Ik snap helemaal niks van die tekst van Bohemian Rhapsody.
Zelfs de uitvoering werkt op de lachspieren.
Vooral die koortjes.
Versneld afspelen.
Maar wat heeft die Freddie Mercury een geweldige stem.
Voor mij waren de eerste drie minuten al geniaal.
De rest hoeft voor mij niet zo.
Al zou ik dan wel die mooie gitaarsolo missen.

Ondanks het allemaal goed in elkaar zit.
Vind ik Queen een eenzijdige groep.
Natuurlijk wel in bezit van een groot frontman.
Zonder hem geen stadionspektakels.
Geen artiest zal deze showman hierin overtreffen.
Zelfs ik was zwaar onder de indruk van Live Aid.

Brian May loop ik niet mee weg.
Elk stukje gitaar klinkt hetzelfde.
Allemaal knap wat hij doet.
Maar ik mis de variatie.
Hoge school spel zonder pure emotie.
Niet alles is even geslaagd.
39 doet me vanwege het ritme aan BZN denken.
Queen zijn rockers; geen semi cowboys.
Good Company is een poging The Beatles na te doen.
God Save The Queen heeft Jimi Hendrix al eens beter gedaan met het Amerikaanse volkslied.
Sex Pistols zouden later ook een indrukwekkende manier neer zetten.
Misschien wel bewust als parodie op deze.
Love Of My Life is een geslaagde ingekorte versie van Bohemian Rhapsody.
You’re My Best Friend is het absolute hoogtepunt.

Waarom is The Prophet's Song zo onbekend.
Zou het komen door het vervelende tussenstuk.
Verder zit het goed in elkaar.
Maar dat hadden ze achterwege moeten laten.
Logisch dat ze zich niet meer aan zo'n lange stukken waagden.
Die combi tussen bas en gitaar in het laatste gedeelte maakt veel goed.
Ook is de zang dan overtuigender.

Het pianospel is steeds de moeite waard.
Mercury klinkt aardig geschoold.
Waarom verdwijnt deze vervolgens steeds meer naar de achtergrond.
Had een toevoegende waarde kunnen blijven.
Na het mooie intro van death On Two Legs is hij weer verdwenen.

Knap om dan toch Bohemian Rhapsody in elkaar te zetten.
Wat klinkt als een geheel.
Verder hoor ik voornamelijk een band in ontwikkeling.
Die later terug slaat met korte statements.
Humor in muziek en clips stopt.
Flirt met disco en Rock and Roll.
Innuendo als testament.

Dit is inderdaad een nacht voorstelling van een opera.
Vluchtig op zoek naar het groene exit bordje.
Verkeerde zaal genomen.
Gerust sluit ik aan bij een avondje Theo Maassen.

Elke band heeft ergens zijn oorsprong, zo ook Queen.
Het debuut opent rommelig met het slecht gemixte Keep Yourself Alive.
Nee, ik hou niet zo van die space geluiden er doorheen.
Maar het kenmerkende geluid is hier wel al aanwezig; getuige de gitaarsolo die Brian May er doorheen gooit.
Bij Doing All Right is de zang van Mercury ook slecht naar voren gebracht, veel te dof, maar ook hier komen kenmerken van de latere sound al terug.
Het opera achtige verhalende, en natuurlijk de koortjes.
Maar wat klinkt het geluid beroerd, wetende dat ik hier naar een remaster luister.
De overgangen naar het verder prima gitaarwerk verlopen nog niet soepel.
Vanaf nu zal ik verder ophouden over de productie, want dat feit moet onderhand wel over zijn gekomen.
Great King Rat heeft het opzwepende van een Barracuda van Heart, dit hebben ze mooi afgekeken van Queen.
Het drummen van Roger Taylor slaat nog nergens op, maar die zal zich vervolgens alleen maar ontwikkelen.
Het lijkt alsof er een Spaans klinkend gitaarspel komt aanzetten, maar dit is uiteindelijk niet het geval.
Niet helemaal May zijn ding, wetende dat de flamencogitaar op Innuendo door Steve Howe van Yes wordt gespeeld.
En alweer openbaart zich een nieuw kenmerk, de hoge Robert Plant achtige uithalen op My Fairy King.
De piano tussendoor is nog niet subtiel, maar doelloos aanwezig.
Liar is voor mij de eerste song op het album, welke helemaal af is, en te vergelijken met het latere hoge niveau.
Gooi er in het begin de ingrediënten van voorgangers Led Zeppelin en wat van Deep Purple doorheen, en maak het vervolgens af met je eigen sausje.
The Night Comes Down is een blues getint slaapliedje.
De overgang naar de Led Zeppelin ode Modern Times Rock 'N' Roll is mooi gemaakt.
Van de maniertjes in de hoge uithalen in het koor bij het wat zwaardere, logge Son & Daughter ben ik geen liefhebber, maar dit is absoluut typerend voor Queen.
Jesus begint als een Queen gospel, maar wordt vervolgens een stuk leuker en steviger, bijna psychedelisch.
Het korte Seven Seas of Rhye was voor mij het enige bekende nummer van hun debuut, een prima aanzet tot iets groters.
Een geslaagd eerste visitekaartje, natuurlijk wordt het vervolgens nog allemaal geperfectioneerd, maar er is meer dan de basis terug te horen.
Queen heeft altijd deze roots als uitgangspunt gehouden.
De bas komt nog niet mooi naar voren, en aan de drums moet nog gesleuteld worden, maar Mercury en May verkeren al in topvorm.

I Sat by the Ocean klinkt best wel als Coffee and TV van Blur.
Het drumwerk valt mij in eerste instantie wel wat tegen, had meer daarvan verwacht.
Nummers zitten verder sterk in elkaar, wel over het algemeen een stuk rustiger.
Mis de gekte ook wel.
De zang doet mij regelmatig aan Monster Magnet denken.
My God is the Sun springt er positief bovenuit, de keuze om dit nummer als single uit te brengen is begrijpelijk, al klinkt hij stiekem toch teveel als Go With the Flow (part II).
Samenwerking met Trent Reznor had volgens mij wel meer in gezeten; hij is verdorie wel de frontman van Nine Inch Nails.
Leuk dat het contact met Nick Olivera weer versterkt is, en dat hij op een paar nummers mee doet.
Samen met Mark Lanegan mag hij een keertje zijn tanden laten zien en grommen bij het begin van Fairweather Friends, terwijl volgens mij Elton John daar doorheen November Rain op piano speelt.
Samenstelling van de band lijkt nu aardig op die van Songs for the Deaf, maar die is toch wel een klasse beter.

Ik denk dat ik dit album zo’n 4 jaar niet beluisterd heb.
Bij het verschijnen enthousiast binnen gehaald, en eigenlijk gelijk gezien als Flop Van Het Jaar.
Laats hoorde ik Make It Wit Chu op de radio, en dat lied bleef maar in mijn hoofd hangen.
Langzaamaan werd het misschien wel voor mij het beste nummer wat Queens Of The Stone Age hebben uitgebracht.
De positie van A Song For The Dead is flink aan het wankelen.
Over het algemeen hoor ik toch liever songs waarop je heerlijk de liefde kunt bedrijven, dan welke een soort van rouwproces inluiden.
Het kapotte lampje van Willie Wortel lachte mij al verschillende maanden vanuit de uitverkoopbakken toe, en afgelopen week was de verleiding te groot.
Wat mij opvalt is dat er op Era Vulgaris vooral gewone rockmuziek overheerst.
Het beklemmende woestijngeluid is meer naar de achtergrond verdwenen.
Persoonlijk vind ik het wel een prettige ontwikkeling.
Bij I’m The Designer hoor ik The Architect van dEUS duidelijk in terug, dus de Belgen waren dit keer een stuk minder origineel dan anders.
Ook het hele werk van De Staat is samen te vatten in die ene song.
Het blijft een kunst om met zoveel bandwisselingen telkens weer met een goed resultaat te komen, op de een of andere manier flikt Josh Homme het hier ook weer.
Hij haalt de beste kwaliteiten in muzikanten naar boven, en het moet haast wel een eer zijn om met hem samen te mogen werken.
Vreemd dat iets wat je als een totale mislukking beschouwde kan uitgroeien tot het door mij persoonlijk best gewaardeerde werk van Queens Of The Stone Age.

Pakweg een kleine twee weken geleden hoor ik voor de eerste keer de nieuwste Queens of the Stone Age single Carnavoyeur op de radio. Een sterk nummer vanuit een morbide denkwijze, waarbij het accepteren van het beïnvloedbare lot centraal staat. Het valt mij op dat hier de stem van Josh Homme verrassend veel gelijkenissen met het latere David Bowie geluid heeft. Natuurlijk gaan bij prille vijftiger de jaren ook tellen, en laat zijn nonchalante levensstijl de nodige sporen achter. De tijd dat hij nog dweepte met de duivel en met de rockregels de vloer aanveegt lijken voorbij te zijn. Ja, ook Josh Homme definieert het angstbegrip, en geeft deze in de krochten van zijn bestaan onderdak. Angst voor de slopende COVID-19 drama, die uiteindelijk indirect het broze lichaam van zijn maatje Mark Lanegan opeist. Nooit meer werpt die grimmige grafstem een duistere schaduw over de songs heen, al knikt hij kenmerkend bewegingsloos van boven goedkeurend toe. Angst voor de vechtscheidingsrituelen met zijn ex, inclusief de gerechtelijke voogdijstrijd over hun drie kinderen. Rock & roll sprookjes hebben vrijwel nooit een gelukkig einde, maar juist vaak een destructieve afloop.

Op muzikaal vlak staat het boegbeeld gelukkig ver boven zijn persoonlijke leedproblematiek. In Times New Roman… is een ouderwetse sexy stampende woestijnrocker, en ligt in het verlengde van het gemeen duistere sensuele Lullabies to Paralyze en Era Vulgaris. In Times New Roman… voelt dus niet direct als een Villains opvolger, maar heeft verbazend veel vergelijkingen met het miskende Mechanical Animals glamrock meesterwerk van Marilyn Manson. In het uitgerangeerde tenue van een verlopen discokoning betreedt hij met plateauzolen de alternatieve dancevloer. Het wordt weer ouderwets een avondje in het Día de Muertos maanlicht swingen. Als voormalig partner Brody Dalle haar lichaam in Emotion Sickness aan een nieuw slachtoffer prostitueert koopt Josh Homme zijn uitgeleende ziel bij het pandjeshuis terug, en sleept tevens de nodige retro attributen en stoffige jaren zeventig versterkers met zich mee.

Made to Parade is zo’n typisch gevalletje glamrock gekte, met een folk uitloop waar zelfs een Arcade Fire jaloers op zal zijn. Ze kan het dus ook. Obscenery, het jachtseizoen is heropend. Josh Homme is van zijn huwelijkse verplichtingen bevrijd, heeft schijt aan de opgelegde man/vrouw machtsverhoudingen, en misbruikt zijn sterrenstatus om vrouwelijk schoon te veroveren. Wat vertelt die Britse gentleman Bryan Ferry ooit jaren geleden al, Love Is A Drug And I Need To Score. Alle verslavingen stapelen zich in de weegschaal op, maar dit koortsige verlangen weegt het zwaarste. Obscenery is een verharde ode aan de liefde, het houden van houden we gemakshalve maar achterwege. Empathie is hier geen kernbegrip. Een fantastische opener, met eventjes die georkestreerde stiltetwist om vervolgens hard gruizig door te stampen. Het masochistische Paper Machete is een vrouwonvriendelijke aanklacht schop na, waar de tere romanticus Josh Homme zich voornamelijk op zijn voormalige echtgenoot Brody Dalle richt. Op muzikaal vlak valt hij enigszins in herhaling, de Little Sister vergelijking ligt er wel heel dik bovenop. Verder niet over treuren, ook Paper Machete blijkt dus een heerlijke geoliede rockmachinesong te zijn.

Josh Homme schrijft in Negative Space de opgekropte woede van zich af. Een opening van luchtigheid in het laaghangende benauwende hogedrukgebied. Zwaar gevulde negatieve ruimtes van alle depressiviteit reinigen. Ergens in Time & Place dwaalt de Kyuss spirit nog rond. De track heeft heerlijke spacende krautrock verwijzingen, en herdefinieert het stonerrock gezelschap naar hun oerbeginselen. Een hoog Sonic Whip festival gehalte, waarmee Queens of the Stone Age het belang van hun afkomst nog eens grondig op de voorgrond plaatst. Het uptempo digitale surfrockende What the Peephole Say is een moordende survival of the fittest on the road marathon track en memoreert nog het meeste aan het Songs for the Deaf tijdperk. De maan kleurt de nacht bloedrood. Het is slechts een voorbode tot het zieke maniakale duistere Sicily.

Het tweede gedeelte van In Times New Roman… heeft hoe dan ook een hoog luguber sarcastisch gothic rock nachtmerrie verhaaltjes voor het slapen gaan gehalte. Het Straight Jacket Fitting slotakkoord haalt iedereen door de mangel. De wereld is een rottende planeet, waarin de mensheid zich als aas etende maden met het etterende pus voedt. Queens of the Stone Age flirt nogmaals met het Marilyn Manson verderf, gooit er een beschimmeld death disco no wave saus laag overheen en een verantwoord croonende Josh Homme geeft het uitschot een verbaal pak rammelend slaag mee. Hoe cool is het om bijna klassiek met kleurige eighties new wave lagen dit epos af te sluiten. In Times New Roman… is de actief idealistische terugkeer aan het front, de eerste steen is geworpen.

Queens of the Stone Age - In Times New Roman... | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Het zou de ideale soundtrack kunnen zijn van de White Trash uit California
Dit is het geluid van de uit gespuugde nomadenvolk; wonend in de woestijn.
Kromme pijnlijke ruggen door het harde werken.
Generatie op generatie door gegeven.
Sex op de achterbank van je vaders auto met het buurmeisje.
Dat bezwangerd raakt door onzorgvuldig geplande wellust.
Leven in een woonwagenkamp.
De avond door brengen met een biertje bij brandende olievaten.
Overlevingstocht in een kansarme maatschappij.
Een kant van Amerika waar men liever niet aan herinnerd wordt.
Een uitzichtloze situatie.

De kracht zit hem ook in het vuile rockgeluid.
De verslavende zang van Josh Homme gecombineerd met het pijnlijke krassende stemgeluid van Mark Lanegan.
Die de rol als mysterieuze zigeuner op zich neemt.
Het geheime verbond; ooit gesloten tijdens de Screaming Trees periode.
Zo is hij er opeens; vervolgens is hij weer verdwenen.
Precies in de rol die we van hem kennen bij concerten.
Als hij als gastzanger op treed.
Hier was de dorpsgek Nick Oliveri nog aanwezig.
Voordat hij werd verbannen naar de Vallei der Waanzin.
Een ondergeschikte Dave Grohl die het ritmische element voltooit.
Kyuss was de langdurige geslaagde jamsessie.
Wat zijn vervolg kreeg in de Dessert Sessions.
Dit vormde de basis voor dit album.
Door de gespierde songsmid Homme samen laten smelten in het krachtige onbreekbare Songs For The Deaf.

Bij opener Feet Don't Fail Me duikt gelijk al een Simple Minds synthesizer op, niks mis mee, maar dat hebben we afgelopen jaar al vaker gehoord.
Gaan The Queens Of The Stone Age nu ook een meer jaren 80 geluid produceren?
Nee, dat niet, maar ze gaan duidelijk op zoek naar nieuwe invalshoeken.
Fortress valt mij gelijk positief op, en zal zich voor mij zeker ontwikkelen tot een favoriet, heerlijke melancholische duisternis, welke mij gelijk pakt net zoals oudjes als Make It Wit Chu, Little Sister en A Song for the Dead dat ooit deden.
Head Like a Haunted House is een stevigere variant op Little Sister, en klinkt hierdoor een stuk minder spannend, maar wel goed, alleen al eerder gedaan.
Toch valt Villians bij de eerste luisterbeurt een stuk beter in de smaak dan …Like Clockwork, en daarbij kwam het uiteindelijk ook nog helemaal goed.
Voorheen vond ik QOTSA meer een festival band, de laatste twee albums zijn voor mij meer studio platen; zeer geslaagd, maar net wat minder energiek dan eerder werk.
Doordachter misschien.
Och, de heren worden ook ouder.
The Evil Has Landed is hier wel een uitzondering op, mooi samenspel tussen drums en gitaar, waar live ook nog prima op voort valt te borduren.
Afsluiter Villains of Circumstance is het derde hoogtepunt, vooral het einde is prachtig.
Deze mening is dus puur gebaseerd op een eerste luisterbeurt, maar dit zijn mijn eerste bevindingen.

Zoals bijna iedereen die in de buurt van Nijmegen woont, of er net als ik geboren is, wil je een doel in je leven bereiken.
Het uit lopen van De Nijmeegse Vierdaagse.
Dus als vijftienjarige naar de sportzaak om goede wandelschoenen te kopen.
Eind jaren 80, dus de tijd van de walkman.
Het bandje van Operation: Mindcrime ging er in, bij I Remember Now werd het geluid nog bij gesteld.
Koptelefoon op en vanaf Anarchy-X stevig aan de wandel.
Heerlijk met het zonnetje op de rug.
Rugzakje met broodtrommel.
Geoff Tate was mijn persoonlijke trainer.
Zijn krachtige zang was het looptempo.
Michael Wilton zorgde met zijn opzwepende gitaarspel voor een juiste houding.
Je kakte niet in, maar met rechte schouders ging je door.
Net als de hoofdrolspeler Nikki in dit conceptalbum werd ik als het ware gehersenspoeld.
Ik ben de volgzame marionet.

Over het algemeen heb ik bar weinig met concept albums met metal invloeden.
Deze vormt samen met The War of the Worlds van Jeff Wayne, Misplaced Childhood van Marillion en het werk van Ayreon een uitzondering.
Allemaal albums met een duidelijk uitgewerkt thema.
Al zitten de vergelijkingen met George Orwells 1984 er hier wel erg dik op.
De toevoeging op Queensrÿche in de persoon van Pamela Moore als Sister Mary in het verhaal is een goede keuze.
Mooi gevonden die link met Mother Maria.
Het doet me helaas te vaak terug denken aan Meat Loaf, waardoor ik afgeleid raak.

Oh ja, laat ik nog even terug komen op mijn pogingen tot het uit lopen van de wandeltocht.
Nadat mijn TDK cassettebandje 60 minuten was af gelopen, ging 17 Seconds van The Cure in het apparaatje.
Vanwege de dromerige sfeer besloot ik al snel om een lange pauze in te lassen.
De komende jaren vaak bezoeker geweest van de Nijmeegse Zomerfeesten.
Nooit in de voetsporen van mijn vader en zusje getreden.
Zij liepen De Nijmeegse Vierdaagse wel.
Pa zelfs meer dan 10 keer.
Aangemoedigd door die ene mislukte poging van mij.
Ooit in een grijs verleden.