Na de val van de Berlijnse Muur besluit Bono om zich niet meer op de Verenigde Staten te richten, maar weer meer terug naar zijn thuisbasis Europa.
Toch hoor ik er hier geen Duitsland in terug.
Dit is meer Theme For Great Cities.
Het doet mij denken aan een overbevolkt Tokio.
Overdag een snelle hardwerkende maatschappij, die in de avond het vermaak op zoekt. En dat vind in een Karaoke bar of een Game hal.

U2 is verworden tot product van de zapcultuur.
Het verlies in een eigen geluid is zoek geraakt.
Maar op een onverklaarbare wijze lukt het hun wel om dit te verwoorden in een geslaagd album met erg sterke songs.
Je zit voor de televisie, en het ene moment kijk je een datingsprogramma (One), vervolgens naar een adult movie op Canal + (Mysterious Ways), maar pakt nog snel een spannende detective mee (Love Is Blindness).

In de periode dat een band als Simple Minds ten onder ging aan het commerciële geluid, lukt het U2 om te overleven.
Juist om er erg dik de nadruk op te leggen.
Toch zal dit album een begin zijn van een neerwaartse spiraal.
Zooropa is Over The Top en Pop een flop.
En ook al beweert Bono om vervolgens het heilige vuur van vroeger terug gevonden te hebben; blijkt het maar een klein vonkje te zijn wat met een hoop geblaas brandend gehouden wordt.

Beautiful Day is voor mij het nummer van de Olympische zomerspelen van 2000, gehouden in Sydney.
Telkens als Pieter van den Hoogenband en Inge de Bruijn een gouden medaille binnen haalden klonk dit nummer door de luidsprekers.
Deze geweldige prestaties hebben natuurlijk ook een grote rol gespeeld in het behalen van de nummer 1 positie in de Nederlandse muzieklijsten, dit kan bijna niet anders.
Beautiful Day ademt ook iets positiefs uit, en natuurlijk is het een geweldig motiverend nummer voor sporters om nog beter te presteren.
Voor mij is All That You Can't Leave Behind dan ook een optimistisch album geworden.
Het grote gebaar staat meer naar de achtergrond, ik denk dat Bono heeft geprobeerd om zijn ervaringen klein en vooral dicht bij zichzelf te houden.
Deden ze bij Pop nog bijna dwangmatig hun best om verfrissend te klinken, hier lijkt het op een meer natuurlijke manier wel te lukken.
Gewoon weer de bekende popmuziek, zonder de elektronica en overige poespas.
Eigenlijk hun laatste echte cadeautje voor de fans uit de jaren 80.
How to Dismantle an Atomic Bomb ligt uiteraard behoorlijk in het verlengde van deze, maar het spontane was wel een heel stuk naar de achtergrond verdwenen.

Met trots presenteren wij u de geboorte van onze eersteling.
Het is een jongen geworden.

Met Boy wil Bono zijn jeugd afsluiten.
Hij blikt terug op zijn tijd als naïeve puber.
Een periode waarin hij onhandelbaar was.
Als twintigjarige wil hij volwassenheid uitstralen.
Verlangen naar vroeger.
Genieten van een onafgesloten geheel.
Hou de onschuld in bewaring.

Out Of Control.
Vreemd genoeg raakte hij in het opname proces van October de weg pas echt kwijt.
Geloof, wrijvingen in de band en het verwerken van de dood van zijn moeder.
De toon zou dan pas persoonlijker worden.
Meer geschreven vanuit de ik-persoon.
Niet meer die objectieve toeschouwer aan de zijlijn.
Een schaduw van zijn ego.
Bezongen in A Day Without Me.

Ga de confrontatie aan.
Loop er niet voor weg.
Als band zijnde sta je sterk.
Zal er iemand afhaken, dan is het einde in zicht.
If You Walk Away, I Will Follow.
U2 als een collectief geheel.

Bij Shadows And Tall Trees neemt Bono de bange Robert Smith bij de hand.
Zijn angst voor het donkere bos in A Forest.
Geromantiseerd door de dromerige zanger van U2.
De therapie als medicijn.
Positivisme.

Duidelijk een band in ontwikkeling.
Een zoekende tekstschrijver begeleid door een groot gitarist.
Ontbrekende woorden invullen met akkoorden.
De samenwerking zal alleen maar hechter worden.

Ik zie dit ook als een allegaartje met restmateriaal van The Joshua Tree, het eren van Amerikaanse helden en live opnames. U2 on the road door de Verenigde Staten. De soundtrack van deze roadmovie, maar dan wel een hele goede soundtrack. Voor mij geen volwaardige studioplaat, maar wel met Stop Making Sense van Talking Heads en 101 van Depeche Mode de leukste, gevarieerde liveregistraties uit de jaren tachtig. Perfect? Zeker niet, maar wel heel leuk.

Ten eerste moet ik even een toelichting geven op onderstaand verhaal.
Ik ben vroeger een zeer groot U2 fan geweest, en keek altijd uit naar nieuwe releases.
Bono was in het begin van mijn tienerjaren mijn enige held, en wat heb ik hem op een voetstuk geplaatst.
Toen Songs of Innocence verscheen, werd al vrij snel melding gemaakt van een meer experimentele plaat die later zou verschijnen.
En dan ruim 3 jaar later is die er dan eindelijk!
Songs of Experience!

Heb je een gitarist met een mooi eigen geluid in de band, en benut je die kwaliteiten niet.
Dat is als een misdaadroman schrijven zonder moord, hoe spannend en sfeervol het allemaal ook is, uiteindelijk wacht je op die climax.
Bono heeft een vlak geluid, de overslaande emotie is er niet meer.
Weg boosheid, weg verdriet, weg twijfel.
Juist in dit tijdperk mag je dat meer ervaren.
Hij is nooit een groot zanger geweest, maar ik viel wel voor de oprechtheid in zijn nummers.
Haal je dat weg, dan blijft er een gemiddelde stem over, en daar schrik ik eigenlijk wel van, want dat gevoel heb ik nooit eerder gehad.
Te vaak moet ik aan de latere Coldplay denken, en ondanks dat het daarbij erg commercieel klinkt, hebben hun albums nog iets verfrissends.
Als ik heel eerlijk ben, dan zouden het allemaal b-kantjes kunnen zijn.
Ik moet toegeven, The Little Things That Give You Away is een mooi liedje, maar niet genoeg om het geheel te dragen, eventjes heb je het gevoel dat The Edge de volumeknop van zijn versterker heeft gevonden.
Een band die het wel voor elkaar krijgt om nog steeds live te schitteren, heeft die het nog wel nodig om platen uit te brengen?
Songs of Experience ?
De meest ironische titel die je dit album kan geven.

U2 klinkt inderdaad regelmatig als Coldplay, al vind ik Coldplay de laatste 2 albums een uitgebluste indruk maken.
U2 klinkt nog steeds verfrissend.
California (There Is No End to Love) is een duidelijk voorbeeld, daarvan zou je niet zeggen dat dit door 50 plussers is gemaakt.
Bono is misschien wel beter bij stem dan dat hij ooit is geweest, maar ik hoor liever die rauwheid, en het tegen het randje zingen van hem.
Zelfs het jeugdige van Boy en October klinkt er doorheen, wat wel verrasend is te noemen.
Dit album sluit meer aan bij How to Dismantle an Atomic Bomb dan bij No Line on the Horizon, dus eigenlijk een stap de goede kant op, dat album is hoe dan ook hun slechtste album ooit, waarbij ook nog eens werd gekozen om de grootste draak als single uit te brengen; Get on Your Boots.
Jammer dat de rol van The Edge minder op de voorgrond is, de drumpartijen hebben wel een voorname rol in het geheel.
Allemaal sfeervol, al ontdek ik nog niet echt nummers die er uit springen, maar ik sta er niet van te kijken als dit wel gaat gebeuren.
De albumhoes, wat ik al eerder aan heb gegeven, en daar blijf ik bij, heeft veel weg van het werk met Anton Corbijn. Leg deze maar eens naast Rattle & Hum.
U2 zal voor mij altijd een band blijven met de topjaren in de jaren 80, vanaf Achtung Baby werd het voor mij minder boeiend (One en Love Is Blindness uitgezonderd).

Muzikaal is het niet eens zo heel erg verkeerd, duidelijk door zestigers gezongen (jawel The Edge is verbaal ook meer op de voorgrond) waardoor het net wat rustiger klinkt. Kom we pakken nog een kopje thee en zingen nog eventjes een vijftal nummers in. Bono moet het van zijn passie, enthousiasme, ongecontroleerde schreeuw en overtuigingskracht hebben, factoren die hier helaas toch wel ontbreken. Sommige zangers worden beter als ze ouder worden, doorleefder, emotioneler, ontroerender. Bono heeft het geluk dat hij deze eigenschappen al in zijn jongere jaren bezit, en heeft misschien wel teveel van zichzelf gegeven. De gemeende onmacht in New Year's Day en Sunday Bloody Sunday, het bevrijdende in I Will Follow, het kwetsbare van Bad en With Or Without You, het troostende One. Eigenlijk is hij gewoon gesloopt, ook het vele touren en de lichamelijke ongemakken spelen mee. Pride (dan wel In The Name Of Love), trots op al het mooie uit het verleden, de prachtige gedeelde herinneringen en het domineren in de Top 100 Aller Tijden, gewoon nog op Hemelvaartsdag, tijdloos, uniek, prachtig. Songs of Surrender is een geweldige albumtitel, maar staat in het geval van U2 voor de nostalgische memorabele momenten, en niet voor deze Koffietijd (theetijd whatever) plaat. Opvallend trouwens dat de ultieme Song Of Surrender ontbreekt. Waar is The Unforgettable Fire?

Dit is waarschijnlijk mijn enige mening op de site hier, de rest beschouw ik eerder als recensies

En dan zit je dan als Ier in het beloofde land Amerika.
Het onpersoonlijke werelddeel waar ze geen moeite meer doen om straten een naam te geven.
Je komt tot de conclusie dat je net als de wegen een nummer bent.
Dit is niet waar je naar op zoek bent gegaan.
Maar een vreemde aantrekkingskracht houdt je daar, terwijl je eigenlijk niet wilt.
Tot rust komend in de woestijn.
Bezinningsmoment.
Op de vlucht van Noord naar Zuid.
Daar zien dat de duistere kant van de USA erg dichtbij tot je komt.
Een minder mooie waarheid over de Verenigde Staten ontdekken in Argentinië.
Je wilt weer weg, maar er is geen weg terug.
Nachtmerries komen tot leven.
En ondertussen jezelf een beslagen spiegel voor houdend.
Wachtend tot hij zal barsten door de leugens.

The Joshua Tree begint vol overgave.
De frisheid is nog aanwezig in Where The Streets Have No Name.
Al snel zal het positivisme omslaan een negatieve realiteit.
Bono die op de albumhoes zijn gezicht afwend.
De rest van de band er verdwaasd achter.

David Bowie probeerde U2 een paar jaar eerder nog te waarschuwen.
This Is Not America.
Sha la la la la.

U2 die nog voor de laatste keer thuis komt (A Sort Of Homecoming) om vervolgens via The Joshua Tree de stap naar het beloofde land maakt.
Het titelnummer The Unforgettable Fire kan ik ook alleen zien als een laatste blik op Ierland; alsof Bono weet dat hij hier niet eeuwig zal blijven. Hij bladert nog eenmaal door het fotoalbum der herinneringen, om vervolgens de laatste pagina om te slaan en het boek te sluiten.
Voor het laatst wandelen over het strand, waar je gedachten al bij het Football en Coca Cola van de USA zijn (Promenade).
De uiteindelijk overgave aan de verboden vruchten van het land van Ronald Reagan.
Partij kiezen in De Koude Oorlog die gaande is (Bad).

Juiste keuze?
Verkeerde keuze?
Het linkse U2 in het rechtse VS?

Hier kijkt de jongen van Boy en War terug op zijn jeugdigheid. Nog een keer de frisse onschuld om vervolgens definitief toe te treden tot de lange jaren van volwassenheid die zullen volgen.
Martin Luther King die in Pride bevlogen wordt bezongen als een nieuwe Jesus, de donkere Messias die zich inzet voor gelijkheid. Hoe het U2 nog lukte om schokkende wereldgebeurtenissen in een positief voetlicht te zetten; zonder verlies van zeggingskracht.

Als je als band zijnde een samenwerking aan gaat met Brian Eno, dan weet je dat je een nieuwe weg inslaat. Een snelweg naar de grote stad. Af gesneden zijn van de vertrouwde plattelandspaadjes van voorheen. Klaar voor de metropolen der aarde.
Via de Verenigde Staten en Berlijn op zoek gaan naar het uiterste.
Net als David Bowie en Lou Reed.
Ook zij hebben ooit een jeugd achter zich gelaten.

Dit is geen Stop Making Sense van Talking Heads, de liveopname die vrijwel perfect klinkt, nee Under a Blood Red Sky van U2 is wel een album waar het zweet van af druipt.
De hoge zang van The Edge bij 11 O'Clock Tick Tock is op het randje, en het geluid is zeker niet altijd ideaal.
Ook de overgangen tussen de nummers laat ook te wensen over, zoals duidelijk hoorbaar bij The Electric Co. en New Year’s Day.
De kracht zit hem vooral bij het Rockpalast, of dichter bij huis het Veronica’s Rocknight gevoel dat het uitstraalt.
Concerten waarvoor je als zeer jonge tiener extra vroeg naar bed ging, om vervolgens op tijd door je vader gewekt te worden, om dan liggend in een slaapzak op de bank samen op televisie te bekijken.
Legendarische opnames van hardwerkende bands, waarbij er geen dansers en special effects nodig waren om het gevoel over te brengen.
Regendruppels op een beslagen camera, Bono die door zijn enthousiasme bijna niet meer te volgen is.
The Edge die nog achter de piano kruipt.
Under a Blood Red Sky staat voor mij ook voor The Cure in Orange; Propaganda, Talk Talk en zelfs Spandau Ballet bij Veronica’s Rocknight, en vrijwel alles bij Rockpalast.
Wat wel heel jammer is blijft het feit dat er volgens mij nooit een cd is verschenen met daarop het volledige concert, al is de dvd ook indrukwekkend.

War.

U2 in conflict met zichzelf.
Vanwege religieuze redenen en een hoge tijdsdruk in de studio was October een zware bevalling geweest.
Spanningen hadden geleid tot een beginnende scheuring binnen de band.
Het besef van de overige bandleden dat zij gezien zullen worden als de begeleidingsband van frontman Bono.
De gelijkheid binnen een vriendengroep die noodgedwongen beëindigd wordt.
Overgave aan de nieuwe situatie; surrender.
Een lichtelijk gehavend jongensgezicht siert de albumhoes.
October heeft de littekens achter gelaten.

War opent met Sunday Bloody Sunday, en sluit af met 40.
In beide nummers klinkt een overeenkomst.
U2 heeft het besef dat ze groot gaan worden.
Veel touren, elke dag de zelfde nummers uitvoeren voor een groter wordend massa.

How long?
How long must we sing this song? (Sunday Bloody Sunday)

How long to sing this song?
I will sing, sing a new song (40)

Sunday Bloody Sunday werd de grote publieksfavoriet, en 40 de ideale afsluiter.
Bono Puts His Back Up Against The Wall, en tegen die muur ziet hij toe dat zijn nummers geworden zijn tot gemeenschappelijk erfgoed.
Two Hearts Beat As One.
Bono en zijn publiek.
Twee neuzen in dezelfde richting.
Adam, Larry en The Edge in ondergeschikte rol.

Ik heb dit heel lang een kliekjesdagalbum gevonden.
Klaar met Achtung Baby, en in de koelkast staat nog wat beperkt houdbare restjes.
Als ik nu naar deze plaat terugkijk, ben ik wel wat enthousiaster.
Maar het voelde gelijk al niet goed; alsof het tijdperk U2 hier tot een einde was gekomen.
Dat angstgevoel werd helaas ook al snel waarheid, alles wat na Achtung Baby kwam was een heel stuk minder.
Rattle and Hum bestond ook uit materiaal wat over was van The Joshua Tree, maar daar zaten erg sterke nummers tussen, en ook het aanvullend live werk was gewoon goed, de moeite meer dan waard, al snap ik het ontbreken van de live versie van Sunday Bloody Sunday niet, in de film een van de hoogtepunten.
Ik ben meer een liefhebber van The Joshua Tree dan van Achtung Baby; dus boeit mij het snel uitgebrachte Zooropa een heel stuk minder.
Live wisten ze het ook niet helemaal overtuigend te brengen; dus werd er maar een verhaaltje aan gekoppeld, waar er snel via grote televisieschermen over de wereld werd gezapt.
Bono was een soort van Madonna, inclusief de verkleedpartijtjes, de Zoo TV Tour kwam zelfs bij mij om de hoek, in Nijmegen, maar het boeide mij niet meer, ik ben niet gegaan, mijn ouders wel.
Al heb ik uiteindelijk wel net buiten het terrein rond gelopen, en vrijwel alles gehoord.
Terwijl ik 2,5 jaar eerder, nog voor Achtung Baby ze wel live tijdens de When Love Comes To Town Tour gezien had, en dat was geweldig.
Toch is Zooropa niet slecht, wel teveel maniertjes; Lemon zit ergens tussen Prince, Bowie en Mick Jagger in, maar wel goed gedaan, Numb is The Edge die een soort van boodschappen achtig lijstje emotieloos opleest, maar Stay (Faraway, So Close) is weer een van hun betere songs, maar die is eigenlijk bedoeld voor de gelijknamige film.
Door The Wanderer kwam Johnny Cash weer in beeld, maar bijna alles wat hij met The American Recordings uitbracht wilde mij meer overtuigen.

Vandaag overleed Allan Holdsworth, eind januari John Wetton.
Vorig jaar tipte iemand mij het prachtige Rendezvous 6:02, wat ik al herkende van vroeger, maar nooit kon plaatsen wie de uitvoerende artiest was.
Het overlijden van Wetton hoorde ik op Radio 2, nadat ik in de auto voluit Rendezvous 6:02 voorbij kwam, en eigenlijk wel behoorlijk uit mijn dak ging, volgde vervolgens dit trieste bericht.
Dit album staat nog steeds niet op Spotify, en ondanks ik er wel naar op zoek ben gegaan, ben ik hem nergens tegen gekomen.
Nu toch maar eens luisteren naar wat ik heb gemist.
Het titelnummer is mij te chaotisch, en laat mij een kakofonie aan stijlen horen, waar ik mij niet helemaal in kan vinden.
Bij Rendezvous 6:02 is de balans er voor mij dus wel; heerlijk die treurnis van John Wetton in zijn zang, en nu weet ik weer waar mij deze muziek blijkbaar aan deed denken; Kayak!
Prachtige opbouw, waar het beginstuk later weer terug komt, hierdoor lijkt het een eindeloos nummer.
The Only Thing She Needs begint met een drumsolo die je eerder live verwacht, vervolgens valt de keyboard niet zo lekker in, wat mij bij het titelnummer ook al stoorde; jammer want de drum, bas en gitaar zijn wel erg lekker; zonder zou het voor mij pakkender klinken, maar ik ben ook totaal niet thuis in jazzrock; of valt dit toch ook nog onder progressieve rock?
Het enige minpunt van dit lange nummer, want verder verveelt hij mij geen moment.
Caesar's Palace Blues begint voor mijn gevoel wat Pink Floyd achtig, met een grotere rol voor de drums; de overgang naar het meer rockende gedeelte vind ik minder, maar de wat hogere zang is weer zo overtuigend.
Nothing to Lose heeft een nette single lengte, maar heeft als single zijnde weinig gedaan; onterecht!
Afsluiter Carrying No Cross is sfeervol, maar ook hier komen de keyboards en drum te hard binnen, misschien komt het door de YouTube versie; als dat niet het geval is, dan staat de productie mij niet zo aan. Het piano gedeelte halverwege vind ik ook niet mooi, maar het rockende gedeelte wat hierop volgt weer wel.
Ik denk dat Danger Money als album zijnde voor mij net te ontoegankelijk is, al hoor ik de kwaliteit er wel in terug, waarschijnlijk had ik gehoopt dat het meer in het verlengde van Rendezvous 6:02 zou liggen, wat dus niet het geval is.

Al op jeugdige leeftijd raakt de in het Duitse Kiel geboren Ulrich Schnauss gefascineerd door de grensverleggende elektronische muziek van Tangerine Dream. Vanuit de krautrock ontwikkelden deze een eigen sound, die omarmt wordt door de spirituele new age beweging. Zijn voorliefde van dit dromerige geluid breidt zich vervolgens uit met het effectenbehang van shoegazer acts als My Bloody Valentine en Slowdive. De Liverpoolse gitarist Mark Peters heeft een vergelijkbare interesse. Als frontman van de shoegazer/dreampop band Engineers lijft hij in 2010 Ulrich Schnauss in.

Deze coöperatie zet zich voort in het gezamenlijke project wat eenvoudig naar beide muzikanten genoemd is en waar vervolgens de bij het Bureau B label uitgebrachte Underrated Silence (2011) en Tomorrow Is Another Day (2013) uit voortvloeien. Als Ulrich Schnauss een jaar later de mogelijkheid krijgt om zich bij zijn helden van Tangerine Dream te voegen, komt er al snel een einde aan deze samenwerking. Na de dood van Edgar Froese brengen ze nog het zeer overtuigende Quantum Gate, maar daarna wordt het stil rondom het Tangerine Dream netwerk. Dit leidt vervolgens tot een vernieuwde samenwerking tussen Ulrich Schnauss en Mark Peters. Beiden hebben in de tussenliggende tijd soloplaten uitgebracht en die verrijkte bagage is goed hoorbaar.

Acht jaar na Tomorrow Is Another Day verschijnt dan Destiny Waiving, net als de voorgangers op Bureau B. Ook hier betreft het een ontdekkende ruimtereis door de muzikale kosmos. Het sleutelwoord op Destiny Waiving is eighties. De Koude Oorlog kilheid zit hem in het decennia welke aftrapt in die ijzingwekkende winter, een presentje welke we overgehouden hebben van de valse start uit het einde van de jaren seventies. In de tweede helft van de jaren tachtig drukken de door de ozonlaag verwarmde zonnestralen de mechanische soberheid weg om plaats te maken voor de lente van het welvarende kapitalistische tijdperk, de jaren negentig. De twee muzikanten zijn in die periode opgegroeid en delen dus deze achtergrond. Het emotionele pianospel in Words Can Be Dismissed reflecteert de postpunk erfenis door er beslagen dampkringnevels aan toe te voegen.

Het lekker hard binnen knallende The Supposed Middle Class heeft datzelfde soortgelijke mysterieuze sfeerpallet waarmee het producersduo Daniel Lanois en Brian Eno de grijsheid van de jaren tachtig mee inkleurden. Mark Peters krijgt vrij spel om zijn gitaar heerlijk te introduceren voordat Ulrich Schnauss het met swingende, ja zelfs dansbare, eighties synthesizerpartijen weer overneemt. Hindsight Is 20 / 20 zoekt wel die krautrock uitvlucht op, maar heeft verder genoeg verbintenissen met The Supposed Middle Class. In het gitaarspel van Mark Peters zijn zelfs typische The Edge invloeden hoorbaar. Gedurfd om meer rock toe te laten, waardoor het tweetal hun meest veelzijdigste plaat aanlevert.

Destiny Waiving heeft het euforische overwinnaarsgevoel en is stukken pakkender dan het eerdere werk. Behoorlijk eighties minded dus en zelfs erg toegankelijk. Een new age compositie als Chiaroscuro en de synoniemtrack Clair-Obscur zouden niet misstaan op een folky Enya album. Net als bij de gelijknamige Italiaanse schilderkunst worden de licht-donkercontrasten sterker uitgebeeld dan ze in werkelijkheid vaak zijn en geeft het een driedimensionaal effect. Je kruipt als het ware in de muziek om dichter bij die verlichtende kern te komen. Het filmische So Far, The Moment is een bont mengsel aan gereproduceerde herinneringen en een mooi afrondend geheel.

Ulrich Schnauss & Mark Peters - Destiny Waiving | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

De jaren 80 waren toch wel het tijdperk van de milieu activisten.
Men maakte zich druk over de toekomst van de aarde; of het nou zure regen of de dreiging van de atoombom was.
Depeche Mode was een duidelijk voorbeeld; vooral bij albums als A Broken Frame en Construction Time Again.
OMD had dezelfde soort abstracte hoezen als Lament, en natuurlijk waren daar nummers als Red Skies over Paradise (Fischer-Z), The Unforgettable Fire (U2) en Red Skies (The Fixx).
Midge Ure had zichzelf door zijn bijdrage in het schrijven van Do They Know It's Christmas? Al in de positie van wereldverbeteraar gebracht, al was het vooral Bob Geldof die deze rol op zich nam.
Begrijp mij niet verkeerd, natuurlijk is het geweldig wat hij allemaal gedaan heeft, maar Bob Geldof was tot toen vooral de man van de eendagsvlieg I Don’t Like Mondays, en zijn carrière kon een steuntje in de rug harder gebruiken dan die van Midge Ure, die al wist te scoren met Fade To Grey en Vienna.
Dancing With Tears In My Eyes was vooral indrukwekkend vanwege de prachtige clip, welke het tijdsbeeld duidelijk aan geeft.
Ure gaat met zijn stem meer de hoogte in, waardoor deze veel weg had van die van Iva Davies, welke een jaar eerder wist te scoren met Hey Little Girl van Icehouse.
Ondanks het zware onderwerp, klinkt het allemaal best hoopvol, terwijl de rest van het album Lament duidelijk een meer donker geheel laat horen.
Het is ondanks dat een stuk meer uptempo dan een album als Vienna, waarbij duidelijk de invloeden van de eerder genoemde OMD en Depeche mode ook op dat moment scorende bands als Duran Duran en Tears For Fears hoorbaar zijn.

Natuurlijk is dit album vooral bekend vanwege de grote hit Vienna; mooie clip, mooi stukje klassieke muziek er doorheen verweven. Vaak werd het album blindelings gekocht, en viel hij tegen voor mensen die op zoek gingen naar een tweede Vienna.
De titel vind ik dan ook niet passend gekozen van het album. Het ademt niet de sfeer van een grote stad Wenen.
Eigenlijk was Moscow beter geweest vanwege het kille hoekige geluid.
Alsof ze achter een ijzer gordijn spelen.
Ultravox was ook een van de pioniers die hun post-punk invloeden lieten door sijpelen met een synthesizer geluid.
Astradyne is gewoon een lang gerekt intro. Mooie golvende geluidseffecten waar vervolgens een gemixte gitaar binnen valt. Een band als The Search maakt er nu ook gretig gebruik van.
Verder zijn de beste nummers voor mij buiten het geweldige Vienna namelijk Passing Strangers, Sleepwalk en All Stood Still.
Een zeer groot minpunt is toch wel dat juist het beste nummer uit deze periode niet op Vienna staat.
Waiting staat alleen op geremasterde versies. En gelukkig staat hij bij mij op een verzamelaar van Ultravox. Voornamelijk vanwege Waiting op zoek gegaan naar Vienna, maar ondanks dat gemis is het een prima album.

11 september zal voor eeuwig een beladen dag blijven, zeker als je als gewelddadige harde industrial metal band ook nog eens afkomstig bent uit New York. Of het nu bewust of onbewust is, de stadscowboys van Uniform kiezen ervoor om juist op die datum hun nieuwe plaat Shame te droppen. Nog steeds niet is de razende waanzin in het hoofd van Michael Berdan tot bedaren gebracht, en dat zullen we ook nu weer confronterend ondergaan.

Met de komst van de Texaanse hardcore drummer Mike Sharp wordt er een levende vernietigingsmachine aan het duo Michael Berdan en Ben Greenberg toegevoegd die met een moordende militaire precisie operatieve opdrachten kan uitvoeren. Klonk Uniform op voorgangers Wake in Fright en The Long Walk al loeizwaar, nu het accent op de slopende metal slagen gelegd worden blijft er alleen maar gruizig puin over. Het perfecte fundament voor schreeuwlelijk Michael Berdan om zijn onvrede te uiten.

Shame vervolgt de gedachtegang van een getraumatiseerde slachtoffer die door zichzelf er noodgedwongen aan toe gezet wordt om zijn met geweld en bloed gevulde verleden continu te herbeleven. Deze morbide vorm van zelfreiniging komt voort uit de nachtmerries die dagelijks zijn voor de buitenwereld gesloten hersenspinsels binnen dringen om als een parasiet steeds meer verrotting toe te eigenen. I Am The Cancer, het giftige ziektekiem welke zich voed en voortplant om het emotionele leed te demoniseren tot een allesvernietigende zelfbeeld.

De versmorende emocore zangpartijen in Delco worden afgeslacht door zon verduisterende gitaarriffs en het agressieve beulswerk van Mike Sharp. Door de geestelijke waterboarding lijkt Michael Berdan te verdrinken in zijn verstikkende verdriet, en het hoofd koel te houden tegen de emotionele wanhoop die de ziel dreigt bloot te leggen. De stroperige akkoorden van het thrashende The Shadow of God’s Hand blijken rechtstreeks uit de krochten van de hel opgeroepen te worden om er een pekzwart gothic doem metal vetlaagje aan toe te voegen.

Het titelstuk Shame kruipt genadeloos binnen om met volle overgave de kwaadaardige wanorde te injecteren in het verlammende hart van de hulpeloze luisteraar. Als je met pijn en moeite dit alles overleefd hebt egaliseert een stroef mechanisch landbouwwerktuig in This Won’t End Well de ondergrond om de vermorzelende genadeslag toe te dienen in de gigantische puinhoop van het huiveringwekkende keiharde I Am the Cancer.

Om te overtuigen is Uniform nog steeds een band die veel meer van het industriële pad afwijkt om de ruimte door stevige metal te bevolken. Een radicale switch die behoorlijk goed in het voordeel uitvalt en waarmee ze zich onderscheiden van hun collegiale noisy metaalbewerkers. Dat die formule nog lang niet uitgewerkt is bewijzen ze hier nogmaals op Shame, welke je verdoofd en met rook uit de oren nog voor langere tijd laat nagloeien. Een ellendige destructieve rockopera waarbij de antiheld centraal staat.

Uniform - Shame | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Terwijl in het Verenigde Koninkrijk de een na de andere band gehypet wordt grijpt het Frans-Belgische Unik Ubik terug naar die pure seventies punk sound, die de grimmige jaren tachtig postpunk bastaard uitgroei snel doet vergeten. Experimenteel? Jazeker! Complex? Absoluut! Jazzy? Zeker dat! En toch komt het net wat toegankelijker over. Een verdomd lekkere sound, en zo uniek als de bandnaam al aangeeft.

Unik Ubik is een dampende heen en weer klotsende snelkookpan die op het gelijknamige uit 2014 afkomstige Unik Ubik debuut vooral saxofonist Jean-Baptiste Rubin uitbundig laat schitteren, opvolger Maximum Axis is een tikkeltje rauwer en het is niet onwaarschijnlijk dat ze hiermee de aandacht van Nederlands voormalige The Ex punklegende G. W. Sock trekken, die zijn medewerking aan de psychedelische I’m Not Feng Shui track This Is the Day verleent.

Tijdens de afgelopen ruim vijf jaar durende rustperiode is er dus gigantisch veel verandert, de hedendaagse punk revival opent genoeg voorheen dichtgesmeten deuren. Het hardwerkende Unik Ubik staat nog steeds letterlijk en figuurlijk aan die grenslijn opgesteld. Een binnengehaalde kansloze wisselspeler met genoeg speeluren, buiten het zichtveld opererend. Ze zijn er al drie albums klaar voor en lopen in principe een straatlengte op hun collega’s voor. Het blijft de juiste band op het juiste moment, maar helaas op de verkeerde plek, daar verander je verder niks aan. De hoogste prioriteit ligt nu bij die internationale erkenning van het totaal genegeerde Unik Ubik. I’m Not Feng Shui is een aanwinst binnen het broeierige wispelturige rockklimaat.

I’m Not Feng Shui rammelt en schuurt tussen die doldwaze inheemse tribal percussie, woeste baslijnen, psychedelische elektrofunk, warme ska orgeltoetsen en de veelzijdige mogelijkheden van dierlijk krijsend, maar ook amicaal liefkozend saxofoongetoeter. Breed uitnodigend halen ze het multiculturele straatfestival muzikantengevoel naar boven. Patchanka nieuwe stijl, de erfenis van Les Négresses Vertes en vooral Mano Negra. Uit de bocht freakend, primitief en zeker niet te netjes geschoold. Van het net zo dwarse baanbrekende Tuxedomoon krijgt het nerveuse Pinheads on the Move een heuse schoonheidsbehandeling. De opgefokte opgetrommelde representatie van deze cover past perfect in de ideologie van het ruimdenkende Unik Ubik.

Stoere oprechte working class zangpartijen binnen de drie minuten aftikkende potige punkrocksongs. Powerpop cross-over in het kwadraat, met daaroverheen nog de nodige extra bonussen. Punk als basis, en dat zullen we weten ook. Unik Ubik terroriseert het geheel met een doeltreffende gitaarnoise riot precisieaanvallen, om bijkomende nevenschade wordt hier niet getreurd. Verbitterende trage slowpunk (ja, verzin maar een betere benaming) slaat om in militant fastlane gedreun. Loeizware death metal riffs rebelleren met kwaadaardige puntige hooks, pissed off boosheid, en vieze slijmerig jazzy territoriumsporen. Unik Ubik laat een allesvernietigende indruk achter, waaroverheen ze nonchalant een dansje wagen.

Unik Ubik - I'm Not Feng Shui | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Interessant hoe Damon Albarn zijn Londense Studio 13 openstelt voor UNIVERSITY, de band die toch vooral bekend staat om hun rommelige en onstuimige, vooral niet als uit een studio afkomstige, geluid. Aan producer Kwes Darko, die voornamelijk bekend is van zijn werk binnen de hiphop, om dit zootje ongeregeld in wat duidelijker banen te leiden maar ze net wel als een zootje ongeregeld te laten klinken. Je moet het wel aandurven om hun Wall Of Sound te herdefiniëren.

UNIVERSITY overstijgt de punkrock waar ze mee bekend werden en zoekt op de eerste volwaardige plaat hun heil in de mathrock en de verwante noise stromingen. Dit alles met een geraffineerd emo randje van Zak Bowker. Met de naar The Beatles hintende titel McCartney, It’ll Be OK trekken ze alle aandacht naar zich toe en met de nodige songverwijzingen naar Twenty One Pilots en Iron Maiden versterken ze dit alleen maar. Tekstueel valt er op dat vlak weinig winst te halen. Het drietal uit Crewe lacht waarschijnlijk om deze onnodige analyse, want uiteindelijk draait het om de muziek. En die is hoe je het ook wendt of keert indrukwekkend en bijzonder.

Live gaan ze ten onder in een kakofonie aan geluidsuitbarstingen, maar als je daar doorheen luistert, hoor je een band die op elk front het componeren weldegelijk beheerst. Laten we stellen dat UNIVERSITY een antireactie op het in structuurhokjes denkend functioneren opwekt. McCartney, It’ll Be OK is bijna geheel live opgenomen. Een bewuste keuze om die live energie vast te houden. In een paar secondes tijd schreeuwen ze hun frustraties bij een geïmproviseerd telefoongesprek van zich af, daarna gaan ze helemaal los.

Met Massive Twenty One Pilots Tattoo willen ze zichzelf onsterfelijk maken. Het is een antipathie tegen het voorgekauwde voorgeprogrammeerde wat we elke dag bewust of onbewust voorgeschoteld krijgen. UNIVERSITY biedt geen remedie, het drietal schudt je slechts wakker. Dat je met een zware hoofdpijn de dag begint interesseert ze verder niks. Kwaadwillige aandacht is ook aandacht. Massive Twenty One Pilots Tattoo staat voor de chaos in het leven. Dat er in deze gekte ook nog ruimte voor koortjes is, is bijzonder. Ik geef het al eerder aan en val in herhaling, UNIVERSITY is een bijzondere band.

In zijn oorsprong is Curwen een liefdesliedje, UNIVERSITY doet er veel aan om dit te ontkrachten. Geen vlinders in de buik, maar misselijk makende pijnscheuten. Er zit een overduidelijke punkrock gedachte achter, die Zak Bowker uit zijn gitaar laat ontsnappen. Het jazzy gefloten intermezzo is een van de sporadische rustmomenten op de plaat. Onvoorspelbaar en onnavolgbaar.

Hoe doorbreek je de dagelijkse sleur in een vastgeroest gezin. Het hysterische Gorilla Panic houdt je een gebarsten spiegel voor. Een broeierig overspannen episch eindresultaat met verrassende countryrock en hardcore wendingen. Ook het meer elektronische Diamond Song borduurt op dit idee voort. Het mijmerend dromerige GTA Online crasht met de finishlijn in zicht. Ik geloof het verder wel, de verrassing is er een beetje vanaf.

De New wave of British heavy metal van Hustler’s Metamorphosis rekent met de manische stemmen in het hoofd van Zak Bowker af en voegt hier de nodige doom explosies en thrash aan toe. Het is een kleine stap naar het History of Iron Maiden tweeluik. Toch vraag ik mij af of de pijnlijke doodskreet juist naar het sadistische bloederige martelwerktuig verwijst en weinig met de metal band te maken heeft. Vragen waar ik mij eigenlijk niet druk om moet maken. Zo, en nu heb ik behoefte aan een sterke kop zwarte koffie, daar ben ik wel aan toe.

UNIVERSITY - McCartney, It'll Be OK | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het Nieuw Zeelandse Unknown Mortal Orchestra uit Portland met Ruban Nielson als stuurman heeft een veelzijdig karakter. Ze mixen hun psychedelische rock met alles wat voor handen is tot steeds weer een andere cocktail. IC-01 Hanoi is alweer hun vijfde album.

2018 is een zeer productief gebleken, na Sex & Food verschijnt nu de tweede release dit jaar. De inspiratie hiervoor is ontstaan en vorm gegeven in het Vietnamese Hanoi, waar de plaat is opgenomen tijdens de sessies van hun vorige album. Doordat IC-01 Hanoi tijdens de opnames van Sex & Food zijn oorsprong heeft, geeft het een gevoel van een lange jamsessie. Het trippy geestverruimende karakter roept herinneringen op met de toptijd van Ozric Tentacles in de jaren 90. Blijkbaar is Unknown Mortal Orchestra zo tevreden over het resultaat, dat gekozen wordt om deze als volwaardige release uit te brengen.

Unknown Mortal Orchestra heeft een net zo eigenzinnig karakter als een band als Mogwai, je weet niet goed wat je moet verwachten, maar toch blijft het uiteindelijk erg herkenbaar, ook al wordt er hier gekozen voor een geheel instrumentaal geheel. Zelf heb ik de zang nooit beschouwd als een sterk element in de sound, dus echt gemist wordt deze niet. Nog steeds is het een mix tussen vooral jaren zestig retro-psychedelica vermengt met de nodige funk en hier en daar een vleugje fusion als aanvulling, mede door een prominente saxofoon, bespeeld door Chris Nielson, jawel, de vader van Ruban. Zijn bijdrage maakt Hanoi 6 het hoogtepunt van de plaat.

Maar eerst terug naar het begin. Hanoi 1 trapt af als een ware krassende geluidsexplosie, de studio lijkt vakkundig verbouwd, niet door een binnenhuisarchitect maar door de inspannende combinatie van niet hedendaagse Fusion en Funk. Aangenaam gevolgd door het mediterende Hanoi 2, waar de hoofdrol wordt opgeëist door de eigenzinnige klanken van het gitaarspel, voortgestuwd door het repeterende ritme. Hanoi 3 is exotischer van aard, en hier ervaar ik de invloed van Vietnam in het Oosters klinkend stukje muziek. Ze hadden dit net zo goed Halong Bay kunnen noemen, want het roept beelden op van de baaien en duizenden rotsen in dit gebied ten noordoosten van de hoofdstad Hanoi. Hanoi 4 heeft de sfeer op van jaren 70 B-films, gebaseerd op gevechtssporten, niet parallel nagesynchroniseerd voor de Westerse markt, mede door de nu iets wat fout klinkende vette funk. Hanoi 5 is onheilspellend, een dub met daarin de saxofoon van Chris Nielsen toegevoegd; alsof hij even zijn longen mag opwarmen voor wat hij verder zal brengen.

Wat volgt bij Hanoi 6 is eigenlijk een mooie uitgebreide samenvatting van wat we gehoord hebben. We bevinden ons in de zijsteegjes van Vietnam, met allemaal paadjes die als een adernetwerk in een menselijk lichaam elkaar verschillende malen kruizen. De duistere zelfkant, niet het hart van de stad, maar eerder de lever waar alle verteerde en overbodige elementen samen klonteren om vervolgens uitgespuugd te worden. De saxofoonsolo verwoord de toerist, die dit schouwspel van een gepaste afstand op een objectieve manier in tonen probeert te vangen. Tegen het einde wordt hij zo mee gevoerd in het geheel, waardoor het opeens een subjectieve gewaarwording is. Zo zacht en smooth als hij begint, zo krijsend en gillend zoekt hij een ontsnappende weg naar het einde. Hanoi 7 heeft een verdovend effect, de echo wordt los gelaten op het geheel, met een vertragende werking, waardoor het lijkt alsof je het geheel in slow motion aan het volgen bent.

IC-01 Hanoi kan zeker gezien worden als een volwaardige plaat, tevens als een ode aan Vietnam, waar stil wordt gestaan bij het culturele heden en verleden. Unknown Mortal Orchestra wijkt af van hun toch al niet hedendaagse sound met deze geslaagde sfeercollage gebaseerd op de jamsessies die uiteindelijk de inspiratie vormden voor Sex & Food, waar er een huwelijk lijkt plaats te vinden tussen de geschiedenis van Nieuw Zeeland en Vietnam; een zeer geslaagd huwelijk trouwens.

https://writteninmusic.com/albumrecensie/unknown-mortal-orchestra-ic-01-hanoi/

Wat is Unknown Mortal Orchestra toch een apart gezelschap. Na het zeer goed ontvangen Multi-Love en het gelijkwaardige Sex & Food met daarop het hitgevoelige American Guilt ligt de definitieve doorbraak naar het toewenkende alternatieve publiek binnen handbereik. Maar dan besluiten de psychedelische Nieuw-Zeelandse rockers een andere weg in te slaan. Het experimentele IC-01 Hanoi is een veredelde jamsessie met zeer sterk restmateriaal, waardoor het onlogisch is om deze niet te presenteren. IC-01 Hanoi is broeierig, stroef en eigenzinnig, maar voor de band wel de juiste plaat op het juiste moment om dat vastgelopen speelplezier te hervinden. Natuurlijk spelen de pandemie gevolgen een grote rol in het vervolg en Unknown Mortal Orchestra verdwijnt stilletjes van het toneel. Is het lastige te plaatsen IC-01 Hanoi dan toch de genadeloze nekschot om het gezelschap rond Ruban Nielson uit het lijden te verlossen?

Welnee, V klampt zichzelf stevig aan Sex & Food vast, IC-01 Hanoi blijkt een dwaze fantastische droom waarmee ze wel saxofonist Chris Nielson aan het gezelschap koppelen. Unknown Mortal Orchestra is hierdoor een huis, tuin en keuken familieproject geworden waarin vader Chris en vooral de twee Nielson broers Kody en Ruban het spil vormen, en zorgt moeder onbewust voor de inspirerende bezieling in haar oeroude historische Polynesische volksvertellingen. Uiteraard is bassist Jacob Portrait ook nu weer van de partij. Wat kun je op V verwachten? Nou, de kenmerkende soulfunk gekte, druggy vertragingen, vals afgestelde vervreemdingen, die het mond snoerende kenmerkende effect bewerkstelligen. Kortom, niets nieuws onder de zon, nou ja, juist weer een overschot aan zon, en vertrouwd lekker.

De stralende Friday I’m In Love Weekend Run clubtrack verschijnt al op 25 juni 2021 en geeft aan dat de aanloop naar V een lange trip is, met de nodige pandemie beren op de weg. Ook That Life met het herkenbare Billie Jean ritme beats stamt al uit die onzekere nazomer. Het akoestische I Killed Captain Cook warmtebronnetje verschijnt afgelopen herfst, en de laatste maand richten ze de aandacht op twee single releases; het uptempo swingende Layla en het stevig drummende Nadja.

Is V een te vroeg geplande zomerplaat, of geven de overige nummers meer inzicht in de onnavolgbare hersenspinsels van Ruban Nielson. Er zit een heerlijke drive op V, die nergens verzwakt, maar continu in beweging blijft. De tracks sluiten naadloos op elkaar aan, en creëren een ondergaande zonwerend vakantiegevoel sfeertje. Soms hebben familieomstandigheden voorrang. Zo gaat de verhuizing van de moeder en oom van de twee broers voor alles, maar zorgt het hete woonklimaat in Hawaii wel voor de nodige inspiratie. Het karakteriseert zich tussen haastige vluchtige breaks en een ontspannen voltooide opgeruimdheid. Nog steeds heerlijk psychedelisch, maar dan meer de gecontroleerde freakpower gekte die aan een Beck, Ween of zelfs Prince memoreert.

Ruban Nielson is zich zeer goed van het feit bewust dat hij het mooiste baantje van de wereld heeft, en ondanks dat V zich in de corona stilte ontwikkelt, hoor je dit ongemak nergens terug. Het speelplezier staat centraal, en misschien vormt dit eenvoudige geluk wel het kernthema van de plaat. Echt moeilijk hoeft het allemaal niet te zijn. Oubollig kitscherig, B-film orkestraal met jaren zeventig naïviteit. De onbezorgdheid van een perfecte jeugd, waarin alles mogelijk is, en de primaire luxe achter de wolken goedkeurend toelacht. Of is het allemaal schijn?

Het is allemaal schijn. De verhalende naamsingles schetsen een beeld van een hedendaags kansloos deprimerend bestaan, zonder duidelijk toekomstperspectief. I Killed Captain Cook is een gemeende aanklacht tegen de kolonisatie van Hawaii, en gebaseerd op de geschiedenis van zijn moeders roots, waar ze hem als kind zijnde dagelijks aan herinnert. Vergeet nooit je afkomst, wees altijd trots op die afkomst, en laat deze je door niemand afnemen. Het is wel de keuze van Unknown Mortal Orchestra om die kwaadwillige boosheid met een overdosis aan liefde te vertroetelen. Toon je dan zwakte, of overstijg je deze juist en stel je jezelf door die liefde heel krachtig op. Ach, het zal de gemiddelde luisteraar weinig schelen, die hebben er weer een heerlijke gelikte zonnebadende relaxplaat bij.

Unknown Mortal Orchestra - V | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Totaal onbekend met Unwound, deze band welke een mooie soundtrack verzorgt op deze druilerige kille avond.
De weersomstandigheden in Washington zijn in deze periode vergelijkbaar met die in ons land.
Niet echt Emo, maar meer een act die hier in Nederland omarmt kan worden door het Konkurrel label.
Gitaar rock met een meer punk gerichte inslag.
Het dromerige van een Sonic Youth is ook aanwezig, vermengt met de oerschreeuw van Mudhoney in hun begin periode.
Abstraktions laat je wegglijden in een heerlijk ultra light noise bad,
Muziek gebruikt als medicijn tegen de pijn.
Iets waar opper therapeut Ian MacKaye ons al mee kennis liet maken in Minor Threat en Fugazi.
Unwound is een van de redenen waarom ik het jammer vind dat een poptempel als Doornroosje zo nodig moest verhuizen naar een nieuwe locatie.
New Plastic Ideas is zo’n album die je live moet ervaren in een donker hol, waarbij namen van al lang vergeten punkbandjes in viltstift op toiletdeuren staan gekalkt.
Tussen de kots resten van een overschot aan drank en andere genotsmiddelen.
Het sentiment van kleine concerten in kraakpanden.

Onbegrijpelijk dat er zo weinig berichten staan bij deze klassieker van Nederlandse bodem, die inderdaad door de OOR is uitgeroepen tot beste Nederlandse popplaat.
Hier hoor je een technisch zeer goede band, waarbij de samplers van DNA een aanvulling op het geheel zijn. Je hoort niet eens altijd wanneer iets echt gespeeld is of op tape staat.
Fast Lane is gewoon een snel rapnummer waarbij Rudeboy gelijk laat horen wat hij in zijn mars heeft. Ooit een half uur met Rudeboy gesproken, en dit kleine ventje is puur, iemand die echt voor de muziek leeft. Hij stond in Rotterdam na een concert van Kane gewoon live op straat te rappen met een Gettoblaster. En niemand die hem herkende.
Gotcha! Heeft bijvoorbeeld goed naar deze song geluisterd, en schijnbaar is Rage Against The Machine hier ook bekend mee.
Het mooie aan No Kid vind ik wel de combinatie tussen Oosterse muziek, en het blues gevoel wat het uitstraalt. Vaak wordt er door dit soort bands terug gegrepen naar de Funk. Hier hoor ik dus een totaal andere invalshoek. Live wordt dit juist vaak als een vrij hard rocknummer gespeeld; dat meer in de lijn van Living Colour ligt.
Het mooie van Deeper Shade Of Soul is wel die zomerse Zuid Amerikaanse sfeer die dit nummer mee geeft. De sax van Luther Renaldo Francois zijn de naalden die het geheel aan elkaar breiden. Ik proef hier wel een sterk marihuana smaakje in.
Persoonlijk vind ik Prayer For My Demo het sterkste nummer van dit album. Kan heel goed komen door het geweldige gitaarspel van Tres Manos, die hier zijn naam eer aan doet. Hier hoor je hoe dan ook het beste een echte band spelen. Dit geeft het juiste aan hoe Urban Dance Squad live klinkt.
Big Apple zit technisch prima in elkaar. Hier hoor je wel de Funk. Toch trekt dit nummer mij een stuk minder.
Bij Piece Of A Rock zit een sampler van het gelijknamige nummer van Mother’s Finest verwerkt.
Ook met die band zijn vergelijkingen te vinden, al komen ze hier juist niet zichtbaar naar buiten. Dit doet me juist meer aan Doe de Dub van Doe Maar denken.
Brainstorm On The U.D.S. klinkt als een volledig nummer, niet als een eenvoudige brainstorm. Het (vooral de gitaar) doet erg Amerikaans aan, het achtergrondkoortje heeft veel weg van de oude red Hot Chili Peppers.
Met The Devil proberen ze een duister sfeertje neer te zetten, waar ze aardig in slagen.
Rudeboy klinkt hier wel als Ice-T. Mooi gebruik van steel gitaar. Op het eind hoor ik de Ska invloeden die later vooral op Artantica terug komen.
Het luchtige Famous When You’re dead heeft een spannende opbouw. De titel slaat eigenlijk wel op de Urban dance Squad. Pas toen ze gestopt waren, werd vaak gezegd dat dit toch wel een erg belangrijke band is geweest. Ondanks de come-back in 2006, blijven ze echter bij een groot publiek onopgemerkt.
Bij Junkie XL lukte het ironisch genoeg wel.
Mental Flosh For The Globe komt te langzaam op gang, blijft ook niet hangen. De basis is goed, maar pas rond de 2 minuten wordt hij goed. Had daar begonnen, en had er vervolgens wat meer van gemaakt.
En nu zijn we weer terug naar de blues (helaas te weinig aanwezig), eigenlijk vind ik die nummers het leukste. Zo ook Hitchhike HD. Grappig nummer over lifster Heidie. Ik krijg er een heerlijk Pisa (de lifster) gevoel bij. Ik weet niet of dat de bedoeling was.
Lekker dat einde van dit album. Urban Dance Squad Goes Hardcore. Heerlijk chaotisch dat God Blast The Queen.

Hoe gemakkelijk is het om internet te misbruiken om iemand tot de grond af te branden? Hoe gemakkelijk is het om je frustraties op de zwakkere van de samenleving te botvieren en deze totaal belachelijk te maken? Nou, heel gemakkelijk dus. USA Nails windt er geen doekjes om en wroet heel diep in die etterende wond. Ik zou het geen frontale aanpak noemen, maar eerder een oorsuizende bewustwording.

De Londense hardcore noisepunkers walgen van het pestgedrag op de middelbare school. Als dit getolereerd wordt, dan bouw je aan een hypocriete maatschappij waarin alles geoorloofd is en respect ver te zoeken is. Feel Worse is een allergische braakreactie op het ziekelijke menselijke gedrag. USA Nails bouwt geen spanning op, die geladenheid heeft al eerder dat explosieve brandpunt bereikt.

Verheerlijking van andermans ellende. Cathartic Entertainment is de erfenis van het publieke wangedrag in ontvlambare programma’s als The Jerry Springer Show waar het uiteindelijk vooral om geweld, schuttingtaal en leedvermaak draait. Het publiek jut de aanwezige gasten zo op, waarna ze helemaal los op elkaar gaan. Je met andermans pijn voeden en het verdriet weglachen. Toch is deze Networking Opportunity vorm ondertussen behoorlijk achterhaald en heerst tegenwoordig On Computer Screen de sociale media anonimiteit.

Blijkbaar is dit een deel van de herziene definitie van normalisatie en de acceptatie van deze onmenselijke uitspattingen. Het is de waanzin van de dag en USA Nails houdt ons slechts een spiegel voor waarin we de ander herkennen en onze eigenaardigheden wegwuiven. In deze real life soap kan het niet gek genoeg zijn. We leven ons eigen Netflix sprookje en hebben tegenwoordig de mogelijkheid om zelf het einde te bepalen. We kopen het Beautiful Eyes! schoonheidsideaal en verkopen An Audience of Love aan de hoogste en meest perverse bieder. We consumeren ons selfmade consumptie product, een karaktermoord om aan de wensen van de buitenstaander te voldoen.

De Feel Worse rottigheid is een paradox. USA Nails zet met een agressieve speelwijze de menigte in beweging. Gehoorzamend het Pack Of Dogs leiderschap slaafs opvolgen. Het is de vraag of deze opzet een hersenspoelende werking heeft of juist kortsluiting in het hoofd veroorzaakt. Steven Hodson en Gareth Thomas zijn de op handen gedragen antihelden, de spreekbuizen van een verloren generatie. Hun fastfood rocksongs verteren gemakkelijk maar laten een stinkend smerig residu achter.

Hoe slecht kan een mens zich voelen voordat die knop omgezet wordt? Het Feel Worse titelstuk hakt in blinde woede om zich heen. Het is de rode lap voor de ogen van de raddraaiers, een macho stierendans in de arena. The Sun in the Sands verblindt ons, keert de mensheid tegen een zonnig vooruitzicht. De No Future slogan is hier zeker van toepassing.

USA Nails klinken op hun zesde therapeutische primal scream Feel Worse plaat zo geroutineerd doelgericht als een legereenheid op oorlogsmissie. De opdracht is om te ontwrichten, chaos te scheppen, te saboteren. Ze zoeken het zwaktepunt in de defensie op om daar de aanval op te richten. USA Nails verbindt hun naam aan het gevestigde anarchistische One Little Independent punklabel. De tien Feel Worse zelfverminking albumtracks tasten de geloofwaardigheid nergens aan, en daar draait het uiteindelijk om.

USA Nails - Feel Worse | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Triphop is camp, film noir mystiek met een exotisch Moulin Rouge theaterrandje. Hees fluisterende zuchtmeisjes erotiek, doorrookt, sensueel, maar ook zo nachtdonker als maar zijn kan. Hoe bijzonder is het dat het Britse Bristol de bakermat van dit subgenre is, en dat het ver van de Franse muziekscene verwijderd is. Al snel volgt Air, maar die leggen toch wel de nadruk op de instrumentale futuristische synthesizer sfeervelden van Jean-Michel Jarre. Daft Punk dan? Ook niet helemaal, dat is een geslaagde clubhouse variant, welke zich steeds meer richting de jaren zeventig disco van Giorgio Moroder en Nile Rodgers ontwikkelt. Zou het daar dan helemaal niet leven? Het Parijse synthpop duo UTO geeft daar een bevredigend antwoord op, en voegt een spannend nieuw hoofdstuk aan de triphop, zeg gerust maar de tripgoth, collectie toe. Franse taalbarrières worden doorbroken en hechten zich aan de Engelse taal, Touch the Lock is een feit.

Tegenwoordig is het onderhand not done om de vrouwelijke sensualiteit ongestraft als verleidelijk wapen te gebruiken dan wel te misbruiken. Neysa Barnett gooit deze principes aan de kant, en dropt er meervoudige diepe seksueel getinte lagen overheen. Het ene moment zoekt ze haar wroeging in de grimmige alternatieve girlpower kant, vervolgens openbaart ze zich als een op bovenaardse hoogte opererend engeltjes girlbandlid. Dat spirituele hemelse zit hem ook in de hiernamaalse, is er leven naar de dood, kerkorgel dramatiek. Afstompende vlakke stemvervormingen geven er een buitenaards space alien tintje aan. Och, en dan hebben we nog niet eens over elektro wizkid Emile Larroche gesproken. Zonder dit muzikale brein zou er geen verbaal platvorm voor Neysa Barnett zijn. En toch krijgt deze diva terecht die plusfactor toegekend.

Touch the Lock en ontkoppel de stilstand. Lock Myself Inside the Dream, gevangen in een bevreemdende droom. Stagnatie, de angst van elke vooruitstrevende muzikant. Row Paddle maakt gebruik van de industrial tribal ritmes van de Marilyn Manson The Beautiful People culthit. Het heeft diezelfde duistere naargeestige spokende sfeer. Ongemakkelijk uitnodigend, maar toch in volle overgave de prooi bespringend om in een rituele parendans te eindigen. Délaisse is een mantra gebed, waarin Neysa Barnett vergiffenis voor haar zondes vraagt door deze eerst op te biechten. Kinderlijk onschuldig saboteert ze ondeugend verleidelijk de luisteraar door vervolgens hard toe te slaan. Het Frans is de taal van de liefde, l’amour, maar ook de oorsprong van de crime passionnel. Ergens in dat grijze tussenvlakgebied heeft UTO zijn oorsprong.

Einde der tijden doodse tijdsklokken kondigen Souvent Parfois aan. Hoe bijzonder is het dat zich hier vanuit een gepassioneerd elektromechanisch tribaljungle ontplooit welke de grenslijnen tussen zwaarmoedige gothic en optimistische dance doet vervagen. Vanuit de duisternis stappen we het verfrissende nacht zwemmende À la Nage binnen. Het zwaar gepantserde Heavy Metal schild doorbreekt schurend de zwartgekleurde ijskoelte en schenkt de track wat semi klassieke psychedelica, al schroeit het zwarte Steps in the Dark toetsenwerk de ontstaande scheuren weer dicht. Een leger aan avondblazers sluit zich bij het sinistere duo aan, en dwingt het opdraaibare kindermuziekdoosje tot de herhalende Take It All stilstand.

De zoemende duivelse This New Phase stoorzender gaat de strijd met de hemelse koortjes aan. Het ritmisch opzwepende samenspel tussen dromerigheid en mantra hiphop passages, waarmee UTO opgefokt teruggrijpt naar die serene Délaisse basis. UTO verliest zichzelf een beetje in de soberheid van het futuristische Elisa. Het scheelt maar een letter, maar voor mij verandert UTO hier in een wegzwevende UFO. Het misplaatste Full Presence beëindigt het Touch the Lock avontuur. De geopende oesterpracht rockopera hysterie sluit zich en zakt al badend in dat zwarte universum van oneindigende dieptes weg.

UTO - Touch the Lock | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Mix het doemgevoel van Joy Division, A Forest van The Cure versneld afgespeeld met het opgefokte van New Model Army, laat er een stel Russen op los, en je komt aardig in de buurt van The Sun van Utro.
Hopelijk gooien ze niet gelijk alle azen van het kaartspel in de strijd, en blijft er verder genoeg ruimte over voor een eigen geluid.
Dat is er zeker wel, al blijft de rest een mooie mix van de door mij al eerder genoemde artiesten.
Torture laat met het boze geschreeuw wel de oprechtheid van de kwelling voelen.
Vervolgens gaat de rem er even op, om toch tot adem te komen, het Cup A Soup momentje op het einde.
Mooi om De Koude Oorlog nu eens te ervaren vanuit de andere kant van Het IJzeren Gordijn, al is die toen dit album uit kwam wel al lang gevallen.
Een tip die mij heel erg ligt; zeker een mooie aanrader te noemen.

Kaly Live Dub mag best gezien worden als een Franse antwoord op de The Wild Bunch triphop scene uit Bristol. Alleen legt het collectief uit Lyon nog sterker het accent op de dub en ambient. Na een carrière van twintig jaar besluit sample wizzkid en effectenprogrammeur Stéphane Uzul Bernard in 2015 om het gezelschap vaarwel te zeggen. Helemaal afsluiten kan hij het groepsgebeuren niet, maar beschouw zijn aandeel in het breakbeat duo Hybrid Sound System en de harde hiphop sensatie Uzul Prod maar als een uit de hand gelopen stage, de uiteindelijke voorstudie van zijn solo album Evolve.

Bij de totstandkoming van deze plaat wordt zo milieuvriendelijk mogelijk te werk gegaan. Als materiaal voor het hoesontwerp wordt zoveel mogelijk gebruik gemaakt van alternatieve natuurlijke duurzame grondstoffen als karton, calcium en veganistische inkt, dus geen moeilijk afbreekbaar plastic en dierlijke producten. Een mooi uitgangspunt wat nogmaals versterkt wordt door het centraal staande thema van het album; water.

Octopus staat voor de veelzijdige tentakels van Uzul; het vermogen om een breed muzikaal spectrum neer te zetten. De dreigende stroming neemt je al mee de duistere diepte in, waarbij lichte new wave klanken de plaat inluiden. Wat volgt is een aangename ambient dreamhouse trip, gevuld met gemakkelijk verteerbare basmuziek die stilistisch ook teruggrijpt naar de jaren tachtig. Het soundscape Nemo heeft prachtige futuristische postpunk uitspattingen en zoekt nog sterker de kant van de kleurrijke eighties op waarbij de basis gezocht wordt bij het schakelpunt tussen synthpop en house.

Het mag duidelijk zijn dat Uzul zijn triphop geschiedenis hier definitief van zich heeft afgeschud. De kern hierbij blijft wel de techno, maar ook het dub verleden is hoorbaar. Dat hij die nog niet geheel heeft afgezworen bewijst hij wel in het avontuurlijke hypnotiserende Ultra Abyssal. Het verontrustende Diving is donkerder van opzet, en legt sterk de nadruk op de opzwepende percussie. De vervreemdende tegentonen en de soft erotica geluiden op Music Is A Game lopen perfect over in de zware ondermijnende techno dubnoise.

Maar uiteindelijk draait het dus vooral om water. De dreigende kolkende tegenstromingen van Water For life en het dromerige Subtil benadrukken het belang en de kracht van dit natuurlijke element. Een trance opwekkende clubtrack welke het beste tot zijn recht komt met prachtige laser effecten en hypnotiserende beeldcollages. Het benadrukt nogmaals dat je Evolve in een breder geheel moet zien, als onderdeel van een visueel feestje. Die wisselwerking werkt door in het met zware dreunende beats opgezette techno van Allo en het uitermate dansbare Sea Horse.

Het verraderlijke eindpunt Oceans weerspiegelt de gevaarlijke duistere keerzijde van Evolve. Hier verankerd de dreamhouse nog eventjes in een ware nachtmerrie, waarbij Uzul het toekomstbeeld verder geheel open laat. Hij dwingt de luisteraar wel af om bewuster met zijn omgeving om te gaan, en dat is uiteindelijk een mooi waardig statement.

Uzul - Evolve | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com