Stel je eens voor dat de toekomst ergens in de jaren tachtig vastloopt, en het hemelrijke sterrenstelsel ons op een oorverdovende vuurwerk oerknal met positief gestemde lichtexplosies trakteert. Hoe klinkt die soundtrack van deze optimistische zekerheid, waarbij het nostalgische verlangen het nieuwe Nu vormt. Waarschijnlijk niet direct als Fantasy, maar ik kan met dit beeld prima leven. Fantasy is het therapeutisch terugkijken met verspringende dansvloer neontegels die tot bovenaan de top van het universum reiken. Ver voorbij de shoegazer mistflarden maar wel nog binnen ons waarnemend vermogen. Anthony Gonzalez schenkt ons een verzachtend helend klankenpallet.

M83 verpakt rusteloos gejaagdheid in mediterende ontspanningsoefeningen. Onthaasten na het haasten. Nu Daft Punk na hun commerciële zelfdoding definitief de stekker eruit getrokken heeft en Air al jaren boven het aardse universum rondzweeft en alle binding met de wereld kwijt raakt, gaat alle aandacht naar het Franse M83 project uit. Het filmische onpersoonlijke DSVII voldoet niet aan de eisen en de normaal zo zwaar wegende verwachtingen, en presenteert een stekelarme smoezelige ambient elektropop plaat boordevol met de nodige onnodige soft erotische symfonische rock verwijzingen gesmeerd. Anthony Gonzalez zit als Tron gevangen in zijn eigen nietszeggende retro Atari spelcomputer cybermaatschappij, waar hij met veel moeite uit ontsnapt. Een album waar hij niemand echt gelukkig mee maakt, snel vergeten dus.

Het is de opzet om te nummers live in heus groepsverband te presenteren, waarmee Anthony Gonzalez de eenzame kilte nog verder de schaduw in drukt. Joe Berry en Justin Meldal-Johnsen leveren een groot aandeel af, door de gedachtegang van Anthony Gonzalez in kant en klare songs te visualiseren. Strak houdt hij de touwtjes in handen en lanceert de negende M83 plaat Future op zijn kersverse Other Suns label. Voorzichtig met amper tastbare fluwelen gitaarakkoorden ondergaat Water Deep een verfrissende schoonheidsbehandeling, waarna de verkoelende shoegazer ruis alle negativiteit wegspoelt. De onderdompelende Oceans Niagara diepte verzilvert deze periode. Het opent de poriën naar het jaren tachtig tijdperk, waar new wave heerst en postpunk als het donkere bastaardbroertje zich hieraan vastklampt.

Amnesia adoreert de donkere kanten van het bestaan, en maakt hierdoor het leven stukken draaglijker. Zonder licht geen duisternis, zonder duisternis geen licht. De aantrekkingskracht van twee tegenpolen die binnen het magnetische veld om een bestaan vechten en concluderen dat ze deze alleen maar samen kunnen bewerkstellen. Heel spiritueel, maar wel de overzichtelijke boodschap van het Fantasy verhaal wat Anthony Gonzalez hier met de nieuwe M83 plaat schetst. Waarom jezelf aan de zwakte opofferen, als de kracht aan de horizon lonkt. Men is reeds bekend met het verdriet, de tranen en het verlies, waarom dat gesloten deurtje niet openen. Zelfs het weerzinwekkende albumhoes wezen wekt sympathie op. De schoonheid achter het onbekende, wie bepaalt er of iets lelijk en beangstigend is. Het onwetende is de grootste struikelblok. Anthony Gonzalez is spaarzaam met het woordgebruik, en plaatst deze zorgvuldig in de context, bouwt luchtkastelen met onvervulde dromen, en geeft de ongeschreven toekomst een naam; hoop.

Fantasy is heerlijk vintage, en grijpt schaamteloos naar het eerdere werk terug en teert niet op het succes van die waanzinnige lekkere Midnight City single waarmee hij zijn naam mondiaal verzilvert. Fantasy is het onrealistische verlangen naar perfectie, eenduidigheid en harmonie. Het ultieme Us and the Rest wij gevoel. Fantasy is een forse stap vooruit, door juist het verleden te adoreren, zonder hierbij in herhaling te vallen. Het euforische winstbelang staat duidelijk op de voorgrond. Een in trance brengende acid trip met het in tederheid opbouwende ultieme Kool Nuit hoogtepunt waarna de bevredigende Sunny Boy Part 2 cooling down volgt. Het epische buitenaardse Dismemberment Bureau is vandaag de eindbestemming van de reis. Fantasy is een erfenis aan verzilverde krautrock klanken, synthpop romantiek, electro funk disco en Franse geschiedenis besef.

M83 - Fantasy | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Is het slim geweest van Maaike Ouboter om zolang te wachten voordat ze met haar debuutalbum aan komt zetten.
Met Dat Ik Je Mis zette ze zichzelf al zo overduidelijk neer, waardoor het onmogelijk lijkt om hier nog overheen te gaan.
En inderdaad, dit is gewoon een feit.
En Hoe het Dan Ook Weer Dag Wordt is een titel welke mij gelijk aan een afgekeurd koningslied doet denken, maar ook aan een Spinvis nummer.
En Spinvis hoor ik zeker terug.
Het verhalende, mysterieuze getover met woorden heeft zeker raakvlakken.
Maar ook Roosbeef hoor je terug, maar dan is Maaike Ouboter de volwassen variant daarvan.
Natuurlijk heeft ze privé hoe dan ook meer bagage dan een Roosbeef, en verwacht je bij haar dan ook geen Kinderen voor Kinderen achtige liedjes over een boerderij of een beugel.
Novastar weet de sfeer van de geschreven liedjes prima muzikaal te omlijsten.
Het dromerige is absoluut aanwezig.
Helaas is zijn mooie warme geluid niet aanwezig als tweede stem.
Maar misschien is het wel goed zo, anders zou het waarschijnlijk minder persoonlijk klinken.
Gelukkig laat ze meer horen dan alleen maar nummers als Dat Ik Je Mis; alleen Lijmen ligt behoorlijk in het verlengde hiervan.
Aankomend seizoen zal ze wel regelmatig voorbij komen bij De Wereld Draait Door.
Kan Carice van Houten zich gaan richten op haar acteerwerk in Game of Thrones.
Dan heeft Matthijs van Nieuwkerk een gast die ook inhoudelijk over muziek kan praten.
Ja, iemand die zelfs voor hem unplugged kan gaan zingen, Franse chansons kan over brengen, en zelfs een ode kan brengen aan Ramses Shaffy.
Giel Beelen mag zo af en toe eens komen, om aan te schuiven en in tranen uit te barsten.
Ja, ik ben aangenaam verrast door haar debuut, en 23 april verdient het om een hit te worden; echt waar!!
Maaike Ouboter is er klaar voor, al zal ze voor altijd het meisje van Dat Ik Je Mis blijven.
Maakt ook niks uit; die klassieker kan ze in haar zak steken.

Mac DeMarco is het publieke vermakelijke indie lievelingetje. Met zijn koprollen en onderbroekenlol probeert hij vooral een glimlach op je gezicht te laten verschijnen. Een muzikale nar met een hoog amusementsgehalte. Was de rest van de wereld maar zo mooi en relaxt als hoe Mac DeMarco zichzelf presenteert, wat zou dat een genot zijn. Toch loopt de goedlachse Canadees een grote kans om ten onder te gaan aan zijn gespeelde maniertjes. Live blijft het een feestje, heerlijk in het zonnetje bijkomen met aangenaam vermaak op het podium. Genietend van het ingelaste pauzemoment, om vervolgens gevuld met vocht en voedsel verder te sjokken naar de volgende act. Zit ik te wachten op een hele plaat gevuld met easy listening slowrock? Na het ietwat serieuzere This Old Dog is Here Comes the Cowboy de vijfde plaat waarmee hij vooral op de festivals zieltjes hoopt te winnen.

De clips bij de plaat hebben iets griezeligs. De verlopen dierenmaskers met menselijke trekjes roepen een triest gevoel op. Iets wat totaal niet te plaatsen valt bij zijn uitbundige presentatie tijdens concerten. De track Here Comes the Cowboy is een echte country song waarbij de titel de enige tekst vormt. Een typisch geval van humor die afgekeken lijkt ze zijn van het op dit moment niet actieve Ween. Wat volgt is een mengeling aan stijlen met overheersend de mellow flow. Zonder het visuele spektakel blijft er een after party gevoel over, en dat kan ook lekker zijn. De toon is een stuk somberder, waarmee het een parallel vormt met de levenslustige uitstraling. Het is allemaal veel melancholischer dan wat we van Mac DeMarco gewend zijn. Zou hij dan eindelijk de puberteit ontgroeien, en is het een smeekbede om in de toekomst als een volwassen singer-songwriter behandeld te worden?

De sfeer is adembenemend prachtig weer gegeven. Het heimwee gevoel van Nobody wil zelfs bij iemand die de Engelse taal niet beheerst binnen komen. Een depressieve worsteling van de zanger die met zijn neus keihard op de feiten wordt gedrukt. De clown met de lach en de geschminkte traan. De cowboy staat centraal als de wereldreiziger die elke muzikant is, continu op doorreis, stad na stad. Een eenzaam bestaan in troosteloze hotelkamers. Het optimisme in de songs lijkt voornamelijk bedoeld om zichzelf op te beuren. De hoogtepunten zijn de schaarse momenten dat de instrumenten een belangrijkere rol krijgen toegedeeld zoals dat het geval is met de bluesy gitaarklanken in Preoccupied en de funkende denkbeeldige stoomlocomotief in Choo Choo, waar halverwege een gong het tussenstation vormt.

Here Comes The Cowboy is een heavy plaat geworden, bijna zelfs een conceptalbum waarbij het thema ouder worden een belangrijke rol speelt. Niet meer elke dag feesten, vastigheid zoeken in een relatie en onzekerheden openbaar stellen. Ook zijn vriendschap met de aan drugs bezweken rapper Mac Miller wordt verwerkt in de passende eerbetoon Skyless Moon, en het tevens aan hem opgedragen troostende Heart To Heart. Het zou niet vreemd zijn als die gebeurtenis het breekpunt is geweest, waar vanuit Here Comes The Cowboy uit voort is gekomen. Het incognito zichzelf verstoppen achter maskers in de video’s staat averechts op de eerlijke openheid in de songs. Mooi dat juist een artiest als Mac DeMarco zijn kwetsbaarheid op deze zelf reflecterende wijze deelt. Dan mag je jezelf oprecht een goede artiest noemen. Nu nog passend de grappen en grollen afbouwen, en meegroeien met het ouder wordende publiek.

Mac DeMarco - Here Comes the Cowboy | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

In de grunge periode gingen de desbetreffende bands over het algemeen als vrienden met elkaar op.
Een mooi resultaat was al hoorbaar op het Temple Of The Dog album.
Above van Mad Season heeft het zelfde nivo.
Was Temple Of The Dog een ode aan Andrew Wood van Mother Love Bone.
Mad Season zal ik altijd blijven zien als een eerbetoon aan Kurt Cobain.
De ingetogen sound roept vergelijkingen met een rouwproces op.
Mike McCready laat hier goed horen dat hij de gitarist is die bij Pearl Jam de dromerige sfeer creëert.
Wake Up heeft zo’n opbouw.
Halverwege wordt er even geknald om vervolgens weer verder ze zweven.
Wake Up roept Layne Staley, Wake up young man, it's time to wake up.
Toen hij 8 jaar geleden gevonden werd, was hij waarschijnlijk al 2 weken eerder overleden.
Duidelijk dat hij nooit meer wakker zou worden.
Barrett Martin van Screaming Trees doet de drumpartijen, en hij neemt ook leadzanger Mark Lanegan mee.
Hij doet de zangpartijen op I’m Above en Long Gone Day.
Duidelijk hoorbaar wat de meerwaarde van Lanegan is als gastzanger.
Iets waar later veel muzikanten gebruik van zullen maken.
Het bluesy stemgeluid dat zich ergens tussen Jim Morrison (The Doors) en Ian Astbury (The Cult) bevind.
Lanegan had grote plannen om met Cobain een project op te starten.
Helaas heeft dat nooit zo uit mogen vallen.
John Baker Saunders die de baspartijen verzorgt en vervolgens naar The Walkabouts vertrok, overleed in 1999.
Waarschijnlijk aan een overdosis heroïne.
Layne Staley en John Baker Saunders; they were above.

Bij dit soort albums blijf ik altijd een verlangen houden dat leden van genoemde bands zich nog eens samen willen voegen voor het maken van een mooi eerbetoon.
Voor allen uit die periode die te vroeg heen gingen.

R.I.P. Andrew Wood
R.I.P. Kurt Cobain
R.I.P. Layne Staley
R.I.P. John Baker Saunders
R.I.P. Kristen Pfaff

Madness, de grappigste band uit begin jaren 80, ik heb altijd het idee dat ze ook een positieve invloed hadden op The Police, die vervolgens ook meer humor in hun muziek durfden te leggen.
Op de hoes staan ze afgebeeld als een groep hangjongeren in gangsterstijl, min of meer weer een parodie op het gelijknamig nummer van die andere populaire skaband; The Specials.
Wel grappig, ook hedendaags willen de kids er ook zo uit zien.
Meer nog een eigen geluid en smoel dan op hun debuut, maar eigenlijk vind ik die achteraf gezien wel sterker.
Met Baggy Trousers en Embarrasment wisten ze zich in Nederland ook definitief op de kaart te zetten, en een plek in de Top 40 te verwerven.
En eigenlijk open je dan al gelijk met de twee jokers van Absolutely, waarna de overige mogelijkheden van het kaartspel gespeeld zijn.
Bijna 30 jaar later komen ze met het veel sterkere The Liberty of Norton Folgate, waarbij de sound echt helemaal af is, maar Madness hoort thuis in het tijdsbeeld van de jaren 80, waardoor deze plaat helaas niet werd opgepakt.

Je kent ze wel.
Multi culturele flatgebouwen.
Smeltkroes van gewoontes.
Elk huishouden draagt een eigen stempel.
Je ruikt frites, pizza en shoarma.
Mohammed, Buddha en Jezus worden aanbeden.
Parkeergarages en boxverhuur.
Voetballen op pleintjes.
Geluidsoverlast in de trappenhal.
Beatbox en mantra.

Madness is meer dan een ska bandje.
Muzikanten die het straatbeeld van Londen vertalen.
Opgroeien tussen volkeren uit alle werelddelen.
Harmonie in de muzikale beleving.
Juist het volwassen geluid roept herinneringen naar de jeugd op.
Totaalplaatje wat passend gemaakt is.

The Liberty of Norton Folgate is de geslaagde come-back.
Nummers die perfect passen tussen oude hitsingles.
Hoe vaak probeert een band nieuwe liedjes te promoten.
Door hier een tour aan te plakken.
Momenten tot verzwakking.
Eventjes een biertje halen.
Aandacht die steeds minder wordt.
Gepraat in de zaal.
Waar het publiek regelmatig afhaakt.
Ligt hier een verrijking.
Aanvulling op het repertoire.
Het feest blijft compleet.

Kate Bush ging haar voor.
Vier jaar eerder had ze al A Deal With God.
Leeftijdsgenoot Madonna volgde in 1989.
Krampachtige poging om een volwassen album te maken.
Like A Prayer.
Duidelijk invloeden van Prince zijn hoorbaar.
Die haar hier een afdankertje cadeau geeft.
Hoe serieus ze ook te werk lijkt te gaan.
Het blijft dat dametje met het te korte truitje.
Sekssymbool met het vermogen tot zingen.
Kwalitatief niet echt bijzonder.
Maar een rolmodel voor puberende meisjes.

Zo ook bij mijn jongen zusje.
Helemaal gelukkig was ze met deze elpee.
Aan de hoes moest een luchtje aan zitten.
Meerdere pogingen gedaan om het parfum te kunnen ruiken.
Zonder enig resultaat.
Maar hij paste prima op de aangepaste tienerkamer.
Madonna dekbed, Madonna posters, Madonna kussens.
Ik ergerde me er kapot aan.

Terwijl ik probeerde te genieten van The Cure of Simple Minds.
Een kamer verderop slecht geaccentueerd Engels.
I hear your voice, it's like an angel sighing
I have no choice, I hear your voice
Feels like flying
I close my eyes, Oh God I think I'm falling
Out of the sky, I close my eyes
Heaven help me
Inderdaad, laat iemand me helpen.
Dag in, dag uit.
Telkens hetzelfde liedje.

Met Madonna had ik helemaal niks.
Snapte de hele hype niet zo.
Waarom een album uitbrengen waarop je gezicht niet te zien was.
De uitdagende zwoele blik.
Al mag haar buikje er natuurlijk wel wezen.
Daar ben ik dan eerlijk in.

Zelf snapte ze het uiteindelijk ook.
Vervolgens werd er weer flink geflirt met seks.
Uitdagende poses bij homoseksuele dansers.
De Madonna die we kenden.
Alle heilige huisjes werden weer omgeschopt.
Ze was er gewoon nog niet aan toe.
Pas met Ray Of Light zou bij mij de erkenning komen.
Met terugwerkende kracht zou ik ook de oudere songs meer waarderen.
Al blijf ik voornamelijk de singels draaien.

De enige conclusie die ik verder kan trekken is dat 1958 een goed muziekaal jaar is geweest.
Geboortejaar van Madonna, Prince, Kate Bush en Michael Jackson.
Artiesten die de commerciële jaren 80 domineren.

Totaal onverwacht overlijdt op 12 juli 2007 Robert Burås, de gitarist van de uit Noorwegen afkomstige rockband Madrugada. Openlijk delen ze het verdriet in het indrukwekkende gelijknamige slotakkoord dat voor de bandleden een essentieel onderdeel in het verwerkende rouwproces vormt. Vervolgens nemen ze bewust het gedurfde wijze besluit om Madrugada op te doeken. De charismatische Sivert Høyem start een veelbelovende solocarrière, een waar podiumdier die met de rondom hem gevormde nieuwe band bewijst dat hij de draagkracht bezit om in zijn imponerende voordracht te groeien. Toch blijft de urgentie aanwezig om weer met zijn oud-collega’s op te treden. Het contact met de kernleden gaat dan wel door een troebele wazige fase, maar verwaterd nooit. Voorzichtig kondigen ze in 2019 een concertenreeks aan, uitgroeiende tot meer dan 60 optredens, de grootste tour die Madrugada ooit heeft ondernomen.

Chimes at Midnight is de definitieve verzoening, de lang gehoopte vervolgstap. Niet totaal risicoloos, omdat het gemis van Robert Burås zeker genoeg gespreksstof zal vormen en de nieuwe plaat zwaar in de weegschaal ligt met de concurrerende meesterwerken Industrial Silence, The Nightly Disease en The Deep End aan de overzijde. Gitaristen Cato Thomassen en Christer Knutsen hebben in de begeleidingsband van Sivert Høyem de nodige credit opgebouwd en krijgen de belastende taak toegediend om de onvervangbare Robert Burås te eren. Oudgediende Jon Lauvland Pettersen herpakt zijn plek achter het drumstel en bassist Frode Jacobsen vormt nog steeds samen met Sivert Høyem de ruggengraat van Madrugada.

Het met strijkers opende Nobody Loves You Like I Do belichaamt een ritmische avondschemergebied shuffle, welke nog het beste te vergelijken valt met het meer ingetogen The Bad Seeds begeleidingswerk. Het verregende Help Yourself to Me houdt zich met gelijkgezinde guurheid staande. Tracks die gevoelsmatig op die bewuste zomeravond uit 2007 inhaken, en waarbij het toepasselijke The World Could Be Falling Down dat intense moment van verdriet een verklaarbaar plekje geeft. Een ongelukkige tijd waarbij de versnelde herfst de gepaste warme zwoelheid doet verbleken en transformeert tot een onaangekondigd tranend eindseizoen. Grimmige exploderende gitaarsalvo’s introduceren zichzelf en verruilen het prominente aanwezige filmische David Lynch geluid voor deze muzikale rouwkaart. Zwart geblakerde randen accentueren de gedoofde asresten en spoelen de onheelbare verbittering weg. Die kenmerkende onderhuidse spanning domineert hier nog en laat een verpletterende indruk achter. Vervolgens verzwakt deze steeds meer naar de achtergrondruis van de vernieuwde Madrugada.

De warme dragende verbale uitspattingen van Sivert Høyem verkeren absoluut in bloedvorm daar valt totaal niks op af te dingen. Bevrijdend schud hij in het stevig uitpakkende Running from the Love of Your Life de passerende schaduwen uit het verleden van zich af. Lone wolf gitaarlijnen huilen de half verduisterende maan toe en schitteren in het verblindende optimistische bandgeluid. Het opwindende samenspel met de hier introvert aanwezige vocalist krijgt een diepere reprise in het donkere The World Could Be Falling Down. De keerzijde is het buitenechtelijk sentimentele geflirt met het mierzoete aan Leonard Cohen memorerende Stabat Mater, de sfeervolle gitaarinterrupties stuwen het weer de rockkant op om vervolgens stijlvol in zwartwit pianotoetswerk te eindigen.

Een tikkeltje te breed bezield zoeken ze het commerciële grensgebied van het toegankelijke Slowly Turns the Wheel op. Herboren ondergaat Sivert Høyem de soulbiecht, zichzelf onderdompelend in de naar vergiffenis vragende Messiasrol. Liefdevol, met alle antwoorden op de ongestelde vragen meedragend. Het hemelse Imagination koppelt hedendaagse serene postpunk aan jaren tachtig uitwijkend Brian Eno achtig producerswerk. Denkbeeldige winterse kerstklokken rinkelen in het huiskamervriendelijke Dreams at Midnight gevoel van geborgenheid. Empire Blues heeft een eenvoudige ritmische begeleiding, en ondanks de omlijstende woestijn country stemmigheid vervolgd deze cowboy als een tevreden gestemde avondzon tegemoet rijdende Lucky Luke in You Promised to Wait for Me hier wel de minst avontuurlijk gekozen weg. Prachtig herpakt Sivert Høyem zich in de lagere stemfacetten van Call My Name om vervolgens probleemloos die hoge onbereikbare toppen op te zoeken. Wat is hij toch gezegend met een prachtig breed stemgeluid.

Het is niet helemaal vreemd dat de naam Sivert Høyem vaker genoemd wordt dan Madrugada. Het is zijn toegewijde verwerkingsplaat met Madrugada als steun zoekende begeleidingsband. Het afsluitende Ecstasy verwoord voor een laatste maal de innerlijke pijn. Verwacht je een Madrugada plaat dan bestaat er een grote kans dat je bekocht de eindstrijd haalt en aarzelend concludeert dat het niet geheel aan de hoog opgelegde verwachtingen voldoet. Chimes at Midnight is een prachtig in balans zijnde uitgewerkte plaat, niet geheel los te koppelen aan het solowerk van Sivert Høyem. De achterliggende gedachte om de gepasseerde tijd af te sluiten en een gezonde doorstart te maken is de overheersende gunfactor.

Madrugada - Chimes at Midnight | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

De diepe wouden van Noorwegen.
Dennenbomen als kolossale reuzen.
Gedachtes aan kerstmis.
Bij nacht schitterend onder de hemel.
Sterren als natuurlijke piek.
Belichaming van de overleden gitarist Robert Burås.
Overige leden van Madrugada in warme winterse truien.
Staande in humus der ontbindende plantenresten.
Knikten bevestigend.
Zagen dat het goed was.

Vocal is het Twin Peaks van Scandinavië in een notedop.
Agent Cooper verdwaalt in een droom.
Ontwakend in het koude Noorden.
Madrugada als huisorkest.
In een hutje aan de rand van deze bosrijke omgeving.
Geweldig aan Chris Isaak en Walkabouts herinnerend materiaal.

Wat volgt is een sfeervol geheel.
Zang die prettig de hoogte ingaat bij Shine.
Waarbij ik moet denken aan een der hoogtepunten van Radiohead.
High & Dry.
Kwaliteiten van zanger Sivert Høyem benadrukken.
Natuurlijk blijft ook de link naar The Smiths en het later startende Editors aanwezig.
Muziek die spannend en onnavolgbaar blijft.
Sfeervol en duister.
Overtuigend en draagbaar.
Sirens met de Oosterse opbouw.
Gekweld door de eerste maandag van de maand.
Steeds om dat middaguur het vervelende geluid.
Wat te doen bij een ramp.

Welke status zouden ze veroverd hebben.
Als inwoners van het Verenigde Koninkrijk?
Ongewild stadions moeten vullen.
Muziekliefhebbend publiek aan hun voeten.
Juiste band op een verkeerde plaats.
Gedoemd door het vervroegde overlijden van hun gitarist.
Misschien is het ook wel goed zo.
Rustig in de schaduw blijven staan.
Toekijkend hoe jaren later de waardering wel komt.
Hoop op eeuwige erkenning.

Al lang een verzamelaar van Magazine in bezit, maar die wilde mij niet pakken.
Vaker het probleem met een verzamelaar; of hij geeft een goed overzicht, of het is een allegaartje, waarbij het advies is om de studio albums te luisteren.
Ik weet niet wanneer het precies was, maar ik hoorde ergens ooit Permafrost, en dat vond ik wel een sterk nummer, vervolgens via Secondhand Daylight mij ook aan Real Life gewaagd.
En wat is dit een vreemd album; je hoort punk, David Bowie, Siouxsie & the Banshees, maar vooral veel Roxy Music terug.
Shot By Both Sides blijkt de Permafrost van dit album te zijn; net zo pakkend, en ook die heb ik vaker gehoord, maar nu komt hij pas echt binnen.
Simple Minds, Violent Femmes en jaren later Franz Ferdinand en Kaiser Chiefs gebruiken duidelijk elementen van Magazine in hun muziek.

Malummí, met zo’n warme naam en een exotische donkere verschijning als frontvrouw loop je al snel het risico dat men deze associeert met de zangeres, zoals in het verleden bij bands als Nena en Blondie het geval was. Larissa Rapold is dan wel in Brazilië geboren, maar het grootste deel van haar leven woonachtig in Zwitserland. Ze heeft als vocalist een geschoolde achtergrond in de jazz en de daaraan verwante opzwepende bossanova. Malummí vindt zijn oorsprong in Basel en ontstaat als Larissa Rapold met haar zelfgeschreven dromerige Crossroads song bij de studio van de Italiaanse gitarist Giovanni Vicari aanklopt. Al snel volgt de Blood plaat waarop Alon Ben de drumpartijen verzorgt. Net als Giovanni Vicari heeft hij de nodige ervaringen als producer en multi-instrumentalist.

Ondanks het jazz verleden van het drietal zoekt Malummí het ijkpunt ergens tussen de eighties postpunk en de jaren negentig gitaarrock op. Maar zelfs dan doe je het trio tekort. Het is in ieder geval wel duidelijk dat in The Universe Is Black de duisternis centraal staat. De sensuele triphop accenten van de voorganger zijn naar de achtergrond verschoven, net als het naïeve kinderlijke in de voordracht van Larissa Rapold. Hoop en sprankeling staan op The Universe Is Black loodrecht tegenover realisme en grimmigheid.

De opzwepende Bones folkrock krijgt met prachtige slidegitaarbogen vorm. Het euforische verlangen naar een aards paradijs waar je de rest van de dagen slijt. En opeens ontdek je dat broeierig niet altijd een negatieve klank oproept. Bones is namelijk aangenaam zwoel broeierig. De verfrissing na de warmte in gelukzalige momenten. Beter kan het niet worden, wel slechter, daarover later meer. De uitbundige hoera stemming van Society wordt al door een donkerheid overschaduwd. Een zonsverduisterende eclips is in aantocht, tot nu toe is het vooral genieten van de aan de jaren negentig memorerende girlpower indierock waar artiesten als Björk, Mazzy Star, Belly en The Breeders garant voor staan.

There Is No Thing heeft de wanhopige grijsheid van de grunge. Er is noodweer op komst, een rituele hypnotiserende regendans die je met woeste gebaren de dansvloer opdwingt. De onvermijdelijke exorcistische kwelschreeuw maakt een einde aan al dat moois. Het slordige rauwe gitaarspel van Giovanni Vicari zorgt voor de ommezwaai. We gaan nog verder terug in de tijd, omarmen de demonen uit het verleden en passeren het vage grensgebied van de shoegazer noise en postpunk. Dreams breekt open en geeft ruimte aan subtiele Zuid Amerikaanse jazzaccenten. Hier komt de klassieke talent van Larissa Rapold met haar natuurlijke zelf aangeleerde singer-songwriter kunsten samen.

Het aardse You’re Not Gonna Ruin My Day heeft dezelfde schoonheid als dat breed uitweidende Zwitserse berglandschap. Vaak legt men bij folk naar de Amerikaanse binnenlanden, Schotland of Ierland de link. Vergeet niet dat Zwitserland net zo’n inspirerende flora en fauna bezit. Hemelse engelenklanken dalen in het The Universe Is Black intro neder, gevolgd door de verwoestende werking van een agressief spelende Giovanni Vicari. De stem van Larissa Rapold is amper volgroeid om de track te dragen, waardoor ze net een te schel geluid produceert. Die zachtheid voldoet wel in het schemerige rondspokende Something. Something opent definitief de bij Dreams al aangehaalde poortdeuren van de shoegazer en postpunk, al is het maar voor een minimaal klein kiertje. Iets meer durf en lef zou zeker volstaan.

Die dreiging openbaart zich wel in Mother. Een angstaanjagende verhalende klaagzang van de in There Is No Thing ingezette oerschreeuw. Een kakofonie aan griezelige geluiden met een radeloze moeder op de achtergrond. Het heeft een naargeestig The Mothers of the Disappeared sfeertje. Dit zwaar ritmische donder hoorspel overstijgt het spoken word principe. Mother is krachtig, verdrietig, wanhopig, indrukwekkend. Kan je wel dieper gaan dan in een gepijnigde moederziel? Ik denk het niet. Het is knap om dan vervolgens in In a Gentle Way die rust opnieuw te herpakken. Kan het nog mooier worden? Ja, daar zorgt de Diver ballad wel voor. Hier komen emotionele spaarzame pianotoetsen met de cellistopleiding van Larissa Rapold samen. The Universe Is Black is een prachtplaat, al wekt het wel de indruk dat Malummí nog niet het uiterste gegeven heeft. Malummí heeft het in zich om zichzelf hierin te overstijgen.

Malummí - The Universe Is Black | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Wat motorrijden zo mooi maakt is vooral het ultieme vermogen om alleen ongebonden die vrijheid te trotseren. Geen verplichtingen, gewoon letterlijk en figuurlijk je weg vervolgen en maar zien waar dat schip strandt. In het geval van Nico Goethals eindigt die reis zeventien jaar geleden abrupt als hij door een donken chauffeur wordt aangereden. De cowboy moet voortaan zonder zijn ijzeren ros een bestaan opbouwen. Weg onbegrensde vrijheden, weg met het onbevangen gevoel van rust, en helaas ook einde verhaal voor een van zijn onderbenen. Revalideren neemt echter nooit alle pijn weg, en in de daaropvolgende verwerkingsfase uit hij zijn onmacht door als muzikant in de verharde destructieve wereld van de harsh noise soundscapes te vluchten. Een natuurlijke reactie, welke hem maar gedeeltelijke voldoening oplevert. De ruwheid bouwt een schild rondom die innerlijke kwetsbaarheid heen, en gaandeweg leert hij dat acceptatie en loslaten de volgende stappen in dit proces zijn. Heelt kwetsbaarheid het verdriet? Likt het zalvend de wonden en neemt het de twijfel weg? Zeker niet, het levert vooral rust en vrede op.

Nico Goethals behoort tot het verleden, Malvin Moskalez staat voor het heden en de toekomst en is een samenvoeging van de namen van zijn twee grootmoeders. In een kleine setting presenteert hij zijn zelfgeschreven nummers. Eerst nog aan familie en vrienden, vervolgens voorzichtig in kleine achteraf kroegjes en intieme zaaltjes. Steven De Bruyn is net als Malvin Moskalez ook een rasecht gevoelsdier. Deze bekende mondharmonicaspeler is zeer geraakt en gecharmeerd door de emoties die de bescheiden Malvin Moskalez op zijn publiek overbrengt en stelt voor om samen de studio in te duiken. Onder toeziend oog van Géraldine Capart bewerkt het producersduo een elftal songs tot For The Beaty Kept Inside, de debuutplaat van Malvin Moskalez. Ook platenfirma PIAS is zeer onder de indruk van deze getekende doorleefde singer-songwriter en brengt vervolgens de plaat op de markt.

Met het rauwe zielsbeklag The Shore opent de warme singer-songwriter de plaat. Het bloedende hartzeer, het oncontroleerbare lichaam, hetzelfde sensuele I’m On Fire vuur dat de brandende pijn in brandend verlangen transformeert. Een trieste uiteenzetting dat het vuil van het leven alle pracht en schoonheid wegspoelt. Gitzwarte zelfreflectie, maar zo treffend vorm gegeven. Malvin Moskalez is de rol van Messias die behoedzaam zijn eigen lijdensweg bewandeld, alleen, eenzaam, zonder volgelingen. De berustende Ghost countryfolk bevecht de kwelgeesten die in zijn hoofd een veilig onderkomen bewonen. Het wankelende geweten uit zijn zorgen en treedt als beschermheer op. Malvin Moskalez gaat hier een dialoog met zichzelf aan. De krachtige drums geven het verhaal een positieve twist, al stellen ze zich nog voorzichtig afzijdig op, het hoopgevoel staart in de verte toe om geruisloos toe te slaan.

Na deze beklemmende tweedelige treurnis, schroeit het vuur de wonden toch nog enigszins dicht en ontstaat er ruimte voor de hervonden liefde. Het prachtige donker passionele I’m On Fire waaronder Steven De Bruyn zijn mondharmonica handtekening plaatst, de wegdromende softpop van het bevlogen hemel bereikende Butterfly, en zelfs de bevreemdende Your Song gospelsoul zijn verknipte pogingen om het leven weer op de rails te krijgen. Het Into The Wild achtige Alone intermezzo versterkt die bezieling. Het is hoe dan ook een vergelijkbare zoektocht naar geluk. De opoffering geeft uiteindelijk vreugde en vrede. Echter in Broken bezwijkt Malvin Moskalez weer in die energievretende ellende. Twee gebroken harten treffen elkaar, maar de littekens liggen te diep om deze te lijmen. Ondanks dat het allemaal net niet passend is proberen de gelijkgezinden er samen wel wat van te maken.

Het sterk in kracht opbouwende onkruid vergaat niet verkleurende To Wild Flowers is een eerbetoon aan alle verschoppelingen uit de maatschappij, die zich niet durven te ontpoppen, waardoor de innerlijke schoonheid zich niet tot een prachtige bloemenweide kan ontwikkelen. Wie bepaalt eigenlijk wat mooi is, wie heeft daar zeggenschap over? Juist die buitenbeentjes zorgen voor een ander bloeiklimaat. Het prairie huilende Old Manslow telt de gestreden jaren en legt deze in de levensweegschaal. Welke kant zal deze uiteindelijk uitslaan? Een gokspel met alleen maar verliezers of een bevredigend toekomstperspectief? In de scheuren van de doodlopende wegen ontstaan nieuwe begaanbare paden, grijp de kans aan om deze te bewandelen.

Het ontroerende She Said vat het kort bondig samen. You can be anything, anything you want, She Said. Geloof in jezelf, maak van beperkingen een kracht, samen komen we er wel. Wijze woorden, die je in het hart van de waarheid treffen. Indian Billy laat die geestzwervende indianen wijsheden ontwaken. Een helende spirituele mantra, waarmee hij niet definitief afscheid van zijn kwellende duivelsdemonen neemt, maar ze juist als amicale meereizende metgezellen beschouwt. Malvin Moskalez is een ervaren verhalenverteller en gaat op For the Beauty Kept Inside terug naar die beginselen van de blues, gospel, soul, folk en country en levert een integer bevredigend persoonlijk debuut af.

Malvin Moskalez - For the Beauty Kept Inside | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat Honus Honus (aka Ryan Kattner) hoog sensitieve muziek kan schrijven bewijst hij wel op de gepassioneerde Six Demon Bag kroegpianistplaat van Man Man. Toch overheerst daar voornamelijk de gekte en presenteert hij zich als een overspannen aan lager wal geraakte alcoholverslaafde muzikant die genoodzaakt verzoekjes speelt en daar een eigen onnavolgbare draai aangeeft. Tom Waits wordt door menigeen als reverentiekader genoemd, en daar kan ik mij prima in vinden.

Het mag echter nog gekker, met nog meer experimenteerdrift. Na deze memorabele tweede gedurfde Man Man plaat bezoekt hij steeds meer de manische freakpower funk manie van Frank Zappa op om in 2020 ergens in de artistieke Dream Hunting in the Valley of the In-Between te verdwalen. Het voorlopige laatste gestoorde hoogtepunt van dit uit de klauwen gelopen eenmansproject van hokus pokus magiër Honus Honus.

Na een stilte van vier jaar komt hij dan eindelijk met een geniale conceptplaat over het onzichtbare Hollywood verval op de proppen. Carrot on Strings portretteert een denkbeeldige plek waar tragische Cherry Cowboys country eenzaamheid aan de zoetigheid van de hoogtijdagen memoreert. Een schijnwereld waarin ontrouw regeert, scorende junkies zichzelf achter een uitgeschreven fictief Alibi soapopera verschuilen en deze de Amerikaanse luilekkerland misstappen vakkundig wegpoetsen.

Alsof David Lynch het script aanlevert en Honus Honus alle vrijheid gunt om zich hier grenzeloos op uit te leven. Met de mengelmoes van Carrot on Strings vult hij zijn bord weer overvol met exotische delicatessen, gepeperde salsasausjes en gezouten sub-genres. Honus Honus prakt alles door elkaar tot een smakelijk geheel, een mix van alle voor hand zijnde ingrediënten.

Het psychedelische Iguana heeft een kleurrijk Neue Deutsche Welle getint synthpop raamwerk waar de songsmid een coole stoere funkende baspartij op los laat. Honus Honus kruipt hier in het personage van een ouderwetse rockzanger en versterkt hiermee het jaren tachtig postpunkbeeld. Het gezelschap rond deze dirigerende frontman vermengt die met de nodige zweverige krautrock, retro Disney, no-wave ontoegankelijkheid, misplaatste koortjes, Duracell drumuitspattingen en melodieuze progrock verwijzingen. Iguana is een sluwe heerser die vanuit een hoge rots toekijkt hoe zijn geschepte koninkrijk als een zandkasteel imperium in elkaar stort.

Dit is dus een beetje wat je kan verwachten, het onmogelijke en meer, zoveel meer. De Cryptoad treurfolk is net zo lastig te vatten als de titel al doet vermoeden. Honus Honus bewandelt de zomerse surffunk stranden en laat zich van zijn meest gelikte kant horen. Een verleidende patser, een commercieel ingesteld idool die de vrouwen om zijn vingers windt, en ze in het openbaar bedriegt.

Een explosieve roze kauwgumballen song die kleverig slijmerig is, en welke tevens ook heerlijk zoet smaakt. Hij haalt de statische postpunk van een Franz Ferdinand aan, en voegt hier de nodige Californische zonnigheid aan toe. Het Hollywood luilekkerland waar verleidingen een vieze nasmaak hebben en waar heimweeklachten het van het genot winnen.

De spectaculaire filmische Blooodungeon glamgothic uitspattingen hebben het spannende van een heldhaftige achtervolgingsscene inclusief zwaar aangedikte stuntcapriolen. Dit is de werkwijze van Honus Honus, trotseer het gevaar en geef er een duistere wending aan. De Tastes Like Metal indiepop bezit bijna exact de zelfde identieke droge baslijnen als de Foster the People klassieker Pumped Up Kicks. Man Man bevecht het beslechtend ideaalbeeld, recyclet deze en creëert er een massa wegwerpproduct van.

Het onverteerbare met knarsende snaarinstrumenten opgeleukte Carrots on Strings titelstuk krijgt een vervolg in het hallucinerende knip en plakwerk van het verdoofd dromerige Mulholland Drive waar de strings hun rust gevonden hebben. De wijze oude cello biedt de jeugdige keyboard aansluiting en laat de gitaar heerlijk in zijn nederige luiigheid soleren. Het is een bevredigende blik over de Hollywood Boulevard vanuit de hoogste top van de levensgrote kenmerkende witte letters die het berglandschap bewonen. Een meer dan logisch inbeeldende voortzetting op de Iguana openingstrack.

Met de oldschool jaren zeventig glamrock van Pack Your Bags laat Man Man je weer aarden. Ontvlucht de idealistische dromen voordat deze in realistische nachtmerries veranderen. Het spirituele Mongolian Spot heeft iets hoopbaars kerkenbaars in zich, iets ongrijpbaars waar iedereen naar verlangt, en wat vrijwel onvindbaar is. De zwart-witte toetsen geven het een vertrouwde stamkroeg touch mee, een plek waar iedereen zich thuis voelt.

Een knipoog naar de Six Demon Bag periode, maar dan gecontroleerd en zonder de manische uitspattingen. Man Man waagt zich hierbij zelfs op het einde aan van The Beatles geleende dromerige orkestarrangementen die vervolgens net zo vluchtig naar de achtergrond verdwijnen.

Honus Honus overstijgt op de Odyssey ego sterrentrip zijn jeugdige penseelstrepen en voegt er volwassen verfijning aan toe. Hij benut het krachtige gitaargeweld om je naar een volgende krautrock dimensie te transformeren. Toch geloof ik dat het slechts een tussenstation van zijn dynamische kosmische reis is. Bij Man Man kan je niet eens van verwachtingen spreken, dat begrip komt niet in zijn woordenschat voor.

Op deze magische Carrot on Strings marathon eindsprint overtreft hij al zijn eerdere werk. Carrot on Strings is zelfs bijna een toegankelijk verteerbare schijf te noemen. Bijna, want ook Carrot on Strings blijft een overbevolkte chaotische kraakpand plaat, zonder beperkingen, maar nu wel met een ingecalculeerde doelstelling.

Man Man - Carrot on Strings | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Deze hoort niet zo laag te scoren, muzikaal gezien zit het erg strak in elkaar.
De opgefokte boosheid baant zich een weg uit de gitaar bij Found That Soul, en daarmee al een geweldige opener is van Know Your Enemy.
Het album gaat ten onder aan de afwisseling, want hierna volgt het rustige Ocean Spray, al zitten daarin ook al de Sonic Youth achtige uitspattingen verwerkt die erg sterk naar voren zullen komen in het volgende Intraventous Agnostic, wat voor mij verre weg het hoogtepunt van de plaat is.
Maar vervolgens krijgen we een totaal ander nummer, het Beach Boys achtige So Why So Sad.
Eigenlijk is dit vanaf het begin al het probleem geweest bij Manic Street Preachers, ze zijn in staat om geweldige songs te maken, maar missen een eigen identiteit.
Knap hoe ze zich staande hielden na het verdwijnen van Richey James Edwards, maar wat overblijft is een mooie sportwagen, waar het wiel rechtsachter van ontbreekt, waardoor het zich wankelend voortbeweegt, en de snelheid op de verkeerde momenten wordt afgeremd.
Know Your Enemy is wel een toepasselijke titel, als ze hun zwakte zouden accepteren, dan zouden ze in staat zijn om meer evenwichtig werk af te leveren, welke meer op elkaar aansluit.

Een vreemde muzikale mix, met invloeden van Red Hot Chili Peppers, Motorhead (ja echt), Talking Heads, The Clash en Franse chansons.
Hierop staat de oer versie van Bongo Bong, waar Manu Chao later nog mee wist te scoren.
Alleen is Manu Chao muziek voor op het strand in Ibiza, en Mano Negra voor in de jungle van Brazilië.

Wat is de hang toch een bijzonder mooi muziekinstrument. Het blikken pannengeluid heeft het zomerse exotische opzwepende van de Caraïben, maar roept ook het doordringende diep mediterende aardse gevoel op. Dat zal de uit Oostenrijk afkomstige percussionist Manu Delago ook gedacht hebben, daarom kiest hij voor een verbreding en koppelt hij de drum aan de helende kracht van de natuur. Deze basis is een prachtig uitgangspunt, waar flink op voortgeborduurd kan worden, al loopt Manu Delago het risico te verzanden in suffe geitenwollen hippie ideologie.

De in Tirol geboren musicus volgt een breed scala aan opleidingen. Op zestienjarige leeftijd is hij al een geliefd sessiedrummer. Drie jaar later gaat hij zich specialiseren in de handpan en groeit uit tot een veelgevraagde muzikant en deelt het podium met het geliefde nu jazz gezelschap The Cinematic Orchestra en eigenzinnige duizendpoot Björk. Het mag wel duidelijk zijn dat deze dertiger is opgegroeid met de rond de eeuwwisseling populaire drum-‘n-bass breakbeats. Deze dansinvloeden weet hij op wonderbaarlijke wijze te mengen met klassiek geschoolde klanken en meer expressieve percussie uitspattingen.

Het klimaat en het broeikaseffect vormen dus de belangrijkste drijfveren op de verrassend dansbare elektropop van Environ Me. De milieubewuste Manu Delagno wil hiermee de boodschap overbrengen dat men zuinig moet zijn op onze groene planeet, die aan het veranderen is in een asgrauwe onomkeerbare wereld. Die kinderlijke onschuld symboliseert het langzaam voort wiegende Acoustic Aviation, het nieuwe leven openbaart zich als de eeuwigdurende winterslaap voorbij is.

Het door vogelgeluiden omgeven FaunaSauna is een prachtig eerbetoon aan Moeder Aarde, die als Isobel Cope goedkeurend nederdaalt in het berustende Footsteps. De natuur stelt zich open en deelt zijn geheimen met de luisteraar. Voorzichtig bibberend schuiven de dierlijk klinkende trompetten opzij om plaats te maken voor een explosieve ritmische geluidsregen van Interference, die later nog overtroffen worden door de anarchistische industrial Stahlmusik van het aan Einstürzende Neubauten memorerende Autoshred.

Een onvoorspelbaar gedurfd onsamenhangend geheel, met adembenemende hoogtepunten maar ook een paar tenenkrommende miskleunen. De inheemse rust die de klankschalen in Liquid Hands oproepen wordt ruw verstoord door dreigende jungle en verknipte Aphex Twin techno. Die geniale Richard David James gekkigheid komt hier niet volledig tot zijn recht. ReCycling gaat nog een stapje verder. Futuristische krautrock wordt ruw verstoord door foute Edelweiss hoempa carnavalsdeuntjes. Een komisch bedoelde knipoog naar de geboortegrond van Manu Delagno? Laten we het daar maar op houden. Pattern Pulse Popcorn hypnotiseert met een prachtig trance intro wat vervolgens mond snoerend de vernieling in gewerkt wordt door keihard toeslaande druppelende sample terreur.

Het filmische Transformotion bouwt in spirituele new age dromerigheid op om uiteindelijk ten onder te gaan in de vernietigende grote voetstappen van de mens. De schoonheid van het micro-organisme verdwijnt in de verdrukking van de onwetende wandelaar die goedbedoeld de omgeving in zich opneemt. Waterige strelende harpaanrakingen Curveball weerkaatsten in de weerspiegeling van eighties zure regen acid house. De rondrazende stormvloed van Trees for the Wood geeft het universele toekomstbelang weer. Bomen blijven de hoofdleverancier van zuurstof, zonder kunnen we niet leven. Heel cliché en zweverig allemaal, maar absoluut waar.

Manu Delago - Environ Me | World | Written in Music - writteninmusic.com

Voor Father McKenzie en een ieder die dit lezen wil.


Als in 1995 in stilte wordt besloten om de band Fratsen op te heffen, trekt Andre Manuel zich terug. Thuis creëert hij zijn eigen muur om zich heen, net als Pink Floyd (die hij zeker ook bewonderd), en gaat klein aan de slag in zijn eigen wereldje Krang.
Een zeer geslaagd lo-fi product van eigen bodem zal het muzikaal hoogstaand eindresultaat zijn.
Tevens zouden deze nummers ook in zijn theatershow Krang gespeeld worden, waar hij begeleid wordt door muzikanten, die later de band Krang zullen vormen.

De Nar is de twijfel over zijn kwaliteiten als cabaretier, en de angst om op het podium af te gaan.

Ook De Harmonie is een nummer waar je al goed het speel plezier van de latere Krang in hoort. De Harmonie die later verkocht aan de duivel het nummer De Ketterse Fanfare zal vormen op het latere album How!

Hol zal later vervolgens nog regelmatig live gespeeld worden; al zal deze pure versie mij steeds het meeste aan spreken. Het is de afsluiting van de pubertijd en het bewust worden van volwassenheid.

Eikel is typische Andre Manuel cabaret; een te klein geschapen man met een te grote piercing door zijn gevalletje; waardoor hij hem niet meer omhoog krijgt.

Het hoogtepunt van het gehele oeuvre blijft De Kraaien; voor mij het beste Nederlandstalige lied dat er ooit geschreven is.
Het perfecte uitvaart lied. Hier wordt met een soort van cynisme verteld hoe Andre Manuel het liefste de aarde naar zijn dood zou willen verlaten; het geeft mij nog steeds kippenvel.
Ga deze man live zien; bij elk concert wordt De Kraaien nog gespeeld, en ervaar het zelf.

Kleinzieligen begint ook klein, en is wat onsamenhangend.
Zijn visie over Nederlandse soldaten vechten in het buitenland; in elkaar gezet onder een flinke joint, zullen we maar zeggen. Het minste op dit album.

Lieveling is een liefdesliedje, maar dan op de rauwe Manuel manier vertolkt; iets wat hij later nog beter zal doen met Soogdier.

De Straat is zijn kijk op de mensen die aan de onderkant van de maatschappij belanden, en het geluk dat hij heeft daar niet te belanden.

Gek is een teveel aan overbodige informatie in deze dwaze wereld die de hersenen pijnigen.

Met Leef hoor ik zijn kijk op de meelopers in deze tijd. Hij kan er wel aan mee doen, maar verzet zich liever, dan als een soort van Frankenstein (een creëert monster) door het leven te gaan.

De afsluiter Krang is dus zijn eigen kleine wereldje, waar hij zich steeds meer in terug trekt (The Wall van Pink Floyd dus), zal hij naar buiten treden, en het album aan anderen laten horen; of moet hij zich toch terug trekken, om verder als kluizenaar door het leven te gaan.
Mooi gebracht als zijn eigen scheppingsverhaal.

Binnen de elektronische scene is het een interessant gegeven om volledig gefocust op de isolerende eenzaamheid met fundamentele bouwstenen te werken aan een kolossale geluidsmuur. Muziek vanuit het basisbeginsel, waarbij de voorbijvliegende fragmenten gevangen en geobserveerd worden om in dienst van een albumtrack een herproducerende functie op te eisen. Wat doet die afzondering met de creativiteit van de mens, en hoe wordt dat klankenscala gedefinieerd naar schematische muziek.

Stefan Schneider is een geluidskunstenaar die onder de naam Mapstation vanaf de eeuwwisseling verantwoordelijk is voor een achttal albums waarbij hij de grenzen van de Krautrock uitbreid met Afrikaanse ritmes, Zuid Amerikaanse cultuuropvattingen en de mogelijkheden van gedateerde keyboards en synthesizers. Het begrip belemmering kennen ze niet bij het Bureau B label, waardoor Stefan Schneider de mogelijkheid heeft om heerlijk in de studio te stoeien met passages die uiteindelijk tot My Frequencies, When We leiden.

Het is zowat voorspelbaar, maar ook deze artiest is afkomstig uit die Duitse Krautrock en elektro hoofdstad Düsseldorf waar ook Neu! en Kraftwerk vandaan komt. Alsof laatstgenoemde zichzelf gekloond heeft tot kleine identieke miniatuurrobots welke op elk podium als plaatsvervanger inzetbaar zijn. Donkere futuristische soundscapes dalen vanuit een denkbeeldig Enterprise ruimteschip neer op de aarde en verspreiden zich al nevelend in het spacende No No Staying.

Een zoektocht die de vervagende grens tussen abstracte muziek en pulserende hypnose probeert onder te brengen in begrijpbare en onbegrijpbare collages. Een machinale aanval op de primaire geluidservaring die uiterste concentratie opeist. Doordringende West Europese drones worden verscheurd door de Afrikaanse repeterende ritmes van Flute Channels die als een infiltrerende elektronische voodoodance het gepijnigde gevecht aangaan met het jammerende frequentiebereik. Al wurgend worden die laatste tegenstribbelende noodkreten eruit geperst.

Het onzichtbare spookschip My Mother Sailor laat zich voortbewegen door die onheilspellende geluidsgolven. Een schuilplaats die de veiligheid bied aan secundaire tonen die in afwachting zijn om zich te binden aan de herkenbare jazzy basisklanken van Actual Possible. Pas bij Taro Zing Ta wordt de kakafonie des onheil onderbroken en openbaart zich een echte herleidbare songstructuur. Gedateerde new wave dringt zich op de achtergrond op om bij de sobere postpunk van To a Single Listener die gedroomde doorstart te maken. De hemelpoort gaat open en laat zich vervolgens te pletter vallen op dat beperkte wankele draagvlak van de aarde.

De opzwepende trance van The City In krijgt ondersteuning van die rustgevende vocalen van Stefan Schneider die bijna croonend dweept met de ambient afterparty techno uit de jaren negentig. Comateus worden de verschrikkingen van Antistasis herbeleefd, een cold turkey die uiteindelijk zijn rust vind in het slapeloze Train Of Gerda. My Frequencies, When We is een verdovende geestverruimende trip langs de vernauwende zintuigbeleving van de mens, aangewakkerd door de mogelijkheden van de elektronica.

Mapstation - My Frequencies, When We | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Marathon is er niet op uit om in een keer een knock-out uit te delen. Alles is doordacht en tot in de puntjes uitgewerkt. Na de volop geprezen gelijknamige Marathon EP verschijnt dan eindelijk na een wachttijd van twee jaar het volwaardige Fading Image. Vanuit de veiligheid van die onzichtbare schaduwen legt bassiste Nina Lijzenga een loeizware basis voor het van zich afschreeuwende Out of Depth neer.

Probeer die doom oerdreun maar te overtreffen. Het Amsterdamse gevaarte grijpt naar de karkassen van de postpunk terug. Kaal, primitief, met punk als basis en de verbetenheid van een grimmige Kay Koopmans die de zorgvuldig gekozen woorden op ons loslaat. De donkere kant van het bestaan kan je slechts dansend overleven, iets wat ze later nogmaals in het sober uitgespeelde herfstig troebele Shadow Raised a Star benadrukken. In deze onzekere vervallen staat van de wereld is er behoefte aan een band als Marathon.

Ze onderstrepen dit statement door er de nodige indierock donderwolken aan toe te voegen. Het accentueert de hardheid en de hopeloze wanhoop. Bijzonder hoe Kay Koopmans het verbaal klaarspeelt om deze hardheid niet in boosheid te uiten. Marathon ventileert die waanzin in het traag opbouwende Idiocy. Een sensuele roes met een veelvoud aan horrorscenario uitspattingen. Hier bewijst de krachtvaardige uptempo drummende Lennart van Hulst zijn meerwaarde, om vervolgens weer gepast afstand te nemen. Marathon speelt op scherp, maar gaat niet over die grens heen.

Het lichtere, melodieuze Gold is het bewuste stapje terug, net wat optimistischer en dromeriger. Het is niet de opzet om de luisteraars direct de gordijnen in te jagen. Laat verdriet de trots niet domineren, al duiken ze vervolgens met For the Better weer die gevaarlijke zwarte dieptes in. Dat een gitaar emoties kan nabootsen wordt duidelijk als Kay Koopmans dit instrument in Shot Away letterlijk laat huilen.

Vanuit de hartslag van de band pakken ze in het instrumentale doordenderende Fall de rust. Die rust is van pure noodzaak om vervolgens genadeloos met Shadow Raised a Star een doorstart te maken. Slepend, doortastend en met een puurheid, waar zoveel behoefte aan is. Het onheilspellende slotakkoord tast volledig in het duister.

Die totale overgave bereikt zijn hoogtepunt in het afsluitende Away from Home. De heimwee van voortvluchtigen, en het verlangen naar de stabiliteit uit een ver verleden. Een anti-oorlogssong, waar Marathon geen partij kiest, maar slechts de onzinnigheid daarvan uitspreekt. Marathon heeft genoeg podiumuren gedraaid om zich nu goed op de kaart te plaatsen. Fading Image voldoet aan de op de Marathon EP uitgezette startlijnen en is een voortreffelijke debuutplaat.

Marathon - Fading Image | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Je moet maar durven, jezelf als zijnde band Marathon noemen, terwijl je uit Amsterdam en niet uit Rotterdam afkomstig bent. Met de gelijknamige Marathon EP leveren de postpunkers hun eerste plaatje af. Natuurlijk liften ze hier op het succes van IDLES, Shame en Squid mee, maar wat is daar verkeerd aan? Ze zijn vooral schatplichtig aan die doom gothic postpunk erfenis uit de jaren tachtig. Marathon werkt vanaf 2019 aan een eigen smoel, en de zes tracks zijn een mooie verslaglegging van dit ontwikkelingsproces. Reëel gezien zijn ze zelfs langer actief, en hebben ze bestaansrecht als ze als bluesrock schoolbandje aan De Kunstbende meedoen. In België pakken ze de vorige Age single rond de releasedatum in september op. Een mooi vervolg op het V2 Records contract, waardoor hun gezichtsblik verder dan het Nederlandse thuisfront reikt. Terecht, maar ook bijzonder dat dit vertrouwen nu al zo groot is.

Nou ja, nu al…. Ze laten vorig jaar een overweldigende indruk bij de Popronde achter, waarmee ze dus ook in het 3voor12 vizier komen. Eigenlijk moet de nationale mediabranche zich meer op dit gebeuren richten, en minder op het flauwe achterhaalde Buma Awards toneelspel. Hier ligt de toekomst voor het oprapen, en we tellen met bands als The Vices, Personal Trainer, Tramhaus en nu dan ook Marathon weldegelijk in het alternatieve circuit mee. Begrijpelijk dus dat Marathon met producer Daan Duurland in zee gaat, die ook voor het Tramhaus Make It Happen hit succes verantwoordelijk is. Genoeg kwaliteit dus om zich op het buitenland te richten en ze overstijgen zeker nog eens het eenzijdige Serious Talent aanbod. Misschien stelt Marathon zich wel te bescheiden op. Het is te triest voor woorden dat je met een arrogante egocentrische houding het verste komt. Maar goed, Marathon is dus de volgende naam in het rijtje, al hebben ze al het nodige credit opgebouwd, dat ze de underground fase reeds ontgroeid zijn.

Het krachtige Age opent echter de EP. Het verontrustende Age is, grimmig dreigend, kwaadaardig explosief en ligt meer in het verlengde van het hedendaagse postpunk aanbod. Age knalt uit de speakers, is lawaaierig eigenwijs met tegendraadse gitaarprojectiel akkoorden. Age verwoord de huidige jeugdige generatie en staat voor de teleurstellende positie van deze eenzame groepering. Age is het frustrerende toekomstperspectief, het nalatenschap van een wantrouwend beleid. Die opgekropte energie kan je maar op een manier het beste naar buiten brengen, op het podium. Het slopend Tired sluit hier met die gekwelde vermoeide hese klaagzang passend op aan. Marathon projecteert de gelijkwaardige zwartgallige jaren tachtig duisternis naar het heden. Het nieuwe vergelijkbare nulpunt. We zijn weer terug bij af, en de postpunt leent zich het beste hiervoor om je daar aan te identificeren. Ze ontkennen nergens dat ze groot Joy Division liefhebbers zijn, en de invloed van bassist Peter Hook vormt het fundament op het laag gestemde Fameless, het deprimerende gedesillusioneerde vooruitzicht van de ambitieloze schoolverlaters.

Marathon gooit ruim een jaar geleden hoge ogen met The Company. Uiteraard staat deze track ook op de EP. Met deze ruig punkende knaller richten ze zich gelijk op de media kanalen, en daar hoort dus ook een fraaie video bij. The Company richt zich op de zelfredzaamheid van een band als Marathon, en benadrukt nogmaals dat een platenlabel zich aan de eisen van een band moet aanpassen, en niet andersom, wat veelal het geval is. Die stellen vooral het belang om geld te verdienen op de voorgrond, en luisteren amper naar het creatieve proces waarin de artiesten verkeren. The Company is fris met de nodige galm op het stekende puntige gitaarwerk van Kay Koopmans. Drummer Lennart van Hulst heeft een heerlijke opzwepende drive en Nina Lijzenga bewijst voor de zoveelste keer dat de beste indiepop en postpunk bassisten vrouwen zijn. Ik kan nu wel een indrukwekkend lijstje opnoemen, maar iedereen weet welke muzikanten ik hiermee bedoel. Ze drukt met haar 6 snarige basgitaar ook de stempel op het bezwerende krassende Mosquitos & Flies, de aangekondigde Marathon EP single. Met de heerlijke tempoversnellingen in het vintage dromerig nagalmend How Does It Feel werkstuk sluiten ze de veelbelovende EP af. How Does It Feel? Nou, eigenlijk voelt het allemaal heel goed aan. Hoogtepunten? Kan ik hoogtepunten noemen als alle tracks van zo’n belachelijk hoog niveau zijn? Na deze overtuigende droomstart kan het alleen maar beter worden, een visitekaartje om jaloers op te zijn.

Marathon - Marathon | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Heerlijke melancholische sound welke zich het beste laat beluisteren in de tijd dat de blaadjes van de bomen vallen. Muziek om jezelf van de buitenwereld af te sluiten, hooguit in gedachte uit het raam starend naar de weersveranderingen. Het singer-songwriting begin van titeltrack The Advice to Travel Light werkt zich toe naar een sterk door post-punk beïnvloed geluid. Dit komt voornamelijk door het invallen van de gitaar die er net een andere twist aan geeft. Het einde is bombastisch als een onverwachte regenbui, en eigenlijk vat die song Marble Sounds al perfect samen. Melancholische hedendaagse singer-songwriting georiënteerde groepssound met een flink post-punk randje.

Pieter Van Dessel is de spil van dit muzikale gezelschap; in 2007 opgericht in de Belgische hoofdstad Brussel, en ondertussen al verantwoordelijk voor hun vierde album. Om het geheel meer kracht te geven maakt het vijftal hier gebruik van verschillende gastzangers zoals Renée Sys, B. Jean Baudouin en Marino Roosen van Bonfire Lakes. Tevens wordt er flink aan de sound gesleuteld, en worden viool, cello, hoorn en trompet toegevoegd. De eerste twee instrumenten hebben samen een sleutelrol bij het begin van In Time, welke een wat meer up-tempo karakter krijgt. Alsof wolken zichzelf in tweeën splijten en zonnestralen verlichting geven. De centrale rol bij Speeches is weer weggelegd voor de rustgevende zang, soft ritmisch begeleid door drum en keyboard. Droomachtig en zalvend, bijna jezelf in slaap wiegend.

Heel anders dan het hardere slagwerk intro van Anyhow (Even Now), al heeft het als basis wel dat weemoedige met de keyboard ingesteld als piano. Hier gaat de zang lekker de hoogte in, en geeft het meer ruimte om te ademen. Dat er toch nog een plek is voor vrolijkheid, bewijst het zomerse Caribische About You, misschien wel de lelijke eend hier tussen de volgroeide zwanen, maar ook hier weet zich een schoonheid uit te ontwikkelen. Het nodigt uit om te bewegen, en lukt het niet met de voetjes, dan is het ritmisch meeklappen absoluut haalbaar. Met 39 komt het pijnlijke besef van ouder worden. Het weg vallen van geliefdes, de midlifecrisis die zich op een onvriendelijke manier aan je opdringt. Het ervaren niet meer overal bij te horen. Hier overheerst de herkenbaarheid, al zou je willen dat dit niet zo zou zijn.

Fire In The Lake gaat tekstueel ook de zwaardere kant op. Klagende backings die het thematische eeuwige afscheid nogmaals benadrukken. Een sterfgeval? Een scheiding? Een immigratie naar de andere kant van de wereld? Mooi dat die ruimte hierin vrij wordt gehouden voor eigen interpretatie, hierdoor haalt iedereen er zijn eigen herkenning en waarheden uit. Het folky gekleurde outro past er prima bij. Pieter Van Dessel komt vermoeid en oud over in het tevens op folk gerichte The Road. Een sterk kampvuur anthem voor de wereldreiziger, bijna een profetische song te noemen. Veel ruimte hier voor de akoestische benadering.

Wisdom Is Bliss heeft vervolgens een elektronische aanpak, en toch lukt het prima om aansluiting te vinden bij de vorige twee songs. Ook met deze methode voel je de warmte net zo goed terug. Nog meer naar de kern gaat het sobere ingeleide Keep Repeating, waar de drums duidelijk lijken te staan voor de titel. Repeterend blijven ze staande, al drukken sfeervolle keyboard klanken ze steeds meer naar de achtergrond. Dit zou een prima afsluiting van de plaat kunnen zijn geweest. Het kleiner van opzet samengestelde One Last Regret heeft deze status minder sterk, een prima uitgerekt luisterliedje, maar lang niet zo krachtig.

The Advice To Travel Light is het lichamelijk en geestelijk ouder worden. Verder met een lichtere rugzak, met alleen het hoofdzakelijke. Ellende definitief van zich afschuddend. Eerste indrukken en ontdekkingen worden omgezet in opgedane wijsheden. Twijfel over gemaakte keuzes in het verleden, twijfel over nog te maken keuzes in de toekomst. Afscheid van levensfases, maar ook afscheid van vroegere vrienden en geliefdes. Geen gemakkelijke plaat, treurnis regeert met zo nu en dan plaats voor zonnestralen. Maar de echte depressieve zwaarmoedigheid heeft ook weer niet de overhand. Hopelijk krijgt Pieter Van Dessel het nog lastig als toekomstig veertiger; het levert wel sfeervol werk op.

Marble Sounds - The Advice to Travel Light | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Marc Almond in de rol van uitgerangeerde Las Vegas ster.
Die smoking past hem prima.
Ondersteund door artiesten die tevens balanceren op de rand van de zelfkant.
Gene Pitney en Nico.
Hoe het hem lukt om omgeven door een Wall Of Sound toch ingetogen te klinken.
Groots muzikaal gebaar, maar dan met de breekbaarheid.
Alsof hij als bang muisje samen met een olifant in een porseleinkast gezet wordt.
Via omwegen zonder haarscheuren een weg naar buiten vinden.

Bordelen en foute nachtclubs geven geen voldoening meer.
Leren pakjes ingeruild voor driedelige pakken.
Soft Cell is passé.
Vanaf nu bevind hij zich tussen de gamers in casino's.
Het grote geld gemakkelijk over de balk gooiend.
Dikke lelijke zakenmannen met te jonge illegale vriendinnen.
Geen handboeien meer aan bedden in foute hotelkamers.
Handboeien verbonden aan rijkelijk gevulde koffers.
Van seksverslaafde naar gokverslaafde.

Hier is echter de link met het popliedje nog aanwezig.
Al is duidelijk hoorbaar dat hij zich steeds meer op chansons gaat richten.
Brel als een van zijn duidelijke voorbeelden.
In Nederland vergelijkbaar met Ramses Shaffy.
Al zal hij vanwege zijn doorgemaakte groei altijd gezien worden als de extravagante homoseksueel van Tainted Love.
Ook iets om trots op te zijn.
Maar ook hij krijgt het Swiebertje effect nooit van zich af geschud.
Misschien is het wel prima zo.
Dan liever de erkenning bij een kleine groep fanatieke liefhebbers.

Overvol geladen schip.
Titanic bestuurd door Jack Sparrow.
Ondergang tegemoet varend.
Smeltkroes aan culturen.
Trekkend naar Amerika.
Dreigende spanningen in het ruim.
Vanuit het intro wil ieder zijn verhaal vertellen.
De stoere Spanjaard.
Met op zijn rug een getatoeëerd gevechtsschip.
Een avontuurlijke Fransman.
Languit liggend in een hangmat.
Zich verdiepend in literatuur.
De vlambare Italiaan.
In discussie met de eigenwijze Ier.
Flessen drank ter consumptie.
Leedvermaak en spannende legendes.
Ongewild op elkaar aangewezen.
Al dobbelend de tijd doen vergeten.
Ondertussen genietend van een Riverdance.
Gevolgd door een stukje cabaret.

De veelzijdigheid van een Marc Almond is amuseren.
Het ene moment raakt het je, vervolgens dwaal je af.
Is dit een zoekende artiest?
Na het grote succes van Soft Cell in een diep gat beland.
Stuurloos een weg varend tussen verschillende stromingen?
Die gedachte ging toen nog op.
Achteraf bleek juist dat hier juist zijn kracht ligt.
Veelzijdigheid en dramatiek.
De grens verleggen voor zichzelf.
Ten koste van zijn oude fans.
Deuren openen voor een nieuw publiek.
Pinkpop was er in 1989 niet klaar voor.
De sound die hij hier al liet horen viel grotendeels verkeerd.
Muziek voor in een theater.
Jezelf laten verrassen.
Door een gedreven rasartiest.

Marc Almond is een sterspeler.
Al zal hij nooit de bank verlaten.
Zijn spel is geniaal.
Maar niet passend in het team.
Al jaren transfervrij.
Echter geen interesse bij de grote clubs.

Ik kan maar een artiest noemen die vergelijkbaar is.
Gavin Friday; gestoord en demonisch bij Virgin Prunes.
Vervolgens solo passend in de combinatie tussen pop en cabaret.
Zonder irritant te klinken.

Na het afscheid van Fish, volgde ook mijn afscheid.
De samenwerking met Hogarth kon ik totaal niet volgen.
Nu is deze verzamelaar een perfecte instap om het tegendeel te bewijzen.
Er is niet gekozen voor een chronologische volgorde, maar een soort van grabbelton.
Voorheen vond ik de stem van Fish veel weg hebben van die van Peter Gabriel, al hoor ik bij eerlijkheid te zeggen dat dit zeker ook het geval is bij Hogarth.
Toch heeft zijn geluid minder iets eigens, wat Fish wel heeft.
Easter doet mij eerder aan bands als Clannad denken, zou zo tussen hun repertoire passen.
Assassing heeft vrijwel hetzelfde gitaargeluid als Would I Lie To You? Van Eurythmics.
Sterker nog Dave Steward heeft dit letterlijk gejat, en daar een heel nummer op laten leunen.
Zegt wel weer iets van de kwaliteiten van Marillion.
Sympathy lijkt op Pink Floyd jaren 80, toen Gilmour aan het roer stond.
Uiteindelijk blijft mijn conclusie echter wel dat ik meer een Fish man ben, daar kan deze verzamelaar uiteindelijk niets aan veranderen.

Als kind zijnde ging ik op de zaterdagochtend met mijn fiets heel het dorp rond.
Dan werd het oud papier opgehaald, en als stripboekliefhebber kwam ik dan regelmatig van die Marvel en DC Comics tegen.
Mijn voorkeur ging dan uit naar De Hulk, Batman en Spiderman.
Met Fantastic Four en X-Men had ik minder.
De verfilmingen vond ik vaak niet zo geslaagd, al heb ik een zwak voor The Crow en The Dark Knight.
Hoe meer special effecten, hoe ongeloofwaardiger, en minder boeiend.
En wat heeft dit te maken met Brave?
Ondanks dat ik bekend ben met het concept achter Brave, zie ik dit los daarvan.
Voor mij is het de sfeer die mij terug neemt naar die zaterdagen.
Terwijl klasgenoten zichzelf uitsloofden op het voetbalveld, zat ik heerlijk warm binnen.
Warme chocolademelk, en met van die foute indianenpantoffels zittend op de bank.
Genietend van de nieuwe trofeeën, bladzijde na bladzijde de verrassingen van het verhaal volgend.
Waarschijnlijk ligt hier ergens ook mijn oorsprong van de verzamelwoede.
Na strips werden het singeltjes en uiteindelijk cd’s.
Brave is een muzikaal stripverhaal.
Niet wetend hoe het zich verder zal ontwikkelen, en boeiend tot aan het einde.
Misplaced Childhood is misschien sterker, maar hier op Brave is het verloop wel onvoorspelbaar.
Met dank aan Leo Blokhuis die mij afgelopen zaterdag opnieuw liet kennismaken met de tonen van Bridge tijdens zijn radioprogramma.

Clutching At Straws.
Een kleurrijk persoon tussen figuren in zwartwit.
De demonen waartegen Jack Nicholson vecht in The Shining van Stephen King.
In zijn rol als Jack Torrance waarbij zijn alcoholisme wordt weergegeven als vriendelijke geesten.
Geniaal vertaald op het witte scherm, waarbij ik mij afvraag in hoe verre er hier sprake is van Methodacting.
Zijn er raakvlakken met Fish; is hij de hoofdpersoon die symbolisch op de albumhoes zijn narrenpak heeft uitgetrokken.
Moe van de rol van frontman; een duidelijke link naar het alleen verder willen gaan.
Iets minder grootschalig, iets minder op de voorgrond.
Als zanger staat hij los van de overige bandleden, die zijn gevoelens muzikaal omlijsten.
Zij een eenheid; hij er min of meer los van.
Ik heb het idee dat de muzikanten hun voldoening halen uit het samenspel, en Fish dreigt weg te zakken in de teloorgang van de roem, vluchtend in eenzaamheid en drank.
Kijk wat er bij andere iconen uit de jaren 80 is gebeurd; Freddie Mercury, Prince, Michael Hutchence, Michael Jackson en George Michael.
Allemaal zochten ze min of meer troost in middelen die uiteindelijk hun ondergang betekenden.
Seks, drugs en rock & roll.
Clutching At Straws is het verslag van eindeloos touren; de minibar in het hotel, elke avond een andere stad.
De onmogelijkheid om een goede familieband op te bouwen.
Misplaced Childhood was een terugkijk op een niet helemaal geslaagde jeugd, met de hang naar roem en erkenning; gevormd in volwassenheid.
Clutching At Straws is de zware overgang, met alle beproevingen en gevaren.
Fish klinkt hier maniakaler, het lieve en zachte geluid is bijna helemaal verdwenen.
Incommunicado leek in eerste instantie er niet tussen te passen, ook de keuze van eerste single leek een onlogische.
Achteraf gezien is juist dit nummer de uitbarsting; de overgave naar het kwade.
Het moment dat Anakin Skywalker in de vorm van Darth Vader valt voor The Dark Side.
Iets wat Fish waarschijnlijk bespaard is gebleven door solo te gaan.
Maar waarschijnlijk zoek ik er iets groots achter, en is dit gewoon een geslaagde opvolger van Misplaced Childhood, en is het gewoon een mooie interactie geweest, zonder de door mij alle aangehaalde dramatiek.
Fish en Marillion hielden zich ook zonder elkaar prima staande.
Voor mij persoonlijk wel minder dan Misplaced Childhood.

Marillion zet een tijdloos document neer.
F.E.A.R. is het antwoord op Brave.
Gedurfd, eigentijds, met prachtige melodieën.
Steve Hogarth laat een gevoelige, verontrustende, maar ook zalvende kant zien.
Alles verpakt in een albumhoes, die nog het meeste weg heeft van een Willy Wonka achtige gouden chocoladereep.

Ik blijf een groter liefhebber van Fish dan van Steve Hogarth.
Die laatste klinkt qua zang meer als The Blue Nile, en Fish heeft dat stoere en krachtige Schotse.
Muzikaal gezien is Marillion niet meer te vergelijken met het oude werk en klinkt als een totaal andere band.
Voorheen meer raakvlakken met Genesis, nu meer met Pink floyd.
Grappig dat ik dus wel een groot liefhebber ben van Pink Floyd, en van Genesis lang niet alles kan waarderen.
Marbles blijkt toch een goed album te zijn, en You’re Gone is een geweldige single.
Alleen wordt voor de zoveelste keer Hear The Drummer Get Wicked gebruikt (Madonna, Public Enemy, Soul II Soul).
Het Massive Attack nummer van Marillion; begeleid door een Simple Minds gitaar.
Don’t Hurt Yourself is de volgende topsong; bijna Americana; Fleetwood Mac achtig.
Fantastic Place volgt hier ook mooi op; zacht, maar intens, maar hier stoor ik mij net als in You’re Gone wat aan het drumwerk; dit klinkt wel heel erg standaard.
Drilling Holes heeft het eerder genoemde Pink Floyd gevoel, maar dan voornamelijk in de zang.
Die gitaarsolo op Neverland laat mij in gedachtes even terug zweven naar Misplaced Childhood.
Bij Marbles ontbreekt het voor mijn gevoel nog aan een geheel; iets wat ik bij Brave en Misplaced Childhood wel ervaarde.

Misplaced Childhood.
Het kind dat te snel zijn jeugd ontgroeid?
Een volwassene die terug verlangt naar vroeger?

Fish toen zijn naam nog Derek William Dick was.
Een puber met liefdesverdriet.
Afgewezen door het mooiste meisje van de klas.
Terwijl mede klasgenoten zich bezig hielden met sport, zat Derek op zijn zolderkamertje.
Stiekem schreef hij daar poëzie.

Aan een gedicht schreef hij een langere tijd.
Het was gericht aan Kayleigh.
Vergeleek zijn liefde voor haar met een paarse lavendel.
Trots over zijn originaliteit stuurde hij het uiteindelijk naar haar op.
Altijd maar die rode rozen.
Dit was beter.

De reactie was anders dan zijn verwachtingen.
Spottend vertelde ze het tegen de leeftijdsgenoten.
Derek werd het pispaaltje van school.
Zijn wraak zou jaren op zich wachten.
In de vorm van een conceptalbum.
Gebaseerd op zijn liefdesverklaring.

Bevredigde dit de pijn.
Was het waard om zoveel jaar van je leven hier op te richten.
Ten koste van de pubertijd.
Je gelijk halend door naamsbekendheid.
Het onschuldige zolderkamertje verruilen tot een groot podium.
De intimiteit verworden tot algemeen erfgoed.
Gehoord door een miljoenenpubliek.

Natuurlijk is dit het waard.
We omarmen de songs.
Laten ze binnen in ons hart.
Want diep van binnen, zouden we allen een beetje Fish willen zijn.
Een groot schrijver.
Alles liever dan een mislukt sporter.

Antichrist Superstar.
De geboorte van Rosemary’s baby.
Satanist Marilyn Manson laat de hel neder keren.
De aarde dreigt in tweeën te splitsen.
En te verdwijnen in het hellevuur.

Gelukkig ontwikkeld Brian Warner zich vervolgens anders.
Hij ontdekt de glamrock van de jaren zeventig.
De satans-Bijbel ligt ergens tussen het stof onder zijn bed.
Duisternis ver weg gestopt in een vochtige kelder.
Een grote verlichtte wereld opent zijn deuren.
David Bowie als gastheer.
Samen met Alice Cooper laten ze hem binnen in Luilekkerland.
Een witte coke lijn als gemarkeerde wegaanduiding.
Snuiven ze zich van de ene berg naar de andere.
Drugs in overvloed.

Het uiterlijk is ook veranderd.
Op Antichrist Superstar zag hij er uit als een vervloekte reuzebaby in een luier.
Hier als een nichterige geslachtsloze buitenaards wezen.
Opzet om te shockeren is nog steeds aanwezig.

Mechanical Animals is toegankelijker.
En mij bevalt het prima.
Het vierde album is het gemakkelijkste uit te zitten.
Er zit meer emotie in.
De paranoia wordt meer verklaard.
Marilyn Manson openbaart zichzelf.
Geeft zijn ziel bloot.
Laat zijn kwetsbaarheden aan de buitenwereld zien.
Verklaringen voor het verschuilen achter een gecreëerd rockmasker.
Verdwijnen is zo moeilijk.
Dan maar als gemaakt karakter.

In de Verenigde Staten werd hij niet begrepen.
Hij zou aan zetten tot haat.
Terwijl het er hier zo dik boven op ligt.
Zelfspot met een donker gevoel voor humor.
De weg terug is verbrokkeld.
Doodlopende paden en onzichtbare moerassen.
Dan maar vooruit.
Met een rugzak vol met stront.
Die steeds zwaarder zou wegen.