Na dertig trouwe dienstjaren houdt G.W. Sok het in 2009 bij The Ex voor gezien. Het is mooi geweest, het enthousiasme is er ondertussen vanaf en dan is het een terechte keuze om je op andere projecten te richten. Zijn plek als leadzanger wordt door Arnold de Boer van Zea opgevuld. Na een langere sabbatical periode waarin ze verschillende albums opnieuw op vinyl uitbrengen staat The Ex binnenkort weer op het podium. Hoe bijzonder is het dat Arnold de Boer in diezelfde periode zijn band Zea opnieuw reanimeert. Het begint allemaal twee jaar eerder, als Omroep Fryslân de Lage Tonen, Brede Groeven documentaire na aanleiding van de Witst Noch Dat D’r Neat Wie release over deze plaatselijke volksheld maakt. Al woont Arnold de Boer alweer jaren in Amsterdam, eens een Fries altijd een Fries.

Op zijn geboortegrond ontwikkelt hij zich de laatste jaren als een in het Friese dialect zingende volkstroubadour. Zijn luisterliedjes zijn intiem klein, maar ook zo de moeite waard. Toch dwaalt daar in Witst Noch Dat D’r Neat Wie zeker ook zijn excentrieke anarchistische kant rond. Vanuit dat Weet je nog dat er niets was nulpunt gaat Arnold de Boer naar een hoopvolle toekomst op zoek. We Are Still Each Other’s Only Hope is echter weer in het Engels gezongen. Door het veelvoud aan internationale gastmuzikanten communiceert het dan allemaal wat lekkerder. Net rond de releasedatum onderneemt hij met Xavier Charles een korte clubtour, waarbij het tweetal Nederland bezoekt, maar ook naar het Franse thuisland van de klarinetspeler uitwijkt.

Freejazz saxofonist Mats Gustafsson is een Zweedse grootheid en tegenwoordig tevens in het dreigende duistere The End avant-garde gezelschap actief. De Vlaamse cellist Harald Austbø verslecht het grensgebied tussen klassiek en jazz en is tegenwoordig vooral in Nederland te vinden. De Poolse gitarist Hubert Kostkiewicz maakt met de politiek gerichte Atol Atol Atol band vorig jaar nog een indrukwekkende postpunk plaat. Veelzijdig elektropercussionist Olololop en samplegoeroe Atsushi Arakawa hebben zelfs Japanse roots. De uit Ghana afkomstige toetsenist Francis Ayamga brengt al langer zijn platen op het Makkum Records label van Arnold de Boer uit en levert hier een vriendendienst aan. Drummer Ineke Duivenvoorde is een duizendpotig podiumdier die zich verder met expressieve kunst bezig houdt.

De nieuwe Zea plaat We Are Still Each Other’s Only Hope is dus een culturele belevenis, waarbij improviserend aan albumtracks gewerkt wordt en een ieder vrij zijn aandeel in aanlevert. When I Got Passed the First Darkness heeft de spannende opbouw van een typische The Ex song, maar dan zonder de herkenbare punkgitaar. Het is de kijk van Arnold de Boer op de corona stilte, en misschien staat het ontbreken van die punkgitaar juist wel voor die stilte. Dit biedt in ieder geval de overige muzikanten de mogelijkheid om zich te introduceren. Het is een bezwerend samenspel van blazers uit alle hoeken van de wereld. Universeel chaotisch, beklemmend met intrigerende dreigende gitaarakkoorden als drijvende kracht achter het geheel. Het inspirerend nalatenschap van de vroeg overleden jazzcellist Tom Cora, waarmee The Ex begin jaren negentig twee albums opneemt.

We houden onszelf in het surrealistische jazzy Hyperobjects voor de gek. We tekenen de maatschappij mooier in dan hoe die er daadwerkelijk uitziet en nemen de opwarming van de aarde voor lief. Vanaf het moment dat we andere werelddelen ontdekken eigenen we deze ons toe, vernietigen we de schoonheid in egoïstisch zelfbelang. Na zijn spoken word performance laat Arnold de Boer zijn trompet het sprekend uitluiden. Bij het a capella And the Man Killed the Bird heeft Arnold de Boer zelfs genoeg vertrouwen in zijn stemkunsten en ontbreken verder alle instrumenten.

Het dromerige Hauntology memoreert aan het binnenlandse postpunk verleden, en kan zich met gemak met de erfenis van The Tapes, Minny Pops, Mecano, Nasmak maar ook het Britse Wire meten. Als bijna vijftiger is Arnold de Boer net te jong om deze periode bewust mee te maken, deze schade haalt hij achteraf in. De geschiedenis herhaalt zich met alle mooie en alle minder mooie kanten. Hauntology staat voor de melodie van het leven. Zea is weldegelijk meer dan een eenmansproject. Francis Ayamga trekt met zijn afrobeat samplers The Magician naar zich toe. The Magician, de ontgoochelde goochelaar, een illusie armer. Een oververmoeide marionet, die telkens weer datzelfde kunstje herhaalt. The Magician heeft een hoog artistiek donker Yello nachtmuziek randje.

Het sensuele krachtige duister filmische Burial Salt bezit zelfs een heuse popstructuur en behoort tot het meest toegankelijke Zea werk. Burial Salt is echter een heuse murder ballad avant la lettre, een trieste verslaglegging van een familiedrama. De treurige Wear Their Shoes fun(k)jazz onderscheidt zich met vreemde komische lyrics, welke eigenlijk nergens op slaan, maar die je wel tot denken aanzetten. Maar misschien moet je niet elke song volledig uitpluizen en draait het niet altijd om die diepgang.

Dat woorden niet altijd van belang zijn merk je in het veelvoud aan instrumentale passages. In Defence of the Wad laat de akoestische gitaar de stiltes inkleuren. Het expressieve Our Hearts in the Sun is de luidruchtige chaotische tegenhanger, waar de wereldculturen als de vier elementen samenkomen en een soort van alchemistische oerknal creëren. The Last Feeling heeft een geschoolde improviserende opbouw met de nodige kronkelende zijwegen, waarbij de grens van het vrije klassieke spel en rommelig heen klooien erg dicht tegen elkaar aanschuren.

Het ritmische Alas for Mankind is slechts een vingeroefening welke uiteindelijk naar het ruim een kwartier durende What the World Needs Now Is Understanding toewerkt. What the World Needs Now Is Understanding, de aankondiging van een stormachtige ommezwaai. Een meesterlijke track die zich vanuit bijna fluisterende herhalende gitaarakkoorden omhoog werkt. De kracht van het hypnotiserend repeteren en deze met wollige winterse klanklagen aankleden. Zea bewijst dat ze in deze herziende samenstelling bestaansrecht hebben en nog steeds in het alternatieve circuit meetellen.

Zea - We Are Still Each Other's Only Hope | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Oosterse meditatietechnieken, hypnotiserende mantra’s, niet Westerse religies en mystieke bewustzijnservaringen. Het New Yorkse Zen Mother koppelt heftige EMDR traumaverwerking aan dagdroom verslindende nachtmerries. Zen Mother provoceert, intrigeert, confronteert en nestelt zich diep in die bodemloze angstziel. Met de industriële noiserock zoeken ze met openingstrack Tsunami Song van debuutplaat I Was Made To Be Like Her de uitgebeitelde grens van het vroegere Swans werk op. Heftig, log, onwennig met een onprettige nasmaak. Niet de meest toegankelijke weg, maar zeker indrukwekkend. Op The Ascent laten Monika Khot en Adam Wolcott Smith zich door Alejandro Jodorowsky inspireren. De filmpassages van zijn shockerende in 1973 verschenen cultmeesterwerk Holy Moutain krijgen een nauw passend tijdsbeeldjasje en maken voor Millennial Garbage Preach de weg vrij.

De van Sunn O))) en Marissa Nadler bekende producer Randall Dunn is de meest geschikte persoon om mee de studio in te duiken. Door de gedeelde Boeddhisme fascinatie en geschoolde psychologie interesse krijgt het behoorlijk toegankelijke Millennial Garbage Preach een bezwerend occult spiritueel randje mee. De geplande releasedatum valt al in de herfst van 2020, maar wordt op het laatste moment naar 6 mei, 2022 vooruitgeschoven. Buiten de pandemiebeperkingen spelen het gemeende seksuele wangedrag beschuldigingen aan het adres van Adam Wolcott Smith ten tijden van zijn vorige band The Growlers een belangrijke rol om de aandacht tijdelijk stil te leggen. Een zinvol doordacht besluit dus.

Door minder de nadruk op de doodse kilte te leggen ontdooit Monika Khot en klinkt ze op Henri Matisse ontroerend sensueel, lief en bijna betrouwbaar. Een prachtige openingstrack, badend in moeraslagen aan sprookjesachtige dreampop en een modderpoel van ethereal darkwave. Filmische suspensethriller dramatiek, nog steeds onheilspellend maar gefilterd van de lugubere horrorverschrikkingen. Dreigende spanningsvelden overheersen wel op het slepend trage Sleep. Een verslavende insomnia stoornis belevenis met de uitloop naar stapelde shoegazer zuiverende gitaarobstakels en gothic synthpop vervreemding.

Het opruimende Orde symboliseert de Millennial Garbage Preach albumtitel. Slijptollen aan head cleanende industrial noise en nerveuze hersenspoelende keyboardpatronen slaan diepe kratergaten in de monstersound om deze vervolgens met de verzachtend helende Monika Khot zang op te vullen. Lil Jesus karakteriseert die heimelijke drang naar buitenechtelijke seventies romantiek. Nog meer vervangende bladgoudlagen die het oxiderende koperverleden opboenen en het krampachtige aanwezige unheimische gevoel wegpoetsen. Mierzoete vocalen ontfermen zich over de donkere gestoorde basgitaar decadentie en dwangmatige herhalende ritmemotoriek van Vengeance. Triomfantelijk in onschuldige winning mood opstelling, eventjes subtiel een trap nageven.

Stompende dancebeats geven het verademende The Pharmacy een dynamische energieboots, drugstore addiction met gefolterde postpunkblazers, kruipend en smekend. Drogerende waanillusie drones vormen bij het afsluitende The Fugitive een draaikolk aan rondzwervende aasgieren geluidsbarrières. De mineurstemmige Monika Khot misbruikt haar verbale elfenzang krachtinspanningen om de geïsoleerde doorgang verder open te breken. Een alles slopende worsteling die met militaire precisie en hol traag drummend marstempo een ceremonieel eindvonnis uitspreekt. De lichtkieren zijn door Zen Mother voorzichtig geopend, de duisternis is bijna verdrongen.

Zen Mother - Millennial Garbage Preach | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De scherpte van Balthazar ligt in het feit dat de bandleden elkaar genoeg ruimte gunnen om dit speelplezier in de nevenprojecten vast te houden. Het is dan ook voor niemand een verrassing dat de Vlamingen na het optreden op Pukkelpop afgelopen zomer ieder hun eigen weg bewandelen. Maarten Devoldere richt zich op Warhaus om een vervolg op de Ha Ha Heartbreak scheidingsplaat te maken terwijl Simon Casier juist op Love Songs de liefde centraal stelt. Toch staat Love Songs los van het volwaardige rockende The Afterglow debuut van Zimmerman en het indrukwekkende treur epos Wish You Were Here waarin hij het vroegtijdige overlijden van zijn broer een plekje probeert te geven.

Door die gebeurtenis uit het verleden staat Simon Casier dichter bij zichzelf en komen emoties veel directer binnen. Liefde en verlies houden elkaar in evenwicht en beiden gaan van het “houden van” principe uit. Love Songs wordt al in september opgenomen, maar de releasedatum is bewust tot 14 februari uitgesteld. Valentijnsdag is de dag van de liefde, waarin geliefdes elkaar nogmaals trouw beloven en elkaar extra verwennen. Love Songs is een geschenk aan de knuffelrock romantici, de dromers die in tederheid en warmte geloven. De verbintenis bezongen in rood pluche liedjes die dat eeuwigdurende gevoel omarmen en delen.

Het alter ego Zimmerman zorgt voor genoeg avontuurlijke wendingen wat zich al gelijk in het seventies getinte How Much I Love You openbaart. Het straalt in alles dat weemoedige verlangen van een The Beatles compositie uit, maar dan met een orkestrale Burt Bacharach aanpak en een gearrangeerd blazerscollectief. Alsof de liefde vroeger veel puurder en intenser was. De Caribische steeldrum percussie wordt nog subtiel toegepast, maar dit tropische instrument krijgt wel een hoofdrol in de volgende Other Plans single toegedeeld en zal uiteindelijk ook op Love Songs dominant heersen. Daar maakt Zimmerman het grote verschil, en deze verfrissende hittegolf mengt zich goed met die typerende bordeauxrode Balthazar broeierigheid. De eerste vrijgegeven tracks lenen zich prima op het zwoele slaapkamerniveau, waarbij alleen het samenzijn geldt, het is de vraag hoe de rest van de plaat zich hiertoe verhoudt.

Noémie begint met een schaamteloze vertolking van de John Miles klassieker Music. Zelfs als een relatie op de klippen loopt blijft de troost en de liefde voor de muziek aanwezig. Noémie is een serenade, een huwelijksaanzoek waarbij minnaar Simon Casier zijn liefde voor voormalige Hooverphonic zangeres Noémie Wolfs bijna gekunsteld toefluistert. Juist door deze puurheid kan iedereen zich hiermee identificeren. Waarom woorden opnieuw uitschrijven als er tevens een mogelijkheid bestaat om deze krachtige zinnen opnieuw te lenen en ze een eigen invulling te geven. Soms kan liefde zo eenvoudig kernachtig zijn, soms ook zo complex onnavolgbaar. Liefde werkt verslavend en daarom passen de lome druggy zangpartijen perfect bij het liefdesliedje, al zorgen de blazers en strijkers voor een overkoepelend filmisch eindspel.

Perfect Guy ligt stilistisch niet eens zo ver van Jealous Guy verwijdert. En eigenlijk moet ik bij de eerste luisterbeurt van How Much I Love You dus al aan John Lennon en zeker Bryan Ferry denken. Je twijfelt aan je eigen zelfbeeld als jaloezie op de loer ligt, je twijfelt aan perfectie als het leven zorgeloos passeert. Deze intense kwetsbaarheid zorgt voor het emotionele breekpunt waarna Noémie Wolfs met haar tweede stem de verstillende twijfel laat wegsmelten. Ja, en dan ontplooit zich hier een van de fraaiste liefdesduetten van de laatste jaren. Het is misschien een cliché uitdrukking, maar dit is toch echt een kippenvel momentje. Als dit geen liefde is, wat is liefde dan wel? Moet dit tweetal ooit nog een album opnemen? Ik denk het niet, het zal alleen het sprookjesachtige effect ontkrachten. Hier komt het mooi samen, binnen zelfs.

Dat de liefdesweg niet alleen met rozen bezaaid is komt in het gemeen stekende The Way to My Heart wel naar voren. Het donkere The Way to My Heart is pure dramatiek, en ook hier schakelt Simon Casier het orkest als hulplijn in. Op de plaat klinkt het aansluitende Other Plans een stuk duisterder dan als losse single. Het liefdesspel blijkt een voortdurende worsteling te zijn waarbij je elkander juist die vrijheid moet bieden om elkaar niet uit het oog te verliezen. Doing Nothing is het sensuele genieten, het verlangen na een langere afwezigheid, momenten bevriezen en documenteren. Een intensiteit welke pas waarde krijgt als je ervaart hoe het is om elkaar weer te vinden, te begrijpen. Hold Me Closer, slechts het vasthouden, meer heb je niet nodig. Na het sfeervolle folky Falling in Love herhaalt de cyclus zich en begint het allemaal weer opnieuw. Love Songs is inderdaad een zwijmelend tussendoor cadeautje voor het liefdesgeluk, dan wel door een roze bril gezien. Er mogen in het vervolg net wat meer barsten zichtbaar zijn. Maar in de uitgespeelde opzet van Love Songs is Zimmerman zeker geslaagd.

Zimmerman - Love Songs | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Bewapend met Iraanse roots, een afgeronde opleiding op de conservatorium van de Art University of Teheran, haar kamanchah (een Perzische puntviool), haar cheychak (een Perzische luit) en het unieke stemgeluid, vertrekt Gelareh Pour naar Australië om zich daar muzikaal te verbreden. In Melbourne behaalt ze haar Master of Ethnomusicology en rond ze de studie naar ‘The Lives of Iranian Women Singers in Diaspora’ af. Ze volgt hierbij het leven van zeven geselecteerde Iraanse zangeressen voor en na de migratie. In Australië openbaart zich een totaal nieuwe muziekbeleving. Ze deelt haar opgewekte nieuwsgierigheid met metal met de geroutineerde muzikant Brian O’Dwyer, die als drummer al een verleden in de punk en metal scene heeft opgebouwd.

ZÖJ betekent in de Perzische taal “paar”, en dit tweetal vormt ook het fundament van het etnische gezelschap. Voor mij herinnert het aan het meer culturele folklore werk van Dead Can Dance, en dan specifiek hun inheemse avontuurlijke Into the Labyrinth en Spiritchaser periode. Maar ZÖJ is uiteraard veel meer dan dat, ZÖJ is uniek in hun aanpak. Brian O’Dwyer dweept met exotische jazz, welke het uitweidende spanningsveld alleen maar mooier inkleurt. Fil O Fenjoon is een ondernemende nomadentocht door de kale Perzische woestijnvlaktes en het dichtgegroeide Australische berglandschap. Fil O Fenjoon laat vooral de fantasierijke verbeelding spreken. Een muzikale fata morgana, koel maar ook koortsig.

I Take Pictures of Fire schept het beeld van de verwoestende bosbranden die Australië in 2022 teisteren en welke een vernietigende indruk achterlaten. Gelareh Pour creëert een angstkreet door haar kamanchah te laten huilen. Tranen van een getergde aarde. Tranen die het opwarmende klimaateffect een verschrikkelijk bestaansrecht toedienen. Verpulverde noise uit de asresten van het bestaan. Beangstigend beklemmend, het geweten van een stervende planeet. Ergens vanuit die duisternis hechten verlichtende drones zich aan het onderhuids geweld. De wederopstanding verwerpt de roodbruine vlammen aan de horizon tot een gepaste achterfgrond. Kaal, treurend en leeg, gemeend rakend. I Take Pictures of Fire staat tevens voor de afbraak van het Groot Barrièrerif, het grootste koraalrif ter wereld en alle overige natuurrampen die Australië in de greep houden.

Hangman blijft in die filmische treurnis steken. Met klassieke fado achtige gothic sobere klaagzangpartijen beantwoordt Gelareh Pour haar vioolspel. Je hoort in de partijen overduidelijk de melancholische invloeden van haar invloedrijke leermeester Warren Ellis terug, die al een verleden bij Dirty Three heeft opgebouwd voordat Nick Cave hem bij zijn bende inlijft. De krassende experimentele hypnotiserende Dirty Three compositie Indian Love Song brengt alle emoties in Gelareh Pour samen, vreugde, woede en verdriet. Het onbewuste avantgardistische fundament waarop ZÖJ hun sound verder uitwerkt. Het stuk is gebaseerd op de in 2022 overleden Iraanse dichter Hushang Ebtehaj. Het is een gemis om zijn prachtige poëtische inslag achterwege te laten, vandaar de keuze om ze hier te vermelden.

Listen To Me, Hangman!
Our Anger Roars Into The Horns
Our Rage Pounds Upon The Drums
Rebellion Lifts Its Head Everywhere,
And Within The Bloody Bed Of People’s Fury,
A Tempest Is Born.

Ook het spirituele overpeinzende My Empty Boat (Part 3) komt uit zijn schrijverspen voort. Gelareh Pour draagt slechts de zwaarte van de woorden en brengt deze tot uiting. We naderen rustige vaarwateren, bezinning hangt als kerndeeltjes in de lucht en laat zich op de golven meevoeren. De opruiende jazzpercussie van Brian O’Dwyer sleurt je de diepte in, waar Gelareh Pour je als een verbitterende Sirene toezingt.

My Bed Is An Empty Shell Of Solitude,
And You, Like A Pearl, Adorn The Necks Of Others.

Hearts of Stone voltooit de Hushang Ebtehaj trilogie. De donderslagen van Brian O’Dwyer kletteren als goddelijke bliksemflitsen neer. Het hemelse liefdesspel, gebroken door verraad en verlaat. De weerspiegeling van je fragiele zelfbeeld in het hart van een ander. Gelareh Pour breekt de duistere scheidingslijn tussen culturele traditionals en gitzwarte postpunk doormidden en voegt hier haar eigen identiteit aan toe.

His Image Dwelled Beautifully In My Heart,
Shattering Our Heartless Mirror Apart.
The Mirror Broke into A Hundred Pieces At The Feet Of The Beloved,
Yet In Each Fragment, His Face Is Reflected, Untouched.
In Love, The Mirror Plays A Sincere Game,
It Holds Not Just One Heart, But A Hundred Hearts Aflame.

De beeldende Oosterse The God of Rainbows jamsessie van ruim 11 minuten gaat dieper op de milieuproblematiek in. Het verval van de zuurstofrijke flora en fauna, verdrongen door giftige gassen. Regenboogkleuren vermengen zich tot een grijze smogmassa. Door Gelareh Pour vrije interpretatie en improvisatie van de woorden van Forough Farrokhzad weerlegt ze de track naar de geschetste situatie van onderdrukte vrouwen, bedroefde kinderen die te snel volwassen moeten worden en de uitgeputte zon, die de wereld tegen wil en dank te snel opwarmt. Het instrumentale Hymn for Apollo eert de god van het licht en de zon, de almachtige heerser die de duisternis verdringt. Zalvende drones scheppen een hoopvol rustig sereen toekomstperspectief. Een prachtig betoog waarbij woorden achterwege blijven.

Het mysterieuze nachtdonkere Winter for Ghazal is oorspronkelijk van Seyed Ali Salehi, een van de grondleggers van de Iraanse Pure Wave-beweging. Een hedendaagse dichtersgenootschap die hun visie van het verleden in het heden koppelt. Winter for Ghazal symboliseert de dodende winter aan de ontwakende lente. De vrijheid en de schoonheid treffen hier elkaar en vliegen gebroederlijk de toekomst tegenmoed. Fil O Fenjoon sluit met de passionele Study of a Bull zelfstudie af waar ze elkaars mogelijkheden aftasten en deze compromisloos hun eigen weg laten bewandelen. Als een matador in wording daagt Gelareh Pour haar muzikale evenbeeld Brian O’Dwyer uit, die hier maar al te gretig op inspeelt. Fil O Fenjoon gaat soms bijna ten onder aan de improvisatiedrang, waardoor er weldegelijk winst te behalen valt, maar wat is dit verder toch een mooi stukje aan intense cultuurbeleving.

ZÖJ - Fil O Fenjoon | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De Iraanse Gelareh Pour laat haar inheemse roots achter zich als ze in Australië haar Master of Ethnomusicology behaalt. Een mooie aanloop naar ZÖJ waar ze haar zielsverwant Brian O’Dwyer in meeneemt. Dit duo levert het prachtige Fil O Fenjoon af. Een uit de hand gelopen studieproject waar Gelareh Pour het leven van zeven net als haar geïmmigreerde vrouwen in hun integratietraject volgt. De zangeres legt haar ziel in de kamanchah (een Perzische puntviool) en Brian O’Dwyer verzorgt hierbij de exotische percussie.

Dit is een geschenk aan de wereld, een bewustwording om dichter bij zichzelf te komen. Die bewustwording krijgt een waardig vervolg in het bijna net zo fraaie Give Water To Birds. Het zijn spontane sessies met een veelvoud aan veldopnames met op de achtergrond een spaarzaam gebruikte gitaar. Brett Langsford voegt zich voor deze gelegenheid bij het gezelschap en voegt met dat instrument nog net wat meer spanning toe.

Overmand door heimwee zoekt Gelareh Pour in Caspian naar troost. Ze bezingt hierbij haar broer, die nog steeds in dit aan elkaar grenzend verbindingsgebied tussen Europa en Azië woont. Hij figureert op de albumhoes waar hij zwerfhonden te eten geeft, en dit beeld benadrukt nogmaals het grote gemis. De golven van de zee brengen je in trance, maar leiden je tevens naar het vertrouwde vaderland terug. Er zit zoveel natuurbeleving in dit stuk wat eenvoudig tot de basis aanpak van componeren te herleiden is. Voor dit stukje aan verlangen gebruikt ze de woorden van poëet Siavash Kasraei en brengt zijn zinnen tot leven.

Het van Ahmadreza Ahmadi geleende Forever Tehrani gedicht wordt door de soberheid van het kamanchah spel gedragen. Hier lonkt bij een jong meisje al de Westerse wereld welke haar meer toekomstperspectieven aanbiedt. Het is tevens het besef en de angst dat ze haar geliefde vaderland ooit zal verlaten. Een ontroerend betoog met schrijnende fado klaagzang. De tranen dringen zich een weg in het instrument, markeren het hout en branden pijnlijke schroeiplekken. Forever Tehrani, daar ligt het hart, de kern welke ze nooit zal verloochen.

Tasian, hechte familiebanden die door het afscheid verbroken worden. Zwijgzaam als de nacht, zo donker als de lege stilte. Keuzes om die zelfontwikkeling een zinvolle invulling te geven. Het voelt als verraad, maar dat is het zeker niet. Juist omdat de cultuur van Gelareh Pour zo’n belangrijke rol in de tracks heeft, is het een waardige verbreding van de wortels die haar gevormd hebben.

Het door kletterende percussie en vogelgeluiden omgeven Hours of Ripened Grapes staat bij de aftakeling van de natuur stil. We hebben goud in handen, maar vergiftigen deze met het ziekelijke verlangen naar wellust en iets van kunstmatige welzijn. ZÖJ geeft een positieve twist aan de geschreven passage van Shams Langeroudi. Juist door de schoonheid te koesteren laat je de zon weer stralen, en van deze katalysator is de voedingsbodem afhankelijk. We vangen het zonlicht in de muziek op en bieden deze onderdak. Vreugde is op langere termijn sterker dan verdriet.

Eshagh Abdollahpour, de vader van Gelareh Pour, draagt het Freydoon Moshiri gedicht On Our Little Balcony voor. Een ontroerend stukje spoken word waar verder geen instrumentatie aan te pas komt. Slechts de doorleefde, licht verbitterende wijze oude stem, die deze taak zorgvuldig uitvoert. Het geeft nogmaals aan dat het vertrouwen van vader in zijn dochter er nog steeds is. Een wederzijds soort van trots en respect, heel mooi hoe hij met deze eer omgaat. Klein en intiem, de uitgevlogen dochter is weer even thuis.

Het instrumentale Marbles for Kaylie ademt de bezieling van de studio van Brett Langsford uit. Deze is een bosrijke gelegen locatie symboliseert de plek waar Give Water To Birds tot stand komt. De vogels overstemmen de opnames en wat is het dan mooi om ze niet weg te filteren, maar juist prominent op de voorgrond te plaatsen. Give Water To Birds is het realistische, minder gotische vervolg van het spirituele Fil O Fenjoon. ZÖJ daagt zichzelf uit en stelt zich open minded naar de luisteraar op. Zelf heeft het mystieke van de voorganger mijn voorkeur, al is Give Water To Birds net wat meer eigen.

ZÖJ - Give Water To Birds | World | Written in Music - writteninmusic.com

Heel soms lijkt het er op alsof het geschikte landschap zelf daar de juiste buigzame muzikant bij zoekt. Zo eist de woeste Scandinavische uitgestrektheid van Noorwegen en Denemarken, de in Duitsland wonende Zola Mennenöh op. Puur om een meer Westers tintje te geven aan de Noordelijk gelegen landen van Europa. Een bevoorrechte rol welke ze mooi vorm geeft in haar veelbelovende improviserende debuutplaat Longing for Belonging.

Alles staat in het teken van de koude kilte en de serene rust van de sprookjesachtige meditatieve omgeving die in het hemelse Sea of Silence een spiritueel folky zen gevoel achterlaat bij de jonge tot zelfontplooiing ontwikkelende multi- instrumentalist. Het jazzy folk effect wordt versterkt door de veelal geprezen en onderscheiden Duitse jazzpianist Johanna Borchert en de in Kopenhagen gevestigde Poolse drummer Szymon Pimpon Gąsiorek en Zweedse cellist Nicole Hogstrand die hier liefkozend de viola da gamba bespeeld.

Buiten de hoge breekbare op en top vrouwelijke zangpartijen richt Zola Mennenöh zich hier voornamelijk op gitaar en piano met een fluitend uitstapje in het startende I Came Here to Stay. Een toegankelijke sensitieve song welke lijkt te handelen over de noodgedwongen verhuizing, die in werking gesteld is om Zola Mennenöh verliefd te laten worden op de schitterende natuurlijke territorium van deze nieuwe woonplek. Haar meerstemmige opgenomen vocalen laten een prachtige samenzang horen. Aangenaam fluit ze zich bijna dierlijk door de voortkabbelende met dromerige gitaarakkoorden opgesierde openingstrack heen.

Bij I Disappeared Under the Sea neemt ze plaats op de pianokruk en laat de muziek zichzelf leiden, waardoor je meegezogen wordt in de geheimen van de dieptes van de onbetrouwbare wateren. Een belangrijke rol hierin is weggelegd voor het beangstigende schurende voorwerk van Nicole Hogstrand, die uiteindelijk overwonnen worden door de berustende woorden van Zola Mennenöh. Na de ritmische jazzy slagregen van Szymon Pimpon Gąsiorek in het instrumentale A Piece of Peace en het met liefde bezongen reisverslag in het onaardse met muzikale windvlagen omgeven I Will Be Yours, Forever volgt het gewaagde hoogtepunt van Longing for Belonging.

Ruim twaalf minuten lang wordt in Make Things Simple juist niet voor de gemakkelijkste weg gekozen. Al kronkelend duik je steeds meer de eeuwenoude cultuur van Scandinavië in. De ontdekkingstocht van de zoekende Zola Mennenöh wordt omgeven door psychedelische schemerige drones, dreigende in trance brengende strijkers en verontrustende geluiden. Hiermee laat ze de meest experimentele post-rock zijde van zich zien. Een gedurfde stijlbreuk met de overige compacte nummers op Longing for Belonging, maar wel eentje die de meer duistere verwoestende kant van haar inspiratiebron terug laat horen.

De voortzetting is hoe dan ook stukken zwaarder. Ancestral is deprimerend winters, de kwelzang van kenmerkende smeltende ijspegels die vechten tegen de steeds broeierige temperatuurstijgingen van de aarde, welke zeker ook hier de prachtige flora en fauna verstoren. Het akoestische gitaarspel in Look for the Blue Hoodie! Xx, M is veel agressiever en harder van opzet, waarbij overduidelijk het krassen over de snaren te horen is.

Haar stoffelijke lichaam en spirituele gevoede gedachtegang is al toegeëigend aan het betoverende poollicht en de spiegelende bevroren rivieren, en in I Sing for the Lost Ones geeft ze de twijfelaars in laatste duwtje in de juiste richting, zodat ze ook in die laatste overstap kunnen maken. Ook weerkaatsen hier herinneringen aan dierbare (overleden) personen, die ook het verlangende heimwee naar haar thuisfront in Duitsland versterken. Het afsluitende Bound bevestigt die gevoelens nogmaals, al staat ze door die rijkelijke ervaringen veel universeler in het leven.

Zola Mennenöh - Longing for Belonging | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

ZZ Top zal voor velen de band blijven met de lange baarden, de sleutelhanger met de dubbele ZZ, en de vrouwen met de lange benen.
Door hun clips waren ze opeens bekend bij een groter publiek.
Blijkbaar was dat zetje in de rug even nodig, al lukt het helaas niet om het succes vervolgens vast te blijven houden.
Toch heeft Eliminator wel meer te bieden.
Natuurlijk schieten de compacte singles er wel boven uit, maar een I Need You Tonight laat horen dat ze ook in staat zijn om een lange ballad te produceren.
Qua stijl heeft het wel wat weg van het latere Rough Boy
De compositie zou ook prima passen tuusen jaren 70 acts als Deep Purple, Free en Led Zeppelin.
Bad Girl zou ook zo op het 2e album van Led Zeppelin passen.
Misschien wel het beste nummer van dit album.
Mark Knopfler heeft goed naar Sharp Dressed Man geluisterd, want normaal klinkt zijn gitaarspel meer in de lijn van het fingerpickingspel van J.J. Cale, bij Money For Nothing is het bijna een exacte kopie van het werk van Billy Gibbons.

Waarschijnlijk wel een van de grondleggers van de Stoner Rock.
Waitin' for the Bus klinkt als een Josh Homme project, terwijl in Jesus Just Left Chicago de blues doorklinkt.
Want zelfs de Stoner Rock moet ergens hun roots vandaan halen; en zoals bij veel muziek ligt deze in de blues.
Shiek vind ik wel wat van Cocaine van Eric Clapton weg hebben; zang en gitaar, maar dan meer groovend.
De bijna hit La Grange is ook regelrechte blues, waarbij de kracht ligt in het AC/DC achtige gitaarspel, en niet in de zang, welke tegen het flauwe aan zit.
Bij Master Of Sparks neigt de zang naar Dave Wyndorf van Monster Magnet.
Je hoort uiteraard wel al de oorsprong van hun hits van het album Eliminator terug; maar daar werd de sound meer opgepoetst, dit is de oude Mustang die ergens bij een niet te vertrouwen autodealer wordt gekocht, maar waarvan de motor met flink wat olie en benzine wel op gang komt.
Eliminator is de opgeknapte versie, met blinkend chroom, klaar voor de verkoop.
Tres Hombres klinkt heel soms als een jaren 70 product, terwijl juist veel vaker het geluid uit de jaren 90 terug komt, terwijl Eliminator heel duidelijk een product uit de jaren 80 is, veel minder tijdloos, maar zeker net zo vet.