Het uit Wolverhampton afkomstige Yak heeft weinig raakvlakken met de Britse muziekscene. Ruig, hard en lomp moet het klinken, doorweekt met een flinke dosis aan garagerock. Wat een geluk dat de jonge band werd opgemerkt door Jack White, toch wel de meester in het neerzetten van een ongepolijste maar toegankelijk geluid. Via zijn Third Man label wordt er een monsterlijke vette sound neergezet met het van de stoelen blazende Alas Salvation. Na dit overweldigende debuut wordt er een pauze ingelast om drie jaar later keihard terug te komen met de meer gevarieerde Pursuit of Momentary Happiness. Er werd gevraagd om een overdonderend vervolg, nou dat krijgt de platenmaatschappij bij deze.

Nog steeds is er genoeg ruimte voor de nodige ongein, maar zanger en tevens gitarist Oliver Burslem hoeft daarvoor niet meer een valse, druggy stem op te zetten. Het ligt allemaal een stuk dichter bij hemzelf, en niet bij het personage van gespeelde rockster. Als hij die rol op zich neemt, dan is het overduidelijk dat hij met de nodige humor fictieve figuren introduceert. De nieuwe bassist Vincent Davies heeft minder raakvlakken met seventiesrock dan voorganger Andy Jones, en dat hoor je absoluut terug. Nog steeds is het allemaal behoorlijk zweverig en spacey, maar dan wel met de strakheid van een geoliede band.

Bij Bellyache zet Burslem direct zijn kopstem op, met het wah-wah effectenpedaal flink ingedrukt blijft hij nog dicht in de buurt van grote voorbeeld Jack White. Die vergelijking vervaagd al snel door er een grote hoeveelheid aan glamrock toe te voegen. Als er een stroming is geweest die de sterrenstatus van rockers verheerlijkt, dan is het wel de tegen een gimmick aanleunende over de top houding van deze muzikanten. Door de uitvoering van Yak wil het allemaal een stuk ironischer over komen. Nee, echt serieus nemen ze zichzelf niet, en dat is maar goed ook. Deze bravoure past wel bij de jonge honden. Burslem straalt de speelsheid uit van een jeugdige Mick Jagger, terwijl Vincent Davies en drummer Elliot Rawson meer ondersteunend te werk gaan.

Achter de onverschilligheid verschuilt zich een wereld van doordachte songpatronen, waardoor het allemaal veel gevarieerder over komt dan bij het debuut. De snik in de singer-songwriter stem bij het intro van het vervolgens exploderende Fried komt terug in de croonende, tegen het tranendal zittende Pursuit of Momentary Happiness. Een waterval aan fifties invloeden roept herinneringen op aan het tijdperk van de doowop en tieneridolen die het hart van jonge bakvissen veroveren met hun kitscherige voordracht. De wending zit hem voornamelijk in het soulvolle einde, waarmee ze aangenaam verrassen. Words Fail Me is nog groter van opzet, de overtreffende stap van het titelnummer. Later komt het nog eenmalig terug in het zwaarder gezongen Pay Off vs. the Struggle, al is deze wel wat zwakker dan zijn voorgangers.

Na deze tegen een musical zittende voordrachten komt er gelukkig weer genoeg tegengas met pure recht toe, recht aan rock van Blinded by the Lies. Na het gigantische gave met blazers gevulde soul Interlude gaan ze onverstoorbaar door met het stuiterende heavy White Male Carnivore. In het tweede gedeelte is er nog veel meer plek voor hallucinerende Oosterse psychedelica. De doordringende bas akkoorden van Davies eisen de stuwende hoofdrol op. Het doet mij verlangen naar het waanzinnige debuut K van Kula Shaker. Die Britse roots wil ook domineren in Layin’ It on the Line, al zou deze track perfect te plaatsen zijn tussen de Madchester rage die de jaren negentig het geluid gaven.

Bijna traditioneel wordt er afgesloten met een lang eindstuk This House Has No Living Room. Wie een beetje doorzoekt op de naam J. Spaceman weet dat hiermee Jason Pierce bedoeld wordt. Het sfeervolle gitaarspel en herkenbare vocalen van de frontman van Spiritualized en Spacemen 3 wil het wel letterlijk en figuurlijk helemaal afmaken. Het wil wel wat zeggen als dit schuchtere boegbeeld zijn medewerking hieraan verleend. Als overkoepelende, bijna goddelijke kracht drukt hij zijn stempel op het geheel. Maar bovenal is het een prachtige mix tussen garage noise, experimentele psychedelica, zuigende grunge en foute etalerende glamrock. Yak stijgt ver boven zichzelf uit.

Yak - Pursuit of Momentary Happiness | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Met zijn verwarde semi-psychotische uitstraling weet de praatzieke James Smith volledig de aandacht te trekken. Wie is die ontmantelbare jongeman wiens brein genadeloos als een overspannen typemachine blijft doorratelen. Onberekenbaar bereikt zijn roodgloeiende manische woordenvloed al snel een oververhit kookpunt waar de stratenmakermachine van Yard Act doodleuk overheen walst. Het uit Leeds afkomstige viertal heeft zijn stabiliteit gevonden sinds ze gitarist Sammy Robinson verruilden voor Sam Shjipstone en drummer Jay Russell de plek van George Townend inneemt.

In de paranoia van het qua ritme lichtelijk op het gelijknamige Sugababes gebaseerde titelstuk The Overload zitten alle dagelijkse angsten verwerkt, al moet je wel wat moeite doen om de cryptische beschrijvingen te ontrafelen. We gaan helemaal terug naar de vooravond van George Orwell 1984, de wereld is in paniek en komt uiteindelijk nu tot uitbarsting. Het (seksuele) machtsvergrijp, de genaaide cultuursector inclusief het misleidende haatdragende karakter van bevriende bands die zich uiteindelijk als vijanden opstellen. James Smith heeft verrekte goed door hoe die maatschappij in elkaar steekt, saboteert doordacht de boel en brengt direct al de frontaal gerichte tijdbom tot ontploffing. Bam, recht in je gezicht! De koortsige voodoo tribal slaat als een broeierige snelkookpan toe en bereikt al snel een vurig hoogtepunt. Yard Act heeft het nonchalante van de ophitsende druggy Madchester feestvierders, die illegaal hun eigen raves organiseren, en in het catchy Pour Another de oude uitgerangeerde glamrockers uitnodigen op hun bruisende jetset party.

Besmet en ontredderd door het nepnieuws klampt men zich aan elke nieuwe spreekbuis van de jongere generatie vast. Yard Act is de belichaming van de waanideeën, James Smith het zoveelste gezicht van de werkende klasse, die als wel besproken verliezer de hedendaagse helden een hak zet door het mogelijke onwaar te maken. Vergeet niet dat Groot Brittannië ook nog met die onhaalbare terugbetalende Brexit erfenis zit opgescheept, het geëtaleerde pronkstuk in het museum der ondoordachte keuzes. Het ooit zo gefortuneerde eiland dobbert als een lekkende plezierjacht roekeloos rond. Een kapitalistisch mierennest, waarbij de eeuwig zittende koningin op de groei en voortplanting van haar kolonie toeziet. Het kromme beleid betaald zich op de retro straatjungle sound van het funky Payday in de eerder gemaakte verheerlijkte fouten uit. De kapitalistische grootverdieners bouwen in de met scharnier piepende saxofooninstrumentatie eindigende Rich een zelf functionerend piramidespel op waarbij de lagere klasse onbedoeld de rol van draagkrachtig fundament op zich neemt.

Het verhalende Tall Poppies handelend over het plaatselijke voetbalidool. A Well-Respected Man die zich ontwikkelt tot een arrogante Dedicated Follower of Fashion hufter, een legendarische bezienswaardigheid welke een illustratief landelijk dorp de privileges van een aantrekkelijke toeristenplaats in de schoot werkt. Ruim zes minuten lang wordt er naar een overweldigende magische climax toegewerkt, waarmee ze de opgeschoonde paradepaardjes van in vergetelheid geraakte stijliconen met opgeheven hoofd voorbij draven. Sam Shjipstone duelleert met bassist Ryan Needham in het smerig rockende maar oh zo prettig dansbare Dead Horse en overtreden die grens om het tot stilstand gebrachte volk in beweging te zetten. De onder stroom staande gabberende elektropunk van Witness (Can I Get A?) verlaat rokend de startblokken om gebombardeerd door smerige gitaarriffs de finish te halen. Ryan Needham voegt het kloppende hart aan het uitgeleefde karkas toe waarna het duistere Quarantine the Sticks volgens de grimmige postpunkprincipes tot stand komt.

Juist die harder op slacker toon uitgesproken bewoordingen van de hedendaagse punk poëet roepen op tot opstand. Terwijl generatiegenoten de barricades trotseren, staat James Smith afzijdig met volgeschreven notitieboekje te observeren en de vocale geweldsuitingen te consumeren. The Overload rammelt als een slecht onderhouden gebit, de rottende tanden vervangen door gouden replica’s. Het kost ze echter weinig moeite om die lastig te plaatsen ontoegankelijke woordendiarree in een obstiperende swingende compactheid om te zetten, waarmee ze zich distantiëren van de freakende moeilijkdoenerij van hun opgefokte collega’s.

Yard Act - The Overload | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Na het succes van Speak & Spell van Depeche Mode; waarvan Just Can’t Get Enough eigenlijk de oorzaak is, lukt het Vince Clarke om met Yazoo gelijk weer een grote hit te scoren (Don’t Go), terwijl Depeche Mode pas later terug slaat met People Are People.
De combinatie van de warme soulvolle stem van Alison Moyet en de kille Synthesizer sound wordt op dat moment eigenlijk door niemand zo toe gepast. Jaren later doet Depeche Mode het verrassend goed ook bij het nummer Condemnation.
Waarbij Dazzler al aan gaf dat hij gefascineerd werd door deze albumhoes, had ik dat vooral bij de singlehoes van Don’t Go. Hierop zie je een soort van rattenvanger van Hamelen omringt door enge poppen. Ook de verschijning van beide artiesten in de videoclip vond ik indrukwekkend.
Mijn cd geeft maar 11 nummers aan, en heeft een andere vermelding dan wat op de hoes staat.
Gelukkig klopt die wel, en staan hier de mooie mixen van The Other Side Of Love en vooral Situation op.
De versie van Situation zou het nu ook nog steeds goed doen op de dansvloer.
The Other Side Of Love bevat elementen van Just Can’t Get Enough.
Ook het hartverscheurende Winter Kills met in de hoofdrol Alison Moyet is het vernoemen waard.
Het beste nummer van dit album is echter Only You. De versie van Flying Pickets kende ik eerder. Ondanks dat het knap is hoe ze hem in zingen, vond ik het een erg saaie uitvoering.
Pas toen ik op dit album het origineel hoorde, werd ik er door gegrepen.
Niet voor niks gebruikten mijn vrouw en ik hem tijdens onze huwelijksvoltrekking.
Dit is kippenvel.

Na een hiaat van negen jaar hoop je eigenlijk stiekem toch wel op meer dan een half uur aan nieuwe muziek. Anderzijds is het zo fijn dat de New Yorkse indierockers Yeah Yeah Yeahs weer van zich laten horen. Cool It Down volgt het uiterst plezierig dansbare Mosquito op, en staat mijlenver verwijderd van het aanstekelijke schreeuwerige Fever to Tell garagepunk debuut. Man, wat weten ze met die plaat toch een oorverdovende, overdonderende indruk achter te laten. Karen O eist hierop overduidelijk de hoofdrol op, en roept met haar vocale voordracht herinneringen op die refereren aan het betere PJ Harvey en Siouxsie and the Banshees werk. Rauw, punky, sensueel diva gedrag. Opvolger Show Your Bones stoeit met glamrock en psychedelica en met het poppy It’s Blitz! verkennen ze de mogelijkheden van elektrodisco en krautrock.

Cool It Down dus, breng het evenwicht terug in het leven. Yeah Yeah Yeahs bijt met Spitting Off the Edge of the World de spits af. Muzikaal wonderkind Perfume Genius legt er verstikkende paarse lagen aan deprimerende old school synthpop overheen. Een track over ziekelijk verval, de aarde aan de afgrond van de hel, waar strengels aan verdord onkruid hongerig om zich heen grijpen om de aarde het alles verduisterende niets in te sleuren. Burning, de wereld staat in brand, hoe bouw je in die asresten een bestaan op? Karen O in de rol van ontvlambare vurige feniks die haar onsterfelijkheid aan haar kind overdraagt en hem de nagloeiende puinhoop van de vorige generatie schenkt.

Deze tragiek verklaart tevens de periode aan afwezigheid. Karen O is in 2015 bevallen van een zoon, en het gezinsleven slokt alle aandacht op. Je gunt het nageslacht elk tastbaar geluk, maar in de loop der jaren komen de vragen, eerst onschuldig, lief en kinderlijk, al snel gevolgd door het verraad van de realiteit. Mama, waar is de bescherming, de veiligheid en die alles overwinnende liefde gebleven die je mij trouw beloofde? Waarom doen al die grote mensen zo raar? Hoe complex confronterend kan die weerspiegeling zijn als je eigen bloed die grip op de zekerheid al zo jong kwijtraakt?

Lovebomb voedt zich met diezelfde moederliefde en haalt net als Mars die ontluikende fascinatie van het sterrenstelsel aan welke ze met haar jonge afstammeling deelt. Poëzie zonder woorden, de belevenis van het oneindigende in het eindigende. De kilte van de onwetendheid, kosmisch gebundeld in spacende zwaartekrachtloosheid. Dichterbij de verlichtende liefde bedrijvende hemellichamen, die altijd blijven bestaan, ongeacht de voortzetting van onze woonplaneet. Karen O is behoedzaam instinctief, hongerig als een Wolf, haar welp beschermend tegen de boosaardige buitenwereld. Dierlijk liefkozend, alert offensief in de aanvalsmodus. En toch blijft dat sprankje veelbelovende hoop intact. Different Today, ontwaken uit de boze droom, vanuit een nieuw startpunt de stilstand achter je laten en die passiviteit tot activiteit omkneden.

Cool It Down weerkaatst de huidige maatschappelijke situatie in het jaren tachtig verleden. Dezelfde flora en fauna milieuproblematiek angsten, dezelfde Koude Oorlog dreiging, dezelfde grondstoffen schaarste en dezelfde financiële boetedoening. En daar hoort dezelfde muzikale soundtrack bij. Yeah Yeah Yeahs vermijdt zoveel mogelijk de leegzuigende postpunk boosheid, en dropt een achttal agressieve elektronische new wave tijdsbommen welke op het punt staan om in een bloemenzee aan fortuinlijke opportunistische gunmomenten te exploderen.

Yeah Yeah Yeahs - Cool It Down | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het is ondertussen zeker alweer een eeuwigheid geleden dat de verveeld geraakte miljonair en uitgekiende bankier Dieter Meier in 1979 op zoek gaat naar nieuwe bevredigende uitdagingen. Als geslaagd financier start hij samen met de veelzijdige multi-muzikant Carlos Perón en de perfectionistische componist Boris Blank het uit Zurich afkomstige elektro gezelschap Yello op. Na een aantal goed ontvangen clubhits gescoord te hebben en drie overtuigende albums af te leveren, stapt Carlos Perón in 1983 op. Dat dit net op de vooravond van de internationale doorbraak is, blijkt een pijnlijke constatering. Bij het grote publiek is Yello voornamelijk bekend geworden als het duo Meier en Blank, twee op leeftijd rakende muzikanten die hun hippe kijk op het synthpop gebeuren projecteren in baanbrekende bombastische platen met een intense voorliefde voor een breed opgezet theatraal gehalte.

Vanaf de eeuwwisseling wordt het steeds stiller rondom dit bijzondere gezelschap, en ziet het er in 2009 naar uit dat ze hun carrière waardig afsluiten met het meesterlijke funky Touch Yello, een absoluut hoogtepunt in hun toch al niet misselijke oeuvre. Dat ze hun waardigheid zeven jaar later nogmaals dik onderstrepen met het net zo geslaagde Toy is niet zozeer verrassend, maar eerder bewonderingswaardig te noemen. Na een pauze van vier jaar is daar nu Point, waarbij de verwachtingen wel gigantisch hoog zijn, alwetende dat de vorige twee platen van zo’n immens majestueus niveau waren.

De openingstrack Waba Duba is voor de volle honderd procent het geluid wat we van het duo gewend zijn. Het is zelfs misschien wel iets te herkenbaar. De klassieker The Race is overduidelijk terug te horen in de fragmentarische samplers, waardoor het wel een beetje als een rip off overkomt. Anderzijds shoppen de Zwitsers in hun eigen shop en betalen ze netjes met hun reeds bekende visitekaartje inclusief het kenmerkende Yello watermerk, dus is daar bar weinig op aan te merken. De leeftijd heeft weinig invloed uitgeoefend op het vocale vermogen, sterker nog, de praatzang wordt regelmatig onderbroken door technisch uitgewerkte melodieuze zanglijnen.

Niet alleen daarin zit die verkwikking. De retro revival van de seventies robotgeluiden in Out of Sight en de futuristische psychedelica van Arthur Spark worden op een passende manier ingeburgerd in de vernieuwende belevingswereld van Yello waarmee ze verbazend dicht tegen de Krautrock aanleunen. Zou Point dan daadwerkelijk het eindpunt zijn, waarmee ze terug grijpen naar de inspiratiebronnen uit de jaren zeventig? Ook de ideeën voor het zwaar rockende met solerende gitaren opgeleukte bluesy Big Boy’s Blues en de smerige duistere postpunk akkoorden van Hot Pan stammen overduidelijk van oorsprong ook uit die periode. Dit benadrukken ze nogmaals in het ritmische spannende Rush For Joe waarbij hevige gepassioneerde exotische trommels en hemelse jazzy trombonespel voor een vintage nagesynchroniseerd gevechtsfilmsfeertje zorgen.

Bij Yello weet je het nooit, die punt kan met gemak door een komma vervolgd worden. De mannen hebben onderhand elke belangwekkende ontwikkeling in de popmuziek meegemaakt, dit alsmaar doordraaiend historisch register is nog steeds niet volledig uitgeput, en Dieter Meier en Boris Blank zijn dat blijkbaar ook nog niet. Point is stukken zwaarder van opzet dan het eerdere werk, na al die jaren hebben de gepensioneerde ouderen eindelijk een volwassen album afgeleverd. Of is dit juist ook weer humor?

Yello - Point | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Bij de landelijke Americana folkrock sound van Yellofox denk je niet direct aan een stad als Den Haag. Dat beseft frontman Marc Mosmans maar al te best. In de mini documentaire Dream On – The making of an acoustic album neemt hij je mee naar het Drentse platteland. Daar komt in de theaterboerderij d’Rentmeester van het koppel Elise Kerner en Chris Bol deze mini EP tot stand. Een soort van hippie ideologie waar ze de grenzen verbreden en nog dichter bij die kenmerkende eigenheid blijven. Het is een inkijk in het enthousiasme van Marc Mosmans wat hij met zijn vriendin en tevens cellist Jorieke de Vet, haar zus en violist/accordeonist Pauline de Vet, gitarist Roger Verbeek, bassist Ronald de Jong en drummer Frans Pruis deelt. Het is de opzet om de intieme gemoedelijkheid naar de plaat te transformeren, waar Yellofox meer dan voldoende in slaagt.

Dat deze weekendsessie een vijftal mooie tracks oplevert is een fraaie bijkomstigheid. Geen volledig schijfje, maar juist de puurheid van dit muzikale kleinschalige kleinkunst project. Het akoestische eindresultaat ademt in alles een jamsessie sfeer uit. Het avondrood kleurt de licht swingende I Ain’t Got No Home moeras blues sfeervol paars. Yellofox verlaat het Americana asfalt en slaat een duistere zijweg in. Marc Mosmans bezit de blues van een rondtrekkende nomade, die maar in beweging moet blijven om zich verder te triggeren, te ontwikkelen. Bijzonder voor een artiest die zich zo gemakkelijk acclimatiseert, en het maximale uit deze leefomgeving haalt. Het is echter medegitarist Roger Verbeek die zodanig door de blues koorts getroffen is dat hij deze probleemloos uit zijn instrument tevoorschijn tovert.

Yellofox - Dream On - The making of an acoustic albumYellofox – Dream On – The making of an acoustic album
Captain Train ademt in alles de zwaarmoedige folk van persoonlijke held Nick Drake uit, iets wat Marc Mosmans ook wil verwezenlijken. Toch is het vooral Jorieke de Vet die dit gevoel met haar treurende cellopartijen oproept. De trieste ondertoon transformeert halverwege naar een positieve hoera stemming, waar ze dan ook mee eindigen. Vocaal ligt het stemgeluid van Marc Mosmans steeds meer in het verlengde van Cat Stevens. Het is in ieder geval een feit dat hij de mogelijkheid bezit om de zachtere passages te dragen, wat een andere aanpak vraagt dan de rocksound van de studioplaten. Captain Train is een uitnodigend instapmoment, waar de zanger je verwelkomt om samen deze reis te vervolgen. Exact hetzelfde gebaar dat hij live naar het aanwezige publiek overbrengt.

Odd Man Out is een ode aan de andersdenkende, de paradijsvogels waarbij de kleuren langzaam vervagen. Een uitstervend ras wat we in ere moeten houden. Het vredelievende sobere Bitter Heart leunt erg tegen het vroegere poëtische Leonard Cohen werk aan, al is het hier Pauline de Vet die zich met haar vioolpartijen op de voorgrond speelt. Bitter Heart plaatst zich in het hedendaagse onbegrip, waar de mensheid zich vijandig egocentrisch opstelt en een ander weinig tot niets gunt. Er ligt een klassieke pianobasis onder de sixties psychedelica van Little Empire, een bedankje aan de eigenaars voor het gebruik maken van deze prachtige inspirerende ruimte. Een klein paradijsje in deze haastige wrede maatschappij. Onthaasten en verdwalen in weidse dagdromen. Bijzonder dat ze in het hart van Drenthe zo’n groots geluid weten te creëren.

Tijdens concerten presenteren Marc Mosmans en Jorieke de Vet zich als woordvoerders, in de studio heeft iedereen een gelijke rol. Dream On is de romantiek van het gezamenlijk componeren, dromen met vrienden waarmaken. Dat wil Yellofox buiten de nummers aan de luisteraars meegeven, de lol en het plezier van het muziek maken staat hierbij op de voorgrond. Yellofox is een band die durft te dromen, maar ook durft om kritisch op elkaar te zijn. In een goede relatie moet je dit gewoon kunnen uitspreken.

Yellofox – Dream On | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Het is echt een cadeautje hoe het Yellofox gezelschap ons de nieuwste For The Dreamers release aanbiedt. Zorgvuldig ingepakt met als extra bijlage een kleine posterprint van de albumhoes en daarbij de toevoeging van een uitgebreide biografie. Hier gaat je hart wel sneller van kloppen. Het is nogmaals bijzonder dat de plaat op een klein label wordt uitgegeven en zoveel aandacht verdient. De Hagenezen dragen in alles het speelplezier uit. Yellofox is de liefdesbaby van het liefdeskoppel Marc Mosmans en Jorieke de Vet en zo behandelen ze deze ook, zorgvuldig, lief en teder. Mooi hoe ze deze passie in alles delen, de visualisatie is daarbij van even groot belang als de muzikale presentatie.

Als zanger en gitarist in bands als Venus Flytap en The Dustbowl Drifters draagt Marc Mosmans al de nodige bagage met zich mee als hij de studio induikt om aan het Tomorow Will Be Gone, But This Is Today folk debuut te werken. Zijn partner Jorieke de Vet laat daar haar cello spreken, soms treurend, dan weer vreugdevol vrolijk. Samen wisselen ze de zangpartijen af. Het zijn kleine momentopname verhaaltjes, welke als situatieschetsen de nodige herkenning oproepen. Het nog veelzijdigere For The Dreamers is een forse stap vooruit waarbij het gezelschap het accent vanuit de folk meer naar de country Americana verlegt.

De overige muzikanten bestaan uit familieleden en hun muzikale vriendengroep. Zo speelt Pauline de Vet de vioolpartijen in, bezorgt de van Mercy John afkomstige Roger Verbeek het overige gitaarspel, is Ronald de Jong verantwoordelijk voor de bas en neemt Frans Pruis achter het drumstel plaats. En de verdere muzikale omlijsting? Daarvoor schakelen ze de hulp van The Dustbowl Drifters maatje Lennart Bes, oud Venus Flytap collega Bob Koning, afgestudeerd violiste Jasmijn Burger en veelzijdige alleskunner Olivier Cornelissen in. For The Dreamers is dus het product van speelplezier en dat stralen ze in alles uit; muzikaal, tekstueel en artwork, tot in perfectie uitgevoerd.

New York is nachtelijke stadsromantiek, een ode aan het altijd bruisende in beweging zijnde Den Haag. Uiteindelijk is er no place like home en verlang je naar die vertrouwde koffiebar om de hoek waar je telkens weer dezelfde gezichten treft. Stel je dromen uit en leef het leven, hoe eenvoudig kan het zijn. Natuurlijk is het geluid op en top Amerikaans en knipogen ze met de sirenes naar het big city bestaan aldaar. New York staat ver van de nostalgische vertellingen verwijdert die de overige For The Dreamers songs opsieren. New York staat voor het heden, voor de toekomst zelfs, terwijl de overige tracks voornamelijk verwachtingen uitspreken en het verleden in ere houden.

Het is de warme samenzang en de rustieke typische Hollandse nuchterheid welke het verschil maakt. Och wat is het heerlijk om bij de melancholische Seasons folk klanken weg te dromen. Seasons is net zo grimmig en onvoorspelbaar als de mensheid, maar Seasons houdt tevens in slow motion geluksmomenten vast. Natuurlijk lonkt het grote succes, wat is het heerlijk om als een lichtgewicht veertje oceanen te trotseren. Het stevig rockende Feels Like A Malibu Day To Me maakt zich voor die overtocht klaar, het onvermijdelijke afscheid.

Het prachtig beeldende One Step At The Time krijgt ondersteuning van de murder ballad treurviool van Pauline de Vet, waardoor Yellofox de voor hun bekende countryvelden betreedt. Toch is One Step At The Time juist een ode aan de eeuwige vriendschap, opruiende vredestichters en idealistische veranderaars. De Forever Young mijmering staat bij de dromen verwezenlijkte oudere generatie stil die weigert om zich aan te passen. Wegverbreders die blijven vernieuwen, blijven denken en het vertikken om stil te blijven staan. Het is allemaal zo eenvoudig, zo treffend en zo echt. Hier pakt Jorieke de Vet haar cello momentje , welke ze best in het vervolg nog meer mag benutten.

De intrigerende glamrock albumhoes straalt de retro psychedelica van de jaren zeventig uit. For The Dreamers; idealiseer je dromen, maak je fantasieën waar, bouw regenboogluchtkastelen en overspoel deze met een betoverend Panoramix toverdrank mengsel. Richt je op de hoopvolle toekomst en put enkel uit het verleden om die grote singer-songwriters te eren, maar blijf vooral jezelf. Dit alles komt in het licht psychedelische afsluitende On Mars samen. We ontvluchten de hedendaagse ellende en zweven gevoelloos verdoofd in het heelal rond.

Het gedragen My Little Empire hoogtepunt bouwt zijn eigen sympathieke hippiecommune op, waarin liefde, genot en het gevoel van thuiskomen de codewoorden vormen. Isoleer je en bescherm je tegen de boze buitenwereld, bewapen jezelf met sterk uitdragende liedjes. De zelf bezinnende gemeen op de staart trappende The Hermit gitaartrack spreekt juist die behoefte naar het gekozen isolement uit. Mooi hoe beide kanten van een karakteserende persoonlijkheid belicht worden. Juist dat respect draagt zoveel vertrouwen in een ander uit, doorgroeien, acceptatie en bewustwording.

Uiteindelijk volgt de Please Wake Up de verloren zoon terugkeer, die ervaringen rijker zelfverzekerd fluitend zijn neuriënde levenslessen uitdraagt. De Moving On nomadetocht verrijking. Je bewandeld je eigen melodielijnen, trotseert de onbereikbare toonhoogtes om in uitgeblazen mineurstemming te eindigen. Of Yellofox zich bewust op de buitenlandse markt richt betwijfel ik, dit is vooral de muziek die de band zelf wil maken, die voorliefde voor folk en Americana sijpelt overal doorheen.

Yellofox – For The Dreamers | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Bij de Nederlandse “doe maar normaal, dan doe je gek genoeg” mentaliteit ontbreekt vaak die verbindende gunfactor, waardoor artiesten niet beloond worden door binnenlandse successen. Het is te triest voor woorden dat poëtische songdichters naar België uitwijken om vervolgens via programma’s als De Beste Zangers opnieuw weer binnengehaald te worden. Stef Bos, Frank Boeijen, Rick de Leeuw en zelfs Boudewijn de Groot trekken daar volle zalen en krijgen nu pas steeds meer de nationale herwaardering. De chansoncultuur en kleinkunstliefde leeft daar veel meer en het overlijden van volkshelden Wim De Craene en Luc De Vos (Gorki) heeft zo gigantisch veel impact. Heel België rouwt dan. Enigszins vergelijkbaar met de dood van André Hazes, al komt juist die grootschalige erkenning pas op dat bewuste moment. Hollandse nuchterheid? Ik vraag het mij af.

Het zou te gemakkelijk zijn om het in de omgeving van Leuven opererende Yevgueni daarmee te vergelijken, die staan net een trede lager. Met de treffende teksten haken ze in op de hier ook ooit zo bruisende jaren tachtig Nederpop geluid, zonder de hedendaagse cryptische moeilijkdoenerij, en zonder het uitbenen van geleend Italiaans sentiment. De verzamelaar 2000-2020 betekent gelukkig niet het einde van de band, maar sluit wel een fase af. Straks Is Ook Goed is de zevende plaat van het gezelschap die direct al met het verschijnen van debuutalbum Kannibaal zoveel indruk maakt.

Midlife crisis, ouderdom camoufleren met dikke lagen make-up, ingehaald worden door de volgende groepering waartoe je eigen kinderen behoren, en de bewustwording dat jouw generatie steeds meer aan zeggenschap verliest, behoren tot het conservatieve erfgoed. Aan de ene kant van de weegschaal hangt de haastige voortdrijvende tijdslimiet, het tegengewicht leunt tegen de onbezorgdheid en het planloze bestaan aan. Straks Is Ook Goed. Misschien hoort hier wel een ander berustend volwassen geluid bij. Feit is in ieder geval dat de gitaarrijke rocksound van weleer is opgeschoven naar een meer elektronische aanpak. Lieve, sobere luisterliedjes, in hun eenvoud uitblinkend.

Laat Ons Winnen, het reactievermogen vertraagd, de dagelijkse sleur domineert. Je stapt telkens weer in datzelfde ouderwetse prentenboek binnen. De wedstrijd is gespeeld, en voor een dag verlang je terug naar dat rimpelloze leven. Zonder getekende vouwen, met de jeugdige naaktheid. Een herboren Yevgueni, met veertigers die de balans opmaken en beseffen dat voltooid verleden tijd niet terug te halen valt. Producer Luuk ‘Shameboy’ Cox gooit zijn dance achtergrond in de strijd en geeft drummer Stef Vanstraelen de opdracht om er versnelde roffels en natuurlijke beats aan toe te voegen.

Straks Is Ook Goed, het observerend reisverslag van mijmerende gedachtes die de overtocht van de rivier maken, observerend aansluiten bij de hondenweide moeders, of het schaamteloos publiekelijk dansen met een in muziek opgaand meisje. De tevreden ogende Klaas Delrue heeft zijn missie volbracht, en accepteert het onherroepelijke lot. Alles verandert, alleen het stille genieten blijft hetzelfde. Het naïeve optimisme heeft een hoog knuffelgehalte, en natuurlijk zijn we aan een positief toekomstperspectief toe, maar een beetje meer relativeringsvermogen zou niet verkeerd zijn. Heel eventjes probeert hij de levensvragen in Niet Omdat aan zijn dochtertje uit te leggen, heel eventjes is daar die twijfel, heel eventjes maar. Extra tijd om het leven te verklaren is niet te koop, en daar raakt de tekstdichter de kern. Straks Is Ook Goed? Later is te laat, plug die gitaren maar weer snel in.

Yevgueni - Straks Is Ook Goed | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Het blijft een lastig gegeven om een band die zichzelf presenteert met puntige toegankelijke punksongs en vervolgens switcht naar een beladen emo-sound, serieus te nemen. Zeker als daar nog de nodige pop georiënteerde elektronica en beats aan toegevoegd wordt.

Het Britse uit Surrey afkomstige You Me at Six is zo’n twijfelgeval, welke eigenlijk niet op slechte platen te betrappen is maar ook nergens origineel uit de hoek komt. Ondanks het stevige geluid is daar altijd die binding geweest met het jeugdige tienerpubliek welke zich voorzichtig oriënteert in de hardere rocksound. Is hier wat mis mee? Welnee, het is allemaal geweldig als een kleine groep insiders je waardeert, maar uiteindelijk wil je ook doodleuk je muziek verkopen. Er moet hoe dan ook geld binnen komen. Het blijft een baan, en in deze tijd is het hoe dan ook al lastig om als muzikant te overleven zonder de mogelijkheden om je live op de kaart te zetten en nieuwe zieltjes te winnen.

Toch blinkt You Me at Six op hun zevende plaat SUCKAPUNCH uit in die vernieuwingsdrang door er de nodige agressieve dance invloeden aan toe te voegen. En ik geef het toe, de drive is wel verdomd lekker, al blijven ze ergens wel hangen tussen de status van uitgekiende boyband en erkende rockers. Noodgedwongen opereert de band binnen de mogelijkheden die ze zichzelf hebben opgelegd, en die zijn toch wel enigszins beperkt. Als je dan als Britten zijnde ook nog een typisch Amerikaans geluid produceert, voelt dit ook wel een beetje als verraad. Allemaal factoren die niet echt in het voordeel werken dus.

En toch is You Me at Six het deprimerende geweten van de jeugd die zich staande probeert te houden in een weggegooid verloren jaar. In MAKEMEFEELALIVE verwoord Josh Franceschi het verlangen naar seks, een zekere toekomst en de noodgedwongen vlucht naar genotsmiddelen. Het doodse gevoel van een eenzame generatie welke het onmogelijk wordt gemaakt om door te groeien naar de volgende fase van het leven. Waardoor ze zich ontwikkelen als geamputeerde volwassenen zonder enig besef van geborgenheid en liefde vanwege het opgedwongen kunstmatige contact op afstand. De kern van 2020 in 2 minuten. Dat hierbij de gebroken relaties van de bandleden in verworven zitten geeft het allemaal net wat meer dynamiek.

De buitenstaandersrol van You Me at Six identificeert zich met het tienerverdriet van de jonge luisteraar. Het gevoel van onvrede en de angst om overal buiten te vallen wordt omgezet in gemeende boosheid. SUCKAPUNCH heeft het rebelse van de jaren tachtig welke tot uiting komt in het duistere afstotende postpunkrandje. De dance herplaatst zich naar de illegale raves uit de jaren negentig, een anarchistische houding welke net voor eeuwwisseling overtroeft wordt door de blinde woede van de nu-metal. Tegenwoordig moeten risicovolle ontmoetingen tussen mensen in het geheim plaats vinden, waarbij de gevolgen niet te overzien zijn. De opgekropte frustratie wordt hier therapeutisch van zich afgeschreeuwd maar weerkaatst tegen de onzichtbare muur die de maatschappij als bescherming heeft opgesteld.

You Me at Six - SUCKAPUNCH | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Het Poolse trio You.Guru bestaande uit toetsenist en gitarist Artur Maćkowiak, bassist Michał Lutrzykowski en drummer Piotr Waliszewski hebben al een rijkelijk gevulde curriculum vitae op hun naam staan voordat ze elkaar in de alternatieve scene vinden. De speelervaring varieert van de postpunk van Something Like Elvis, de hiphop van B.O.K., de hardcore punk van Upside Down tot aan de jazz van Potty Umbrella. Een indrukwekkende lijst die nu aangevuld wordt met Young Adult Fiction, het bijzondere debuut van het uitzinnige You. Guru.

Young Adult Fiction is een toekomstige vooruitblik welke het verleden als startpunt neemt. Een conservatief verlangen naar het tijdperk van de snelwegen van de futuristische Krautrock en de fluorescerende New Wave uit de jaren tachtig. Het grauwe IJzeren Gordijn sluit zich opnieuw voor de buitenwereld, en daarachter gaat het Poolse You. Guru op zoek naar hun roots. Een visie gebaseerd op een periode van voordat de Westerse neonreclames van de McDonald’s en Coca Cola ook daar het straatbeeld bepaalden. Die basis wordt in gerecyclede vorm weer terug gegeven aan het heden. Een mooi beeldend uitgangspunt met de bewuste keuze om zoveel mogelijk gebruik te maken van de basis instrumenten gitaar, drum en bas. Er ontstaat een levendig organisch geheel, welke door de benaderingswijze van jazz drummer Piotr Waliszewski aansluit bij de experimentele freejazz.

Met het krassende industriële Switch on the Truth wordt al stroperig afgetrapt, waarna er een agressief militant electric body music basloopje aan toegevoegd wordt om vervolgens te ontaarden in een samenspel tussen doodse repeterende vintage Krautrock synthesizers en harde doordenderende ritmes. Die basis staat ook aan de oorsprong van de winterse eighties wave van Pure Nothing, waar zweverige dagdroomklanken er een isolerend mechanisch ijskoud kristallaagje omheen solderen. Met ophitsende blikken tribalfunk percussie roept You. Guru de helende kracht op om An Animated Song te laten ademen in het dreigende ambient trancelandschap.

De echoënde gitaarlijnen in Holy Sand zoeken aansluiting met de psychedelische sprookjespostpunk maar blijven nog net klantvriendelijk aan de meer toegankelijke new wave kant rondzwermen. Het verstikkende zuurbijtende Acid Dance zuigt ze wel definitief The Dark Side op. Hypnotiserende drumbeats openen de helse poorten om vervolgens flink af te straffen met de rauwe oerkreten van het verbitterende duistere gitaarspel van Artur Maćkowiak en de grafstemming van het zwartgallige door ceremoniemeester Piotr Waliszewski en dienende Michał Lutrzykowski gevormde doordringende ritmesectie die de treursong naar zijn laatste rustplaats begeleiden.

The Secret Way to Reach Ben stapt vanuit een mysterieuze donkere dreampop basis met een pompende bas de wereld van gedurfde nineties drum and bass binnen. Gevolgd door compromisloze jazzrock en Oosterse postpunk ontstaat een broeierige fusie aan mixstijlen die het begrip cross-over vrijwel opnieuw definieert. Young Adult Fiction is hierdoor een bijzondere beleving geworden, die zeker ook voor de meer doorgewinterde luisteraar zeer interessant is. Een aanrader!

You. Guru - Young Adult Fiction | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Futuristische krautrock, experimentele freejazz fusion, blikkerige funk, hooghartige progrock en vintage new wave vormen de ingrediënten voor de eigenzinnige Young Adult Fiction basis waarmee het instrumentale Poolse You. Guru trio zich in 2020 op de kaart zet. De veelzijdige muzikale achtergrond van toetsenist en gitarist Artur Maćkowiak, bassist Michał Lutrzykowski en drummer Piotr Waliszewski (jazz, punk, postpunk en zelfs hiphop) levert genoeg rest inspiratie op om dit muzikale betoog te vervolgen. Verwacht echter geen goedkope herhaling van zetten, het asgrijze postpunk gordijn heeft zich definitief gesloten. UNtouchable is qua opzet gedurfder, genialer en gevarieerder dan het meer dan overtuigende debuut.

Het herhalende bedwelmende Direct Commotion is een zuigende sjamanistische progrock bezweringsdans. Confronteer jezelf met de diepste innerlijke duisterheden, en gun deze een stevig weerwoord. Het is een freakende rituele uitdrijving die zoveel kracht vrijgeeft, en welke aan de volwassen diversiteit van You. Guru meerdere herziende kleurendimensies toevoegt. Ondanks dat het drietal een even groot aandeel aflevert, valt vooral het retro psychedelische toetsenwerk van Artur Maćkowiak sterk op. Hij legt de karakteriserende ziel van het instrument bloot en bewerkt deze bijna tot een levendig ademend dierlijk wezen.

De elektronische ravende breakbeats visualiseren Sunny Spot in the Black Hole, ze leggen het digitale netwerkverkeer volledig plat en zetten er een spannende dansbare jaren negentig handtekening onder. Michał Lutrzykowski en Piotr Waliszewski krijgen hierdoor vrij spel en walsen er duellerend met hun overstijgende humane next level uitgezette drum and bass lijnen overheen. Dat ze de postpunk niet volledig afschrijven en blijven verdedigen bewijzen ze in de doodse naargeestige kilte welke zich tevens bij vervolgtrack Wild Telescope opdringt. Wild Telescope verkent de ambient grenzen, de potige tegenpartijen voeren echter het hypnotiserende tempo op en zorgen voor een bevreemdende krautrock effectenkakofonie aan lancerende tegendraadsheid. Normaal zou het als een verschaald biertje doodslaan, hier heeft het een alchemistische bruisende werking.

Op het Untouchably Smooth Skin slagveld laten ze schoonheid en stoerheid gevierd tot een rotsvaste massa samensmelten. You. Guru zou You. Guru niet zijn als ze daar onverschillig nog de nodige diep-zware vertragende glamrock uitspattingen een plek in geven. Het waterafstotende Quick Feeling heeft nog van die heerlijke ouderwetse spokende postpunkinvloeden waar vooral bassist Michał Lutrzykowski verantwoordelijk voor is. Artur Maćkowiak plugt zijn elektrische gitaar weer in en geeft het geheel nog net wat meer glans. Ik besef dat ik het geluid toch wel erg gemist heb, wat een verademing om dit terug te horen.

De Taxi Galaxy kristalrocker springt opdringerig alle kanten op, en barst hierbij bijna uit zijn voegen. Het kolossale onverzadigde krautrock ruimtemonster heeft voedingsbronnen nodig, en eist deze vraatzuchtig op. De floppy Simple Connections flipperkast zegeviert op een heerlijke repeterende funk cross-over basis, de lieflijke synthpop zachtheid poetst de hardheid daarvan weg, waardoor het zich net te toegankelijk speels voortzet. Hier is het Piotr Waliszewski die al ritmisch marcherend het haastende tempo bepaald. Toch pakt UNtouchable mij net wat minder dan Young Adult Fiction. De lengte van de albumtracks vergt een hoog concentratiegehalte, en ik bemerk dat ik die aandacht niet over de hele linie vasthoudt.

You. Guru - UNtouchable | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Way to Be, oftewel hoe een toevallige ontmoeting met een persoonlijke held tot de totstandkoming van een album leidt. Nick Llobet treft Patti Smith op een treinstation, ergens in Virginia. De normaal erg verlegen muzikant parkeert zijn benaderingsangsten op een zijspoor en raakt met het iconische boegbeeld aan de praat. Een gitarist heeft altijd zijn instrument bij de hand en na wat improvisatietechnieken geeft The Godmother of Punk het motiverend advies om vooral te blijven oefenen en niet op te geven. En zo begint Nick Llobet alias youbet aan die altijd lastige tweede plaat, de cruciale opvolger van Compare & Despair.

De speelse kindvriendelijke, betoverende dierenbos-hoes van de eersteling trekt vooral jonge luisteraars aan, en dat is nou net niet bepaald de doelgroep die youbet voor ogen heeft. Och, het zijn allemaal redelijk toegankelijke folkpopliedjes, met hier en daar wat verdwaalde gitaaruitbarstingen. Toch kiest Nick Llobet bij de Way to Be aankleding voor een vaag donker ontwerp en ligt het accent meer op de duisterheid en overstuurde gitaarpartijen. Carsick vervult het verlangen om de huidige toestand te ontvluchten, een road song over nieuwe kansen, om andere doelen en verloren dromen te realiseren. Precies volgens de wijze woorden van Patti Smith.

Way to Be, zo moet het zijn en niet anders. Het uptempo Way to Be titelstuk bezit de nodige complexe gitaarkronkelingen die je op het eerste gehoor amper opvallen. Het is een licht atletische buigbare punkrock variant van de jaren negentig indie noise, maar dan netjes binnen de lijntjes functionerend. In het zwaarder aangezette Nurture vraagt Nick Llobet zich af hoe hij zich door omgevingsfactoren laat beïnvloeden. Wil hij met het bevredigende Way to Be vooral Patti Smith overtuigen of is dit de plaat die hijzelf moet maken? Het is zijn innerlijke duiveltje dat hem Seeds of Evil aanreikt. Het perspectief volgens eenrichtingsverkeer denken. Meer zwart dan wit, meer leeg dan vol.

In de retro Alive to You funkgroove zorgt het aangetaste doorleefde stemgeluid voor een ingrijpende ommekeer. Hoe diep moet je gaan om het onmogelijke van jezelf te eisen? Waarom jezelf verbaal chanteren om buiten het maatregister te handelen? Nick Llobet stelt zich door zijn nasale onvermogen net te kwetsbaar op. De gitaar is het verlengstuk van de ziel en uit de nodige kermende pijnkreten. Het spannende Do hoorspel luidt een andere fase in. Nachtmerries die de verharde werkelijkheid dwarsbomen. De grimmige Do grunge staat voor het bewust overschrijden van grenzen en de vervloekte antireactie die dit oproept. Erken je zwaktes en misbruik deze niet. Youbet offert een stukje kindergeluid op, door een muziekdoosje dol te draaien.

Het ritmische Deserve krijgt de nodige geluidsterreur aanvallen te verwerken. Door de lijmpogingen van de synthesizers blijft er een vrij toegankelijk popliedje over. Het kort afgeraffelde Lost werpt een maansverduisterend Krautrock aura over de postpunk beginselen heen. Eenvoudige rijmerij koestert de jeugdherinneringen die zich hier tussen de regels aandienen. Peel benut alle klassieke facetten en laat gepassioneerde zomerse Latin broeierigheid het eindoordeel vellen. Het inlevende Trauma gaat onder de onbewust opgelegde prestatiedruk van Patti Smith gebukt.

Vacancy mijmeringen solliciteren naar een groot platencontract. De druk is van de ketel en sust tevreden na. Still laat het onverwachte gebeuren. Na de verknipte vreemde passages zorgt de noise ruis voor een onbehaaglijk raar filmisch onderbuikgevoel. Way to Be gaat verder dan het punt waar grunge en indiepop elkaar de hand schudden. Het is een beleefd herenakkoord met verwijzingen naar de contractuele kleine lettertjes om een geslaagde plaat af te leveren. Patti Smith zal uiteindelijk tevreden toeknikken.

youbet - Way to Be | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Je hebt goud in handen, maar door de pandemie stilte is het onmogelijk om dit te spenderen. De euforische soulfunk van Rise bekijkt de keerzijde van de gelukzoekers. Nog steeds worden minderheden ingezet om de goudkoorts te temperen. Nog steeds wordt Afrikaans grondgebied gezuiverd van alle waardevolle grondstoffen. Rise is niet alleen de wederopstanding van Young Fathers, het is tevens een aanklacht tegen het machtsmisbruik in Liberia, de geboortegrond van Alloysious Massaquoi en de Nigeriaanse roots van Kayus Bankole. Het ogen schijnende vreugdevolle Rise heeft dezelfde onderliggende kracht als het vroegere politieke Afro centrische Arrested Development hiphop collectief uit begin jaren negentig. Het trieste bewijs dat er niks veranderd is. Pandemie stilstand? Spreek maar gerust van een veel verder reikende maatschappelijke stilstand.

Young Fathers, bezorgde familiemensen die het nageslacht een prachtige vreedzame wereld willen schenken. De verbonden Ululation familiebanden; sterk als een onbreekbare ketting. Young Fathers staat nog steeds voor het culturele verleden, de politieke misstanden en ongelijkheden in de wereld. Het vanuit Schotland opererende drietal, Graham “G” Hastings is geboren en getogen in Edinburgh, voltooit met Heavy Heavy hun vierde Young Fathers plaat, een meer dan waardige Cocoa Sugar opvolger. Het opruiende signalerende I Saw mobiliseert de grondtroepen. Bewapen je tegen de onvrede, ontvlucht die onvrede. En als het gesproken woord dan je krachtigste wapen is, gebruik deze dan. Durf je de Brexit erfenis recht in zijn ogen aan te kijken, of wend je het hoofd tegen de groeiende armoede, vreemdelingenbeleid en drugsproblematiek in de grote steden.

Drum verbroedert, Drum vermengt de migratie achtergrond in een universele smeltkroes waarbij Kayus Bankole je in zijn West Afrikaanse moedertaal toezingt. De opzwepende kracht van het bijna rituele spirituele ritme, een mobiliserende trance die motiveert om in beweging te komen. Het dansbare klein religieuze verzet, de aanzet tot grote daden. Je lichaam slaapt in mediterende rusttoestand, je ziel is echter een waakzaam vlammetje, onrustig rusteloos. Het hemelse serene Tell Somebody met de smekende kopstem melancholiek, zuiverend helend wegspoelend. Tell Somebody over de opzwellende tranen, Tell Somebody over het onzichtbare verdriet, de pijn en de disbalans.

De Geronimo heldentrack heeft een duister opbouwende triphopbeat als basis. Verdovend ontwapend met horizon verbredende optimisme. Sta op, je hebt de mogelijkheid om als een leeuw strijdend ten onder te gaan, of als een mak lammetje trouw te volgen. Deze keuze ligt bij jou en niemand anders, wees je alleen bewust van de gevolgen. Sink or Swim. Het heftige militante Shoot Me Down verdedigt de humane gedragingen. Is geweld een noodzaak om vrede te bewaarborgen? Is vrede een begrip wat pas naam krijgt als het gewelddadige zaadje zich voortgeplant heeft? Het drukkende Holy Moly exorcisme bestrijdt en omarmt tevens de innerlijke demonen. Gehaaste Jungle breakbeats en opruimende pianotoetsen toetsen de weerbaarheid van de ziel.

Uiteindelijk is de vrouw het overkoepelende baken van het bestaan. Be Your Lady is een ode aan het sterke geslacht, het vergevende thuisfront, Moeder Aarde. Be Your Lady getuigt van respect, eergevoel en liefde. Heavy Heavy is geen zware donkere plaat.Heavy Heavy is de schrijnende blues uit het onderdrukte verleden, de vergeten folk vertellingen en de evangelische gospel vergeving. Heavy Heavy biedt inzicht in het eigen handelen, reflecteert en confronteert. Yin sluit Yang niet uit. Het licht volgt de duisternis op, de duisternis geeft het licht betekenis. Young Fathers verzet zich bewust tegen het hokjes denken, Heavy Heavy identificeert zich met het mondiale karakter.

Young Fathers - Heavy Heavy | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De termen lo-fi en minimalistische muziek lees ik hier terug, maar dat vind ik wat kort door de bocht.
Voor mij is dit gewoon erg sfeervolle postpunk, maar de omlijsting door de wat zachter klinkende zangeres maakt het wel af.
Absoluut raakvlakken met het latere The XX, met als grote verschil dat Young Marble Giants net een stuk puntiger en minder zweverig klinkt.
Soms gaat het zelfs richting reggae en ska, terwijl de uitbarstingen van gitaar en bas herinneringen oproept naar Three Imaginary Boys van The Cure.
De drumcomputers uit deze tijd konden nog niet zoveel, waardoor het pulserende vaker in deze periode terug te horen was; ook het gekunsteld gebruik van de keyboard heeft wel zijn charme.
Het gevecht tussen bas en gitaar klinkt daarentegen wel erg professioneel.