Roxanne Clifford gaat uiteindelijk voorzichtig verder met haar solocarrière. Het wachten wordt beloond, onder de treffende naam Patience brengt ze met het synthpop getinte Dizzy Spells haar eerste solo album uit.

Zou deze luchtigheid noodzakelijk zijn om totaal schoon aan een nieuwe fase in het leven te beginnen, of wil het rouwproces domineren. Ondanks dat er in de zang van Roxanne nog steeds wat dromerigs en neerslachtigs verborgen zit, zorgt de pompende elektronica voor een heerlijk ouderwets synthesizer gevoel. Lekker heen klooien met de herhalende Roland TR-505 drumbeats en de minimale mogelijkheden die de voorgeprogrammeerde discodeuntjes te bieden hebben. Veel meer was er vroeger niet nodig en ook nu stemt het tevreden. Het zijn allemaal compacte songs die de lengte hebben van een gemiddelde 45 toeren singeltje. Ze laat niet helemaal het verleden van Veronica Falls achter zich. Bassist Marion Herbain mag tevens plaats nemen achter de microfoon. Roxanne met haar hemelse hoge bereik gevolgd door Marion met de diepgaande rustige zware vocalen. De twee stemmen matchen prachtig met elkaar, waarbij Marion de frontvrouw weet te overtroeven in Aerosol, ondanks de onzekere zuiverheidsfoutjes.

Door haar zang distantieert Patience zich van haar mannelijke collega’s die met hun liefdesliedjes vooral de vrouwelijke fans tot zich wilden winnen. Want het was in de jaren tachtig veelal haantjesgedrag. Terwijl de boybands uitgroeiden tot serieus gewaardeerde artiesten, blijven de dames achter. Wilden ze iets bereiken dan was daar voornamelijk de Top 40 producer die de songs kant en klaar aanleverde. Dizzy Spells is helemaal uitgedacht door Roxanne Clifford. Ze straalt een brutale zelfverzekerdheid uit in The Girls Are Chewing Gum. Ooit was het stoer om meisjes die fel gekleurde hubba bubba kauwgom te zien kauwen. Het liefste inclusief de knappende bellen waarvan resten in de getoupeerde haren blijven zitten. Mierzoete tracks gezongen door een assertieve vrouw.

De onderdrukte twijfels laten Dizzy Spells zwaarder ademen. Nog steeds is het gemis van goede vriend Patrick Doyle hoorbaar in het sentimentele verloop. Zo’n impact bepaald je leven, het kost de nodige tijd om het verlies voor alle bandleden een plek te geven. Al is gitarist James Hoare de enige die zich nog wat afzijdig opstelt. Ondanks de verschillende kijk op de tracks laat ze pas bij de laatste track Silent House de elektronica meer los. Met de barokke pianobegeleiding verkent Patience de meer traditionele folk hoek. Zou dit de nieuwe richting worden? We wachten geduldig af. De opzet is dat Dizzy Spells de basis vormt van een allesomvattende live ervaring, waarbij de klinische sound vorm krijgt met de nodige gastmuzikanten. Ook de aankleding, belichting en een goede geluidsinstallatie krijgen de aandacht. Mooie idealen, hopelijk lukt het ze om ze waar te maken.

Patience - Dizzy Spells | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Schemergebied albums zijn platen die de smerigheid en stoffigheid van de nacht wegwassen. Beangstigende schaduwen die feitelijk niet meer zijn dan het verwelkomende boomperkje welke al jaren de straathoek opsiert. Fantasierijk met het ontwakende zonnige zilverrood op de achtergrond. De verzuchting en opluchting van een nieuwe dag betreden. De stilte van fluitende vogels welke het nachtelijke lawaai van het niets overstemmen. Na een klein half uurtje is alles weer normaal, alles weer vervaagd en alles weer vergeten. Hetzelfde patroon speelt zich in de vooravond af. Zorg dat je voor het donker thuis bent. De geruststellende gemoedstoestand, het zekere veiligheidsgevoel als de minuten langzaam aftellen en in het opslokkende zwarte gat verdwijnen. Better in the Shade telt amper tweeëntwintig minuten en is dus zo’n twilight zone elektro folk plaat.

If it was supposed to be so right
I’d be sitting on your bed like I did last night

Wie of wat zit daar trouw dagenlang op de rand van het bed te wachten. Een verliefde minnaar, de wakende dood of toch de bezorgde ouder. De schaduw van het verleden, het nu of de toekomst? Momenten creëren, momenten in de eeuwigheid vastleggen. De tijd, een onzinnige benaming, door de mensheid grootgebracht in idealistische dagdromen. Droom maar lekker verder. Woorden versnellen de versuffende muziek in hoog tempo voorbij. Een achtervolgingsspel met de nieuwsgierige toekijkende piano en standvastige inspecterende strijkers.

Turbulente eenzaamheidsspanningen, lichaamsvreemde vervlakking en de magie van de manie. Height of the Feeling stuiterballenpoptwijfel met knarsende scharnierwendingen en koffie pruttelende percussie waaraan de van La Force bekende Ariel Engle haar zangtalenten uitleent. Het engelachtige geweten in een schaduw opvullende melancholische synthpop bijrol. Het instrumentale Ode to Vivian, een driedimensionale strandansichtkaart, woordeloos aan de zomer en fotografiecultuur verbonden.

Little Moments, genadeloos observeren. Verknipte muzikale vocoder verwarring, elektronische hartslag pulsatie en de strategie om slaapwiegend te verdoven. Prachtig? Zeker prachtig! De Canadese songsmit in topvorm. Een draaikolk van emoties die nogmaals dat schemergevoel van mentale afwezigheid weergeeft. Bladeren door het fotoalbum uit de jeugd, verscheurde bladzijdes en verkleurde plaatjes. Het gewichtloze Blue, een natuurlijke trance. Patrick Watson graaft nog dieper, voorbij de lichtblauwe golven, de diepblauwe betoverende onderlaag induikend. Wees niet bang, de rust is hervonden.

La la la la La, te euforisch, te blij, te vrolijk. Een hoog jaren zeventig Franse chanson gehalte, verzuchtend, dromerig en een tikkeltje overbodig. Een ongeoorloofde kleine misstap van de getalenteerde muzikant, welke vanwege de korte albumlengte eigenlijk niet mag tolereren. Gelukkig herpakt hij zich sterk met Stay. De sterren, de maan en de nachtelijke bijgeluiden. Afscheidnemend en plaatsmakend voor de ochtendglorie van een nieuwe dag.

Patrick Watson - Better in the Shade | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Terwijl oma Deborah Harry waarschijnlijk saggerijnig op de bank samen met haar chiwawa een zak chips naar binnen werkt, lukt het die andere grootmoeder van de New Yorkse New Wave scene wel om zich met een goed album weer in de markt te zetten.
Banga is voor mij het beste Patti Smith album geworden.
Ze klinkt hier jeugdiger dan op ouder werk, en natuurlijk schopt ze een stuk minder tegen de heilige huisjes aan, het resultaat is zeer geslaagd te noemen.
Soms neigt ze naar de muzikale samenwerking met REM, dan schuurt ze weer als een slangenmens als Siouxsie Sioux langs je benen omhoog.
Cowboy Junkies is tevens een naam die regelmatig in mij op komt.
Haar stem is mooier dan ooit, de ouderdom van deze 65 jarige dame heeft muzikaal gezien weinig littekens achter gelaten.
Amerigo begint verhalend; en nestelt zich heerlijk in je gehoor. Patti is hier de rust zelve.
This Is The Girl heeft het Twin Peaks achtige gitaartje waarmee Julee Cruise bekend is geworden.
De rol van vrouwelijke crooner in een afgedragen smoking past haar als gegoten.
Titelnummer Banga is mysterieus, en op een prettige manier dreigend, een soort van expressieve regendans, waarbij de schaduw van sjamaan Jim Morrison als spirituele geest over haar waakt.
Nine heeft die sfeer ook, al zijn hier ook raakvlakken met de langere Velvet Underground nummers te vinden.
Mozaic ligt in de stijl van het werk van David Eugene Edwards; de zanger van Sixteen Horsepower en Wovenhand.
Constantine's Dream verveeld ondanks zijn lengte geen moment, Patti zorgt er wel voor dat het van begin tot einde blijft boeien; sterker nog, het had voor mij zelfs nog langer mogen duren.
After The Goldrush is prachtig uitgevoerd; het origineel van Neil Young heeft mij nooit zo geraakt, maar deze versie doet dat wel; alsof we met een eigen compositie te maken hebben.
Ondanks dat verschillende geliefdes haar in het leven zijn ontvallen ademt het geheel een prettig soort van positivisme uit; heerlijk om binnen lekker warm naar te luisteren.
Het is gemakkelijk om over deze albumtitel grapjes te maken, maar Banga is er wel eentje die voor mij bovenaan de jaarlijstjes mag eindigen.

Beroepsmatig is Paul Dutton dagelijks verbonden aan zijn grootste hobby. Als muziekleraar is hij actief op de Lake House Music Academy te New Jersey, grenzende aan het door Bruce Springsteen zo bejubelde Asbury Park. In het verleden heeft hij in de omgeving van Oakland als sessiemuzikant al de nodige ervaring opgebouwd bij singer-songwriter Joshua Barnhart en het alternatieve country gezelschap Strange Pilgrim. Op Parallel Spark zet hij voor de eerste keer zichzelf op de voorgrond.

De verbondenheid en passie voor muziek deelt Paul Dutton met zijn broer Michael Dutton, die als zingende gitarist de drijvende kracht achter het luchtige vrolijk rockende Spirit Fox is. Paul Dutton is precies het tegenovergestelde. Een echte zwaarmoedige dromerige gitarist die vanuit de zijlijn toekijkt, inspringt en op het juiste moment scoort. Gepassioneerd met een liefde voor jaren tachtig sprookjesachtige postpunk psychedelica, stevige hardrock uit de seventies en de deprimerende grunge sound die in het laatste decennia van de vorige eeuw de wereld zo grijs kleurde. Na een aantal veelbelovende singles wordt er in de amateur thuisstudio van zijn trouwe familielid de laatste hand gelegd aan debuutplaat Parallel Spark. De opnames klinken hier wat schel en blikkerig, productioneel valt er zeker nog de nodige winst te behalen.

Collective verschijnt al in de herfst van 2019 op single. Hier is Trapper Shannon nog zijn muzikale partner, die zijn doorhakkende metal gitaarspel ook uitleent op Long Lasting. Een in alle rust opbouwende track waar bloedverwant Michael Dutton verantwoordelijk is voor de leadzang en Martin Ewens zorgt voor de stuwende baslijnen. Vreemd genoeg wordt er bij Collective niet vermeld wie daar de tweede stem verzorgd, terwijl dit meerstemmige nummer weldegelijk een duet is. Bescheidenheid, of onvoorwaardelijke broederliefde? Het avondschemerige in mystiek verborgen Wall Of Light komt precies een jaar later op single uit. Gitarist Brett Hammond wordt daar als hoofdvocalist naar voren geschoven waardoor de vergelijking met Alice In Chains niet ver te zoeken is. Man, wat evenaart hij verbaal ook op Bitter Hellish Truth die aangename mix van verslavende verhaallijnen en verbitterende ernst.

Door de orgelpartijen in Pantheon wordt terecht de link naar de jaren zeventig gelegd, gooi daar nog de nodige solerende gitaarakkoorden overheen en het is klaar. Jammer dat Paul Dutton hiervoor net te zachtaardig klinkt om zijn vocalen het in te laten kleuren, maar dat nemen we voor lief. Het door percussie opgezweepte Twelve Years kan deze zwakte ook niet camoufleren. Het hemelse samen met Brett Hammond gezongen titelstuk Parallel Spark pakt uit met stevige drumslagen. De warmte komt daar vooral van de sfeervolle new wave keyboardtoetsen en het akoestische gitaarspel. Paul Dutton overstijgt zichzelf door nog meer die hogere regionen op te zoeken in het boven de aarde zwevende symfonische Lover’s Dream. Met wat hulp van een gevorderde producer en een duidelijke taakverdeling onder de overige muzikanten kan Paul Dutton zich ontwikkelen tot een grote naam in het clubcircuit.

Paul Dutton – Parallel Spark | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Ik heb ooit de film Groundhog Day gezien, daar beleefd de hoofdrolspeler steeds dezelfde dag, en komt hij geen steek verder.
Dat gevoel heb ik bij Egypt Station; Paul McCartney zit vast in een tijdmachine ergens begin jaren 70.
En hij heeft nog een handicap; hij beleeft deze dag ook nog in het lijf van zijn muzikale partner John Lennon.
Hij droomt dat hij pas bevrijd wordt als het hem lukt om achter de piano een nieuwe Imagine te schrijven.
Een soort van Repelsteeltje achtig verhaal; al veranderd bij deze artiest wel alles wat hij aanraakt in goud.
Het is allemaal teren op oude successen; Come on to Me heeft muzikaal veel weg van Sugarloafs Don’t Call Us, We’ll Call You, en verder hoor ik er dus regelmatig John Lennon in terug, zeker in de pianostukken.
Niet dat het slecht is, maar als je eerlijk bent, dan heeft hij qua stem veel ingeleverd.
Ik vind het vervelend om te zeggen, maar ik heb regelmatig een Marco Borsato gevoel; hip willen zijn met een soort van rap lijntje er tussendoor.
Ik begrijp dat de plaat een groot succes is geworden, misschien wel omdat men hoort dat het qua zang toch wel minnetjes is, en dat de kans groot is dat dit zijn laatste solo plaat gaat worden.
Dan hoor ik liever een Neil Diamond of Johnny Cash in zijn nadagen, die toe geven aan hun ouderdom, dan een levende legende die hedendaags nog wil mee tellen, maar die eigenlijk niet meer kan.
Soms weet hij nog te vlammen zoals bij Who Cares, maar dan moet je niet echt op zijn stem gaan letten, dan vallen de gebreken minder op.

Soms heeft een artiest het nodig om zaken een plek te geven, en een goede artiest durft zich dan zo open te stellen aan de buitenwereld, om blijdschap, verdriet, hoop of genot te delen.
Vanaf opener The Song We Were Singing geloof ik het allemaal, tegenwoordig kost het mij verschillende luisterbeurten om mij op de teksten te richten, vroeger was dat anders.
En met vroeger ben ik gelijk bij de kern.
Het samen muziek willen maken, waar over gezongen wordt, gaat volgens mij hier zelfs nog terug naar de periode van toen The Beatles nog niet bekend waren, de herinnering naar een jeugd, een tijd dat McCartney nog onherkenbaar over straat kon lopen.
Als je partner ongeneeslijk ziek is, lijkt het mij niet vreemd om een balans van het leven op te maken.
Denkend aan een toekomst alleen is pas mogelijk als je het heden en verleden een waardige plek kan geven.
Dit is het gevecht tegen het einde, want iemand kan in gedachte voor eeuwig blijven leven, in de praktijk valt dit anders uit, voor mij is The World Tonight de strijd die geleverd wordt, If You Wanna het verlangen om de jaren samen over te kunnen doen, niet de pijnlijke toekomst veranderen, maar alles over willen doen; de eerste kennismaking, het gezin stichten.
Dit gevoel gaat het hele album verder door, de toon is regelmatig triest, soms hoopvol, soms zelfs vrolijk, maar vooral erg persoonlijk.
Een kwetsbare liefdesrelatie die op springen staat, niet vanwege het uit elkaar groeien, maar het op een andere manier niet voor eeuwig trouw kunnen beloven; want die eeuwigheid is verworden tot een begrip, onder andere in stand gehouden door dit document.
Het thema wat ik sterk vind terug komen is kwetsbaarheid; de ene kant via het terug grijpen naar de jeugd.
Een kind is nog onschuldig en ervaart de wereld in beginsel als mooi en vreedzaam, hierdoor is hij ook kwetsbaar, als hij de waarheid ontdekt.
Op de andere manier kwetsbaar vanwege het beseffen van het aankomende verlies van een partner.
Mag ik dan Flaming Pie mooi vinden, of moet ik dit zien als een persoonlijk stukje McCartney, waar je eigenlijk geen mening over mag hebben, omdat dit onderdeel is van een verwerkingsproces waar hij in zit; dit gaat namelijk al in, op het moment dat hij en Linda te horen kregen dat Linda ernstig ziek was.
Ja, ik vind zelf dat ik Flaming Pie mooi mag vinden.

Kermis in het zuiden.
Op zondag naar opa en oma.
Vijfentwintig gulden scoren.
Vermaak je maar.
Doe er mee wat je wilt.
Te bang voor de botsauto’s.
Te weinig ervaring voor de schiettent.
Te oud voor de draaimolen.
Om van die vieze plakkerige zoete suikerspinnen maar te zwijgen.
Alleen die overheersende harde muziek maakte indruk.

Come Back And Stay.
Luidsprekers op het terrein waar die bas uit knalde.
Hese rokerige stem er overheen.
Soulvol.
Grootouders bedankt.
Goede besteding gevonden.
Tevreden huiswaarts kerend.
Knipperende lichtjes en sirenes op de achtergrond.
Morgen op bezoek bij de platenboer.

Via Paul Young bij Love Will Tear Us Apart gekomen.
Niets wetend over de achtergrond van het nummer.
Heiligschennis.
Dit mocht niet commercieel misbruikt worden.
Het zal me een worst weten.
Kende die dode popdichter toch niet.
Luidkeels zong ik het mee.
Nog steeds weinig moeite met deze versie.
Ian Curtis zou zich omdraaien in zijn graf?
New Order samen met het Nationale voetbalteam.
World In Motion zingend.
Daar zou hij waarschijnlijk meer moeite mee hebben gehad.

Sfeervolle versie van Wherever I Lay My Hat.
Marvin Gaye, de volgende net gesneuvelde idool.
Later zou George Michael muzikaal het zelfde pad bewandelen.
Ook hij zou zich overal thuis voelen.
Bij Elton John op het podium.
Een openbaar toilet.
Nergens enige schaamte voor.

Paul Young werd te vaak genoemd als cover artiest.
Niet in staat om zelf songs te schrijven.
Geloof het of niet.
Broken Man is wel degelijk van zijn hand.
Een van de hoogtepunten op No Parlez.

Vanwege jeugdsentiment een paar jaar geleden deze vervangen op compact disk.
Gevoelloos en verdoofd bleef ik achter.
Waarom die vervelende remixen.
Totaal verstoorde zintuiglijke ervaringen.
Alsof vervroegde dementie mijn beleving aantaste.
Soms moet je niet krampachtig proberen het verleden te veranderen.
Laat deze gehospitaliseerde muziekliefhebber in zijn waarde.
Verlangen naar vroeger.

Paula Rae Gibson is een Britse fotograaf uit Greenwich, die tevens als singer-songwriter actief is. Verder heeft ze de film What Are Your Doing Forever? op haar naam staan, waar ze het totale plaatje inkleurde als acteur, componist en schrijver van het script. Als fotograaf heeft ze vooral naamsbekendheid opgebouwd door haar licht erotische shots, vaak met zichzelf in de hoofdrol op deze veredelde selfies. Meestal in het zwart-wit geprint. Dat zwart-witte gevoel weet ze ook over te brengen in haar muziek. Op Emotion Machine wordt ze ondersteunt door de geweldige pianist (en op deze plaat cellist) Kit Downes, uit het Britse Norwich. Kit is dus niet de persoon naast Paula Rae op de albumhoes, wat ik in eerste instantie dacht. De overige muzikale ondersteuning is van Tom Challenger op saxofoon, Ruth Goller op bas en James Maddren op drum. Een pure Britse jazz top bezetting dus nadat ze op eerdere albums ook al samenwerkte met Phronesis’ Ivo Neame en Martyn Baker.

Still opent op een beangstigende manier Emotion Machine. Vreemd en verontrustend. Waar de saxofoon zich als een cobra in onnatuurlijke hoeken kronkelt en een soort van noodkreet uitperst. Alsof ze in bedwang wordt gehouden door een sadistische slangenbezweerder. Opgesloten in een rieten mand met een te zwaar deksel. Het geheimzinnige onlogische bespeelde cello als tokkel instrument versterkt het beeld van ontsnappende klanken die in de lucht vervagen. Het melancholische Strange Dreams wordt begeleid door een aarzelend, minimalistisch pianospel. De diepe warme stem van Paula Rae Gibson vult het spaarzaam, bijna verstild in. Er komt geen noot teveel aan te pas. Het lijkt op een aankondiging van de herfst met op het einde alleen de ademhaling van de saxofoon.

Love On Time heeft een aangename stemming. De vocalen van Paula Rae Gibson zijn vrouwelijker dan de rest van wat ze op de plaat laat horen. Breekbaar en tegen het sensuele aan, bijna hees. Het geeft het een iets wat Oosters sfeertje. Mooi door de ruimte vullende echo’s, samen gebracht door het rustgevende gekraak van de slagen op het snaarinstrument. If You Ask Me heeft wat weg van een dwangmatige liefdesverklaring met psychotische trekjes. Als een Sirene lokt ze je naar haar onweerstaanbare stem toe. In hypnose zullen we volgen.

Bij Tell Me Hey is Gibson bijna kwaadaardig dominerend aanwezig. Als een gekoelde ijskoningin dirigeert ze de jazz naar ontoegankelijke lagen. De toon is grimmig, ondanks het zelfverzekerde geluid. Alsof ze zich in trance in een soort van spirituele seance bevindt. Black Hole geeft de piano vrij spel, en draagt Gibson door de song heen; sober en met eenvoud. Het nodigt niet uit om naar buiten te treden, het introverte karakter laat je juist afsluiten van de omgeving. Liefde staat hier symbool voor het grote zwarte gat in iemands leven.

Het ghost town achtige I Feel You heeft iets spookachtigs in zich. Alsof je eenzaam verdwaald in een metropool rond wandelt; omringd door de noisy geluiden die het voortbrengt. Gibson haar stem is bijna mannelijk, zo laag zingt ze in het begin. Vertwijfeling, tegen het manische aan. Letterlijk en figuurlijk An English Woman In New York. Haar gedachtegang overladend, dit op een bijna schizofrene manier naar buiten brengend. De straatkant van de jazz komt tegen het einde ook nog even om de hoek kijken. Brave sluit af met een doorslaande saxofoon als een inheems begrafenis ritueel. Niet om de dierbaren eeuwige rust te bieden, maar eerder het verlangen tot ontwaken oproepend. Het doet wat Zuid Amerikaans aan. Met percussieslagen als van een klok welke het laatste levensuur aankondigen.

Zoals een geslaagd jazz album het nodig heeft om met een koptelefoon beluisterd te worden, moeten ook hier de prikkels geëlimineerd worden voor volledige beleving van de plaat. Geen gemakkelijke kost, het eist de nodige inspanning om het raak binnen te laten komen. Laat je jezelf hiervan overreden, dan is het echt genieten. Regelmatig zit het tegen het lugubere aan. Geen muziek om bij te slapen, maar juist om de slapeloosheid in ere te houden.

Paula Rae Gibson & Kit Downes - Emotion Machine | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Als hoofdleverancier van prachtige verstillende huiskamerconcertliedjes levert het Do It Yourself thuisknutsel talent Pauwel De Meyer alweer ruim tien jaar lang kleine breekbare sfeerimpressies af. Doordat een aantal van zijn tracks om een stevige omlijsting vragen begint hij als alter-ego Zarkan Mehillab de psychedelische punkrockband Monster Youth. Deze rammelende uitlaadklep is net zo lo-fi als zijn solowerk, maar door de ondersteunende hulpkrachten Joeri Dobbeleir op gitaar, Koen De Gendt op bas en keyboard en drummer Steven Meuleman is Monster Youth een heuse clubcircuit killer, waarbij de positieve speelenergie belangrijker is dan het perfectioneren van het geluid. De spontaniteit van deze veredelde demotracks past perfect achter de muzikantenideologie van de uit het Belgische Sint Niklaas afkomstige Pauwel De Meyer, en het siert hem dat hij hier niet van afwijkt.

Nadat hij drie platen als Pauwel de Meyer heeft opgenomen en ondertussen niet meer van een eenmansproject kan spreken, besluit hij om in 2020 onder het krachtig ingekorte Pauwel door te gaan, en ook Dear verschijnt onder deze bandnaam. Feit is dat zijn mix tussen folky gitaarspel en rockende countryslide uithalen samen met de dromerige nasale fluisterstem nog steeds die kenmerkende fundering vormt. Koen De Gendt is ook een van de drijvende mankrachten op Dear waarbij verder Sander Smeets de pianopartijen en veel gitaarwerk voor zijn rekening neemt, manusje van alles Bert Vliegen als vliegende keep werkzaamheden verricht, en HAEVN drummer David Broeders het vijftal voltooit. Allemaal veelzijdige muzikanten die multifunctioneel inzetbaar zijn.

Het pandemie isolement wordt door heftig persoonlijk verlies versterkt, als Pauwels moeder in diezelfde periode komt te overlijden. Opeens sta je totaal anders in het leven, weeg je belangrijke keuzes zwaarder af, en krijg je een totaal andere visie op de sterfelijkheid van het onzekere bestaan. Deze twijfel belemmert het opnameproces, als je concludeert dat je niet meer dan een passant bent in het van bovenaf geregisseerde toneelstuk. Een observator die als figurant zijn eigen pad in de kronkelende bepalende omstandigheden bewandeld. Met dit hernieuwde uitgangspunt komen de gammele fragiele songs in de GAM Studio te Waimes tot volgroeiing om uiteindelijk hun weg op Dear te vinden.

Dat verlies van bewustwording en het instinctief handelen de kop indrukken komt al direct in de soberheid van Murderer op ontroerende wijze naar voren. In het titelnummer Dear worstelt Pauwel met het gegeven of hij herinneringen uit het verleden moet koesteren of juist los moet laten. Vragen waarbij je voorheen samen met een dierbare als je moeder naar het antwoord zoekt. Zo pijnlijk is het verdriet als ze Pauwel hierbij nooit meer kan ondersteunen en raad kan geven. Haar dood wakkert deze gevoelens alleen maar sterker aan, triggert zelfs om in het puin opruimende Mess het geweten te herdefiniëren.

Het machtige fraaie Deer overstijgt net als het breed gearrangeerde Lazy de sombere eenvoud van zijn eerdere solowerk. Een regenval aan kletterende drumruis daalt op Deer neer, om aan het gure jagende desperado herfstomstandigheden gitaarspel een deprimerend watermerk laagje toe te voegen. De welvelwind aan rondzwevende klanken speelt hoe dan ook heerlijk met de afwisseling van harde geluidsgolven en zacht ademde Indian Summer briesjes. Catherine Smet voegt eerbiedig op de achtergrond, zonder zich hierbij op te dringen de nodige vocale bijstand hulp toe. Het klopt allemaal zo letterlijk en figuurlijk mooi in het plaatje, en het benadrukt nogmaals de schoonheid van een volwaardige bandsamenstelling.

Dear, het kooswoordje voor een geliefde, of hoe je een brief aan een goede vriend begint. Kort en duidelijk geeft dit het intieme karakter van de plaat weer. Dear is net zo krachtig als kernbegrippen Love en Hate, persoonlijker zelfs. In geval van Pauwel De Meyer vormen familiebanden de kernachtige leidraad op de plaat, niet vreemd dus dat songtitels als Brother, Sister en Mother een prominente rol vervullen. In de kleigronden van de country sterft een oude stamboomtak af, de overgebleven wortels aarden zich steviger in de rijke voedingsbodem.

Pauwel - Dear | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Het zaadje dat Pavement op het voortreffelijke Slanted And Enchanted geplant heeft groeide al snel uit tot het volle gewas Crooked Rain, Crooked Rain. Met twee perfecte vruchtbare eindresultaten op zak, wordt Wowee Zowee publiekelijk nog breder opgepakt. Het einde van die gekoesterde cultstatus lijkt in zicht, waarna de nonchalante houding het overneemt van de vernieuwingsdrang.

Het in 1997 verschenen Brighten the Corners is in alle opzichten nog steeds een steengoed resultaat met vindingrijke waarheden, waarmee gitarist Scott Kannberg multinationale ondernemingen tekstueel aanpakt en Stephen Malkmus collega-muzikanten op humorvolle wijze dist. Pavement hoeft zich ondertussen allang niet meer te bewijzen, de charme van die schaduwpositie in het popwereldje levert zeker bij collega musici genoeg erkenning op. Hun invloed heeft ervoor geleid dat veel indie-nazaten het een na het andere rammelende lo-fi rockalbum uit de grond stampen.

De overwoekerende Brighten the Corners: Nicene Creedence Ed versie die 11 jaar later verschijnt is met 44 tracks en een lengte van ruim 2,5 uur voor mij net iets teveel van het goede. Ook hun andere platen ondergaan zo’n luxebehandeling, en daarom is het zo fijn dat er nu de nadruk gelegd wordt op de compacte originele vinylcatalogus. Puur in zijn eenvoud hoe ze oorspronkelijk op de markt gebracht zijn.

Samen met Mitch Easter wordt er op Brighten the Corners gezocht naar nieuwe inspiratiebronnen zonder hierbij veel af te wijken van de maatgevende Pavement sound. De producer is mede verantwoordelijk voor het verfrissende new wave randje op de eerste R.E.M. albums, waar hij steeds meer de nadruk legde op het jingle jangle spel van gitarist Peter Buck. Stephen Malkmus heeft zijn ruwe gitaarstijl zo ver doorontwikkeld dat hij hier nog weinig sturing in nodig heeft. Nu de bassisten een steeds bepalendere rol vervullen in de stuwende gitaarrock, richt hij zijn pijlen op Mark Ibold.

Die combinatie tussen beiden komt al direct mooi tot zijn recht in het ook ritmisch zeer sterk openende Stereo, welke terecht als single gelanceerd wordt. De kracht van Mitch Easter zit hem verder in het nadrukkelijk uitbouwen van het sferische rustmoment Type Slowly, waarbij hij de instrumenten prachtig laat ademen en het kenmerkende onbestuurbare elastische stembereik van Stephen Malkmus nog enigszins begeleidt.

De psychedelische Paisley Underground invloeden laten hun sporen achter op het in het Verenigd Koninkrijk succesvolle hitje Shady Lane en het stevig rockende Date With Ikea. Een onbegrijpelijke keuze om de twee pakkende singles Stereo en Shady Lane al aan het begin van Brighten The Corners te plaatsen, en ze niet verder te spreiden. Na de natuurlijke eenvoudige bevalling van de twee liefdesbaby’s laten ze de wereld vervolgens nog nagenieten van de bevredigende, maar soms ook bloedeloze naweeën.

Het album voldoet verder wel volledig aan het verwachtingspatroon van de groep, maar het verrassingseffect heeft plaatsgemaakt voor uitgebalanceerde perfectie van het geluid. De automatische piloot is tot gezagvoerder uitgeroepen en wordt op afstand bediend door Stephen Malkmus. Ook al memoreert de mellotron in Transport Is Arranged nog naar The Beatles, uiteindelijk is het toch een typerende Pavement productie geworden.

Je hoort toch wel een uitgebluste ietwat luie band terug, die er eigenlijk niet meer zo heel veel zin in lijkt te hebben. De opbloeiende sterrenstatus is wat ongemakkelijk passend gemaakt, wringt, en voelt niet vertrouwd lekker meer aan. Het ziet er naar uit dat Pavement dit zelf ook concludeert, en met het afgeronde Fin een gedenkwaardig eindakkoord inzet. Des te verwonderlijk is het dat ze vervolgens twee jaar later nog eenmalig zullen toeslaan met Terror Twilight.
Pavement - Brighten the Corners (vinyl reissue) | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Voor mij kwam deze plaat net op het verkeerde moment.
Na de grunge periode ontdekte ik in 1994 de wat meer punk gerichte acts als Green Day en The Offspring, en ging mij meer daarop richten.
Pavement rammelt op een kwetsbare manier, en zit daardoor voor mij meer in de lijn van The Afghan Whigs, al hebben die meer Soul in hun muziek.
Maar ook deze band kon mij toen niet zo boeien.
Iets waar ik later wel op terug zou komen.
Geeft Pavement mij deze overtuigingskracht ook?
Minder.
Stop Breathin heeft wel dat heerlijke opzwepende, maar juist vanaf het moment dat Stephen Malkmus zich op het gitaarspel richt, en de zang vergeet.
Ik krijg bij Crooked Rain, Crooked Rain net iets te vaak het gevoel dat er geforceerd geprobeerd wordt om rommelig te klinken, terwijl er gecamoufleerde geslaagde perfecte popsongs ergens onder verscholen zitten.

Het is 1999 en we bevinden ons aan de vooravond van een nieuwe eeuw. Twee jaar na het verschijnen van Brighten the Corners, en ook twee jaar nadat Radiohead wereldgeschiedenis schrijft door het meer dan verdienstelijke mijlpaal OK Computer uit te brengen. Nigel Godrich groeit door dat onovertroffen hoogtepunt uit tot een veelgevraagd producent, waarmee hij ook in het vizier komt van Stephen Malkmus en zijn mannen. Een buitenstaander dus, die voor een avontuurlijke experimentele injectie moet zorgen, bij een band die langzaamaan zelf elke zucht tot vernieuwingsdrang aan het verliezen is.

De denkbeeldige trukendoos wordt opengetrokken, zoekende naar de juiste formule waarbij hij alle bereikbare middelen benut. Als geen ander kan Nigel Godrich de gefileerde songstructuur zo uit elkaar trekken en herdefiniëren, waardoor elk riedeltje en melodietje een belangrijke nieuwe functie in het geheel meekrijgt. Zo maakt hij van You Are a Light een zeer sterke Radiohead getinte song, waarbij Pavement de rol vervult van zijn eigen persoonlijke begeleidingsband. Zelfs de van Radiohead geleende gitarist Jonny Greenwood mag een verbazend sterk mondharmonica bluesrock deuntje meespelen op het overtuigende Platform Blues. Een risicovolle onderneming waarbij soms net wat teveel geteerd wordt op het succes van OK Computer.

Het dromerige Spit On A Stranger bezit ook overduidelijk die kenmerkende handtekening van Nigel Godrich. Een op knappen staande scheurende spanningsboog welke de liefdevolle romantische omlijsting vormt voor het tegenstrijdige decor van de venijnige teksten van Stephen Malkmus. Er zit zoveel gemeende emotionele diepgang in de verbitterende woorden van de zanger die zich wezenlijk ergert aan alle bemoeienis van buitenaf. Het wantrouwen heeft zijn vernietigende effect op Pavement achtergelaten, en onderstreept daarmee nogmaals hun definitieve zwanenzang.

Dat Terror Twilight tevens veel raakvlakken heeft met de grunge beweging komt mede door de uitzichtloze situatie waar de band zich op dit moment in begeeft. Het loeizware Cream of Gold heeft die deprimerende ondertoon aan welke nogmaals versterkt wordt door de wanhopige agressieve manier waarop Stephen Malkmus zijn destructieve gitaarspel laat exploderen. Een groot contrast met het zachtzinnige Major Leagues waarbij er bewust getwijfeld wordt of de positie van veelbelovende sterspeler binnen het kapitalistische rockplatform wel bij een band als Pavement past.

Een vervloeking die letterlijk zijn verbale weerwoord krijgt in het ijzige uitzichtloze The Hexx. De stagnatie van een draaikolkende situatie die de vastlopende positie benadrukt waar Pavement zich in begeeft. Terror Twilight is door percussionist Bob Nastanovich vernoemd naar het ramp spoedende moment dat de zon ondergaat en de verkeerschaos op gang komt, met vele ongelukken en andere ongemakken tot gevolg. Forensen haasten zich naar huis met het onheil in het vooruitzicht. Het daglicht verbleekt en verdwijnt in de schaduw van de avond en laat een spoor van vernielingen achter.

Ook in het geluid van Pavement dringt de duisternis binnen, de humorvolle gekte is weggezakt in verbitterende ironische zelfspot waarbij het vooral Stephen Malkmus is die zijn onvrede niet langer verpakt in puberale onderbroekenlol. Het muzikantenbestaan is diepe ernst geworden waarbij de glamrock verwijzingen in Billy en het gestoorde bluesy Speak, See, Remember je glimlachend doen hunkeren naar vintage Pavement. De band is volwassen geworden en stelt zichzelf de vraag welke vervolgwegen te bewandelen zijn. Een cruciaal punt, wat uiteindelijk tot de stopzetting van de band zal leiden.

Pavement - Terror Twilight (vinyl reissue) | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De duistere op waarheid beruste Britse serie Peaky Blinders speelt zich in de vorige eeuw af. Keihard wordt het wel en wee gevolgd van de iconische zigeunerfamilie Shelby, die zich tussen de twee wereldoorlogen vanuit het ondergrondse riool van de maatschappij opwerkt tot de hogere sociale klasse. Verrassend genoeg wordt er hierbij niet gekozen voor een muzikale omlijsting uit deze periode, maar is er zorgvuldig gezocht naar hedendaagse artiesten die aan de opnames de juiste dynamiek toevoegen. Ondersteund door de geschikte belichting krijgen de confronterende scenes nog meer diepgang.

De muziek is van zo’n hoogstaand niveau dat zij met gemak los van Peaky Blinders te beluisteren is, al grijpt ze je helemaal bij de strot met de daarbij behorende beelden van de maffiose scheermessenbende. De gitzwarte mysterieuze sound plaatst zich in de donkere achtergrond van arbeidersstad Birmingham. Een rokerige verharde metaalindustrie vormt met zijn reusachtige fabrieksschoorstenen en oververhitte metaalovens als decor het stervende hart van Black Country.

Door muzikanten die zich het liefste voortbewegen in zwart begrafenistenue, worden we welkom geheten in een van de indrukwekkendste filmscore van de afgelopen jaren. Het rauwe destructieve sfeertje past met zijn nachtleven romantiek perfect in de asgrauwe criminele wereld van Tommy Shelby en zijn bloedverwanten. Want bloed vloeit er in overvloed. Dood en verderf druipen als stroperige onafgewerkte olie door de tracks heen.

Eigenlijk draait het allemaal om Nick Cave, waarvan Red Right Hand gebruikt wordt als openingstune. Het is begrijpelijk dat de heersende nachtkoning hier domineert. Zijn albums Henry’s Dream, Let Love In en Murder Ballads zijn duidelijk als inspiratiebron gekozen om te functioneren als basis. Met een drietal nummers is hij ook prominent aanwezig op deze geniale soundtrack.

Eigenlijk zelfs vier, als je de trage slepende cover bewerking van Red Right Hand meetelt. De voormalige minnares PJ Harvey zet als een valse zwarte kat haar scherpe nagels in deze klassieker. Een in rouwkleuren gehulde ex-geliefde, die het fictieve figuur Henry Lee nog eventjes een genadeschot toebrengt. Ook deze vamp is met een evenredig aantal songs betrokken bij het duistere verbond wat er met de producers van Peaky Blinders is afgesloten.

De zangkwaliteiten van Anna Calvi komen nog het meeste in de buurt van deze diva. Een zwoele triphop track Papi Pacify van FKA twigs is vervormd tot een meedogenloze killer song. Vervolgens slaat ze ook nog toe met het spookachtige You’re Not God. De andere ijskoningin die als huurling mag functioneren is Jehnny Beth van Savages. Adore is de liefkozende opener van het tweede schijfje.

Het valt door de ingenieuze samenstelling pas op hoe goed het zalvende sterfakkoord Lazarus van David Bowie qua sfeer gelijkwaardig aansluit bij het monumentale Atmosphere van Joy Division. Zo weet ook Jack White van U2’s echtscheidingslied Love Is Blindness een verstikkende versie neer te zetten, die als een onzichtbare hand je keel langzaamaan steeds verder dicht knijpt. Dezelfde triestheid zit er verborgen in de altijd tegen de frustratie aanleunende emotionele smeekbede van Radioheads frontman Thom Yorke.

Het tegenwicht wordt gegeven door potige arbeidersklasse songs. Met stevig rockende grootheden als Queens of the Stone Age, Royal Blood en Arctic Monkeys wordt er ingespeeld op de hardwerkende lagere klasse. Al worden die nog meer door de doorleefde straatschoffies van Black Rebel Motorcycle Club, Frank Cartner & the Rattlesnakes en Idles verwoord. Vooral die laatste heeft zich in korte tijd ontwikkeld als boegbeeld voor de kansarme jongeren waarbij baangarantie geen voorrecht meer is.

En hiermee is Peaky Blinders eenvoudig te schikken in een land welke zich in het heden staande probeert te houden. De No Future mentaliteit overheerst. Wil de Brexit het toekomstperspectief al in een onzekere context plaatsen, die laatste strohalm van vastigheid wordt nu hard weggerukt door de coronacrisis. Ondanks dat het verhaal zich honderd jaar geleden afspeelt, weerspiegelt het wel het uitzichtloze karakter van 2020.

Various Artist - Peaky Blinders (The Original Soundtrack) | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Als een band gaat verkondigen dat de laatste plaat het beste werk sinds jaren is, roept het vaak ook een soort van aversie op. In de praktijk blijkt dit dan meestal anders uit te vallen, en is het een krampachtige poging om zichzelf weer op de kaart te zetten. In het geval van Pearl Jam is dit helemaal niet nodig. Eddie Vedder is sinds het overlijden van Mark Lanegan de laatste der grunge Mohikanen, en eigenlijk slaat het Alive volkslied dus helemaal op hem. We koesteren dit icoon en ondanks dat het huidige Pearl Jam werk nog amper relevant is, geeft dit niet. Wees blij dat ze zich nog steeds staande houden. En toch moet ik beamen dat Pearl Jam wel een beetje gelijk heeft, ze klinken onder visie van Andrew Watt op Dark Matter weer ouderwets gedreven.

Het vijftal omarmt de onderschatte gitarist Josh Klinghoffer die net als Dave Navarro net zo eenvoudig door Red Hot Chili Peppers op een zijspoor gezet wordt als de wispelturige zweverige John Frusciante opnieuw in beeld verschijnt. Ook zo’n band welke nog amper bestaansrecht heeft. Onbewust leg je het materiaal van Pearl Jam toch langs het meesterwerk Ten. Beschouw het niet als een loden last, maar als een zwaar breekijzer, waarmee je nog steeds deuren opent. Die trots is op Dark Matter tastbaar aanwezig. Samen alles overwinnen en met veel plezier het podium delen, zelfs tegenwoordig met een man meer. Upper Hand, het genot wat ze willen overbrengen, verpakt in theatraal sentiment.

Dit is allang niet meer de band die zich met het stevige groovende Free werk of een rockende Neil Young meet. Dit is het gezelschap die net als Bruce Springsteen de Amerikaanse droom verwoordt en het melodieuze voorwerk van Tom Petty in het hitgevoelige Wreckage folkrock omzet. Zelfs helden hebben hun eigen helden, de Waiting for Stevie psychedelica handelt over Stevie Wonder waarvan bekend is dat hij het letterlijk en figuurlijk niet zo nauw kijkt. Bij de USA For Africa documentaire komt hij ook veel te laat binnenwandelen, om vervolgens liefdevol de hele structuur in de holst van de nacht om te gooien. Zo zit hij nu eenmaal in elkaar, en van hem kan men dat goed hebben.

Eddie Vedder presenteert zich niet meer als de opruiende punker, het straatschoffie die zich zo nodig moet bewijzen. Met de magische grens van zestig jaar in het vooruitschiet mag je ook doorleefd kritisch klinken. Of zoals een viertal Ieren het jaren eerder in het Beloofde Land verkondigen; Running To Stand Still. Bij Pearl Jam gaat het bij Running om het maximale winstbelang. Niet tevreden achterover leunen, nooit daaraan toegeven. Het draait niet om overgave, Scared of Fear kanaliseert juist de pijn. Uiteindelijk houdt controle Eddie Vedder overeind. En die angst is terecht, daar kan de zanger met dat herkenbare prettige warme stemgeluid zeker over meepraten.

Eddie Vedder is het beste in vorm als hij zich over de gestoorde lompe energie van het hysterische React, Respond mag uitleven. Een op elkaar ingespeelde ingecalculeerde basis die de mogelijkheid biedt om improviserend met woorden te stoeien. Hij is in het voordeel door juist doofstom geen antireactie te geven, niet te incasseren, en zeker geen strijd met zichzelf aan te gaan. Het minachtend demonisch lachje op het einde zegt genoeg. Josh Klinghoffer pakt zijn momenten in het subtiele pianotoetsenwerk van Wreckage, en bevestigd nogmaals dat hij zoveel meer dan een ingehuurde sessiemuzikant is.

Met het ongeslepen diamanten Dark Matter titelstuk benadrukken ze nogmaals dat je de kern van een goed liedje niet moet oppoetsen. Joan Jett zal er weinig moeite mee hebben dat ze de herkenbare I Love Rock ‘n’ Roll riff van haar lenen, in principe heeft de rockzangeres deze ook van The Arrows gestolen. Sinds de aanwezigheid van Måneskin in het rockcircuit is het normaal om schaamteloos alle restjes bij elkaar te schrapen en herkauwend uit te spugen. Zonder incorrecte handelingen geen vooruitgang. Zonder verdriet geen tweede kans, zonder stukgelopen relaties geen pure liefde. En door die liefde schrijven songs zich vanzelf. De door de jaren tachtig geïnspireerde Won’t Tell rockballad is niet meer dan een eenvoudige verslaglegging daarvan. Got to Give is goedkoop op datzelfde thema scoren.

Dark Matter is geen verkeerde plaat, maar omdat Eddie Vedder ons al bij Ten op zijn persoonlijk leed heeft getrakteerd, blijven er geen onvermelde verhalen over. Die traumatische jeugdervaringen leveren genoeg gespreksstof op om een hele carrière op te teren, dat elk vervolg overbodig aanvoelt. Het toegankelijke Something Special startpunt heeft vrede met het verleden, zonder die ellende geen Ten monument, en mindere uitgemolken aftreksels daarvan. In het afsluitende Setting Sun laat een zwaar zingende Eddie Vedder zich voor een moment van zijn persoonlijke kant zien. De dwalingen, de onmacht, de onvrede en het onbegrip. Diep van binnen zijn deze nog steeds aanwezig, diep van binnen blijft hij die kwetsbare zoekende adolescent. Alleen jammer dat Pearl Jam de track in een gepolijst Bruce Springsteen context plaatst, en dat je bij de zang aan Kane moet denken, dan doe je toch iets verkeerd.

Pearl Jam - Dark Matter | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Ongeveer gelijk met Nirvana kwam Pearl Jam in opkomst.
Beide bands werden veel met elkaar vergeleken omdat ze beide uit Seattle kwamen en houthakkersblouses droegen en legerkistjes.
Sterker nog; er werd een gehele stroming naar genoemd; grunge.

Muzikaal zaten er toch aardig wat verschillen tussen de twee acts.
Nirvana had duidelijk punkroots, en een schijt aan de wereld houding; waardoor concerten vaak chaotisch en onvoorspelbaar waren.
Bij Pearl Jam zat de show een stuk strakker in elkaar, en hadden ze vooral een link naar de Rock van begin jaren 70.
Leg daar maar eens de muziek van Free langs, en je hoort wat ik bedoel.

Ook ik werd zoals velen eerst overrompeld door Nevermind van Nirvana en liet Ten een tijdje links liggen.
Pas na het concert van Pearl Jam op Pinkpop in 1992 werd ik totaal door deze band gegrepen, met als absolute hoogtepunt de snoekduik van Eddie Vedder in het publiek, een paar meter van mij verwijderd. Om dan het concert met hun versie van Neil Youngs Rockin' in the Free World af te sluiten; legendarisch!

Ten blijkt na al die jaren tijdloos.
Ondanks je duidelijk de jaren 90 terug hoort, is dit een rockalbum waar het bloed, zweet en tranen van af druipt.
Dit is een document wat de komende jaren nog steeds door nieuwe muziekliefhebbers zal herontdekt worden; al is het maar door de aanwezigheid van onsterfelijke songs als Alive, Black en Jeremy.

Deze heb ik toen eigenlijk gelijk gekocht nadat ik State of Love and Trust op de radio hoorde, niet wetend dat deze song helemaal niet op Vs. stond.
Een paar jaar later kwam ik er achter dat deze wel op de soundtrack van Singles stond; geweldige soundtrack trouwens, wel een waardeloze film.
Maar goed, weer terug naar Vs.
Teleurgesteld was ik, echt niet normaal.
Ik had Ten uiteraard al lang in bezit, en dit album was voor mij maar gewoon een herhalingsoefening.
De plaat heb ik nooit veel gedraaid.
Pearl Jam is na al die jaren een blijvertje gebleken, die eigenlijk altijd wel op hoog nivo bleef functioneren, een goede reden om Vs. alsnog een kans te geven.
Go heeft de gejaagdheid van Ten, maar opent in eerste instantie wat rommelig; waardoor de goede drumpartijen niet echt opvallen, maar Go zou prima als een van de mindere songs op Ten gepast hebben.
Go is een live concert van Pearl Jam; gestopt in een lied.
Maar ik wil niet maar een enkele song, ik wil de extase van een heel concert voelen; in die ervaar je niet in 3 minuten.
Bij Animal hoor je al meer variatie; de dreiging in de bas, gecombineerd met de stiltes voor de explosies, er wordt al meer afgeweken van Ten.
Daugter is voor mij de voorloper van het solowerk van Eddie Vedder, wat hij later bij Into The Wild laat horen, toch klinkt het totaal onaf; getuige het twijfelende einde.
Glorified G doet mij erg aan de band Reef denken, vooral de zang.
Natuurlijk ontstond deze band later, maar ik moet er gewoon aan denken.
Niet echt een sterk nummer, trouwens.
Dissident is dus gewoon Alive deel 2.
W.M.A. is gewoon een jamsessie in de stijl van Red Hot Chili Peppers, waarbij de stuwende kracht van de bas en drum positief opvalt.
Blood ontstijgt niet een nummer als Dirty Frank, wat op Ten een prima bonustrack was, en zo voelt deze helaas ook een beetje, leuk, maar overbodig.
Rearviewmirror is het hoogtepunt van de plaat, hierbij hoor je zeker in het gitaarspel een mooie variatie, en Eddie is heerlijk op dreef.
De sfeer gaat meer richting de New Wave van de jaren 80; prachtig!
Rats is een poging om een funkie nummer te maken, waarbij ik de rare start niet helemaal begrijp.
De zang gaat weer terug naar Ten, maar dit is weer geen hoogvlieger.
Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town is wel een hoogtepunt, Vedder klinkt hier ouder, bijna op een Jim Morrison manier; geleefder is misschien een betere benaming.
Leash is prima, gevaarlijk en heavy, met de Led Zeppelin achtige tempo wisselingen.
Indifference is dromerig, en laat een sound horen, die we nog niet eerder bij Pearl Jam gehoord heeft.
Beetje in de lijn van U2’s The Unforgettable Fire album; alsof Eno achter de knoppen zit; ook wel een hoogtepunt te noemen, al zijn die dus niet genoeg hier aanwezig.
Als je in dezelfde periode in staat bent om een nummer als State of Love and Trust te maken, en die dan niet op dit album zet, dan ben je eigenlijk verkeerd bezig.
Vs. is de pijnlijke conclusie dat Pearl Jam eigenlijk na Ten had moeten stoppen, met Vitalogy maken ze ook een vreemde stap, te ontoegankelijk allemaal.
Gelukkig zijn ze niet gestopt, want vervolgens komen ze met sterkere albums, en een mooie ontwikkeling in het geluid.