Persoonlijk vind ik dit een sober album.
Over het algemeen ben ik een liefhebber van deze aanpak.
Bij R.E.M. komt het niet altijd goed uit de verf.
Gelukkig is er wel genoeg ruimte voor de instrumenten.
Drive heeft halverwege die geweldige gitaarsound die het nummer de extra impuls geeft.
Verder klinkt het mij te depressief.

Ander werk liet wat meer ruimte voor de glimlach.
Mis gewoon een Shiny Happy People, Stand of Popsong 89.
The Sidewinder Sleeps Tonight is niet geslaagde poging.
Blijf het totaal teveel beschouwen als een sfeercollage.
Alsof je naar een groot wit scherm zit te kijken.
Diaprojector met verschillende vakantiefoto’s.
Een ondergaande zon, nachtzwemmen, opkomende onweersbui.
Helaas zijn de mislukte plaatjes niet verwijdert.
Na een half uur heb je wel weer genoeg gezien.

R.E.M. zou R.E.M. niet zijn als er ook ruimte is voor prachtige nummers.
Nightswimming, Ignoreland en Everybody Hurts behoren tot de mooiste die ze gemaakt hebben.
Na Out Of Time is Automatic For The People voor mij echter toch een flinke stap terug.
Al begrijp ik goed dat deze geluidsfragmenten bij anderen wel in de smaak vallen.
Natuurlijk is het gedurfd om na het succes van hun vorige album een nieuwe weg in te slaan.
Tussen de muziek die ik van ze ken, is dit het meest afwijkende van de rest.
Overvloed aan passie gaat hier ten koste van het resultaat.

Ik heb Document pas laat gekocht.
Niet dat ik dit een minder album vind, zeker niet.
Maar ik heb lang gedacht dat dit een verzamelaar was, en ik had al vrij snel Eponymous in bezit.
Voor mij is dit album het begin van de door mij als best beoordeelde periode.
Document, Green en Out Of Time blijven voor mij de echte klassiekers.
Op Document zit alles al perfect in elkaar.
Nog steeds net zo gedreven als op de vorige albums, maar vanaf hier straalt het ook meer rust uit.
Een mooie combi tussen meer uptempo nummers en al meer gedragen songs.
Het hoog gewaardeerde Automatic For The People heeft voor mij teveel slaapliedjes, die het prima doen in een lift van een te groot warenhuis.
Monster is te vaak een geforceerde poging om aansluiting te vinden bij de dan overheersende hardere gitaarbandjes.
Voor mij was Fall On Me van Lifes Rich Pageant al de voorbode van wat zou komen.
R.E.M. zou al snel de status van de ultieme studentenband ontgroeien, dit kon bijna niet anders.

Finest Worksong heeft de rebellie van een georganiseerde staking van een groep leraren of verpleegkundigen.
Duidelijk oneens met het heersend werkklimaat, maar wel ervoor zorgen dat genoeg collega’s achter blijven om de medemens tot dienst te zijn.
Gewoon gezellig met een lotgenoten het Binnenhof bezoeken, en tevens uitkijkend naar oud klasgenoten.
In een gesponsorde bus vervolgens weer huiswaarts.

Het is onmogelijk om It’s The End Of The World As We Know It (And I Feel Fine) mee te zingen, en het is mij na al die jaren nog steeds niet duidelijk of dit nummer als aanklacht gezien moet worden.
Angst voor een grote oorlog?
De natuur die naar de klote gaat?
Het klinkt in ieder geval na al die jaren nog lekker, en ik kon mij in vroegere tijden ook heerlijk op voort bewegen in de een of andere discotheek.
Voor mij ligt het in dezelfde lijn als Land Of Confusion van Genesis en De Bom van Doe Maar.
Ook nummers waarbij ik ongeacht de boodschap altijd moet glimlachen.

Dat moet ik in ieder geval zeker niet bij The One I Love.
Daar zit volgens mij een overdosis aan woede in verwerkt.
Stipe begint redelijk rustig te zingen, maar al snel lijkt het alsof hij de controle over zijn emoties aan het kwijt raken is.
Als bij de eerste keer Fire zijn stem al over slaat, voel ik een soort van cynisme van dit nummer af druipen.
Niet de messen zijn geslepen, maar bij het schrijven van deze song lijkt het alsof er onnodig veel gebruik is gemaakt van een puntenslijper om zichzelf scherp te houden, of doordat er door frustratie te hard met een potlood in het papier is gedrukt.
Testament van Boudewijn de Groot heeft dat ook; een lief liedje, maar ondertussen zoveel felheid.
De kracht van R.E.M. is om hiervoor minder woorden te gebruiken, het effect is eens gelijk.
Op dat gebied lijkt Michael Stipe aardig op Frank Boeijen; veel gevoel, maar helaas niet altijd verstaanbaar.
De kracht ligt wel in het gevoel.

Eigenlijk verwachtte ik na Document wel dat dit het grote doorbraakalbum van R.E.M. in Nederland zou worden.
Jan Douwe Kroeske prijsde ze vanaf the One I Love helemaal de hemel in.
Wekelijks kwamen ze op de Dinsdagmiddag bij de VARA voorbij.
Je hebt dan ook wel lef om je album te openen met een nummer wat je Pop Song 89 noemt.
Ook al bezit dat lied alles om de hit van 1989 te worden; en zelfs op single wordt uit gebracht.
Stand werd zelfs gebruikt als openingstune van een van de leukste series van 1990; namelijk Get A Life. Net zo vrolijk als Shiny Happy People; alleen zie ik het meer als variant op Our House van Madness.
De danspasjes in de videoclip zijn natuurlijk hilarisch te noemen.
Het wil ze gewoon net nog niet lukken met Green.
Kwalitatief gezien blijft dit voor mij hun sterkste album, al zit het echte doorbraakalbum Out Of Time er dicht tegen aan.

Het grote onderscheid zit mij echter in twee andere tracks op Green; namelijk World Leader Pretend en Orange Crush. Voor mij de top van hun kunnen.
World Leader Pretend is verontschuldiging en onschuld in een.
Nergens klinkt Michael Stipe zo gevoelig en schuchter als in dit nummer.
Verder vind ik de Americana invloeden die er doorheen verweven zitten van grote klasse.

Maar Orange Crush overtreft dit alles nog eens.
Wie kiest er nou voor om op zo’n ingetogen album gebruik te maken van een megafoon, om zichzelf te overschreeuwen.
En pakt het nog eens zo goed uit.
Natuurlijk speelt de pakkende drum, de meerstemmigheid, en het mooie gitaarspel hier ook een grote rol bij; het is toch het herkenbare geluid van Stipe dat het afmaakt.
Wat kan die man toch een heerlijke klagende stem op zetten.

Vergeet ik hier You Are The Everything en I Remember California?
Misschien wel.
Maar anderzijds is het beter om niet alle geheimen te ontrafelen.
Laat ook nog wat over aan de fantasieën van de luisteraar.

Het punkrock album van REM.
Zo werd het gepresenteerd.
Neil Young maakte Sleeps With Angels.
REM kwam met Monster.
Beide duidelijk beïnvloed door het trieste overlijden van Kurt Cobain.
Al werd beweerd dat dit album opgedragen is aan River Phoenix.
Lijkt een combinatie eerder treffend.
Mijn visie richt zich vooral op de Nirvana frontman.

Michael Sipe klinkt al vanaf What’s The Frequency, Kenneth ontroerd.
Zijn vriendschap met Kurt.
Hem niet kunnen bereiken.
Waar zit je met jouw gedachtes.
Stel jezelf open..
Tevergeefs proberen de juiste frequentie te vinden.

Crushes With Eyeliner.
Bewondering voor Courtney Love.
Sterke vrouw die zich staande houdt.
Maar ook de voorliefde van Stipe.
Zichzelf mooi maken.
Op zoek naar een minnaar.
Geflirt met seksualiteit.

Zo ook in King Of Comedy.
Kwetsbaarheid van Cobain.
Leidt tot een Michael Stipe die zijn ziel bloot legt.
Cryptogrammen zijn verdwenen.
Duidelijke verstaande taal.
Ook hier de angst voor een overdosis naamsbekendheid.
Het logische antwoord op Smells Like Teen Spirit.
Verworden tot paradepaardje van de grote platenmaatschappij.
Commerciële uitbuiting.

I Don’t Sleep, I Dream.
Probeer de songteksten niet moeilijk te verklaren.
Michael is Just One Of The Ordinary People.
Genietend van een kopje koffie in de ochtend.
Maak het niet onnodig moeilijk.
Succes maakt dromen waar.
Blijf echter alert en wakker.

Star 69.
Het telefonisch proberen te bereiken van Kurt Cobain.
Wetend dat niet alleen de lijn dood is.
Toch steeds blijven proberen.
Eerbetoon aan kinderen voortkomend uit de jaren 60.
Slachtoffers van de vrijgevochten generatie.
Waarbij sturing in de jeugd ontbrak.

Strange Currencies gaat hier op door.
Zoveel kansen gehad om eerder te bellen.
Schuldgevoelens aanpraten.
Waarom niet eerder hulp geboden.
Smeekbedes en voorbodes in zijn teksten.
Werden niet beantwoord.
"It's better to burn out than to fade away".

Tongue.
Leven als popidool.
Hotelkamers met room service.
In de vorm van prostituees.
Managers die jouw zelfredzaamheid uit handen nemen.
Beschilderen van het gezicht.
Als afzetting van de uitbuiting.
Samen met Prince een statement maken.
Al deed die het met het woord slave.

Bang and Blame.
Beschuldigende vinger.
Verwijten over en weer.
Wie is er verantwoordelijk.
Trieste samenloop van omstandigheden.
Niet meer terug te draaien.
Nog eenmaal omkijken.
Dan de blik op de toekomst.

I Took My Name.
Rol als peetvader voor Frances Bean.
Verantwoordelijkheden dragen.
Moeder en kind ondersteunen.
Afspraken die op papier staan.
Onder een vorm van ede belooft aan de vader.

Let Me In.
Laatste poging om in iemands gedachtes binnen te dringen.
Hem te stoppen in de depressies.
Figuurlijk geklop aan de deur.
Geen sleutel om binnen te dringen.
Voor eeuwig op slot.

Circus Envy.
Misselijkmakend gevoel.
Knieval voor het grote geld.
Creëer een monster.
Gevoelloos in de rij mee marcheren.
Product verkopen zonder diepgang.
Laat ze in fabeltjes geloven.
Attractie van het rariteitenkabinet.

You.
Afsluiting bereikt.
Bezinnen op de volgende stap.
Besef van sterfelijkheid.
Pluk de dag.
Zolang het nog kan.
En ga door.

Een sfeervol album, waar R.E.M. haar veelzijdigheid laat horen.

Radio Song zie ik als aanklacht tegen de opkomende hiphopcultuur op de radio.
Het 3FM effect.
Continu dezelfde nummers op het station, waardoor andere artiesten niet de kans krijgen om van zich te laten horen.
Vreemd genoeg samen met KRS One.
Hij ziet het waarschijnlijk vanuit een ander perspectief.
Commerciële uitbuiten van de rap beginselen.

Met Losing My Religion scoren ze terecht eindelijk hun eerste grote hit.
Je hoort een verbitterde Michael Stipe.
Teleurgesteld in de wereld rond hem heen.
Hij wil nu naamsbekendheid.
Maar is bang om uitgelachen te worden.
Toch maar weg kruipen in een hoekje.
En niet hopen op een grote doorbraak.

Low zijn stemmingswisselingen.
Een soort van manisch depressieve visie.
Michael Stipe geeft niet alleen zijn ziel bloot.
Ook zijn angst om zich juist kwetsbaar op te stellen.
Met kop en schouders boven de rest uit stekend.
De prachtige zin I Skipped The Part About Love wordt later door dEUS ook nog treffend verwerkt in het nummer Via.

Dat het niet alleen kommer en kwel is bewijst Near Wild Heaven.
Een liefdesliedje van een tevreden persoon.
Te zoetsappig.
Met een te groot The Troggs gehalte (Love Is All Around).
De link naar The Byrds is ook duidelijk hoorbaar; maar een stuk minder storend.

Endgame is een mooi instrumentaal stuk.
Klinkt als een jamsessie die op een late warme zomeravond is opgenomen.
Niks aan veranderen; zo op het album plaatsen.
Terechte keuze.
Maar waarom niet als afsluiter?

Wat zo storend werkte bij Near Wild Heaven komt verdomd goed uit de verf bij Shiny Happy People.
De toevoeging van Kate Pierson is een verrijking.
Al kan ze bij mij niet veel meer fout doen na haar bijdrage aan Iggy Pops Candy.
Bij haar eigen band The B-52's gaat de zang mij wel eens vervelen, dit maakt mij vrolijk.
Al zal ik het altijd blijven zien als Popsong 89 (Part 2).
En die van Green is gewoon stukken beter.

Belong opent sterk.
Doet me aan Jack and Diana denken van John Cougar Mellencamp.
Het vertellende van Stipe is passend; de koortjes net aan een te hoge kant.
Verder te weinig ontwikkeling; had meer in gezeten.

Gelukkig zijn er genoeg hoogtepunten.
Half A World Away is er eentje.
Qua sfeer had deze ook prima op Green gepast, zo tussen World Leader Pretend en The Wrong Child.
Dat akoestische begin wat op het laatste over gaat in cello en viool; heerlijk!

Texarkana geeft me hetzelfde gevoel als Fall On Me.
Ook hier hoor ik een zanger die zich druk maakt over het milieu.
Op zoek na de ultieme schoonheid.
Vindend in de natuur.

Als liefhebber van The Walkabouts en Willard Grant Conspiracy val ik natuurlijk voor Country Feedback.
Neerslachtig gezongen.
De Americana invloeden liggen R.E.M. goed.
Voor mij hadden ze zich meer op dit vlak mogen ontwikkelen.
In het volgende album Automatic For The People hoor je ze nog terug, maar op Monster is het helemaal weg.
Zonde.

De bijdrage van Kate Pierson bij Me In Honey is minder dan bij Shiny Happy People, en misschien maar goed ook.
Hier voegt ze weinig toe.
Ze klinkt als een tweederangs Stevie Nicks.
Die hadden ze beter kunnen vragen.

Door de aanwezigheid van een aantal zeer sterke songs krijgt deze van mij een hoge waardering; al zal hij altijd in de schaduw van Green blijven staan.
Groen is de kleur van lente; hier heerst teveel geel en bruin.

Wel of niet op Spotify?
Daar ging het afgelopen week over.
Deed mij wat denken aan U2 die hun album als gratis download aanbood.
Dat zou toch niet mogen?
Terwijl iedereen wacht tot 17 juni, de dag van drie belangrijke releases; Radiohead, Swans en Red Hot Chili Peppers.
Vroeger ging je naar een platenzaak, kreeg een kop koffie, en rookte een aantal sigaretten, terwijl je ondertussen een nieuw album luisterde.
Tegenwoordig doe je dat gewoon thuis; inclusief koffie, maar zonder sigaret.
Fijn dat Radiohead mij de mogelijkheid geeft om hun album te luisteren, zodat ikzelf vervolgens kan beslissen of ik het album zal kopen.
Nog steeds ga ik dagelijks naar echte winkels, op zoek naar echte albums, om een echte cdmuur mee te behangen.
En dan nu eindelijk het nieuwe Radiohead album.

Mijn eerste indruk is zeer positief.
Het dromerige overheerst, waardoor ik met mijn gedachtes al snel in de jaren 90 zit.
Zeg maar Smashing Pumpkins, maar dan zonder de gitaar explosies.
De liedjes ademen meer.
Het experiment is meer naar de achtergrond verdrongen.
Sinds tijden komt Radiohead weer met een album welke al gelijk bij de eerste luisterbeurt te begrijpen is.
De rustige stukken zoals Desert Island Disk en The Numbers hebben zelfs een Nick Drake achtig sfeertje.
Knap hoe ze kleine folk elementen in hun muziek verwerken.
Present Tense valt op in het geheel, bij dit nummer heb ik het idee dat het een overblijfsel was uit de OK Computer opnames, geen slecht lied, maar het past voor mijn gevoel minder tussen de rest.
Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggars Man Thief geeft mij ook soortgelijk gevoel; alsof je naar een remix van Pyramid Song zit te luisteren.
Verder meer gebruik van strijkers, die de elektronica meer naar de achtergrond verdringen.
Hun muziek is weer stukken toegankelijker, zeg maar radiovriendelijker geworden.
Niet dat Radiohead dezelfde weg inslaat als Coldplay, nee, Radiohead doet nog steeds waar ze zelf zin in hebben.
Zeker de eerste nummers zijn het beste wat ze na The Bends hebben laten horen, helaas zwakt het gedurende de 2e helft toch wel wat af.

Eigenlijk heb ik wel een hele tijd moeite gehad met albums als Kid A en Amnesiac.
Nog steeds ben ik vooral een liefhebber van een nummer als Creep, en het album The Bends.
OK Computer kan mij ook niet de gehele tijd boeien.
Maar eigenlijk ben ik met terugwerkende kracht aan Amnesiac begonnen.
Dit komt voornamelijk door een artiest als Björk.
Bij haar heb ik minder moeite met de experimenteerdrift met elektronica en samplers.
Misschien lijken Thom Yorke en Björk wel heel veel op elkaar.
Packt Like Sardines In A Crushed Tin Box is soft industrial.
Eigenlijk moet ik bij dit nummer aan de Swedish Chef van de Muppetshow denken.
The Muppets - Popcorn - YouTube
Dan verdwijnen garnalen in een grote pan, en dan komen soortgelijke geluiden terug.
Die garnalen zitten gevangen als sardientjes in een blik.
Pyramid Song heeft ook dat beklemmende, opgesloten gevoel, maar wat is dit eigenlijk een wonderschoon nummer.
Toch heeft het bij mij de nodige tijd gekost om invloed op mij te maken.
Net als een in het zand verborgen piramide geeft dit lied later pas echt zijn schatten bloot.
Er blijken telkens weer nieuwe geheime deurtjes ergens verborgen te zitten.
Qua sfeer sluit het aardig aan bij een band als Portishead.
Pulk / Pull Revolving Doors is vreemder, niet echt een nummer, maar meer een collage van geluidsfragmenten, met hier en daar wat Aphex Twins achtige schrikeffecten.
Beetje creepy en beangstigend.
You and Whose Army? klinkt pijnlijk, alsof een junk met een Cold Turkey een slaapliedje probeert te zingen voor zijn kindje, met tevens in zijn achterhoofd de demonen die zijn ziel proberen binnen te eten, om al het menselijke te verorberen.
I Might Be Wrong zou op Monster van R.E.M. of op Pop van U2 kunnen passen.
Dit is een echt popliedje; bijna glamrock te noemen.
Yorke in de rol van cool tieneridool.
Van Knives Out dacht ik altijd dat het ouder was.
Deze zou nog prima op The Bends passen, lijkt ook wel wat op Coldplay tijdens hun debuut.
Toch wel een van de betere nummers op Amnesiac.
Morning Bell / Amnesiac heeft de hoogtes van een Jeff Buckley in de zang, maar van hem kan ik het beter hebben.
Dollars & Cents vind ik behoorlijk op Pyramid Song lijken, al is dit wel een stukje sneller, maar ligt ook in het verlengde van bands als Placebo en vooral Muse .
Wel mooi dat er toch ook nog wat gitaarspel voorbij komt, maar dat is het weinige positieve dat ik over Hunting Bears kan vermelden, voor mij blijft het een vaag, wat Oosters aandoend probeersel.
Helaas gaat het vervolgens wat in die lijn door bij Like Spinning Plates.
The Stone Roses hebben op hun debuut ook zoiets staan, daar is het een nummer welke achterstevoren wordt afgespeeld; Don’t Stop genaamd.
Daar ook duidelijk het minste nummer, hier ook niet veel beter.
Life in a Glass House is een waardige afsluiter, hoor hier wat van die Dixieland begrafenismuziek bij uit New Orleans.
Back To Black van Amy Winehouse en die coverversie van Stange Fruit van Siouxsie and the Banshees Siouxsie & The Banshees Strange Fruit - YouTube hebben dat ook.
Ik hou hier wel van.
Na deze luisterbeurt beoordeel ik het album wel een halve punt hoger, want er staan toch wel een aantal sterke nummers op.

Radiohead is voor mij als wiskunde.
Pablo Honey en The Bends zijn nog lagere school rekensommen.
Oplosbaar vermenigvuldigen en staartdelingen, met twee cijfers achter de komma.
OK Computer is de ontdekking van de Stelling van Pythagoras.
Maar alles wat vervolgens volgt is het toepassen hiervan.
En daar ging ik op de middelbare school de mist in.
Hoeveel tijd en energie ik er ook in stopte, begrijpen deed ik het niet.
Uiteindelijk hierdoor ook mijn HAVO diploma kunnen halen.
Radioheads latere albums kan ik steeds beter waarderen, maar het geniale daarvan zal ik waarschijnlijk nooit inzien.
In Rainbows zit waarschijnlijk ook boven mijn muzikale inlevingsvermogen.
Teveel kleuren.
Van mij hadden ze terug mogen keren naar de basis.
Rood, groen en blauw.
Dit is muziek van een andere dimensie.
Een bijna onaardse invalshoek.

De eerste tonen van Airbag beloofden veel goeds.
Gelijk moest ik aan Creep denken.
Waar mee ik ooit overdonderd werd.
The Bends vanwege het hoge fraaie single gehalte altijd gezien als ultieme verzamelaar.
Benieuwd waar ze vervolgens mee kwamen.
Al halverwege Airbag vervlakte mijn aandacht.
De kracht in de zang was verdwenen.
Gekozen werd voor een dromerig geluid.
Iets waar tijdsgenoten Smashing Pumpkins beter in slaagden.
Gelukkig bleef het geweldige gitaarspel van Jonny Greenwood wel aanwezig.
Hij is het die Paranoid Android draagt.
Helaas zal zijn rol vervolgens steeds meer ondergeschikt raken aan die van Thom Yorke.
Latere albums boeiden nog met vlagen.
Alsof een sterspeler prominent het gehele seizoen op de bank mag vertoeven.
Nooit begrepen waarom Paranoid Android zo uitgerekt werd.
Voor mij blijven het teveel probeerseltjes die in een nummer gepropt worden.
Logica is voor mij helemaal afwezig.
Ook het nut van die irritante geluiden begrijp ik niet.
Vervolgens in Subterranean Homesick Alien een redelijk geslaagd slaapliedje.
Met duidelijke U2 invloeden.
Al doen die dat op Achtung Baby beter.
Exit Music (For A Film) blijft ook maar niet hangen.
Zal wel komen omdat ik in een bioscoop de aftiteling ook niet afkijk.
Het gitaartje is weer aanwezig in Let Down.
Voor mij een van de hoogtepunten.
Vanwege de hoop en levenslust die het uitstraalt.
Karma Police is ook vrij sterk.
Al zijn de effecten voor mij de grote stoorzender.
Fitter Happier is overbodig.
Totaal nutteloos.
Het Beatles achtige intro van Electioneering schud mij langzaam wakker.
Enigszins slaapwandelend open ik mijn ogen.
Maar die vallen net zo snel weer dicht bij Climbing Up The Walls.
Tom Yorke doet Portishead na bij de Soundmixshow van Hennie Huisman.
Gelukkig zijn daar nog No Surprises en Lucky.
No Surprises is natuurlijk ook een lullaby.
Maar dan wel eentje die de nachtmerries weg neemt.
Zoen van je vertrouwde moeder voor het slapen gaan.
Glaasje water op het nachtkastje.
Lamp op de overloop die aan mag blijven.
Waardoor je gemakkelijk de weg naar het toilet kunt vinden.
Vredige jeugdherinneringen.
De opbouw van Lucky is erg mooi.
Ik krijg er beelden bij van een geest van een overledene.
Het lichaam verlatend.
Boven het sterfbed terugkijkend op een geslaagd leven.
Zou passend zijn op een album als The Dark Side Of The Moon van Pink Floyd.
Afsluiter The Tourist is een vette knipoog naar Suede.
Al is het stemgeluid van Brett Anderson een stuk passender.
Yorke slaagt hier met een ruime voldoende.

Vanwege de hoge waardering van latere albums als The Bends en OK Computer wordt dit fraaie debuut vaak vergeten.
Hard tijd om hier verandering in te brengen.
Mooie gitaarliedjes waarbij het samenspel tussen gitaar en zang een grote rol hebben.
Opener You is een waar genot.
Thom Yorke die zich op het juiste moment terug trekt, om vervolgens na een korte stilte een muzikaal orgasme op ons los te laten.
De invloed van een band als Smashinp Pumpkins is hoorbaar.
Vervolgens het verslag van een buitenstaander tijdens de pubertijd.
Overschot aan puisten en een raar lui oog.
Ik voelde een vorm van medelijden.
Met terugwerkende kracht had ik spijt van mijn rebels gedrag.
Vanaf nu zou ik nooit meer een te gezet klasgenootje na de gymles aangekleed onder de douche zetten.
Geen cassettebandjes meer die ontleed werden om te kijken wat er daadwerkelijk op stond.
Vervolgens een handvol aan tape terug geven.
Bekeerd door het roodharige jochie met de vette stekeltjes.
Maar ook aan die prachtige gedachtes kwam een eind.
Radiohead werd Big Business.
Er moest flink in de buidel getast worden voor een concertkaartje.
Radiohead zou groter worden dan Take That.
Uiterlijke foutjes een schoonheid.
Thom Yorke als The Fly.
Een rol die hij van Bono overnam.
Nerds als supersterren.
Geef mij Pablo Honey maar.
Heerlijke gitaarpop die je een paar jaar later zou terug horen bij de eersteling van Muse.
Gewoon jongeren aansporen om gitaar te spelen.
Iedereen kan het leren.
Probeer maar.
Stiekem verlang ik terug naar 1993.
Op zaterdagavond lekker los gaan op Creep.
In de plaatselijke disco.
Muziek die door elke boerenlul te begrijpen was.
Universeel ongeacht afkomst.

Ze waren beter toen ze echt boos waren.

Ik ben boos.
In ons buurthuis wil er niemand met mij praten.
Allemaal stomme mensen.
En ik woon ook nog in een stomme plaats.
In een stom land.
De regering is stom.
Stemmen heeft geen zin.
Allemaal stomme kandidaten.
Hiphoppers zijn stom.
Hardrockers zijn stom.
Ik zou ergens tegenaan willen schoppen.
Maar dat is nog erger dan stom.
Dat is zelfs dom.
En het doet ook pijn.
Ik wil dingen in de fik steken.
Maar dat mag niet van de politie.
Fuck de politie.
Fuck de brandweer.
Fuck het buurmeisje.
Dat mag ook niet.
Die is nog minderjarig.
Fuck.....
School is ook zinloos.
Stomme, domme leraren.
Ik kan mezelf wel les geven.
Als we nu allemaal gaan springen.
Dat mag namelijk wel.
Is niet eens strafbaar.
Misschien komt er dan zelfs een aardbeving.
Dat zou cool zijn.

Ik ben best wel een liefhebber van Japan, en overweeg dan ook om naar het album van Rain Tree Crow op zoek te gaan, maar eerst nogmaals beoordelen of deze in de lijn van Japan zit.
Big Wheels in Shanty Town sluit zeker aan bij Tin Drum, maar swingt over het algemeen meer.
Nog steeds erg sferisch zoals ook het solowerk van David Sylvian, maar wel een heel stuk luchtiger.
Het grote minpunt vind ik toch wel dat het een hele lange opbouw heeft, en zich eigenlijk niet echt ontwikkeld tot een song; meer een te lange jamsessie; en het grootste gemis is het ontbreken van de zang van Sylvian, zijn nasale geluid was toch wel kenmerkend te noemen, pas op het einde murmelt hij wat.
Gelukkig is hij wel gelijk aanwezig in Every Colour You Are, en deze bevalt dan ook beter; het sluit meer aan bij zijn album Secrets of the Beehive, maar ook deze track klinkt niet helemaal af.
Ik denk nog steeds dat de breuk bij Japan grotendeels veroorzaakt werd doordat het steeds meer klonk als een solo project van Sylvian, en Rain Tree Crow is dat voor mijn gevoel ook.
Het titelnummer is sterk, zeker door de meer zwaarder aangezette zang.
Ondanks dat er mooie stukken opstaan vind ik het geheel een stuk minder dan het project Nine Horses, waar David Sylvian ook samenwerkt met zijn Japan maatje Steve Jansen.

Natuurlijk klinkt Rammstein als Laibach.
Maar kijk eens wat verder.
Deze band komt net als Einstürzende Neubauten uit Berlijn, en ook die invloed hoor je wel terug.
Vergelijk de hoes van Herzeleid met die van Deutsch Amerikanische Freundschaft - Alles Ist Gut (1981), en je ziet zeker vergelijkingen.
Neue Welle en de disco van Modern Talking, de house van Scooter.
De horror van Falco’s Jeanne ( geen Duitser oké, maar wel succesvol daar).
Kortom een mix van typische Duitse factoren.
Misschien klinkt Laibach wel gewoon Duits.
Rammstein sloot goed aan bij de opkomende rock uit de VS; bij gitaarbands als Smashing Pumpkins en Nirvana, maar ook bij de elektronica van Marilyn Manson en Nine Inch Nails.
Rammstein; genoemd naar de ramp tijdens de vliegshow in 1988, waar tientallen om kwamen.
Alleen de naam wil al genoeg shockeren.
Toch al een rotjaar en rotmaand voor Duitsland.
In dezelfde maand; augustus vond de gijzeling van Gladbeck plaats, welke ook slachtoffers eisten.
Het contact welke de gijzelaars met de pers hadden is vergelijkbaar met die van de bankovervallers van de clip van Ich Will.
Nieuwszenders die de politie belemmerden.
Wat wil Rammstein bereiken?
De zwarte bladzijdes uit de geschiedenis verheerlijken, of juist bewust maken dat deze verschrikkelijke feiten niet vergeten worden.
Is Rammstein links?
Is Rammstein rechts?
Nemen ze zichzelf serieus?
Of overheerst de sarcastische humor?
Ook ik wist deze band niet te plaatsen.
Herzeleid sloeg in als een bom.
Sehnsucht het logische vervolg.
Mutter de grote doorbraak, vooral in de VS.
Iets wat bij opvolger Reise, Reise (Amerika) beaamd wordt.
Duidelijke zelfspot.
Ondertussen gelooft iedereen het allemaal wel.
De liveshows met Till Lindemann als hun eigen brandende Arcade Fire.
Neemt niet weg dat Herzeleid een droomdebuut was.

De eerste 2 albums werkten toe tot dit hoogtepunt van Rammstein.
Ondanks dat de shockerende video van Pussy anders doet vermoeden.
Maar die is dan ook fake.
Veel poespas met weinig uitspattingen.
Net als de albums na Mutter.
Het euro-disco achtige geluid is grotendeels verdwenen.
De link met Laibach ligt ook veel minder op de voorgrond.
Al is Links 2 3 4 een geslaagde parodie op Tanz Mit Laibach te noemen.
De kwaadheid is nog gemeend, de teksten zijn doordacht.
Zelfspot staat nog in dienst van de muziek.
Vervolgens werd het allemaal te gezocht.

Vanaf het begin van Mein Herz Brent is het beest in Till Lindemann ontwaakt.
Hij spuwt de ellende over ons heen.
De drager van het Rammstein bouwwerk.
Ze weten als geen ander het theatrale van hun live shows uit te werken.
Ook op het effect van videoclips wordt ingespeeld.
Coke snuivende kabouters, een gemaskerde bankoverval of marcherende mieren.
Ze blijven in je geheugen geprint.
Je kunt het bijna zien als een vorm van propaganda.

Hamer en sikkel als houwelen bouwen stukken Berlijnse Muur om tot 50 sterren.
Het album is gericht op de Amerikaanse markt en bij het gamers publiek.
Nine Inch Nails en Ministry als raakvlakken.
Rammstein ondermijnd alle beveiligingen, en weet met gitaargeweld de U.S.A. te veroveren.
Iets wat Duitsers voorheen niet lukte.
Gelukkig zien ze er zelf de humor van in.
Later ironisch verwoord in Amerika.
Want wonen we daar ondertussen niet allemaal min of meer?
Sterkste songs als single gekozen.

Op latere albums is de parodie verworden tot tweederangs toneelstuk.
Confronterend bedoelde verhaaltjes die op de lachspieren werken.
Tragedie van een slapstick.
Hier maken ze alleen met Spieluhr zo´n zielige misstap.
De sampler van de kinderstem heeft een te groot Dennie Christian gehalte.
Ik krijg een te grote neiging om hoeba hoeba hoeba hop hop hop te gaan zingen.
Verder voldoet het ruimschoots aan het verwachtingspatroon.

In de jaren 80 zat Amerika in een liefdadigheidscrisis.
We Are The World, Artist United Against Sun Apartheid.
Hands Across America.
Greenpeace en Amnesty International werden aangemoedigd. door U2, Sting en Bruce Springsteen.
Moderne vredesactivisten.
The Ramones kwamen tot de conclusie dat dit wel erg ver door draafde.
Ze kwamen met een tegenactie.
Hands Across Your Face.
Ramones Aid.
Inclusief promotiefilmpje en song.
Met in de clip een parodie op We Are The World.

Something To Believe In.
Hoorbaar zijn de kerstbelletjes.
Helaas niet eind van het jaar uitgebracht.
Maar ergens in Mei.
Vreemd genoeg deed dit nummer het zelfs aardig in Nederland.
Haalde zelfs de tipparade.
Persoonlijk is het ook mijn favoriet van The Ramones.

Op de b-kant stond Somebody Put Something In My Drink.
Nog steeds een actueel onderwerp.
Voorheen was het vooral de drug LSD.
GBH maakt heden meer slachtoffers.

Love Kills is het levensverhaal van Sid Vicious en Nancy Spungen.
Niet gebruikt in de film Sid & Nancy.
Weinig moeite mee.
Joe Strummer maakte een song met dezelfde titel.
Alleen veel sterker.
Ook wat Circle Jerks ervan maakten had meer kwaliteiten.

Met She Belongs To Me maakten ze een geslaagd zoetsappig liefdesnummer.
Raakvlakken met het latere Walk On van U2 hoor ik hier doorheen.
Toevallig werd dat dan ook opgedragen aan de toen net overleden Joey Ramone.

My Brain Is Hanging Upside Down (Bonzo Goes To Bittburg) gaat over Ronald Reagan.
Zijn bezoek aan het Duitse oorlogskerkhof in Bittburg.
Waar ook een aantal SS officieren begraven lagen.
Bonzo is de naam van een chimpansee uit de film Bedtime For Bonzo.
Reagan vervulde ook een rol.
De link met Animal Boy is ook gelegd.
Net als het gemeende lage IQ van deze Amerikaanse president.
Nu met het Bush JR tijdperk achter de rug, weten we dat het nog erger kan.

Verder blijft het een goed The Ramones album.
In de loop van tijd kwam er meer variatie in hun muziek.
Puristen spugen er op.
Voor mij was het een prettige ontwikkeling.

Wrang detail.
Van de bezetting van deze voorlopers van Beavis & Butthead is drummer Marky Ramone de enige die nog in leven is.
Nadat ze in 1996 gestopt waren overleden binnen acht jaar drie van de kernleden.

Wat rauwer en weer harder geluid, de drum in combinatie met de gitaar klinken alsof iemand op een woeste rivier probeert te kanoën, maar dat de roeispanen amper het water raken.
Jammer, want een nummer als I Believe In Miracles is in de live versies absoluut een klassieker te noemen, hier komt hij helaas wat zwakker over, vreemd want Ignorance Is Bliss heeft weer wel echt dat live gevoel.
Het tempo zit er verder goed in, zoals Ramones ook horen te klinken; verstand op nul (lijkt mij in hun geval niet zo moeilijk) en gaan!
Punishment Fits the Crime heeft wat weg van het geliktere jaren 80 Alice Cooper werk, hier gaat het tempo even wat omlaag.
Pet Sematary is gemaakt voor de verfilming van het gelijknamige Stephen King verhaal; ik weet niet wie er meer vereerd was; King vernoemd ook een aantal keren Ramones in zijn verhalen, dus ik ga er van uit dat hij een liefhebber van ze is.
Behoorlijk gelikt en terecht als single redelijk succesvol
Something to Believe In was bedoeld als parodie op het We Are The World gebeuren, maar leverde voor mij wel hun mooiste nummer op, zo is hier Merry Christmas (I Don't Want to Fight Tonight) uiteraard een reactie op het dood gedraaide Happy Xmas (War is over) van John Lennon.
Juist met dit soort nummers komen ze erg goed weg, helaas hoor je deze nooit met de feestdagen.

Eigenlijk lijkt deze van Ramones qua opzet aardig qua opzet op Songs Of The Deaf van Queens Of The Stone Age.
Het gedraai aan de autoradio totdat je de juiste zender hebt gevonden.
Vervolgens overladen met strandballen en paarse krokodillen op weg naar het overvolle strand.
Ramones lagen altijd met hun muziek wel in de lijn van de Phil Spector acts van begin jaren 60.
Het stoere mannelijke antwoord op The Ronettes en The Crystals.
Natuurlijk is het dan geweldig om uiteindelijk met deze producer aan de slag te kunnen.
Slaagt Spector er in om zijn kenmerkende Wall of Sound
Klinkt zijn kenmerkende Wall of Sound zoals verwacht terug op End Of The Century.
Ja, dat zeker wel, maar voor mijn gevoel te weinig.
Bij Danny Says hoor ik het wel, maar juist bij een later Ramones nummer als Something To Believe In had ik meer het gevoel dat Spector achter de knoppen heeft gezeten.
Baby, I Love You is het meest geslaagde eindresultaat, maar hier herhaalt Spector letterlijk zijn kunstje, want al jaren eerder nam hij deze op met The Ronettes.
Toch blijft zijn gevoel voor het schrijven van hits wel aanwezig.
Nummers als Do You Remember Rock & Roll Radio?, Chinese Rock en uiteraard Rock & Roll High School klinken voor Ramones begrippen rete commercieel.
The Return Of Jackie And Judy vind ik overbodig, want dit is gewoon een bewerkingen van Judy Is A Punk.
End Of The Century is een prima album, maar hier had meer ingezeten.
Buiten een handvol zeer sterke tracks, mis ik bij veel van het overige werk wel wat creativiteit.
Maar ondanks dat ga ik ook deze van Ramones (zoals bijna al hun albums) steeds meer waarderen.

Vier noodgedwongen vrienden uit New York.
Niet geaccepteerd door de rest van hun klasgenoten.
Op elkaar aangewezen beginnen ze een eigen clubje.
De garage als vluchtoord.
Ergens in een hoek staat een oude platenspeler.
Luidsprekers in de vorm van papagaaien.
Vastgeketend op beide zijdes.
Een oud singeltje uit Nederland van papa.
In vergeelde letters staat er The Blue Diamonds met Ramona.
The Ramones zijn geboren.

Zo simpel lijkt het allemaal.
Pakkende punksongs met een link naar het verleden.
Muziek voor in de auto.
Route 66.
Veel meer dan korte slogans zijn het niet.
Daar ligt de kracht.

Gewoon een boodschappenlijstje.
Wat je mee krijgt van je moeder.
Mag het een onsje meer zijn.
Natuurlijk niet.
Geen uitverkoop.
Het snoepje op ooghoogte laten liggen.

In Groot Brittannië werd het allemaal moeilijke gebracht.
Johnny Rotten en Joe Strummer balden hun vuisten.
Amerika doet het met cartoonfiguren.
Kwajongens die stiekem Daffy Duck plukken
De lompigheid in de teksten komt hier zelfs lachwekkend over.
En toch blijft het elke keer genieten.

One, Two, Three, Four!!
He, Ho, Let’s Go!!

Een overspannen typemachine.
Vervolgd door herkenbare synth geluiden.
Jawel, we zijn weer terug in de jaren 80.
Neerslachtige tonen vervullen de kamer.
Vergelijkingen met Anne Clark.
Close to Nature is een prima opener.
Nieuwsgierig gemaakt ga ik eens goed zitten voor Rational Youth.

Zouden Pet Shop Boys naar Beware The Fly geluisterd hebben?
Hoor ze er wel in terug.
OMD komt ook om de hoek kijken.
Net als New Musik en Depeche Mode.
Wave kwam ook niet alleen uit Groot Brittannië.
In Canada leefde deze stroming ook.
Nederland en vooral Duitsland (Neue Welle) haakten ook in.

Ondanks het vlotte tempo overheerst de treurnis.
Mensen die Photographic van Depeche Mode kennen, dit is te vergelijken.
Dezelfde periode, dezelfde sfeer.

Natuurlijk is het niet allemaal origineel.
Zo gedateerd als De Tachtig Jarige Oorlog.
Maar daar kan ik me niet aan storen.
Liever tien van dit soort bandjes, dan de 95e Editors kopie.

Een bandlid heeft echter wel enigszins naamsbekendheid.
Tracy Howe is in dezelfde periode actief in Men Without Hats.
Het vrolijke The Safety Dance zullen meerderen wel kennen.
Blijkbaar behoefte aan een andere uitvalshoek.

Geen hoogtepunt uit de Wave periode.
Ook geen dieptepunt.
Wil je de sfeer weer proeven.
Foute kapsels met een overschot aan blond.
Schuchtere mannen met bleekmakende Make-up.
Als die behoefte overheerst.
Is Cold War Night Life een prima alternatief.

De eerste van Rats On Raft vond ik erg sterk, ik ben benieuwd hoe de opvolger klinkt.
Het begin van Sleep Little Child klinkt alsof het in een badkamer is opgenomen.
Vroeger ging ik nog wel eens met een goede vriend zwemmen bij Center Parcs, toen het nog gewoon Sporthuis Centrum heette, en je gratis naar binnen kon op de vrijdagavond met kaartjes van bezoekers die al naar huis waren.
Geweldige tijd.
Maar daar zongen we om de beurt een lied onder water, en de ander mocht raden welk nummer het was.
Onmogelijke opgave.
En zo klinkt hier David Fagan dus.
Gelukkig blijven we niet in het The Horrors of The Jesus and Mary Chain sfeertje hangen, na de drie minuten krijg je de heerlijke onverschillige zang, en wordt er wat vaker boven water naar adem gehapt.
Al eindigt het wel wat rommelig.
Gewaagd om een album zo te beginnen, dit is namelijk meer een afsluiter.
The Stone Roses flikten het ook op hun tweede, en die werd stukken minder ontvangen als het debuut.
Echt veel beter wordt het er niet op bij het volgende Composition.
Zou de gitarist heel nodig moeten pissen, en daardoor gehaast zijn partijen inspelen?
Ik zit te wachten op de ontlading, die uiteindelijk ook komt, al vraag ik mij af of hij het toilet op tijd kon vinden.
Die gejaagdheid past echter wel weer goed bij het sterkere Powder Monkey.
Verbeeld je een zangeres in, en het zou prima op een van de eerste albums van Siouxsie and the Banshees passen.
Rat Poison Face sluit hier wel op aan, maar ik ga mij nu echt storen aan het hoge speeltempo.
De creativiteit wordt hierdoor als het ware steeds meer onderdrukt, en waarschijnlijk is het een soort van camouflagenet, waar nog een paar goede ideeën door heen sijpelen.
Altijd leuk als decoratie, ik had er vroeger ook een aan het plafond hangen, met daarop de verzameling singles van mijn ouders.
Maar ik ben nu niet toe aan sentiment, maar ik wil eigenlijk nu toch wel een echt liedje horen.
En warempel, daar heb je Seaside Tape Hiss, welke als een oceaan die puberkamer overspoelt, en waarin je mag blijven drijven; al volgen al snel weer die onderwatergeluiden van Zebradelic, en lig je alweer met je rubberen eendje weg te dromen in die te kleine badkuip.
Last Day On Earth begint bijna Sonic Youth achtig, om er vervolgens hard in te hakken als een opgevoerde Sabre Dance .
(Machine) 1-6-8 is net als Sleep Little Child een afsluiter, maar dat gepraat in het begin had voor mij niet zo gehoeven, dan liever gelijk over schakelen naar het naar Greg Sage (Wipers) klinkende hak werk op gitaar.
Wel mooi hoe hier wel alles in evenwicht is.
Voor mij een stuk minder dan het debuut, al ben ik er van overtuigd dat hier zeker een publiek voor te vinden is.
Muzikaal gezien doet het mij ook wel denken aan Exploding Head van A Place to Bury Strangers.
Live lijkt het mij wel een belevenis, een soort van trip van ruim een half uur.
Veel langer hoort een concert van Rats On Rafts niet te duren, sommige bands hebben gewoon genoeg aan een half uur om de energie over te brengen.

Beide bands live gezien; De Kift volgens mij 4x en Rats On Raft 1x.
De samenwerking vind ik niet eens zo heel vreemd; de schoonheid van rammelende muziek wordt hier mooi weer gegeven.
Niet elke noot klinkt perfect, je hoort geluiden waarvan je de oorsprong niet weet te achterhalen.
De Kift is een band, waarbij vernieuwingsdrang altijd op de voorgrond heeft gestaan; meestal valt het goed uit, soms weer niet.
Hierbij werkt het wel goed; Rats On Raft laat de muziek meer zweven met hun onderwater sound, waardoor de verhaaltjes een ander effect hebben.
De Rattenvanger van Hamelen meets de Kleine Zeemeermin in een misplaatse nachtmerrie.
Wat hou ik van dit soort experimenten!!
Begin december ga ik dit live ervaren.

Rattle is een project van twee muzikanten uit Nottingham, namelijk Katharina Brown en Theresa Wigley. Sequence is na het debuut Stringer Bells, uitgebracht in 2016 nu hun tweede release. Waar er bij de eersteling gekozen is voor compactheid in kortere kant en klaar tracks, bestaat deze EP uit vier langere stukken. De lengte ligt bij twee tracks zelfs boven de tien minuten. Op zich kan dit goed uitvallen, maar Rattle is een bijzondere band. Als instrument wordt er alleen gebruik gemaakt van drumstel en zang. Bij dat laatste zijn het voornamelijk klanken zonder betekenis, al is Signals hier een uitzondering bij. Ze maken het zich hiermee verdomd lastig, wetende dat Katharine Brown de nodige ervaring bij lokale bandjes heeft opgedaan, daar de gitaar spelende. Een aderlating dat ze dit talent hier niet benut. De muziek is verder niet verkeerd. Vrouwen zijn over het algemeen een stuk gevoeliger dan mannen, en Sequence straalt zeker creativiteit uit. Hier is het allemaal goed doordacht, bijna lief en schattig.

Wat veel terug komt is de tribal gerichte aanpak van de stukken. Hiermee lijken ze beïnvloed te zijn door de New Wave bands uit begin jaren 80. Daar werd ook steeds meer gekozen voor ritmes van andere culturen toe te passen in het geheel. Lag toen de nadruk nog voornamelijk op Afrika, de indruk is er dat Rattle hier een stuk verder durft te kijken, en ook meer Zuid Amerikaans getinte klanken zijn terug te horen.

DJ komt wat moeizaam op gang. Rustige op de achtergrond gericht monotoon repeterend getrommel met een erg langdraderig opbouw. Het knallend beginnen is er niet bij, waardoor er al snel bevooroordeeld naar de rest wordt geluisterd. Lichamelijk gezien een hele aanslag om zo lang in hetzelfde ritme door te gaan. Het is vooral erg boeiend hoe deze katalysator in werking wordt gesteld. Net zo rustig als de percussie begint, valt vervolgens ook de woordloze zang in. Die als enige functie het inkleuren van de oproepende sfeer lijkt te hebben. Het bewaken van de kalmte.
Disco heeft een doffere opbouw, maar ligt verder in het verlengde van DJ. Hier wel fellere zang waardoor er een soortgelijk evenwicht en balans wordt gevonden tussen stem en drum.

Signals begint veelbelovend, rauwer van opzet, en ook de zang is een heel stuk dreigender en roept zelfs herinneringen op van vroegere postpunk bandjes waar de vrouwen baas zijn over de microfoon. Voor mij het boeiendste stuk van Sequence, de verstaanbaarheid van de lyrics is hier ook een bepalende factor in. Het tegen elkaar in zingen maakt het nog net een tikkeltje spannender.
The Rocks klinkt alsof er meerdere slagwerkers bezig zijn. Als je dan nagaat dat het slechts om twee muzikanten gaat die dit produceren, dan is het in ieder geval erg knap wat ze neerzetten. Toch blijft het te eentonig over komen. The Rocks is een overdosis aan rollende stenen die in hoog tempo een weg naar beneden lijken te vervolgen. Het veroorzaakt een lawine aan klanken, waarvoor je in het dagelijkse leven de drang hebt om deze te ontvluchten. Echt rocken wil het niet. Helaas is ook de woordloze zang weer terug.

Toch is het voor mij een hoop Rattle met gehum als zang. Een gedurfd project, en de lengte van deze EP is nog te doen, al staat het tegen dat er twee tracks tussen zitten van ruim 10 minuten. Met meer variatie en meer doelgerichte zang en teksten zal het zeker een andere belevenis zijn. Als Rattle op dit niveau muziek blijft maken, dan zou het slim zijn om zich te richten op het EP kopend publiek, en geen volwaardige albums meer gaan afleveren.

Rattle - Sequence | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

In een grijze wereld is een band als Real Estate pure noodzaak om deze opnieuw in te kleuren. En hoe pak je dit in de praktijk dan aan? Nou, door een album met zonovergoten beeldende zomermelodieën te vullen. Is het winterse februari dan wel de meest geschikte maand om dat nieuwe werk te presenteren? Blijkbaar wel, de behoefte is nu zo groot dat je er niet langer mee moet wachten, de tijd is er rijp voor.

Martin Courtney zal altijd die dromerige verhalenverteller blijven, welke de pandemie benut om alleen in het donker aan zijn Magic Sign soloplaat te knutselen. De Haunted World speelt zich dus tevens in de nachtelijke leegte van zijn kelderisolement af maar is in dit geval eenvoudig naar de afgesloten maatschappij te projecteren. De wereld slaapt, Martin Courtney is klaarwakker. Een zware bevalling welke vooral zijn duistere kant van zijn bestaan belicht. De behoefte om letterlijk en figuurlijk opnieuw het licht te betreden is blijkbaar zo groot dat hij met zijn medebandleden van Real Estate aan een luchtigere softpop opvolger van het toch wat wisselvallige The Main Thing werkt. Zou de rol van producer Daniel Tashian zo groot zijn dat de Daniel plaat naar hem genoemd wordt. Een amicale knipoog voor het vertrouwen. Misschien bekt het gewoon lekker en moet je er vooral geen diepgang achter zoeken.

Die diepgang is weldegelijk op Daniel aanwezig. We ontvluchten in Flowers het leven, de negatieve gedachtes en maken ons klaar voor een nieuwe lente. Waarom jezelf verzetten in het verleden als de toekomst genoeg kansen aanreikt. Die rol van beroepsoptimist ligt Martin Courtney goed, soms heb je gewoon een klein beetje geluk nodig, bij het gebrek hieraan creëer je zelf die kleine gunfactor geluksmomenten. En daar past die glasheldere productie van Daniel Tashian perfect bij. Hij maakt geen onderscheid tussen de instrumenten en de vocalen en plaatst deze prominent naast elkaar in de mix op de voorgrond. Water Underground mengt nineties indie met eighties Paisley Underground en een mespuntje Velvet Underground. Een herdopen Martin Courtney die een licht evangelische bezieling aan zijn woorden toevoegt.

Het opbeurende Somebody New. Iedereen zit in datzelfde zinkende schuitje en houdt amper zijn hoofd boven water. Hoe fijn is het dat alles weer gewoon zijn gangetje gaat. Dat geldt zeker voor Real Estate. Ze hebben het allemaal al eerder en beter gedaan, maar dit is het normale nu. Geen poespas, gewoon de start van een elftal typische Real Estate tracks. Vreemd genoeg voelt het nog steeds als een Martin Courtney soloproject aan. Dat begrijpen bassist Alex Bleeker en de kersverse drummer Sammi Niss ook, die op de overduidelijk op Nashville grond gecomponeerde Interior deze roestoestand doorbreken en de song eigen maken. Dat gevoel houden ze in het ritmische Freeze Brain vast en ook de slidegitaar country folk van Victoria ademt in alles de nieuwe werkplek uit.

De bescheidenheid in het begin is slechts een moment waarbij de ernst van de situatie echt doordringt. Ook Real Estate ontwaakt en gaat vervolgens op verkenningstocht. Af en toe druppelen de songs neder in stilstaand water en zorgt de Say No More psychedelica en de Airdrop pianoregen voor een licht fris stuwende effect. In het afsluitende You Are Here kruipt Martin Courtney uit zijn schaduw, toch heeft hij hier voor mij net te lang mee gewacht. Daniel is vooral een niks aan de hand plaat. En ook niks aan de hand platen zijn nodig om de dagelijkse gang van zaken weer op te pakken.

Real Estate - Daniel | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Eigenlijk weet je al lang wat je bij een nieuwe plaat van Real Estate kan verwachten. Ze staan al vanaf hun tweede album Days garant voor zomerse brandende Factor 50 indie toppertjes, en die formule is bij lange na nog niet uitgewerkt. Zo weet ook The Main Thing weer die hunkering naar een overschot aan zonnestralen op te roepen.

Het verschil tussen de nieuwe koers en de oude richting is dat het accent van gitaar verschoven is naar het totale sfeerplaatje. Vreemd eigenlijk, want nadat Matt Mondanile de groep verliet na de succesvolle doorbraak periode met Atlas werd er een voortreffelijke vervanger gevonden in Julian Lynch. Zijn stijl heeft veel meer zijn oorsprong in de dromerige New Wave van de jaren tachtig.

Sterker nog is de zang van Martin Courtney naar voren gebracht in de mix, een rol die ook bassist Alex Bleeker krijgt toegedeeld. Hierdoor staan ze echt naast de gitaarpartijen die als muzikale watergolven zich veel meer in hun element voelen. Het brengt een nieuw soort verfrissing aan, waardoor het allemaal net wat strakker in elkaar geweven zit.

Daarmee weten ze vooral in het begin van Friday veel indruk te maken. Toch is The Main Thing voornamelijk een luie plaat geworden, een tikkeltje te relaxed allemaal. Een overschot aan ultraviolette straling kan schade aanrichten voor de mentale gezondheid, en misschien zelfs de drang om te inspireren uitschakelen.

Hoe meer je het ultieme harmonische gevoel weet te bereiken, hoe groter het risico is dat het te veilig over komt. De zang is zo totaal in balans, waardoor er geen spanning meer in terug te vinden is. Real Estate maakt met The Main Thing strandmuziek voor surfers die liggend aan de kuststrook uitrusten. Dagdromend aan het genieten van de omgeving, waarbij de wijzers van de tijd door de zandkorrels vast gelopen zijn.

Soms is daar nog die sepia glans aanwezig zoals in het sixties psychedelische Also A But of de retro postpunk in het dromerige Gone, die doet terug verlangen naar het drie jaar geleden verschenen In Mind. Dat er nu meer elementen white soul in verwerkt zitten, maakt het geheel veel gladder en uitgekiender.

Het is dus moeilijk te beoordelen of Real Estate nu het punt van perfectie heeft bereikt, of dat ze juist aan het indutten zijn. Er valt niks negatiefs op te merken, maar ergens wil het ook niet meer pakken. Het is een lange zomervakantie waar geen einde aan lijkt te komen. En wat ben je dan stiekem blij als die sleur voorbij is, en je weer gewoon aan de dagelijkse gang van zaken kan beginnen.

Het begint er steeds meer op te lijken dat inspiratiebron Brooklyn een saaie omgeving is geworden. Laat de band voor de afwisseling een hitteseizoen in Los Angeles doorbrengen, en daar ook het nachtleven induiken. De lichtere toon wordt hier in ieder geval minder goed ontvangen.

Real Estate - The Main Thing | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Is er in het universum plaats voor een andere levensvorm, en zo ja, hoe staat deze dan in verhouding tot de mensheid? Vriendschappelijk, of juist vijandig? Er is al zoveel over geschreven, en er zijn al zoveel films over verschenen; Close Encounters of the Third Kind, E.T. the Extra-Terrestrial, de mysterieuze ufo crash in Roswell. The Truth Is Out There zou Fox Mulder in The X-Files zeggen. Deze fascinatie voor buitenaards leven heeft tevens zijn uitwerkingen op de popmuziek gehad. Muzikanten als David Bowie, Frank Black (The Pixies), Megadeth en Jean-Michel Jarre verbreden hun zichtveld, en halen hun inspiratie uit de oneindigende kosmos. Het Brusselse elektronische wonderkind Chris Genn verkent ook die onwetende grenzen.

Sinds de opkomst van de Krautrock en de synthpop spelen keyboards en synthesizers een steeds grotere rol in de muziekuitvoering en muziekbeleving. Chris Genn staat dan wel met beide voeten in de techno rave wereld, zijn alter ego REAL TRVTH maakt een mooie uitvlucht naar een futuristische toekomst, waar micro-organismen als parasieten in de mensheid infiltreren, emoties bepalen en het aangetaste brein volledig overnemen. Via deze voedingsbron manoeuvreren ze hun seksuele romantische obsessies, dringen ze heimelijke dromen binnen en reformeren de weggevreten zielsleegte. Vredelievend of kwaadwillig? REAL TRVTH vult dit verder niet in, die eer krijgt de luisteraar. Een mooi gewaagd concept welke Chris Genn in een zevental albumtracks uitpluist. 333, het magische engelengetal, of een ontcijferbare code uit de ruimte. 333 is de schijndans van het hiernamaals, waarin geloof en ruimtevaart botsen en engelen met aliens om een aandeel in het fictieve bestaan knokken.

Grimmige industrial beats karakteriseren het cyberpunk aandeel. Opgewekte stuiterende Summer of Love acid house mengt zich met de ongeïnteresseerde stemzeurderigheid van de nonchalante Madchester psychedelica. De vlak vocaal beperkte Chris Genn maakt slim van zijn handicap gebruik en geeft 333 die vragende doodse bezieling mee. Het sluit allemaal weer perfect bij dat retro gedesillusioneerde deprimerende postpunk tijdsvlak aan. Aarzelend voegt een gitaar zich bij het gezelschap om vervolgens weer in het niets te verdwijnen. De multi-instrumentalist zit nog in die onbevangen onderzoekersfase en stoeit als een overenthousiaste gamer met vintage computerbliepjes. De aanval is ingezet, maar speelt zich nog overduidelijk in het luchtledige af.

Is de boodschap van 333 niet simpelweg het antwoord op de invloed van de sociale media op ons non-sociale functioneren? Versterkt de pandemie de leegte die hiervoor in de plaats komt? Een concept in het concept? Op dat vlak staat 333 dichter bij het heden dan bij het verleden. Eenzame buitenstaanders, hunkerend naar de doorstart van het massale clubgebeuren. Ground Control to Major Tom in een maatschappij waarin het controlerende zelfbeeld juist ontbreekt. De mens is in principe een kuddedier, maatschappelijk tot eenzame individualisten afgeremd, massaal hunkerend naar de verwachte clubgebeuren doorstart. REAL TRVTH bewandeld exact diezelfde weg, dat belooft wat in de nabije toekomst.

REAL TRVTH - 333 | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Bij de naam Rebecca Foon ging er nou niet direct een lichtje bij mij branden, al is haar werk wel bij een groot alternatief publiek bekend. Ze is namelijk een van de smaakmakers binnen het A Silver Mt. Zion collectief, waarbij ze de alles verwoestende postpunk tegengas geeft met haar dreigende liefkozende cello begeleiding. Het is natuurlijk magisch om je zo op de kaart te zetten. Net als de mede bandleden heeft ze meer dan genoeg kwaliteiten in huis die er om vragen om juist ook die andere zachtere kant van haar te presenteren.

Dat doet ze dan ook in het met Bruce Cawdron opgezette Esmerine. Klassiek filmisch van vormgeving met hier en daar nog die breed uitweidende postrock beleving. De toon is klassiek filmisch met de nadruk op de duistere cineastische kant. De verstilde avant-garde is een stuk lichter op A Common Truth, die als Saltland het daglicht mag aanschouwen. Hier zijn het de vocalen die ze uitgebreid het woord laat voeren, en kan gerust gezien worden als een veredelde solo plaat.

Bij het onder haar eigen naam uitgebrachte Waxing Moon is weer veel meer sprake van een groepsalbum. Gebruik makende van vrienden uit de bruisende Montreal scene die allang naam hebben gemaakt bij Arcade Fire, Godspeed You! Black Emperor en The Besnard Lakes. Patrick Watson laat hun stemmen passend samensmelten in het herfstkleurende duet Vessels. Dit zegt zoveel meer over Rebecca Foon, die blijkbaar net zo geliefd is bij collega’s om haar muzikale bijdrages als om haar sterke persoonlijkheid.

Waxing Moon is een liefdesverklaring aan de stervende aarde. Rebecca Foon, gaat op zoek naar de kern van de wereld om deze te helen. Hoe dichter ze bij de basis komt, hoe wranger haar maatschappijkritische voordracht. De instrumentale passages laten al direct vanaf New World in de vorm van gekwetste natuur de eeuwig beschadigde leegte horen als de mensheid er niet meer is.

De vanzelfsprekende kalmte in de sensueel hese vocalen van Rebecca Foon presenteren zich als de ziel van Moeder Aarde. Als observator plaatst ze zichzelf als verlengstuk tussen de organische muziek en diepgaande teksten. Steeds vaker vervult de strijkstok van de cello de rol van een belerende aanwijsstok.

De momenten dat de zangkwaliteiten omarmt worden door de fraaie begeleidende muziek hebben de mooiste klankkleuren. De opbeurende drive van het betere Arcade Fire werk is terug te horen in de gitaar akkoorden van het statige Wide Open Eyes. Met de ambient new age passages zoekt ze haar leermeesters in grootheden als David Sylvian en Mark Hollis. Personen die zich als kluizenaars uit de popmuziek terug trokken, om ruimte te maken voor een meer spirituele inslag. Waar ze uiteindelijk het bandsgeluid voor opofferden.

De rust in de vrouwelijke vocalen geeft het geheel een Keltisch dreampop randje mee. De treurende violen in This Is Our Lives passen hier wonderbaarlijk goed tussen. Het verlangen naar mythes en legendes die zich diep in het groen afspelen wordt hiermee opgeroepen. De donkere schaduw van de alles vernietigende mensheid die door middel van machines het woongebied der sprookjes opslokt en uitspuwt in versnipperend zaagsel. Klaar om door de wind meegenomen te worden en te verdwijnen in het niets.

Waxing Moon gaat veel verder als wollige uitgetreden hippies die als kapitalistische New Agers het woud intrekken om tegen bomen te praten. Waxing Moon is juist een aanklacht tegen deze milieu beweging, die toelaten dat de door hun zo geliefde bebossing zo drastisch aan het verdwijnen is.

Rebecca Foon - Waxing Moon | Klassiek | Written in Music - writteninmusic.com

Elke generatie heeft recht op hun eigen helden. Inspirators waarmee ze zich kunnen identificeren. Medestanders die zich durven te verzetten tegen het regiem, hun eigen vernieuwende ideeën uitdragend. Voor de een is dit een popartiest, voor de ander een filmacteur of een politicus. Het gaat niet zo zeer om het feit of je het eens bent met hun uitgangspunten, het gaat er meer om dat het besef aanwezig is om de wereld te inspireren. Denkende in oplossingen, uitdragende met intense ingehouden woede.

De uit Stockholm afkomstige Greta Thunberg is een hedendaagse rebelse Pipi Langkous. Een jonge natuuractivist die haar recht op onderwijs opoffert om als spreekbuis voor haar lichting naar buiten te treden. Haar How Dare You! uitspraken richten zich tegen de wereldleiders die het toestaan dat men de aarde om zeep brengt. De anarchistische manier van zichzelf presenteren heeft veel gelijkenissen met de gevoelige gedichten van de vooral in de jaren tachtig actieve punk poëet Anne Clark, die op haar eigen wijze haar onvrede uitte. Greta Thurnberg inspireerde de Britse band The 1975 om haar toespraak tijdens de milieutop in Straatsburg te bewerken in hun openingstrack op Notes on a Conditional Form.

De documentaire I Am Greta van Nathan Grossman volgt deze dappere jeugdige vrouw, om de beelden te versterken wordt de hulp ingeroepen van Rebekka Karijord en Jon Ekstrand. Twee ervaren muzikanten die feilloos de sfeer aanvoelen en de soundtrack op een prachtige wijze ondersteunen. Opvallend hierbij is dat de plaat zich daadwerkelijk als een filmscore laat luisteren, alsof het een om een historische gebeurtenis gaat die zich in het verleden afspeelt. Hierdoor komt Greta Thurnberg naar voren als een mix tussen de Schotse krijger William Wallace (Braveheart) en de heilig verklaarde Maagd van Orléans; Jeanne d’Arc.

Rebekka Karijord is behalve een veelzijdige componist ook nog een sterke zangeres, die met de door de jaren tachtig geïnspireerde eighties folkpop albums The Noble Art of Letting Go en We Become Ourselves weet te imponeren. Jon Ekstrand is veel meer een sfeerkunstenaar die met zijn zwaar droevige werk een illustratievere rol heeft. Hij haalt juist de warme kleuren uit het geheel weg om deze te vervangen door grauwe grijstinten.

Het zijn chauvinistische landschapsschilderingen die de daadwerkelijke achtergrond en de natuurlijke leefomgeving verraden. De ruwe beboste rotspartijen en de talloze sages en legendes over Zweden vormen de indrukwekkende leidraad op het organische I Am Greta. Het tikken van de klok kondigt bij Tic Toc een tijdlimiet aan, de dagen van de aarde tellen af tot het moment van de totale ondergang. Dit staat los van de vrijwel gelijknamige internet rage waar de leeftijdsgenoten van de jonge actievoerder zich mee bezig houden.

De strijkers en pianoklanken spelen hierin de hoofdrol en schuiven juist Greta Thurnberg aan de kant. De uitgevoerde stukken staan los haar mening, waardoor het een objectief karakter heeft zonder duidelijk waardeoordeel. Het is aan de luisteraar om zich hierin te verdiepen. De new age klanken van The Arrival stuwen wel de richting op van een hoopvolle toekomst, al glinstert er hier ook net onder het spiegelende oppervlakte de wanhoop door.

Nergens is de boosheid voelbaar, en nergens wordt er gebruik gemaakt van passages die te herleiden zijn tot de doeltreffende woorden die Greta Thurnberg uitgesproken heeft. Alleen het opeenvolgend drieluik bestaande uit het dreigende Trolls, het beklemmende Claustrophobia en het opjagende The Movement mag gezien worden als een gerichte aanklacht tegen de mensheid. Ook Rebekka Karijord gebruikt haar sprookjesachtige vocalen niet als krachtig wapen om de emoties te versterken. Het is een aandachtige instrumentale plaat geworden die het zeker verdient om ook buiten de indrukwekkende filmbeelden opgepakt te worden.

Rebekka Karijord & Jon Ekstrand - I am Greta | Klassiek | Written in Music - writteninmusic.com

Leven is verrot.
Scoren van drugs via een onbetrouwbaar persoon.
Niet wetend welk goedje je binnen zal krijgen.
Risico op AIDS.
Overdosering vanwege verkeerde samenstelling.
Duistere zelfkant der bestaan.
Onder de brug gebruiken.
Tussen de ratten en gedumpt afval.
Skyline van Hollywood.
Decadentie doet de hoge letters los laten.
De heuvels als uitzichtloze muur.
Verschillende vrienden verloren.
Ondertussen gewoon zelf doorgaan.
Omdat er geen weg terug is.
Niks romantisch aan Under The Bridge.
Gewoon het verslag uit een dagboek van een junkie.
Hoe ironisch kan het zijn.
Als een virus wordt het gevoel door gegeven aan een jonge gitarist.
Die bijna het volgende slachtoffer zou worden.
Des te pijnlijker is zijn latere terugkeer.
Terwijl een massapubliek gezellig het nummer mee zingt.
Dagelijks in gevulde stadions.
Terwijl hier weer eens de littekens en wonden geopend worden.
Scar Tissue in realiteit.
Gemuteerde armen verborgen onder een Long Sleeve Shirt.
Anthony en John die het gevoel leggen.
De song welk hun leven samenvat.
Nog steeds onbegrepen.
Under The Bridge was de definitieve doorbraak.
Demonen moesten afgeschreven worden.
Wat volgde was een herkennismaking met de duivel.
Luilekkerland in hun eigen achtertuin.

De Red Hot Chili Peppers zijn te vergelijken met de Calypso; het octopusachtige kermisattractie.
In het begin wel spannend, maar durf je er nog niet goed aan.
Een paar jaar later vind je het geweldig; en geeft het een flinke adrenaline kick.
Na weer een langere periode wordt je al misselijk als je er aan denkt.
Dat gevoel heb ik nu bij dit album.
Vanuit een spannend funky geheel door gegroeid tot een mega act met nog steeds goede songs tot het slappe; inspiratieloze productiefoutje By The Way.
Kiever en Frusciante als een soort van Beavis en Butthead werkzaam bij de McDonald’s.
Je krijgt een mooi uitziende Big Mac voorgeschoteld, waarvan je nog niet weet dat er op gespuugd en overheen gepist is.
Pas na de eerste hap proef je dat er iets niet klopt.
Het titelnummer lijkt nog van enig nivo, maar deze opener blijkt een bedorven versie van oude successen.
De verwachtingen tot een sappig geheel blijkt iets te zijn waar totaal geen smaak aan zit.
Houdbaarheidsdatum allang overschreden.
Waar is de pittige peper gebleven die het geheel afmaakt?
Het is een uitgemolken vleeskoe die vervolgens geslacht wordt en in kleine deeltjes aan het publiek wordt verkocht.
Muziek voor de massa.
Hap, slik, weg.
Keerpunt in hun carrière.
Belang van een album staat niet meer voor op.
De iPod zoekt alleen dat ene nummer.
En draait moeiteloos Can’t Stop tussen Heb Je Even Voor Mij van Frans Bauer en Als De Morgen Is Gekomen van Jan Smit.