Bij de eerste tonen van As Rock and Roll as It Gets moet ik aan Melissa Auf der Maur denken.
Een middelmatige zangeres die voornamelijk bekend is vanwege haar werk met Hole en Smashing Pumpins, maar wel een lekker wijf.
Als Sarah Bettens iets niet is, dan is het wel een lekker wijf.
Eigenlijk is ze ook absoluut geen middelmatige zangeres.
Maar op The Phantom Cowboy is ze dat helaas wel.
Waar zijn de emoties?
Het zacht zalvende, bijna in slaap wiegende, om vervolgens open te breken.
Beide kanten ontbreken hier grotendeels.
Mijn verwachtingen waren groots, Private Revolution lag in de lijn van PJ Harvey.
Alain Johannes achter de knoppen.
Maar hij is geen Josh Homme, en dat hoor je ook wel.
En Sarah Bettens is ook geen PJ Harvey.
Ook een lekker wijf trouwens.
Maar daar zijn de meningen over verdeeld.

Kate Tempest is een eigenzinnige muzikale first lady uit het kapitalistische centrum van Londen; Westminster. Ze dwingt met haar derde solo album The Book of Traps and Lessons weer veel respect af. In haar tracks weerklinkt het depressieve en kille terug van jaren tachtig poëet Anne Clark. Het heeft iets jeugdigs rebels wat deze dwarse brutale songdichter ons voor schotelt. De aanpak is een stuk somberder dan het sterk bejubelde Let Them Eat Chaos waar de felle beats domineren. Ze doet op dat gebied een flinke stap terug, maar weet wel al vanaf het begin van Thirsty te imponeren. Ze heeft de muzikale omlijsting niet nodig, al geeft deze wel het krachtige vlammende in de songs.

Productioneel is de keuze gevallen op Rick Rubin met zijn kalere aanpak. Hij slaagt erin om deze dertiger ook een stuk ouder te laten klinken. Met de bagage van een geleefde blueszangeres geeft ze de nodige levenslessen mee, gevuld met een flinke dosis aan drank en sex. Ze beleeft de zelfkant als een observator, maar ook als een uitgenodigde gast. Tussen de uitzichtloze toekomst die de Brexit voorschotelt, probeert ze kleine momenten van positiviteit te vangen en op te sluiten in haar gedachtes. Als zeldzame geraamtes van dode insecten, tentoon gesteld in collectorskasten. Die triestheid straalt het uit. De schoonheid van beklemmende persoonlijke teksten, omgeven door de teneurgang in spaarzame pianoklanken en zorgvuldig gesorteerde samplers. Vreemd genoeg moet ik regelmatig aan de Los Angeles Rodney King rellen uit de jaren negentig denken. Die het gevolg waren van een verhitte broeierige sfeer die daar tot een alles vernietigende explosie kwam.

Kate Tempest heeft wat simpele begeleiding nodig om warm te lopen. met sfeervolle pianotoetsen en vervreemdende trippende synthesizerklanken geeft Thirsty haar dat moment. Wil daar nog onschuldige twijfel doorklinken, al snel volgt een stormvloed aan verbaal geweld met een kwaadaardige flow. Genadeloos gaat het over in een onderdrukkende beat van Keep Moving Don’t Move die haar de mogelijkheid biedt om zichzelf te etaleren. Met de zorgvuldigheid van een stoere geconcentreerde bokser wacht ze in de hoek af om met haar moves in overtreffende trap toe te slaan. Halverwege deze waanzinnige track deelt ze verbaal al haar eerste knock out uit. BAM!! Eenmaal gevloerd laat ze je met een emotionele geladenheid even tot adem komen, om definitief haar mannetje te staan in het overrompelende Brown Eyed Man. Hoe confronterend is haar blik op het uitzichtloze bestaan van junkies, zwervers en ander uitschot.

De tripgoth van Three Sided Coin geeft perfect het streetlife gevoel weer. Engeland aan de rand van de afgrond. Zo centraal als Groot Brittannië op de albumhoes staat opgesteld als een afbrokkelende eilandgroep, verwoord het de tweescheiding. Wrang en bijna uitzichtloos, met haar vaderland in een denkbeeldige slachtofferrol. Op het moment dat je dreigt verzwolgen te worden in de negatieve vibes is daar plotseling het vrolijker gestemde I Trap You waar duidelijk gesmeekt wordt om iets nieuws en unieks op te bouwen. Het is echter maar van korte duur. Met All Humans Too Late staan we met beide voeten in de wereld waar racisme een steeds sterkere hatende rol speelt. De maatschappij waar oogkleppen dwingen tot egocentrische afsluiting. Continu mobiel online, whatsapp als vervanging van sociaal contact. Zichzelf vervreemdend van familiebanden. Het conflict wordt overstemd door diepe orgelmuziek in het deprimerende Hold Your Own gevolgd door de uitdragende smeekbede tot fysieke en psychische aanraking. De koude postpunk van Lessons wil dit herplaatsen in de armoede van de jaren tachtig. De angst om nu op eens soortgelijk vriespunt te zijn beland.

Firesmoke kondigt de terugkeer naar haar roots aan. Doordringende hiphop beats met oldschool samplers. Die kwaliteiten laat ze volledig tot de luisteraar komen in het heftige Holy Elixer, wat een regelrechte uitnodiging lijkt om de mannelijke collega’s rappend te overtroeven. Met het gevoelige People’s Faces maakt ze gebruik van haar vrouwelijkheid. Door de boosheid heen ademt in de woorden een liefdevolle hunkering naar hoop door. Met geladen trillingen in de stem roept ze nogmaals op tot samenhorigheid. Blijf hier maar eens ongevoelig voor. Kate Tempest stelt zich kwetsbaarder op dan in op de voorganger, en wil daardoor met The Book of Traps and Lessons weer een statig monument aan haar kunstzinnige uitspattingen toevoegen.

Kate Tempest - The Book of Traps and Lessons | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Hiphop leent zich perfect om opgekropte frustraties te uiten. Kae Tempest beheerst die straatflow opperbest en beent deze tot aan het bot uit om zich op het zeer expressieve Everybody Down uit te drukken. De niet te stoppen verbale woordenschat bereikt een steeds groter publiek en Kae investeert in de juiste mensen om haar heen zodat ze ook met een liveband een spetterende performance kan geven. Daarna gaat het snel, heel snel zelfs. Let Them Eat Chaos overtreft de ladderhoge verwachtingen, waarmee Kae moeiteloos een aantal stijgende treden in het waarderingsproces opschuift.

Met gesproken puurheid in de Charlie Rose talkshow ontroert ze meesterproducer Rick Rubin. Zijn muzikale kennis en samenwerkingsverbanden met hiphop, metal en gevestigde singer-songwriter grootheden drukken een grote stempel op The Book of Traps and Lessons. Soberder, sprookjesachtig, maar nog steeds met die deprimerende persoonlijke hardheidsgevechten. Kae confronteert innerlijke kwelgeesten met haar veranderingsdrang. Twijfel domineert, abstracte maatslagen zoeken steeds meer die confronterende poëtische overgangsfase op. De vergelijking met popdichter Anne Clark dient zich aan, en ook bij de eerste new wave tonen van Priority Boredom blijft die naam maar ronddolen.

Het krachtige Priority Boredom, de openingstrack van het meer extroverte The Line Is a Curve. Filmisch, met Jan Hammer geleende synthpop lijnen. Gedateerd jaren tachtig, maar wel die uitzichtloze weergevende weemoedigheid. Het speelse kinderlijke in de stem is definitief op een zijspoor gezet, krachtinspanningen uit het verleden creëren een hees kapot gezongen randje. Controlerende gearticuleerde zinnen, de nadruk verleggend op de diepere voordracht. Het dealen met ondeelbare geheimen wordt juist nu wel publiekelijk gedeeld, de zwaarte van het hiphop verleden in de grimmige tweede stem geketend. Duistere tripgoth elementen, ritmisch ondersteund door drukkende beats.

Postpunk volksheld Grian Chatten remt de voort ratelende Kae Tempest in I Saw Light af. Zijn Ierse vechtersmentaliteit heeft hier amicale familiare karaktertrekken en verschilt mijlenver van zijn opruiende Fontaines D.C. voortrekkersrol. Een neerslachtige dromerige spoken word voordracht, sterk tegen de minimalistische spookelektronica van The XX leunende. I Saw Light is bijna suïcidaal, Kae Tempest vermoord de oude persoonlijkheid, asresten als bouwstenen voor de wedergeboorte, bevrijdende treurnis tot iets moois leidend.

Hoe stop je afremmend verdriet in versnelde aaneengeschakelde lyrics? Op Nothing to Prove zijn die ondersteunende schaduwkant vocalen van Priority Boredom weer aanwezig. Een geniale participerende vondst die evenwichtigheid aan provocatie toevoegt, en de heroïsche overwinnaarsmentaliteit menselijke trekjes meegeeft. Lianne La Havas is nog aardser, de soultouch tussen de pianosamplers maakt No Prizes levendiger. De prachtige mystieke nevelvlagen hechten zich in volle overgave aan de hopeloos doodlopende Kae Tempest zelfverzekerdheid. Een genadeloze schop richting het materialisme, kapitalisme en de allesbepalende platenbazen.

I start my own company, run my own business
Print my own money, I serve my own interests
I’m telling you, knowledge is key
All my life, people took my ideas, made their names off of me
But trust this, the more I look, the more I see
There’s so much more I’m going to be

Fastlife, Fastfood stad blues. Salt Coast zelfkant mentaliteit. Jammerende klaagfado aan de achterzijde van de song. Uitzichtloze begeerte, hunkering naar een leven zonder vrijheid beperkende regels. Het ingekapselde Britse waanbeeld, Brexit, pandemieminachtende overheidsfeestjes in de achtertuin van het Conservatisme versus gemeenschappelijke publieke isolatie. Techno schetsen mengen zich al ravend in Move en memoreren aan de illegale drugsrijke zero tolerantie jaren negentig dancefestijnen.

Met rijk vloeiende gitaarklanken en fragmentarische sixties samplers voegt ook Don’t You Ever een stuk verfijning toe. De melancholische seventies triphop song These Are the Days rockt zelfs nog meer, het funkjazz begin introduceert vervolgens de bigband nachtclub blazers, rokerig en de track lui breed opentrekkend. Een ware krachtexplosie met een zeer behaaglijke in overtuigend overwicht verkerende Kae Tempest. Hoe nail je een song, nou zo nail je dus een song.

De Zuid Londense straatrapper Confucius MC vult het gastenlijstje aan. Ambient folk gekoppeld aan nicotine verslavingsdrang. De slopende teerdonkere stroperigheid van Confucius MC geeft Smoking nog meer zeggingskracht. De zeer expressief ingestelde Assia Ghendir levert een emotionele, bijna opera getinte voordracht in het met licht pure harpklanken ontglippende Water in the Rain aan. Disco escapisme vloert de dansvloer More Pressure knaller. Texaanse BROCKHAMPTON grootheid Kevin Abstract koppelt eventjes imposant doelgericht scorend zijn naam aan The Line Is a Curve. Het is bijzonder hoe een luidsprekende typemachine lawine als Kae Tempest zich zo onderschikkend opstelt, en zoveel ruimte aan andere artiesten vrijgeeft.

Uiteindelijk is het de liefde die in Grace de doodsangst overwint. Hoe triest is het dat er dagelijks tegen de verharde conservatieve wereld gestreden dient te worden. Hoe triest is het dat zelfs een krachtige temperamentvolle persoonlijkheid als Kae Tempest jarenlang uitputtend stukje voor stukje haar eigen identiteit van de maatschappij terugpakt. Hoe mooi is het dat The Line Is a Curve een indrukwekkende overgangsplaat oplevert. Niet zozeer vernieuwend muzikaal, maar vooral als boegbeeld voor een breeddenkende geaardheidsacceptatie. Hulde!

Kae Tempest - The Line Is a Curve | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Eigenlijk dezelfde formule als bij het debuut, ook hier wordt er flink geshopt door de geschiedenis van de Britse popmuziek.
De nummers zijn net wat minder pakkend dan bij Employment, maar verder zit er niet eens zoveel verschil tussen.

De kracht van Employment zit hem ook voor een groot gedeelte in de koortjes die je tussendoor hoort.
Iets waar een band als Doe Maar bijvoorbeeld zich ook aardig op de kaart zette. Werkt natuurlijk ook goed tijdens concerten. Je hoort hier erg veel jaren 80 invloeden in terug, maar ook weer het rauwe van de punk. Siouxsie gitaren naast Adam & the Ants zangpartijen (Every Day I Love You Less And Less), maar ook Ghosttown van The Specials met Simon Lebon op zang ( I Predict A Riot). Maar dan net niet helemaal letterlijk gejat.
Het is weer een stuk dansbaarder en minder moeilijk dan een Franz Ferdinand en Arctic Monkeys. Met de variatie om voor mij een heel album boeiend te blijven.
Terwijl je hier toch echt wel hoort, dat we met getalenteerde muzikanten te maken hebben.
Omdat er zoveel bekende elementen in zitten, lijkt het niet zo origineel, waardoor het in eerste instantie net is alsof deze band geen eigen smoel heeft, maar juist elk nummer heeft het Kaiser Chiefs keurmerk.

Ik bedoel: iedereen kan uiteindelijk tomatensoep en rookworst maken, ze gebruiken allemaal dezelfde ingrediënten. Maar Employment blijft het Unox album van de nieuwe opkomende Britse bandjes.

Vroeger was alles beter is natuurlijk een botte opmerking, maar in het geval van Kaiser Chiefs is dat zeker het geval. Met Employment plaatsen de uit Leeds afkomstige happy postpunk rockers zich tussen tijdsgenoten als The Killers, Bloc Party en Franz Ferdinand. Vocalist Ricky Wilson is een showmaster, een enfant terrible, een ongeleid projectiel dat ver over zijn grenzen gaat en dat het publiek in zijn levensgevaarlijke performance meetrekt.

Opvolger Yours Truly, Angry Mob levert de monsterhit Ruby op maar de glans is dan al grotendeels verdwenen. Ricky Wilson gaat er steeds afgetraind gezonder uitzien, verbindt zijn naam aan het commerciële The Voice UK en bewandelt de high society feestjes met celebrity-stylist Grace Zito aan zijn zijde. De keerzijde van de roem levert een saai conservatief bestaan op.

Het is allemaal zo gewoontjes en ook de latere Kaiser Chiefs platen zijn zo gewoontjes. Het opruiende rebelse karakter van het debuut is allang verdwenen, al blijven ze in alles trouw aan dat kenmerkende jaren tachtig geluid. Niet vreemd dus dat ze voor hun nieuwste Kaiser Chiefs’ Easy Eighth Album de hulp van disco icoon Nile Rodgers inschakelen. Hij bezorgt een van hun grote voorbeelden Duran Duran de grote doorbraak, is verantwoordelijk voor het megasucces van David Bowie met Let’s Dance en wordt zo’n dertig jaar later door Daft Punk omarmd.

Het is natuurlijk een droom om met deze producer te werken, maar het neemt tevens dat laatste stukje eigenheid van Kaiser Chiefs weg, en dan blijft er niet echt veel interessants meer over. Gelukkig zorgt Amir Amor van Rudimental nog voor een beetje avontuur, maar zo aanstekelijk als op de Rudimental hit Feel The Love wordt het nergens.

Nee, slecht is het zeker niet. Robbie Williams zou dolgelukkig worden van een track als Feeling Alright. Een aanstekelijk nummer dat zich prima tussen zijn jaren negentig hits zou kunnen mengen. Ricky Wilson houdt zich als liedjesschrijver prima staande, een erfenis die hij verworven heeft in zijn rol als The Voice coach. Het voelt echter niet meer echt als een Kaiser Chiefs track aan, die hyperactieve interactie waar ze ooit voor stonden is nergens meer terug te horen.

Ze leven zich op een Sound and Vision beat uit en de invloed van David Bowie is zeker voelbaar. Een aanstekelijke meezinger met een simpel catchy refreintje, dus de kans is er wel degelijk dat deze song flink gaat scoren, het is wel heel erg veilig en zonder risico. De The Voice draaistoel is nu een kwetsbare schietschijf waar ik dan maar net zo gemakkelijk scorend mijn patronen op richt.

Die uitdaging zit hem wel in de gevoelige Jealousy New Order synthpop en de uptempo new wave van Beautiful Girl, waarin Ricky Wilson zich als een stoere punkzanger presenteert. Het is echter een rollenspel, een stoelendans, de kameleon neemt bij elke song een andere identiteit aan. How 2 Dance voelt als een Daft Punk outtake, alsof Nile Rodgers deze kant en klaar had liggen en net als de wereld verschrikt reageerde toen de Franse dancepioniers plotseling de stekker eruit trokken. Wat doe je dan met zo’n track? Nou, die schenk je aan Kaizers Chiefs. Het funkende The Job Centre Shuffle intro is geweldig, een heerlijke Miles Davis jazz saxofoon eighties solo waarna het vervolgens in dub verdrinkend alle kanten op stuitert. De goedkope blikkerige synths krijgen evenwicht van de diepe baslijnen en zwaar spacende rockgitaren.

Burning in Flames grijpt weer naar die Feeling Alright sound terug, maar voegt daar de nodige futuristische orkestrale filmische diepgang aan toe. Een retro James Bond track in een oversized jasje. Ze eren hier die andere iconische producer uit de jaren tachtig, Trevor Horn. Het is allemaal net wat bombastischer en groter qua opzet. Met de stevige Reasons to Stay Alive glamrocker gaan ze weer een stapje verder terug in de tijd. Natuurlijk is Noel Groove een vette, maar zeker oprecht gemeende knipoog naar Oasis. Kaiser Chiefs heeft die Britpop rivaliteit niet van dichtbij meegemaakt en staat daar dan ook ver boven.

Dat one of the guys gevoel overheerst ook op het afrondende The Lads punk anthem, samen een bandje beginnen, samen cool zijn, samen het succes proeven, de noodlanding steil naar beneden wordt echter genegeerd. Kaiser Chiefs heeft zichzelf opnieuw uitgevonden, voor mij hoeft dat niet, ik was al gelukkig met die oude formule. Daar was het nog een band was en niet een bewieroking van het grote Ricky Wilson ego. Toch is nieuwste Kaiser Chiefs’ Easy Eighth Album zeker een potentiële kandidaat om nieuw zieltjes te winnen, maar niet om de oude fans mee te herwinnen.

Kaiser Chiefs - Kaiser Chiefs' Easy Eighth Album | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Bij een eerste album mag terug gegrepen worden op een popverleden.
Aandoenlijk om oude herinneringen op te halen.
Vervolgens verwacht je een ontwikkeling van het eigen geluid.
Anders wordt het gemakkelijk scoren.
White Lies heeft dat probleem.
Kaiser Chiefs kent die ervaring ook.
Employment was A Box Of Tricks.
Zoals ze het zelf ook noemden.
Leuk die zelfspot.
Lieveling van de critici.
Yours Truly, Angry Mob was de moeilijke tweede.
Men kende het trucje wel.
De aandacht voor de hype van 2005 verdween langzaamaan.

Vervolgens Off with Their Heads.
Kaiser Chiefs al lang voorbij gestreefd door nieuwe acts.
Als een geamputeerde sporter haalden ze de eindstreep.
Zichzelf in de weg lopend.
Klaar om de handdoek in de ring te gooien.
Het spankelende is verdwenen.
Tempo omlaag en terughoudendheid.
Op zich allemaal prima songs.
Maar de domper van het niet vervolgbare succes echoot door.
Het debuut had die onverschillige houding.
We zien wel wat we ermee bereiken.
Nu de druk is opgevoerd gaat het ten koste van het plezier.
Geen venijnigheid meer in de zang.
Gewoon de familie Doorsnee.

Hopelijk komt er nog een vierde album.
Waarbij het verwachtingspatroon tot een nulpunt is gebracht.
Ruimte voor de extra impuls.
Stuiteren op een Dextro Energy.
Natuurlijke suikers die worden aangemaakt.
Vanwege de wederkerende opkomst van het speelgenot.
Muzikaal hebben ze het zeker in zich.

De uit Los Angeles afkomstige componist Kaitlyn Aurelia Smith maakt het voor zichzelf behoorlijk lastig door op een onorthodoxe wijze met muziek te stoeien. De kunst om te ontleden en vervolgens opnieuw op te bouwen lijkt hierbij het grondbeginsel. Met de treffende titel The Mosaic of Transformation wordt je meegezogen in de Hindoeïstische wereld van yoga, waarbij new age en meditatie de eerste begrippen zijn die mij te binnen schieten. De balans tussen lichaam, ziel en omgevingservaringen staan hierbij centraal.

Met als functioneel doel om de innerlijke rust te vinden, waarbij je gedachtes genoeg getriggerd worden door dansbare klanken, wordt er gepoogd om niet weg te zweven in een slaapverwekkende relaxstand. Juist die bewustwording blijft aanwezig, waardoor het universele een worden met de aarde intact blijft. Kaitlyn Aurelia Smith verkent het ambient landschap en gaat in de uiterste uithoeken op zoek naar nieuwe uitnodigende dimensies.

Door dieper in de muziek te duiken ontdek je illustrerende filmische opbeurende lagen waarbij groots uitgezette strijkers de basis vormen waaruit de muzikant te werk is gegaan. De vocalen hebben dat zalvende Oosterse in zich, waarmee ze buiten de traditionele zang treden, en de stem meer als instrument gebruikt en minder om een boodschap mee over te brengen.

De psychedelische aanpak zorgt voor een retro glanslaagje welke zich als een nieuwe jonge huid nestelt aan de elektronische tracks. Daaronder broeien ritmische beats die zich een weg naar het oppervlakte toe worstelen. Met een vleugje aan dreamhouse wordt het avontuurlijke gevoel verder belichaamt, en ademen de songs net wat organisch en levendiger. Ook wat zich ooit in een ver verleden als futuristische Krautrock aandiende wordt fragmentarisch toegepast om een breder scala aan muzikaal glinsterend mozaïek te creëren.

Echt nergens wordt je volledig in trance gebracht. Steeds blijft die binding met het standvastige aardse beleven aanwezig. Het zelfbewuste nodigt uit om je nog meer in het eigen ego te verdiepen. Met dierlijke klanken wordt de link gelegd met de volmaakte natuur. Een mooi gegeven om nu juist uit te gaan van de schoonheid van het millieu en niet de menselijke vernietigingsdrang.

De muziek wordt pas echt gekristalliseerd bij het indrukwekkende eindstuk Expanding Electricity. Door het zwaartepunt te verleggen naar diepere bastonen en trippende geluidsgolven ontstaat er een sprookjesachtig harmonieus sfeertje waarbinnen de samensmelting van culturele invloeden pas volledig tot zijn transformerende voltooiing komt. The Mosaic of Transformation is een bijzondere ervaring die een andere kijk op de definitie van muziek oproept, die vooral overkomt als je in de juiste stemming verkeerd, anders is het een moeilijk te plaatsen stuk gefröbel.

Kaitlyn Aurelia Smith - The Mosaic of Transformation | Eigentijds | Written in Music - writteninmusic.com

IJsland blijft een bijzonder land. De inwoners zijn praktische, creatieve en strategische denkers, wat het hoge aantal schakers verklaart. Met een inwoneraantal van onder de vierhonderdduizend mensen leveren ze een mooi aanbod aan op het muzikale vlak. Op internationaal gebied zijn artiesten als Björk (The Sugacubes), Of Monsters and Men, Múm en Sigur Rós behoorlijk succesvol, gevolgd door de meer op techno gerichte bands als GusGus en Fufanu. Van laatstgenoemde levert zanger Kaktus Einarsson nu met Kick The Ladder zijn eerste soloplaat af.

Het donkere prachtige titelstuk Kick The Ladder sluit mooi aan bij de duistere grimmige elektro postpunk van Fufanu. Zware ondoordringbare duistere geluidsgolven met daar doorheen die dagdromende vocalen van Kaktus Einarsson. Tekstueel weet hij het mooi te verwoorden. Om je verder te ontwikkelen moet je het verleden achter je laten. Of deze keuze gevolgen heeft voor de verdere voortzetting van de band Fufanu durf ik niet te zeggen. Het gezelschap verkeert op social media al een jaar in ruststand. Dit verontrustende teken van leven doet het ergste vermoeden. Ook de nachtelijke disco van Ocean’s Heart behandelt het ontsnappen uit de dagelijkse sleur. De zanger zet definitief zijn zinnen op het buitenland om daar een carrière op te bouwen en laat Fufanu blijkbaar een stille dood sterven.

Dat de koele natuurlijke omgeving zijn invloed op het songschrijverschap uitoefent mag blijken uit die troosteloze eenzame sfeer die over de plaat heen hangt. Door de toevoeging van de beats en bas weet Kaktus Einarsson het mooi te herplaatsen in het heden waardoor de plaat toch stukken lichter is dan het werk van Fufanu. Kick the Ladder gaat over los laten en verlatingsangst, niet alleen het afscheid nemen van vroegere bandmaatjes staat hierbij centraal. De eenzame nachten gescheiden van een geliefde; de een vertrouwd thuis, de ander in een vreemde hotelkamer. Misschien wil Kaktus Einarsson gewoonweg niet meer op tournee. De keerzijde van het roem samengevat in persoonlijk verdriet. Een vrijbrief wat als excuus gebruikt wordt om zich los te koppelen van Fufanu.

Ondanks dat het niet direct tot je doordringt zijn veel van de synthesizergeluiden vervangen door warme akoestische instrumenten. Samen met de Franse jazzpianist Thibault Gomez is er gezocht naar organische sfeer supplementen om een unieke softpop sfeer te creëren. Zijn bijdrage sluit aan bij de regenachtige sound die in de jaren tachtig vooral vanuit Glasgow Europa overspoelde. En als er dan toch gebruik gemaakt wordt van klassieke middelen, dan passen ze de bespeelwijze zodanig aan dat het toch een unieke sound oplevert. Daardoor is het heel bijzonder dat Kaktus Einarsson toch dat ijzige new wave gevoel oproept. Spookachtige E-bow effecten maken van 45rpm een mooie mysterieuze track welke misschien zelfs nog als afsluiter nog beter tot zijn recht komt.

Het vervelende is dat deze werkwijze zo perfect is uitgevoerd dat de nuance verschillen minimaal opvallen. De benadering is hoe dan ook stukken popgerichter doordat die hedendaagse folk amper opzichtig zijn. Het experimentele No Runaway begint als een The Young Gods achtige track, de ommekeer komt als de souljazzpiano van Thibault Gomez de verantwoording opeist en er een commerciële twist aan geeft. Daydream Echo valt op vanwege de kinderlijke percussie en de speelse bas. Ook hier hoor je in eerste instantie niet terug dat er vrijwel geen gebruik van keyboards wordt gemaakt. Och, de een zweert bij een klassieke fiets, terwijl de ander met minimale inspanning van een e-bike geniet. Mij bevalt die aardse aanpak in ieder geval prima!

Kaktus Einarsson - Kick the Ladder | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Durf te dromen en daarin te geloven, dat is de eenvoudige boodschap die Karen Peris met haar tweede soloplaat A Song Is Way Above the Lawn wil overbrengen. Roep het innerlijke kind in jezelf op, of plaats je naast die jeugdige onschuld waarin alles mogelijk is. Natuurlijk lopen er zachte lieve leeuwen in een bibliotheek rond, die zojuist ontsnapt zijn uit een opengeslagen prentenboek. En zo moet je A Song Is Way Above the Lawn ook beschouwen. Denk hierbij aan die kenmerkende illustraties van Fiep Westendorp bij de Annie M.G. Schmidt verhalen of de beroemde Gouden Boekjes reeks, die de liefdevolle vertellende verzinsels tot leven brengt. Alleen is Karen Peris geen tekenaar, maar de zangeres van de folky indiepop band The Innocence Mission.

De speelse meisjesachtige stem van Karen Peris leent zich perfect voor deze muzikale voordracht. Een jonge geest in een ouder lichaam, want zo mag je haar wel benoemen. The Innocence Mission brengt echter al in 1989 hun gelijknamige debuutalbum uit met songs die zich het beste laten indelen tussen de artistieke poppy kant van Kate Bush, de schelle hoge Cranes uithalen van Alison Shaw en het sprookjesachtige feeëngeluid van Cocteau Twins. Niet vreemd dus dat deze bijzondere zangeres de aandacht van multi-instrumentalist Simon Raymonde trekt, die haar inlijft op zijn Bella Union label.

De uit Lancaster, Pennsylvania, afkomstige Karen Peris wordt niet in het diepe gegooid. Het mede The Innocence Mission bandlid en tevens echtgenoot Don Peris verzorgt de drumpartijen en bespeelt de contrabas, als violisten schuiven de kinderen Drew en Anna aan. Karen Peris begeleidt zichzelf op de overige instrumenten. Een mooie familiare gelegenheidsgezelschap dus, die elkaar door en door kent. De kans is groot dat de songs hun basis hebben als verhaaltjes voor het slapen gaan, die moederlief Karen de kinderen vroeg in de avond tijdens de schooljaren vertelt. Eigenlijk is het thematisch gezien een waardig vervolg op het in 2014 uitgebrachte coveralbum Now the Day Is Over van The Innocence Mission.

Na de in 2012 verschenen intieme eerste soloplaat Violet volgt afgelopen zomer de nieuwe single I Would Sing Along, wat een meer uitbundiger vrolijk geluid laat horen. Een geslaagde introductie voor A Song Is Way Above the Lawn, die deze sfeer gedurende het halve uur perfect weet vast te houden. De boodschap laat zich direct al in het melancholische openingsnummer uitpakken. De pianoklanken verraden de weemoed naar betere tijden. Iedereen verlangt toch naar een Superhero, een beschermengel die als gids je door deze barre donkere periode heen helpt worstelen.

We vluchten weg in een surrealistische wereld om bij het gelukkige kindgevoel te komen. De schoonheid zit verborgen in de kleinste levenssprankelingen. De kleurrijke bloemen die ontwaken door de eerste ochtendgloren. Vroege vogels die besluiten om toch niet het zonnige zuiden op te zoeken, omdat ze het hier ook erg naar de zin hebben. Dat soort dingen. Het grote nadeel is echter dat Karen Peris verbaal net te vaak dat naïeve randje optimisme opzoekt, waardoor het te gemaakt overkomt. Als ze er juist die verontrustende moederskant op los laat, wint ze in overtuigende zeggingskracht. Misschien is ze te voorzichtig met haar naasten als muzikale begeleiders.

Karen Peris - A Song Is Way Above the Lawn | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

50 Words Of Snow klinkt voor mij als een vervolg op de b-kant van Hounds Of Love.
Daar ging het over therapeutisch verwerken van de angst voor water, en een dreigende verdrinkingsdood.
Nu hoor je de uiteindelijke berusting.
Dingen lopen in het leven eenmaal zonder planning.
De dreigende schaduw in de mist hoeft niet een griezelige vreemdeling te zijn.
Ook een verlaten sneeuwman behoort tot de mogelijkheden.
De kalmte van vallende sneeuw, gevolgd door een gecamoufleerde gladheid.

Misschien klinkt het ook gewoon allemaal te glad en te gewoontjes.
Muzikaal zijn er zeker mooie lagen hoorbaar.
Enigszins sluit het aan bij een album als Secrets Of The Beehive van David Sylvian, anderzijds??
Ik weet het nog niet helemaal, het klopt nog niet allemaal.
Natuurlijk blijft Kate’s stem prachtig om naar te luisteren, maar hier lukt het haar niet meer om mij te betoveren.
Waarschijnlijk hebben de jaren een stuk van de magische glans van haar geluid laten slijten.
Ik heb regelmatig gelezen dat dit een gedurfd en experimenteel album was.
Voor mij heeft ze juist teveel op safe gespeeld.
Toch is dit uiteindelijk wel een geslaagde comeback te noemen.
De soberheid raakt genoeg ontroerde luisteraars.
Helaas hoor ik daar niet bij.
Al blijf ik haar oude werk koesteren.
Kate Bush zal voor mij hoe dan ook een van de mooiste stemfeeën aller tijden blijven.

Het lijkt net alsof Kate Bush na het experimentele The Dreaming niet goed wist welke kant ze op zou gaan.
Zou ze eerst onder de werktitel The Ninth Wave aan de slag zijn gegaan?
Want dat zie ik toch wel als logisch vervolg op het vorige album.
Dit is een soort van concept album over de angst om dood te gaan.
Als vervolg op The Dreaming krijgen we The Nightmare.
Het schijnt een traumatische ervaring uit haar jeugd te zijn, toen ze ooit bijna verdronk.
Waarschijnlijk de meest persoonlijke openbaring op haar mysterieuze leven.
Omdat The Dreaming commercieel gezien na het succes van de vorige albums toch wel een flop genoemd mag worden; durfde ze het waarschijnlijk niet aan om het als volwaardig album uit te brengen.
In verhouding tot de andere albums heeft ze hier ook langer de tijd voor genomen.

Het Hounds Of Love gedeelte bestaat dan ook uit toegankelijke nummers die stuk voor stuk op single konden worden uit gebracht.
Met Running Up That Hill sloeg ze dan ook direct terug.
Het gaat over een gevoelig onderwerp; namelijk over een vrouw die liever als man geboren had willen zijn.
Misschien wel een van de mooiste nummers uit de jaren 80.
Cloudbusting is van ongeveer dezelfde sterkte; elke keer kippenvel als ze de zin Like The Sun Coming Out zingt.

De minst geslaagde song vind ik The Big Sky.
Doet mij teveel denken aan Girls Just Want to Have Fun van Cyndi Lauper.
Kate Bush heeft teveel kwaliteiten om een kopie uit te hangen.

Van de bonusnummers moet ik Under The Ivy toch nog benoemen.
Deze b-kant van Running Up That Hill is van grote klasse, maar begrijpelijk dat deze niet op het album terecht is gekomen.
Past niet in het totaalbeeld, maar wel weer Kate Bush op haar best.

Kate Bush is de missing link tussen cabaret en popmuziek.
Een soort van eigenwijze musicalster
Christine Daaé, het liefje van The Phantom of the Opera.
Haar liedjes zijn eigenlijk korte verhaaltjes, zeker op haar eerste albums.
Maar eigenlijk is Kate Bush niet Christine Daaé, maar juist The Phantom of the Opera.
Op het podium verbergt ze zich achter een masker, speelt ze een rol.
Vanwege een dodelijk ongeluk van een lichttechnicus verdween ze zowat 35 jaar van het toneel.
Na 35 jaar zou ze voor het grote publiek weer haar gezicht laten zien.
Plankenkoorts overwonnen?
Therapie?
Eigenlijk was ze na Lionheart toe om haar entree on stage te maken.
Lionheart klinkt rustiger en minder gejaagd als het debuut The Kick Inside, maar sluit hier wel perfect op aan.
Never For Ever vertoont alweer wat meer gekte.
Iets wat ze vakkundig verder ontwikkelt op The Dreaming, om vervolgens genadeloos toe te slaan met de A kant van Hounds of Love, en waarbij de B kant geld als verwerking van een ander trauma.
Het persoonlijk keerpunt van haar carrière kwam dus tussen Lionheart en Never for ever.
Vanwege haar besluit om niet meer op te treden, durfde ze meer te experimenteren, de keuze was namelijk al gemaakt om het live niet meer te gehore te brengen.
Lionheart is een veilige, iets wat tamme plaat, die wel degelijk gericht is om live uit te voeren.
De liedjes hebben over het algemeen minimale begeleiding, en zijn gericht op een publiek, welke netjes in hun stoel blijven zitten, en bij elk nummer na een stilte van 5 secondes luid gaan applauzeren.

Sat In Your Lap hakt er gelijk in, alsof een schizofrene Kate Bush een gevecht aan gaat met haar inwendige demonen.
Onrustig, maar blijkbaar is het nodig om schoon schip te maken.
De droom naar de nachtmerrie die op Hounds Of Love wordt bezongen in The Ninth Wave.
Dat album wordt over het algemeen een stuk toegankelijker gezien dan The Dreaming, maar voor mijn gevoel geld dat alleen voor de A-kant.
The Dreaming bevat wel de elementen die we van haar gewend zijn, het cabaret in There Goes a Tenner, en ze laat de veelzijdigheid van haar stem horen, welke wel steeds meer het kinderlijke los laat, en een volwassen vrouw laat horen.
Ik geef eerlijk toe, ook ik had in het begin wat moeite met dit album.
De innerlijke kwelling in haar geluid zal ook later op Running Up That Hill de berusting vinden, waar ze hier nog naar vraagt.
I Love Life schreeuwt ze van zich af in Pull Out The Pin, bijna een vraag aan God om haar leven voor haar in te vullen.
Suspended in Gaffa bevat eigenlijk alle elementen in zich wat later het handelsmerk van Tori Amos zou worden.
Deze pas heel laat ontdekt, echt een gemis dat deze niet op de verzamelaar The Whole Story staat, absoluut een van haar beste songs.
Het titelnummer is magisch, beangstigend, maar heeft de pech dat deze vorm werd gegeven in een clip met een soort van geïmproviseerde Penney de Jager achtige choreografie.
Ongelofelijk dat hierop de moderne dans van Running Up That Hill zou volgen.
Bij dit album heb ik regelmatig het gevoel dat haar samenwerking met Peter Gabriel op zijn 3e solo album het uitgangspunt is geweest om dit geheel neer te zetten.
Hetzelfde gefrustreerde, duivelse sfeertje is hier aanwezig.

Sprookjesachtige verschijnsel.
Angstaanjagend en beminnend.
Wuthering Heights is een beleving.
Perfecte combinatie van dans en zang.
Niet alleen muzikaal een openbaring.
Wat Kate Bush laat zien is bepalend voor de latere ontwikkeling van Modern Dance.
Hier nog de klassieke achtergrond.
Later in Running Up That Hill de omzetting in emotie.
Om je zo wereldwijd openbaar te promoten.
Met goedkeuring van de grote meester David Gilmour himself.
Dat moet wel een Kick Inside veroorzaken.
Tenminste wel bij de familie Raven.

Bij ons thuis werden vroeger maar twee programma’s op televisie gevolgd tijdens etenstijd.
Studio Sport en Toppop.
Als kind zijnde maakte ik totale verbijstering mee bij mijn ouders.
Deze jongedame liet ze ademloos naar het kastje staren.
Alsof een Poltergeist via testbeeld het gezin terroriseerde.
Jarenlange inspanning van Penny de Jager werd neergesabeld.
Terug gebracht tot vrolijk gehuppel.
Vanaf nu werd er maar over een persoon gesproken.
Kate Bush.
Magie.
Ultieme assistent van Hans Klok.

Probeer dit maar eens om te zetten op albumformaat.
Onmogelijke opgave.
Moving is een uitnodiging.
Ga het duel aan..
Breng me op mijn knieën.
Openbaar jezelf.
Durf te bewegen.
Ongeacht hoe de omgeving er op reageert.

Geheimen prijs geven.
Vanuit een donkere hoek tevoorschijn komend.
Ondersteunend door klanken.
Komend vanuit een instrument.
Bespelend als een slangenbezweerder.
Kronkelend en wurgend.
Hypnotiserend.
The Saxophone Song.

Spookachtig.
De goede fee?
De boze toverheks?
Als Doornroosje jezelf overgevend.
In slaap wiegend.
Om pas 100 jaar later te ontwaken.
Strange Phenomena.

Zwevend in de zomerlucht.
Als een duivelse drakenvlieger.
Made In Japan.
Zichzelf in vreemde bochten wringend.
Neerkijkend op de aarde.
Kite.

Geborgenheid zoekend.
Keuze voor de verkeerde persoon.
Als beschermer onder het bed.
Ontaarden als het gevreesde monster.
Geflirt met pedofilie.
Nachtelijke bezoekjes.
Onschuldig ogende blik.
Verkeerde romantiek vanuit een minderjarige.
The Man With The Child In His Eyes.

Verkleurde poster op een tienerkamer.
The Man With The Golden Gun.
Roger Moore als tieneridool.
In zijn rol als James Bond.
James With The Cold Gun.
Voorliefde voor vaderpersonen.

Feel It.
De deur op slot.
Denkend aan die onbereikbare prins op het witte paard.
Schaamteloos met hem de liefde bedrijven.
Angst voor voyeurs.
Genietend van het moment.
Overgang van pubertijd naar volwassenheid.
Gevangen in anderhalf uur aan sex.

Dagenlang volkomen verdoofd.
Onbereikbaar voor conversaties.
Zelfbekering.
Oh To Be In Love.
Hou het gevoel vast.

Bevestigend in L' Amour Looks Something Like You.
Die paar minuten extra genieten.
Als bonus voor de romantici onder ons.

Them Heavy People.
Groepstherapie.
Zwaargewichten die verplicht moeten lijnen.
Een balspel in een kring.
Deze pogen naar elkaar over te gooien.
Terwijl vettige ledematen in de weg zitten.
Waardoor het onmogelijk is om voorwerpen vast te pakken.
Als het met enige inspanning lukt.
Voorover tuimelen.
Niet meer overeind kunnen komen.
Een tragikomisch schouwspel.

Verdriet weg mediteren.
Samen met David Gilmour op zoek naar stenen.
Zodat je een muur kunt opbouwen.
Veilig voor Roger Waters.
Die net als jij tijdelijk zal kiezen voor het leven in een cocon.
Room For A Life.

Om na een geweldig debuutsingle het onmogelijke mogelijk maken.
Je naam voor eeuwig bestempelen in de muziekwereld.
Blauwdruk voor verdere ontwikkeling.
Komend tot het ultieme meesterwerk.
The Hounds Of Love.
The Kick Inside.

Door oprecht je eigen gevoel te volgen, blijft de puurheid intact. De Britse Kate Nash is een muzikale veelvraat die schaamteloos haar liefde voor de alternatieve grungescene naast de meer popgerichte tieneridolen legt. Met deze veelzijdigheid valt ze al snel in de love it or hate categorie. De goed bevriende Lily Allen benut alle kansen om haar te promoten, en zo belandt Kate Nash Made of Bricks debuutplaat in 2007 bovenaan de albumcharts. Toch loopt de kritische pers niet helemaal lovend met haar onnavolgbaarheid weg waardoor ze bij elke daarop volgende schijf moeite moet doen om zich te bewijzen.

De zangeres doet het rustig aan, Haar vijfde album 9 Sad Symphonies verschijnt na een stilte van zes jaar. Natuurlijk speelt de pandemie onderbreking hier een grote rol in, verder bouwt Kate Nash tevens een veelbelovende filmcarrière in de vintage eighties worstelserie Glow op. Als politiek bewust feministe strijdt ze voor gelijke rechten ongeacht iemands seksuele geaardheid. Provoceren doet ze vooral met haar doordachte teksten, toch neemt men haar niet altijd serieus. De gespeelde maniertjes en het lichtelijk overdreven Londense accent werken ook niet geheel in het voordeel. Ik beschouw het als een vorm van zelfspot en hou wel van dat aangedikte in de theatrale gesproken voordracht. Lekker eigenzinnig onorthodox, een schijt aan de wereld punkattitude, maar dan wel met die typische Britse beleefdheid.

Millions of Heartbeats heeft een hoog folkloristisch Glee musical sitcom gehalte. Het is de angst dat je niet meer meetelt, de angst voor een writer’s block, de angst dat het vlammende vuurtje dooft. Kate Nash smeekt om aandacht en legt alle emoties in de song. Elk hart bezit dezelfde passie om iets van het leven te maken. Elk hart bezit gepassioneerde hartkloppingen die in een vlaag van paniek in een andere context geplaatst worden. Het is de complexe corona onzekerheid, de maak het verschil houding die de singer-songwriter als buitenbeentje buitensluit. Een vervelende bewustwording die gemeen steekt. 9 Sad Symphonies dus, blijkbaar aangevuld met een optimistisch nummer, en misschien zit dat sprankje hoop nou juist in de openingstrack.

Na het beladen Millions of Heartbeats toetsenwerk en de vrolijke strijkers volgt de slagvaardige Misery voortzetting. Het accent verschuift van de lenteviool naar de starre winterse cello. Een klassieke symfonie met ritmische percussie. We overleven de puinhoop door deze een stap voor te blijven, maar rennen hierdoor onszelf wel voorbij. Wasteman voedt zich met de gedeelde depressies. Een leger aan gelijkgezinden, sentiment van het uitschot van de maatschappij. We bewapenen ons met een overdosis aan zelfmedelijden, kanaliseren de woede in de soundtrack van het hedendaagse bestaan.

9 Sad Symphonies voelt hierdoor als een melancholisch surrealistisch sprookje aan. Kate Nash acteert in haar geschreven liedjes en geeft er een sepia polaroid rolprent twist aan. Het is niet meer dan een nare droom, morgen ontwaak je en vergeet men dat we slaapwandelend de dagen bewonen. Het gebrek aan geluk wordt in de wrange jaren tachtig Abandoned postpunkvlagen aanvaart. Eenzaam in zichzelf gekeerd sjokt Kate Nash zich door Horsie heen. Het gebrek aan warmte isoleert de gesloten slaapkamergordijnen, drank verdoofd de pijn, slechts de kunstmatige neonverlichting geeft verlichting. De schoonheid van de leegte, omgezet in woorden.

De maatschappelijke afhankelijkheid compenseert ze met haar sociale onafhankelijkheid. In My Bile rekent ze met haar voormalige minnaars af. Uiteindelijk werkt die eigen intuïtie in het voordeel. Het is een lange afstand incalculeren, rustig afwachten en vervolgens in een eindsprint het strijkorkest inhalen. These Feelings voegt er een tikkeltje bevlogen new age aan toe. Het luchtige moment dat je weer iemand in je leven toelaat, deelt, ja, zelfs weer opnieuw verliefd wordt. Toch drukt die twijfel als een loden last op de zangeres. Een rugzak gevuld met stenen, die voorheen nog de zwaarte in haar buik veroorzaken. Ray helpt Kate Nash door een noodgedwongen ziekenhuisopname heen. Steun van de anonimiteit in kunstmatige oprechte warmte.

Hoopvol wegzweven in het op de toekomst gerichte pompende Space Odyssey 2001 liefdessong, waar het jeugdige verleden als nieuw ijkpunt genomen wordt. Het cruciale moment tussen vriendschap en verliefdheid. Het besef dat er meer is, meer speelt, je meer voelt. De countryfolk romantiek verdringt de demonen in Vampyr en laat ze in het glimlachend zonlichtlandschap exploderen. Soms is het allemaal zo eenvoudig als een goedkope goed aflopende film. Soms moet je enkel de eenvoud toelaten. Kate Nash gebruikt haar luchtige visie om te relativeren. 9 Sad Symphonies is niet door triestheid overmand, het lichtpuntje wint het van de treurnis.

Kate Nash - 9 Sad Symphonies | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Vanuit Brooklyn laat Katie Von Schleicher drie jaar geleden al van zich horen met het uitgebalanceerde debuut Shitty Hits. Een donkere plaat waar ze zich bescheiden lo-fi opstelt met haar vocalen lekker veilig diep weggestopt in de mix. Die zangpartijen komen ook niet volledig tot het recht in Wilder Maker, het project waar ze deze deelt met Gabriel Birnbaum. Maar het levert wel het geslaagde Zion op. Gabriel Birnbaum bewandelt solo vervolgens een totaal ander pad met het experimentele instrumentale Nightwater en geeft Katie Von Schleicher daardoor de mogelijkheid om haar tweede album af te ronden.

Op Consummation kiest ze ervoor om haar stem volledig helder op de voorgrond te plaatsen. Dat deze zangeres een groot bewonderaar is van de dromerige sound die haar vrouwelijke collega’s de laatste twee decennia van de vorige eeuw ons voorschotelen mag duidelijk zijn. Hier komt ze openlijk voor uit, zonder er vaag en moeilijk over te doen. Dat is ook niet nodig, zeker niet als dat een lekkere plaat oplevert, en dat is Consummation absoluut. Ze herintroduceert zichzelf hier als een volgroeide vocalist met een licht erotisch berustend stemgeluid.

Het filmische karakter domineert in de schetsmatige songs waarvoor ze haar toevlucht gezocht heeft in oude jaren vijftig movie klassiekers. De beelden die toen op het doek geprojecteerd werden vormen genoeg lesmateriaal om haar inspiratie uit te halen. Het korte Strangest Things met het kitscherige engelenkoor is hiervan het beste voorbeeld te noemen.

Maar goed dat daar nog steeds genoeg stevige rocknummers tegenover staan. Bij het rauwe punky Can You Help? wil ze flink de gitaarpedalen instampen. Een groot contrast met de droompop van het eighties gekleurde Brutality en het door hemelse orgelklanken opgesierde Nowhere. Met de rommelige sixties georiënteerde garagerock akkoorden en een soepel vriendelijk bubblegum refrein laat ze een luchtige kant doorademen in het springerige Wheel. En dat geeft perfect weer waar ze toe in staat is. Dat medeschrijver en producer Adam Brisbin aardig gitaar kan spelen en het talent ook benut is dan een groot voordeel.

De dramatische ruwheid waarmee ze het krachtige You Remind Me omhoog pusht wordt ondersteund door vervreemde elektronica en een hakkende beat die sporadisch terug komt. Hiermee poseert ze zich in een desperate donker werkveld met veel verwijzingen naar de uitzichtloze wanhoop waarmee de zwaar gedrogeerde gitaarscene in de jaren negentig de wereld glazig tegemoet staarde.

Met gemak had ze kunnen kiezen voor een duistere sound, maar juist net die afwisseling met luchtige nummers met retro sentimentele ABBA samenzang werkt in het voordeel. De hoge uithalen en pianobegeleiding plaatst haar tussen Tori Amos en Kate Bush, maar net als bij deze grootheden is het de spannende eigenzinnigheid die het wel afmaakt. Klassieke bewerkte tinten worden probleemloos afgewisseld door de stevigere voort drummende nachtleven electroclash en krassende postpunk duisternis.

Consummation is een allegaartje aan stijlen, die zich reflecteert aan het turbulente leven van Katie Von Schleicher. Een onvoorspelbare indiepop album met verrassende wendingen. Het is bijzonder hoe ze zich vocaal zo sterk heeft ontwikkeld, al vormt het kinderlijk gezongen Power hierbij een uitzondering. Daar tegenover staan genoeg schitterende opgebouwde diamantjes.

Katie Von Schleicher - Consummation | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Wat blijft Blonde Redhead toch een aangename buitencategorie rockband. Het ultieme geluid werd voor mij bereikt met het hemelse 23, waar de gitaarrock een flinke injectie aan sfeervolle shoegazer soundscapes mee krijgt. Daar doorheen zit de iele stem van Kazu Makino gevangen als een angstige hulpeloze vlieg in een wiskundig berekend spinnenweb. Met breekbare vocalen die eindeloos verdwaalt lijken te zijn en eigenlijk eerder thuis horen op een rustgevende triphop plaat. Maar hiervoor staat juist het karakter van deze uit New York afkomstige onbuigzame indieband. Een stevig sterk fundament, waarbij alles tot in de puntjes lijkt te kloppen.

Wat is er nog hiervan over als je de doordachte muzikale omlijsting helemaal elimineert en vervangt door koele elektronica. Houdt het fragiel ogende tengere persoontje Kazu zich dan ook nog staande, of levert het daadwerkelijk de zoveelste spanningsloze elektro act op. Adult Baby is het volwassen geworden kindje van deze prachtige geheimzinnige verschijning. Zonder de broertjes Page is er genoeg muzikaliteit aanwezig om zich solo te presenteren. En hoe!

Salty is gewaagd te noemen, de sfeer is een stuk beklemmender en drukkender dan verwacht. Wel weet ze er direct veel meer kracht in te stoppen dan wat je van haar tot nu toe gehoord hebt. Mooi hoe de track zich ritmisch weet te ontwikkelen, wat weer perfect past bij de exotisch geladen uitingen van Kazu. Tegen mijn verwachtingen in openbaart ze zich als een volgroeide zangeres die de emotionele maniertjes achter zich heeft gelaten. Of zoals ze haar in de jaren negentig zouden noemen, als een heuse rockchick.

Die gedurfdheid overtreft ze met het door stemsamplers opbouwende Come Behind Me, So Good! Dat ze hierdoor vergelijkingen oproept met die kleine IJslandse fee is meer dan logisch, al weet ze er wel haar eigen draai aan te geven. Door de film noir treurnis die er orkestraal doorheen wandelt zit ze daadwerkelijk in de gehoopte triphop 2.0 hoek, en wat houdt ze zich machtig staande.

Bij elke track weet ze er weer iets sprookjesachtigs nieuws aan toe te voegen. Zoals het pastorale stilzwijgende en aardedonkere opbouwend in Meo en Disney dromerig in de titelsong Adult Baby. De basis blijft adembenemend theatraal waarbij het klein opbouwende Unsure in Waves positief opvalt. Spaarzaam wordt er gespeeld met een spookachtige regenval aan ritmes en repeterende gitaarakkoorden. Met een net zo indrukwekkende klankenraamwerk sluit ze het timide prachtig af met Coyote.

Adult Baby is een nachtkaars, die steeds maar blijft branden ondanks de onstuimige windvlagen die de plaat in disbalans proberen te brengen. Een geperfectioneerde doorstart van een vocalist waarbij steeds meer de vraag oprijst of ze de haardos van het al vijf jaar lang op non actief functionerende Blonde Redhead definitief gescalpeerd heeft en besloten heeft om solo verder te gaan. Ik zou daarmee prima kunnen leven, het bewijs dat ze dat aan kan heeft ze hierbij afgeleverd.

Kazu - Adult Baby | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Keane is verlangen naar de herfst.
Genieten van het kleurenscala van vallende bladeren.
Door verkoudheid en regen aan huis gekluisterd.
Rode waterige ogen.
Dikke slijmlaag in de keel.
Door condens een poging ondernemen om naar buiten te kijken.
Wazig vertekend beeld.
Verwarming een paar graden hoger.
Misschien is morgen een geschikte dag.
Of kwakkelen we weer gewoon verder.
Hoop en angstgevoel.

Het album straalt een onbeminnend vorm van verlangen uit.
Alsof men terug grijpt op vroegere momenten.
Zichzelf inbeelden hoe deze mooier ingekleurd hadden worden.
Alles klinkt rooskleurig.
Zet het volume iets harder en je hoort juist bedroevenis in de zang.
Opeens is het engelengeluid breekbaar.
Door de sobere instrumentatie blijft de hulpkreet overeind.

Met terugwerkende kracht is de worsteling meer voelbaar.
Dat Tom Chaplin emotioneel aan het wankelen is wordt herleidbaar.
Krampachtig vluchten in een fantasie wereld.
Zichzelf als een kluizenaar afzonderen.
Eenzaam te buiten gaand aan genotsmiddelen.
Realiteit willen vervagen.
Getuige de creaturen in de clips.
Zoekend naar een gelijke.

Hopes and Fears is therapie.
Problemen van zich afschrijven.
Om met een afgesloten boek verder te gaan.
Ingetogen op zoek naar bevrijding.
Geen massale meezingnummers.
Festivalweide als kerkkoor.
Daar heeft Tom Chaplin eigenlijk geen behoefte aan.
Hoe goed het ook allemaal bedoeld is.

Tijdens de opnames van opvolger Under The Iron Sea barst de bom.
Tom zoekt vervolgens professionele ondersteuning.
Tijdens Perfect Symmetry is de balans weer in evenwicht.
Zwaarmoedigheid en optimisme.
Bij Spiralling roept hij ons toe.
Wereld ik heb het zelfvertrouwen hervonden.
Een ander geluid.
Maar wel met een gelukkige zanger.

Het is 2015 als Louis de Marliave besluit om samen met een goede vriend een dancepop duo te beginnen. Voordat deze plannen vorm krijgen, distantieert zijn compagnon zich van dit voorstel en staat Louis de Marliave er alleen voor. Maar het balletje is eenmaal gaan rollen en al snel vindt hij gelijkgezinde denkers bassist Joseph Signoret en drummer Gabrielle Cresseaux waarmee de ideeën verder uitwerkt worden. Met het zeer dansbare Embrace slaat Keep Dancing Inc een brug tussen het nachtelijke uitgaanscircuit in de altijd in beweging zijnde binnenstad van Parijs en de liefhebbers van het retro jaren tachtig new wave geluid. Voor de opvolger verlaten ze de metropool en zoeken ze hun heil in het vertrouwde Bretagne, de geboorteplek van Joseph Signoret.

Ondanks het zomerse karakter werken ze juist in de laatste wintermaanden van begin 2021 aan de opzet welke uiteindelijk tot A Taste of Possibility zal leiden. Het duurt echter nog een jaar voordat het drietal aan de afrondende fase begint. Hiervoor zonderen ze zich voor een bepaalde tijd in hun eigen studio af. Een bewuste keuze, waardoor ze de opgelegde werkdruk van buitenstaanders vermijden en op gepast tempo de songs verder uitwerken. De deprimerende grijze structuurlijnen van grote voorbeelden Joy Division en het daaruit voortkomende New Order luiden de holle achtergrond noise van 96 in. Verder wanen we ons nu weldegelijk in dat cruciale Summer Of Love rave tijdperk waar de electroclash en breakbeats van The Prodigy heersen. Een nieuwe plaat, een nieuwe revolutie, met meer ruimte voor een luchtige voortzetting.

Laten we stellen dat het funkende A Taste Of Possibility titelstuk zich op de vooravond van de pandemie afspeelt. Het laatste grote evenement waarbij een onuitgenodigde gast via de artiesteningang binnendringt en zich het geheel toegeëigend. Een eerste kennismaking wordt abrupt verstoord en scheurt twee zielen uit elkaar met een langeafstandsrelatie tot gevolg. Hoopvol neemt de wegdromende Gabrielle Cresseaux de Can’t Get You Out Of My Mind synthpop zang van Louis de Marliave over. Covid als DJ van het levenslied, een laatste vreugdedans gevolgd door de duistere stilte. Keep Dancing Inc speelt onbewust met het gegeven dat het leven er vanaf hangt. Nietsvermoedend gooit de band haar laatste noten eruit, daarna is het klaar.

De liefde als een verbroken GPS drum and bass signaal. Uiteindelijk zijn we allemaal dwalende en laten we onze wegen uitstippelen. De Radio punkrock song is niks meer dan het verlangen naar die verticale programmering, met gedigitaliseerde uitschieters de hoogte in. Vervolgens neemt de vlakke verticale opstelling het over. Het beginpunt van die zielloze flatline, waarbij het radiogenot in alle stilte afsterft. Radio roept om die klassiekers van weleer, een emotioneel verlangen welke een band als Keep Dancing Inc in zijn nostalgische opvattingen opnieuw reanimeert.

A Taste of Possibility is een noodzakelijk goed. Het bewijs dat positieve vibes de teleurgang overleven. Keep Dancing Inc doet zijn naam eer aan. Het is een feest der herkenning, met een veelvoud aan punkrock uitwassen, transparante new wave, veelkleurige disco, opgefokte powerpop, Top 40 white man soul en het betere dromerige postpunk werk. Juist in een tijd dat de socialisatie er slecht voorstaat is die hang naar het identieke tijdsbeeld zo belangrijk. Hoe hielden we ons in de jaren tachtig staande. De uitvluchten naar het uitgaansleven zorgden voor voldoende afleiding. De anonimiteit van een Music For The Masses event. We verlangden allemaal hetzelfde, maar passeerden elkaar navelstarend. Eyes Without A Face diepgang op een zaterdagavond. Keep Dancing Inc doet wat men van ze verlangt, niks meer en niks minder. Blijf dansen, blijf geloven en blijf vooral dromen.

Keep Dancing Inc - A Taste Of Possibility | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

De in 1971 geboren Kelley Stoltz uit het Amerikaanse Birmingham is te jong om de opkomst van de postpunk bewust mee te maken. Als hij zich in zijn puberjaren verdiept in deze stroming zijn veel bands al groot en meer mainstream geworden. De invloed van de psychedelische sixties en lichte glamrockaccenten gerichte new wave grootheden als Echo & The Bunnymen, The Stranglers en The Church vormen de basis van zijn solowerk.

Net voordat 1999 de ogen sluit en het stokje overgeeft aan de 21e eeuw wordt de laatste hand gelegd aan zijn eersteling The Past Was Faster, een plaat waarvan de uiteindelijke geboorte pas twee jaar later plaats vind. Ondertussen wordt er hard gewerkt aan Crockodials, een lo-fi coveralbum uit 2001 waarop hij de nummers van het debuut van Echo & The Bunnymen onder handen neemt. Zijn sprankelende gitaarspel wordt opvallend genoeg zeer goed ontvangen door de normaal zo kritische jeugdheld Will Sergeant.

Een waardering die hem uiteindelijk zelfs de veelzeggende rol als voorprogramma oplevert. Een paar jaar later betreed hij als tweede gitarist gelijktijdig met deze grijze vleermuizen het podium tijdens de 2016-2018 tournee van Echo & the Bunnymen, waarmee een lang gekoesterde onbereikbare droom uitkomt. Als vriendschappelijk gebaar en bedankje voor de geleverde diensten schikt de Echo & The Bunnymen gitarist Will Sergeant zich in de rol van gastspeler op de laatste studioplaat Ah! (Etc) van de over productieve Kelley Stoltz, die buiten de vele liveregistraties en EP’s hiermee al zijn zoveelste wapenfeit aflevert.

Het door dikke postpunk baslijnen onderstreepte strak funkende The Quiet Ones wordt vakkundig ingekleurd door zijn subtiele rond dwarrelende gitaarakkoorden, die er als een vallend herfstbladerendeken een verstikkend laagje psychedelica aan toevoegen. Die funk wil ook later bij het misleidende She Likes Noise een dansbare draai geven aan de lichtelijke aanstekelijke maniakale surfpunk gekte. Na de springerige retropunk douche in Team Earth, de ruwere catchy postpunk van Dodged a Bullet en de vragende zang in de dromerige eighties merseyseat invloeden van Never Change Enough geeft vervolgens Kelley Stoltz zichzelf bloot aan de andere decennia’s. Cold grijp met de rammelende gitaarakkoorden al verder terug in de tijd, waarbij de overkoepelende duistere schaduw van Velvet Underground als goedkeurende Big Brother een oogje in het zeil houdt.

Met de jaren zestig Paisley Underground invloeden van Some Other Time blijft hij dicht bij zijn Amerikaanse achtergrond. Sterker nog, het doet zelfs zo vertrouwelijk aan, dat hij hiermee de generatie van zijn ouders lijkt te eren. Een mooie bevlogen ontwikkeling die nogmaals zijn veelzijdigheid benadrukt en bevestigd dat zijn inspiratievelden minder kortzichtig zijn dan de indruk die hij met de eerste helft van Ah! (Etc) achterlaat. Blijkbaar werkt het zo bevrijdend dat hij met gemak overduidelijk de geleende samenzang uit I Feel Free van Cream citeert in de prachtige bluessong Moon Shy, waarbij het psychedelische Floydiaanse progrock staartje en de indrukwekkende gesproken woorden van de op een andere wijze inzetbare Will Sergeant het vocaal helemaal afmaken.

Ook het in slaap wiegende geestverruimende Darkness Too heeft dat druggy Zomer van de Eeuwige Liefde gevoel. Heerlijke militaire gitaarsalvo’s onderbreken het luie dromerige met emotionele diepgang gespeelde Chasing The Lights waar nog eventjes die bijtende punksneer aan vastgesnoerd wordt. De ritmische bubblegumsound in Tomorrow is net te gemakkelijk scoren, maar zorgt wel voor die zonnige stimulans die de afgelopen zomer zo afwezig is geweest. iets wat het onverschillige country rockende Having Fun nogmaals benadrukt. Wat hebben we dit gemist zeg! En wat bewijst Kelley Stoltz de hedendaagse postpunk generatie een dienst door verder te kijken dan het deprimerende toekomstbeeld. Zo, dit hebben we net eind dit jaar nodig!

Kelley Stoltz - Ah! (Etc) | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat niet alle muzikanten even gemakkelijk met succes kunnen omgaan ondervinden de leden van het uit Wales afkomstige Stereophonics als hun eerste drummer Stuart Cable in 2010 aan de indirecte gevolgen van drankmisbruik overlijdt. Samen met de zingende jeugdvriend Kelly Jones staat hij aan de basis van de band, maar Stuart wordt door zijn gebrek aan toewijding in 2003 al ontslagen. Juist op dat moment staan Stereophonics aan de top van hun roem.

Het gezelschap laat zich niet afschrikken en blijft albums uitbrengen. Toch zal het speelplezier nooit meer hetzelfde zijn. Na Oochya! richt Kelly Jones zich op een solocarrière. Eerder al bracht hij rond zijn scheiding in 2007 al Only the Names Have Been Changed uit. Als kluizenaar werkte hij in stilte in Noorwegen aan het hervinden van zijn eigen identiteit en projecteert deze in een achttal songs.

Vaak staan dit soort platen voor een lastig overbrugbare periode en ook Inevitable Incredible is sober qua opzet. In het Inevitable Incredible titelstuk worstelt Kelly Jones zich door het leven heen. Suïcidale gedachtes overheersen en de spacende pianoklanken balanceren tussen hemel en aarde. Nee, dit voelt niet goed: hij werkt echter naar het positieve toe. Hopelijk een geval van op het juiste moment het licht zien en dat omarmen.

Hij heeft het ook zwaar te voorduren gehad, buiten de dood van Stuart Cable, zijn privé situatie worden zijn ongelukkig geplaatste opmerkingen over Thom Yorke van Radiohead hem door collega’s ook niet in dank afgenomen. Als muzikant ben je publiek bezit en dat is niet altijd gemakkelijk.

Kelly Jones is afhankelijk van zijn vocalen. Hij klinkt ouder en geleefd en het rauwe randje is grotendeels verdwenen, tegelijkertijd openbaart het zich net op de juiste momenten. Het met kopstem gezongen Turn Bad to Good is kwetsbaarder, intiemer en kleiner. Hoe is een wederopstanding mogelijk als je niks hebt om op te bouwen? De Stereophonics vocalist klonk nooit eerder zo oprecht.

Hij zoekt naar zijn geloof maar vindt op een keerpunt vooral de soul en die soul vraagt om een meer georkestreerde aanpak. Het rockverleden is overbodig, beschouw het als een nieuwe kans. Juist die experimentele wervelwind aan emoties waar een Radiohead naam mee maakt vindt zijn weg in het overtuigende Turn Bad to Good.

Maar dan overheerst het sentiment in het winters aangezette Time’s Running Away. Blijkbaar is de behoefte om een bevredigend opzichtig popliedje te maken te groot, en ontstaat er hierdoor een forse deuk in de geloofwaardigheid. We trekken een fles drank open en vieren het leven. Daar mis ik de aansluiting. De ommekeer komt te snel, te geforceerd. Zo, ik heb het verleden van mij af gezongen en ik richt mij vanaf nu op de toekomst.

Een mooi vooruitzicht, maar na de zwaarte in de eerste twee nummers, komt deze verandering een beetje onwennig over. Echowrecked teert op de soul. Het is jammer dat Kelly Jones zich hier zelf te bewust van is. Maar misschien vat hij ruim twintig jaar aan verdriet, teleurstellingen en het hervinden van geluk in dit ruim een half uur durend relaas samen.

De gevallen engel vliegt de toekomst tegemoet. De prachtige albumhoes symboliseert die vlucht en Sometimes You Fly Like the Wind sluit hier tekstueel het beste op aan. De opzet is stukken openhartiger, warmer en natuurlijker. De heilige Sint-Christoffel bereidt hem op die laatste belangrijke reis, die naar het hiernamaals, voor. De demonen bewonen in Monsters in the House nog steeds zijn hoofd, terwijl de grote schoonmaak is begonnen. De innerlijke strijd vraagt om een bevredigende oplossing, May I Come Home from My War biedt nog geen antwoorden, maar helpt wel.

Het accepterende The Beast Will Be What the Beast Will Be moet de volgende stap in het proces zijn. Slidegitarist Jason Mowery zoekt de aansluiting op en samen delen ze de zwaarte. Inevitable Incredible is beangstigend eerlijk, persoonlijk en oprecht. Ik schrik echter behoorlijk van de deprimerende ondertoon. Het raakt mij zeker en ik ben er even stil van. Hopelijk herpakt Kelly Jones zich snel en is dit een mooie aanzet voor de toekomst.

Kelly Jones - Inevitable Incredible | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Sinds Kelly Lee Owens het aandurfde om een totaal eigen versie van de Radiohead klassieker Arpeggi te maken, heb ik een zwak voor haar, waarbij het muzikantenbestaan in eerste instantie een uit de hand gelopen hobby was. Nadat ze op haar tweede studio album Inner Song haar beladen emoties van een digitale snelweg soundtrack voorziet, dook ze met de kosmische Lp.8 ambient plaat verder de diepte in.

Na de Inner Song berusting volgde het eeuwige afscheid. Het is allemaal stukken zwaarder aangezet, met licht industriële passages. Ze kreeg ook nog de lastige opgave om voor Depeche Mode tijdens hun concertreeks te openen. Luisteraars haakten massaal af, en het was de kunst om het publiek terug te winnen. Ondanks dat Lp.8 zeker geen verkeerde fragmentarische plaat was, herpakte ze zich geweldig met het evenwichtige Dreamstate.

De Dark Angel songtitel nodigt niet echt uit om je verder in Dreamstate te verdiepen. Zet dit vooroordeel opzij en verwelkom jezelf in een imaginaire wereld waarin liefde de boventoon voert. Laten we stellen dat haar Depeche Mode-tourervaring de perfecte leerschool was, flink vallen om daarna hard terug te slaan. Het euforische overwinnaarsgevoel van deze grootheden dendert door het Dreamstate titelstuk heen. Voorzichtig dromen om een natuurlijk gelukzalig gevoel te bereiken. Een overstijgende dimensie, het ultieme einddoel. Als spiritueel medium gaat de gecontroleerde vocalist spaarzaam met haar woorden om. Het is sensueel hypnotiserend, spannend en het nodigt uit om de luistertrip te vervolgen. Kelly Lee Owens heeft het donders goed begrepen.

Sensueel dus, erotisch zelfs. Gepassioneerd wordt de liefde bezongen, de liefde bedreven in woorden. Hoe eenvoudig kan het zijn. De Love You Got deephouse is een tikkeltje ondeugend. Een verleidingsdans in het nachtelijke clubleven. Twee zwetende lichamen treffen elkaar in het donker0 en versmelten in een vruchtbaar paringsritueel. Ook deze voormalige zuster heeft dus behoefte aan escapisme. Higher verovert de prooi om niet meer los te laten. Een duizelingwekkende sensatie gevoed door beats. In het uptempo verlichtende Sunshine zucht ze als door een verfrissende mantra heen. Sunshine als zustertrack van Higher, met de zon als overkoepelend lichtorgaan. Rise, totale overgave. Het kloppen van het hart overwint het tikken van de tijd. De zon staat voor de krachtige energiebron welke de liefde laat gloeien, branden.

Kan je nog groter uitpakken? Natuurlijk kan je nog groter uitpakken. Het lukt Kelly Lee Owens om Chemical Brothers grootheid Tom Rowlands te strikken. Hij laat zijn bigbeat verleden achter zich en koppelt een hoogwaardig psychedelisch aura aan het prachtig psychedelisch Ballad (in the End) zen ijkpunt toe. Prachtig hoe waardig ondergeschikt hij zich aan Kelly Lee Owens opstelt, die hierdoor ontspannen krachtig hemels uitpakt. Beter kan het niet worden, beter zal het ook niet worden. Een waardig en bijna verstild hoogtepunt.

De atmosferische Air techno dreamhouse is heerlijk druggy retro, al kom ik hierbij tot de conclusie dat dit in de jaren negentig al beter door andere acts is uitgewerkt. Echt veel voegt Air niet toe en misschien vraag ik hier wel teveel. Dan moet Kelly Lee Owens haar hart laten spreken, om mij verder te overtuigen. Dat lukt haar dus in de persoonlijke sobere Time To swingbeat. Soms verlangen we teveel, en vergeten we waar het daadwerkelijk om draait. Soms moeten we ontdooien om een ander toe te laten. Soms racen we het einddoel doelloos voorbij. Time To staat bij het moment stil. Om het niet te zwaar te belasten krijgt de uptempo elektronica hierbij de overmacht.

Als je jezelf zo kwetsbaar en naakt presenteert, dan verwacht je dat men vol begrip reageert. Trust and Desire laat het gebeuren. Wat leert een ander van dit open karakter? Welke boodschap haal je hieruit? Kelly Lee Owens ontfermde zich voorheen vooral over de medemens en vervaagde zichzelf hierdoor. Dreamstate is een terugkeer naar die oer bakenmat, de liefde. Dreamstate is de meest persoonlijke plaat van Kelly Lee Owens, wat een humaan prachtmens is ze toch.

Kelly Lee Owens - Dreamstate | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

De werkervaring die Kelly Lee Owens heeft opgebouwd als hulpverpleegkundige in een ziekenhuis voor kankerpatiënten beluister je treffend terug in haar overtuigende gelijknamige debuut uit 2017. Deze singer-songwriter uit Wales gebruikt de elektronica als verlengstuk voor haar geleefde emoties, die ze uitwerkt tot een sfeervolle collage aan prachtige verstillende songs. Je hoort de berusting, en de liefde voor de medemens terug in de zalvende, zelfverzekerde tracks die je mee laten zweven in een pijnloze wereld. Eigenschappen die goed te pas komen als ze langs een bed iemands steun en toeverlaat moet zijn, en die ze perfect weet te koppelen aan deze creatieve vorm van ontspanning. Zo goed zelfs dat ze de doordachte keuze maakt om de zorg definitief vaarwel te zeggen en zich professioneel op de muziek te richten.

Toch is het een lange afgelegde weg om tot dit startpunt te komen. Het succes komt niet zomaar uit de lucht vallen, en Kelly Lee Owens is zeker geen gehypet van de straat geplukt sterretje. De eerste tien jaar voor haar soloplaat zijn vooral gericht op het doelbewust onderzoeken van de mogelijkheden die het muzikantenleven haar te bieden heeft. Een nuttige leerzame periode waarin ze aan de slag gaat als bassist bij het indierock gezelschap The History of Apple Pie. Na het goed opgepakte Out of View verlaat ze in 2014 de band, om zich te bezinnen op haar volgende stappen. Daniel Avery en James Greenwood laten haar kennismaken met de veelzijdige mogelijkheden van de elektronica, wat in 2016 resulteert in de EP Oleic, de basis voor Kelly Lee Owens.

De gewaagde cover van Radioheads Arpeggi laat al horen dat ze op Inner Song kiest voor een harder en kil dance geluid. Verrassend, want juist die pakkende ritmische dromerigheid van het origineel sluit naadloos aan bij de sound waarmee ze zichzelf drie jaar geleden bij het grote publiek introduceerde. Probleemloos voegt ze er een forse dosis aan geschoolde diepgang aan toe, waarna het halverwege totaal los lijkt te komen van de zwaartekracht en diepe techno klanken gecombineerd met luchtige ambient er een onvoorspelbare zwartduister kader omheen weeft. Wat een geweldige opener van Inner Song, en wat zal Thom Yorke zich geprezen voelen met hoe Kelly Lee Owens er zoveel eigenheid in weet te stoppen, zonder aan de magie van dit pronkstuk te komen.

De zachtheid heeft plaats gemaakt voor een volwassen goddelijk geluid. Vanaf On hoor je een volgroeide zangeres terug die door haar dromerige zang de pulserende geluidsgolven alle onverwachte richtingen op dirigeert. Een universele bevruchting van dreampop met Daft Punk klinkende nineties house waarmee ze echt keihard toeslaat. Jeanette heeft zelfs een overtuigende old-school new wave opbouw die hier probleemloos op aan weet te sluiten. Het is zo zonde dat deze release van eind lente tot over de zomer heen getild wordt. Het is een plaat die tevens de afgedwongen eenzaamheid van de Silent Disco in het Corona tijdperk zo weet te benadrukken. Op gepaste afstand in je eigen beschermde wereldje helemaal los gaan op hypnotiserende ritmes en voortbewegende beats.

Kelly Lee Owens offert zelfs haar kenmerkende stem op, en laat veel beperkter haar vocalen voor zich spreken. Ze bezit de mogelijkheid om je te bedwelmen, zeg maar gerust te verleiden. Hoe ongemakkelijk moet de luisteraar zich voelen als Kelly Lee Owens als een mysterieuze minnaar opeens de kamer vervuld met haar sensualiteit. Het is een gewaagde keuze om dit niet verder uit te spelen, en te zorgen voor een juiste balans tussen prikkelende zwoele zang en hevig toeslaande instrumentale clubtrance. Inner Song geeft dan ook al haar geheimen en wendingen vrij. Er gebeurt zoveel, wat je niet allemaal kunt omvatten. De tracks lijken opgebouwd in minuscule kleine individuen die zich door de dreunende begeleiding voortbewegen om te kristalliseren in een grotere eenheid.

Het is bijzonder dat avant-garde goeroe John Cale zijn medewerking verleent aan Corner of My Sky, al moet ik helaas wel concluderen dat dit stukje gesproken ambient meditatie het beste tot zijn recht komt met de koptelefoon op. Dan pas dringt de sombere postpunk instrumentatie pas goed je poriën binnen. John Cale heeft nog steeds die huiveringwekkende doortastbare diepe stem. De experimenteerdrift die tot hemelse hoogte leidt is vervolgens een triomfantelijke fel brandende kaars die steeds meer in kracht afneemt. Als uiteindelijk het vlammetje weer begint te schitteren wordt echter niet meer die vurigheid bereikt waarmee Inner Song zo belachelijk sterk mee weet te openen.

Kelly Lee Owens - Inner Song | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

De Kings Of Leon vergelijking is al vaak gevallen, en dus zou ik graag anders zijn begonnen, maar helaas moet ik bij het begin van Do I Ever gelijk aan die band denken.
Vervolgens hoor ik toch wel het vertrouwde Kensington geluid, want men mag zeggen wat ze willen, ze hebben wel degelijk een eigen geluid.
Kensington is net als Kane een Nederlandse band die voor het grote gebaar gaat.
Totaal niks op tegen, want als je de grote zalen kan vullen, dan moet je er wel voor zorgen dat het publiek waar voor zijn geld krijgt, en een feestje kan bouwen.
Uiteraard zijn dit grotendeels dezelfde personen die samen met dezelfde vriendengroep naar Vrienden Van Amstel gaan, helemaal niks op tegen.
Als je als band zijnde de nodige zendtijd krijgt bij RTL Late Night, dan mag je trots zijn.
De keuze zal liggen tussen een minuutje De Wereld Draait Door, of daadwerkelijk een aantal avonden een nieuw nummer spelen.
Sinds Giel Beelen steeds minder luisteraars heeft op Radio 3, lijkt mij de keuze duidelijk.
Is er dan helemaal geen vernieuwing te horen?
Zeker wel, er wordt geflirt met wat dansbeats, er is ruimte voor meer warmte, en het geluid klinkt nog voller.
Met Control voldoet Kensington geheel aan de wensen van de doelgroep, en zorgen ze voor genoeg afwisseling op de plaat, zodat het voor hun nog genoeg uitdagingen over blijven.
Zijn die negatieve kritieken dan terecht?
Nee, want dit is geen album voor mensen die op zoek gaan naar de een of andere moeilijke plaat, die wel elke luisterbeurt beter hoort te worden, of waarbij het kwartje later hoort te vallen, maar zoals bij mij blijft steken, zoals bij de laatste Bon Iver.
Control is voor het publiek welke ook hun vorige twee, of in sommige gevallen zelfs drie albums, met veel plezier kocht, en ook van deze weer vrolijk wordt.
Ikzelf zal deze over een half jaar wel bij de Aldi kopen voor een paar Euro, want ondanks succesvol in de eerste paar weken, beland deze daar wel gebroederd naast de laatste van Anouk in de uitverkoopbakken, ergens tussen de K3 sokken en de Disney DVD’s.

Kent is voor mij gevoelsmuziek, door de eenvoudige reden; ik kan geen Zweeds.
De twee albums die ik in bezit heb; Isola en Hagnesta Hill, zijn de Engelse versies.
Absoluut mooie platen, maar het doet door de taal wat onwennig aan.
Då Som Nu För Alltid klinkt behoorlijk toegankelijk, en blijkbaar zijn ze ondertussen alweer een tijdje afgestapt van de meer postpunk richting die ik ken van Röd.
Die albums daarna heb ik ook niet meer gehoord, en ik kan ook niet zeggen dat ik aangenaam verrast ben door hun laatste album.
Helaas.

Het lijkt wel op een volmaakt script voor een roadmovie. Op zestien jarige leeftijd verlaat een rebels, jong vrijgevochten meisje haar geboortegrond in Schotland om de overstap te maken naar de Verenigde Staten. Beelden van een liftend meisje dat gewapend met gitaar de wereld rond trekt passen hier perfect bij. Het sfeertje van die baanbrekende jaren negentig, waarbij het jeugdige zangeressen probleemloos lukt om zich neer te zetten als stoere rockchicks. Een ontwikkeling die nu nog steeds zijn vruchten afwerpt, getuige het ruime aanbod aan vrouwelijke singer-songwriters die ook zeker nu een bepalende rol spelen in het diverse popklimaat.

Na dat jeugdige avontuur in Californië en met een jaar studie ervaring op zak verhuist Kerri Watt naar Londen om zich daar verder te ontplooien. Haar single Long Way Home wordt aardig geplugd op de radio, maar het zal nog een flinke tijd duren voordat ze aan haar eersteling begint. Vreemd genoeg kiest ze er niet voor om haar eerste hitsucces een plek op de plaat te gunnen. Wat geeft het verder, op haar visitekaartje staan ondertussen wel de namen van Embrace en Coldplay gedrukt. Grote bands waarvoor ze tijdens tournees mag openen.

Vanaf 2018 heeft ze moeten wachten om het publiek uitgebreid kennis met haar te laten maken, vanwege het steeds maar uitstellen van de releasedatum. De opgesloten songs staan te dringen om naar buiten te treden. Kerri Watt introduceert zichzelf op Neptune’s Daughter met een voortreffelijke opener. Man, man, man, wat hakt ze er toch in met All The Worse For Me. Frontaal is daar direct al die bluesy slidegitaar, de in onschuld onder gedoopte gospelkoortjes en een overdosering aan soul. Een oorverdovende waanzinnige aftrap waarmee ze al gelijk weet te scoren. Zo deze kan ze even mooi op haar conto bijschrijven.

Kissing Fool is net wat gelikter, met hier en daar wat glamrock uitspattingen. Helaas krijgt dat gladdere geluid vervolgens de overmacht en wil het nergens meer zo hard schuren. De schemerige duisternis van Cut Me Loose behoort tot de hoogtepunten, waarmee ze duidelijk linkt naar de dominante stroming aan hedendaagse persoonlijkheden die in hun sound dat fascinerende wendbare randje aan sixties soul leggen. Dat Hellfire zich deze status ook mag toe-eigenen heeft ze vooral te danken aan de zware diepe backing vocalen die als een laatste groet haar engelenzang naar hemelse sferen begeleiden.

Neptune’s Daughter is een krachtig statement welke in alle opzichten perfect past tussen dat tijdsbeeld welke in the nineties geschept wordt. Kerri Watt laat duidelijk horen wat ze in haar mars heeft, en springt zo door de popgeschiedenis heen. Vervolgens komt er een flinke lading aan rauwe countryrock met hedendaagse Americana voorbij. Op muzikaal gebied zijn er zeker raakvlakken met Southside, het debuut van de band Texas en Give Out But Don’t Give Up van Primal Scream. Landgenoten van Kerri Watt die duidelijke seventies countryrock en white soul in hun nummers verwerken. De zangeres kiest dan net wat meer voor de popkant, om een breder publiek te plezieren, met hier en daar een mondharmonica in de semi countrysong Jessie en haastige percussie in You Can’t Catch Me.

Natuurlijk is dit grotendeels de energie van Kerri Watt die dit in werking zet, toch is het aandeel van Machine hierin niet te onderschatten. Want laat ik eerlijk zijn, zonder die dynamiek zou de verder prima vocalist toch met regelmaat als een gemiddelde Top 40 zangeres klinken. Het is buitengewoon doeltreffend hoe deze producer, die in het dagelijkse leven gewoon onder de naam Gene Freeman de straat opgaat, zijn stempel op de sound drukt. Dat hij zich in het verleden vooral met Metal bands aan de slag ging, hoor je terug in de in your face benadering van het geluid. Smerige gitaarakkoorden worden afgewisseld met soepel pianospel, met zo hier en daar die overtuigingskracht waar ze zo briljant mee opent.

De Deluxe versie bevat tevens nog een zestal aan akoestische uitvoeringen van de helft van de plaat. Een prima aanvulling, die een kalere country aanpak laat horen. Gedurfd om zo al gelijk je debuut uit te breiden, maar het laat tevens een gezonde dosis aan zelfvertrouwen zien. Ze is hoe dan ook geen beginneling meer, en dat straalt ze ook wel uit. Het hoogtepunt bij de bonustracks is toch wel Cut Me Loose, een fraai duet met een aangename hoofdrol voor de Britse zanger Samuel Jack. Ondanks een prima debuut voelt het daarvoor net te gedateerd aan. Toch zou ze er in de jaren negentig met gemak een hitsingle uit kunnen persen, wat in deze tijd stukken lastiger is.

Kerri Watt - Neptune’s Daughter (Deluxe) | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Mag je jouw eigen vakmanschap uitbuiten? Een meesterwerk opnieuw inkleuren, verfijnen en zelfs andere elementen toevoegen. Natuurlijk mag dat, dit is het recht van de kunstenaar. Of het altijd een beter resultaat oplevert is de vraag. Eigenlijk is het niet eens zo moeilijk om het verschil tussen een song als This Is a Photograph en This Is a Photograph II aan te geven. Op de gelijknamige This Is A Photograph plaat is het een half vergaande oude sepia ansichtkaart van een intiem familieportret uit de zekere jaren zestig, voor iedereen toegankelijk. De More Photographs (A Continuum) versie is een roerige momentopname, een kleurrijke Polaroid foto die het flitsende seventies discotijdperk inluidt. Kevin Morby verruilt de veilige geborgenheid voor het grote onzekere avontuur.

Als de nacht invalt ontstaat er een andere duistere sfeer welke je in het daglicht niet kan vastleggen. De maan is een schaduwfiguur, terwijl de zon juist het licht versterkt. Kevin Morby speelt met de aanwezige factoren, buit deze uit en geeft ze de keerzijde van de ziel mee. Soms uitbundig, soms kwetsbaar klein, maar altijd ondertekent met zijn eigen persoonlijke signatuur. This Is a Photograph II bekijkt This Is a Photograph dus vanuit een andere invalshoek maar ook Bittersweet, Tennessee, Five Easy Pieces Revisited, Mickey Mantle’s Autograph en het uitgeklede A Song for Katie borduren op eerdere thema’s voort. Goedkoop scoren met een succesvolle formule? Absoluut, en dan ga je vanzelf de twee platen met elkaar vergelijken en kom je tot de conclusie dat This Is a Photograph over de hele linie genomen net een tikkeltje sterker uit de verf komt. Je klopt bij het ouderlijke huis aan en beseft verschrikt dat een andere eigenaar deze nu bewoont.

Is het zinvol om eindeloos aan tracks te blijven schaven, perfectie na te streven. In sommige gevallen wil dit zeker werken. Kijk maar naar het herziende werk van Taylor Swift. Bij folky singer-songwriter Kevin Morby heeft het tevens een positief effect, al ga je wel aan de oprechtheid twijfelen. Is hij niet tevreden met zijn eerdere versie van de songs, moeten ze net wat langer rijpen? Het blijven momentopnames, die live moeten groeien en vaak later ook een andere interpretatie krijgen. Als volwassene kijk je ook glimlachend op je jeugdzondes terug, de muziekbeleving verschilt hier amper van. Het deprimerende Going to Prom bladert door de jaarboeken van de middelbare school en poetst de oneffenheden weg om er een rooskleurige twist aan te geven. Je erft de trieste zekere blik van je moeder, haar kijk op de wereld, haar leven projecteren zich in jouw ogen. Haar fouten weerspiegelen zich in jouw bestaan, dezelfde valkuilen, dezelfde drempels.

De ijzersterke beeldende Triumph kettingsong verbindt de kleine winstmomenten, je accepteert de doorgedraaide wereld door deze voor jezelf leefbaar te maken. Vanuit de uitzichtloze zwaarte naar het verlossende licht toewerken. De dag neemt het estafettestokje van de nacht over om die eindsprint in te zetten. Americana verwelkomt de ijzige postpunk kilte. De sjokkende Bittersweet, TN country verdwijnt naar de achtergrond en maakt plaats voor die emotionele overdracht van Erin Rae, die in haar moederrol hiermee tevens de treurviool vervangt, al eist de slidegitaar tevens een stukje van die vrijgekomen ruimte op. Bittersweet, Tennessee is net wat warmer, Kevin Morby beseft maar al te goed dat zijn rol hierbij ondergeschikt aan zijn vrouwelijke evenbeeld is. Bittersweet, Tennessee is het eeuwige afscheid, maar tevens het eeuwige voortleven. Soms ligt de dood op de loer, soms slipt het bestaan door de gazen van het einde heen.

Het dierlijk grommende Lion Tamer, het fatale nightswimming experiment van de onsterfelijk ogende Jeff Buckley. De profetische romantische R.E.M. song krijgt een wrange bijsmaak. Kevin Morby onderneemt met scheurend huilend bluesgitaarwerk een gedurfde poging om die heldenstatus van Jeff Buckley te herstellen. Mooi hoe hij hier die eeuwige eenzame dolende ziel eert. Stop Before I Cry heeft nog een hoopvolle ochtendglans, de kale A Song for Katie bewerking laat je onzeker in de diepte van de duisternis achter. De impact van een knotsgekke in beweging zijnde herstellende wereld op een relatie die nu de nodige deuken oploopt. Zonder de strijkers voelt deze oud en moegestreden aan.

Takken van de familiestamboom sterven af. Five Easy Pieces staat bij het plotselinge moment stil dat Kevin Morby het leven zonder zijn vader moet oppakken. Five Easy Pieces Revisited is een meer verhalende terugblik op de bijzondere memorabele momenten uit het verleden. Door de aangepaste instrumentatie ruik je het grasveldje achter het ouderlijke huis, zie je de kleuren van de bloemenweide langs de weg naar school weer voor je. Het versterkt op positieve wijze het beeld van de achtergelaten jeugdjaren, meer sepia dan Polaroid. De verontrustende omslag vervaagt deze momenten tot er bijna niks tastbaars overblijft. De nostalgische Mickey Mantle’s Autograph verbittering haakt op dit bitterzoete verlies in. Ooit was zijn pa net als Jeff Buckley onoverwinnelijk, nu zijn het slechts verlichtende sterren aan het zichtbare hemelrijk.

De oorsprong van de blues ligt in het verkondigen van het levenslied, hoe passend kun je met Kingdom of Broken Hearts afsluiten. De puurheid van hartzeer, met gedempte gitaarakkoorden en een vet aangezette piano. Gekoesterde herinneringen neemt niemand je meer af, hoe pijnlijk treurig deze gedachtes ook zijn. Dan begrijp je opeens waarom Kevin Morby een voortzetting op This Is a Photograph opneemt. Die vorige plaat is pas de eerste trede van het rouwproces, More Photographs (A Continuum) is de waardige vervolgstap. Het helpt tevens zijn moeder en zus verder in het verwerken van het overlijden van een dierbare.

Kevin Morby - More Photographs (A Continuum) | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Come On Eileen was voor mij de zomerhit uit 1982.
Waarschijnlijk heeft de clip er ook aan mee gedragen dat de tuinbroek weer helemaal hip werd.
Het symbool voor vrijheid en gelijkheid.
Niet alleen mannen droegen deze in de video, maar ook een vrouw had dit typische werkkostuum aan.
Voor mijn gevoel heeft dit nummer een rol gehad in het uiten van feminisme en de innerlijke liefde van twee vrouwen.
De tuinbroek als status voorwerp.
Kevin Rowland zou zich jaren later regelmatig laten zien in vrouwenkleding.
Hoe ironisch kan deze cirkel zich sluiten.
Maar toch zouden Dexys Midnight Runners altijd hier gezien worden als eendagsvlieg.
Geno was een klein succesje, en ook de ode aan Jackie Wilson scoorde redelijk, maar die is het merendeel al lang vergeten.
Dexys Midnight Runners was de romantische groep denkbeeldige hangjongeren, die zich netjes binnen de lijntjes hielden.
Al snel zou het echte tuig van The Pogues de boel onveilig maken, en ze hardhandig uit onze gedachtes verbannen.
De behoefte naar pure rauwheid was groter.
En eigenlijk is Too-Rye-Ay een lief album.
Soul vermengt met folk en pop, met een stem die ergens zweeft tussen Terry Hall van Specials en Robert Smith van The Cure.
De een vind het geweldig, de andere vind het jammerlijk kattengejank.
Als groot liefhebber van de latere Levellers, zie ik in die band wel veel terug van Dexys Midnight Runners.
Het uiterlijk van frontman Mark Chadwick in hun beginperiode heeft vergelijkingen met die van Kevin Rowland.
De tuinbroek van spijkerstof, het ongeschoren gezicht, de grote oorringen, en het zwerverspetje.
Alleen licht bij deze band niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk op straat.
Qua sound zit Dexys Midnight Runnersin het midden tussen The Pogues en Levellers, maar met een stukje minder overtuigingskracht.

Het is 2018 als Marie Van Uytvanck en Amber Piddington elkaar tijdens de Antwerp Pride ontmoeten. Doordat ze met dezelfde soort tienerproblemen worstelen, dezelfde kijk op de boze wereld hebben en dat ze tevens zeer getalenteerde jonge muzikanten zijn ontstaat er al snel een hechte vriendschap tussen dit tweetal. Kids With Buns is een feit. Dit werpt twee jaar later al de vruchtbare vruchten af als ze tijdens Humo’s Rock Rally hoge ogen gooien en ook Studio Brussel ze in de armen sluit. Met het vorig jaar verschenen Waiting Room zetten ze zichzelf definitief op de kaart. Ze herplaatsen zich in depressieve jongeren, die tijdens de corona stilte in wachtstand afwachten hoe de wereld weer in beweging komt. Met deze EP spelen ze zich ook bij Written In Music in het vizier en kijken we reikhalzend naar het vervolg uit.

Die voortzetting komt nu met het volwaardige Out Of Place. Vooral om de sound live groter te presenteren schakelen ze de hulp van bassist Stijn Konings en drummer Dajo Vlaeminckx in, die zich ondertussen volwaardige Kids With Buns bandleden mogen noemen. Het versterkt de sobere omlijsting waardoor de teksten van Marie Van Uytvanck nog meer tot het recht komen. Eigenlijk is haar zang behoorlijk vlak, leeg bijna. Maar hierdoor komen haar emoties juist zoveel krachtiger binnen. Haar androgene stemgeluid heeft de stoere mannelijke dieptes en het vrouwelijke moederinstinct, waardoor ze een uniek eigen geluid neerzet welke vergelijkingen met Tracy Chapman oproept. Amber Piddington is duidelijk groeiende in haar gitaarspel en verlegt de indiepop twist naar de meer toepasselijke eighties postpunk hoek.

Kids With Buns 2.0 is zoveel warmer, intenser zelfs. Het Marie Van Uytvanck en Amber Piddington duo blijft verantwoordelijk voor de basis, maar wat kleurt het allemaal prachtig bij elkaar. Een mooi voorbeeld van deze werkwijze is het dragende treurige Colder hoogtepunt, een track welke duidelijk zijn opzet in de duo presentatie heeft. De overige instrumenten mengen zich aarzelend in het geheel om uiteindelijk tot uitbarsting te komen. Ook Stubborn Mind benut volledig die inkleuring van het overige tweetal, al verdient de afronding een fraaier einde. Diezelfde fout maken ze bij de The Balance fade out.

De vooruitgeschoven Daughter single speelt op de opgelegde prestatiedrang van ouders in. Het moet allemaal nog zoveel beter, perfecter waardoor ze vergeten om hun trots te uiten. Het is gewoon een rotperiode, waarbij jongeren tussen wal en schip vallen, omdat de maatschappij ook nog niet weet hoe ze de toekomst moeten inrichten. De behoefte aan liefde en begrip is groter dan ooit, het is niet meer een kwestie van geven en nemen, maar vooral van geven. De positie van Daughter op de Out Of Place plaat wordt door het dreampop Intro versterkt. Hierdoor hakt de krachtige single er nog beter in. Stijn Konings drukt zijn bas diep dwingend in de song, wat een meerwaarde is deze muzikant toch. Dajo Vlaeminckx zweept op het juiste moment het tempo op. Wat een sterrenteam!

Het melodramatische Clutter weeft het akoestische raamwerk met muzikale ragdraden dicht. De Clutter zomersingle distantieert zich van de kakofonische omgeving en grijpt tekstueel sterk naar het Waiting Room isolement terug. Het verval van de leegte tot je leefomgeving klimatiseren, doelloos en futloos rondhangen met een ground zero energie level. Het Bathroom Floor gevoel is voor iedereen herkenbaar. The Balance, de weegschaal van het leven. De maatschappij haalt je in, en je blijft alleen achter. Het volwassen Nothing New is de pijnlijke bewustwording dat er nog steeds niks verandert. Daarom is de behoefte aan bands als Kids With Buns zo groot. Daarom komt juist het klein gehouden Word zo confronterend hard binnen. Hoe meer zielen deze visie uitdragen, hoe sterker de gemeenschap.

De gaypride regenboogkleuren worden in een dikke zwarte pek laag ondergedompeld, waardoor er bijna niks van die trots overblijft. Het toekomstperspectief is iets hoopvoller, iets positiever gestemd, maar er valt nog genoeg werk te verrichten. De volledige erkenning is een vage stip aan de horizon. Het opbouwende How Bad Could It Be is de belichaming van het buitenstaander gevoel. Waarom is het nog steeds een noodzaak om een lesbische relatie te verantwoorden? Waarom is de homofobische maatschappij hier nog steeds niet klaar voor? How Bad Could It Be heeft zich in de tussentijd tot een hedendaags rechtvaardig geuzen strijdlied ontwikkelt. Hier wordt geschiedenis geschreven. Een krachtig explosief statement waarmee ze die geliefde outsiderrol ontgroeien. Schuilen, liefde ontvangen en liefde geven.

Marie Van Uytvanck is de spreekbuis voor deze getraumatiseerde generatie, waarvoor het ondersteunende woordje na afloop van het concert zoveel meer betekent. De zwaar aangezette What Happens in Your Brain steungetuigenis bewoont die gedachtegang van een ander, soms is een klein beetje inlevingsvermogen net dat kleine zetje in de juiste richting. Gelukkig is niet alles zo zwaar. In het luchtige Pale Face draait het vooral om de liefde, het elkaar begrijpen. Laten we vooral dat laatste in gedachte houden. Kids With Buns komt hun beloftes na, en presenteren een sterke debuutplaat.

Kids with Buns - Out of Place | Rock | Written in Music - writteninmusic.com