Het is 2009, het verval van de wereld krijgt in het Franse Bayonne een uitlaatklep in de gedaante van The Rodeo Idiot Engine. Hoe duister verwoestend kan een emo screamo hardcore band klinken. Jérôme Indart stigmatiseert zichzelf met verbale oorverdovende pijnlawines waarmee hij zelfs menige deathmetal zanger verschrikt het zwijgen oplegt. Na een drietal albums zijn in 2015 de schijnbaar onvermoeibare voedende energielevels opgebrand en krijgt The Rodeo Idiot Engine hoofdstuk geen verbaal vervolg meer.

Te midden van die nasmeulende asresten lassen de twee gitaristen Alan Billi en Txomin Urriza samen met drummer Mikel Perez een sabbatical, een pauze in. Als hun profetische apocalyps daadwerkelijk vorm krijgt in het om zich heen slaande COVID-19 virus, herdoopt het trio zich tot VENIL. Het drietal vecht zich ijzersterk met de industrial postpunk single My terug, die de maatschappijvreemde kilte met stomheid geslagen stilzwijgen beantwoordt. Het is slechts maar de voorbode van de NOT wanhoopskreet, nog grimmiger, nog onvoorspelbaarder en nog dreigender. Dan verschijnt er niet veel later een volwaardige plaat, waarbij de tracks als zin zijnde een titel blootgeven MY FEARS ARE NOT STRONG ENOUGH TO SAVE ME. De lekkende toegeworpen reddingsboei inclusief wanhopige bezorgdheden en uitputtende krachten. Modderdik stroperig als gestagneerde hulpeloze zuurstofarme bloedlichaampjes.

MY FEARS ARE NOT STRONG ENOUGH TO SAVE ME, het verhaal is kloppend gemaakt. Een muzikaal concepthandboek voor het vernieuwde gekwelde bestaan. MY, je staat er alleen voor, de smorende frustraties, zielloos, emotieloos en doods. Herhalende zelfkastijding met afstompende genadeloos toeslaande beats. Een bevreemdende voorbode voor de innerlijke paniekaanvallen die geboetseerd in FEARS een bestaan opbouwen. Onheilspellende stiltes roepen bezinnende momenten op. Filmische spookschip interrupties, de zalvende zang trotserend en kleinerend vernietigen. De diepste angst is woordloos, beklemmend en gemeen krassend. ARE, het zijn en het niet zijn. Een destructieve aanvallende mechanische regenval welke onverbiddelijk de verdediging in duikt. Kakofonisch rommelig, alles kan kapot, alles gaat dan ook kapot. Mikel Perez bakent NOT af. Een marathonwedstrijd aan passerende drumbreaks, die de tijd inhalen, door futuristische triphop melancholica teruggefloten worden en weer verder vooruit sprinten.

De pianotrack STRONG sleurt zich door de eenzame leegte van de grenzen van het niets om vervolgens het loeizware ENOUGH noise werkstuk te introduceren. Traag, excuserend, slepend, vermorzelend zuigt het de krochten van de ziel binnen. De grote eliminerende schoonmaak is begonnen. Toch zit de daadwerkelijke onrustspanning in het minimalistische doorzeurende van de zoemende floorkiller TO. Een hypnotiserend afbreekbaar dansbaar anticonceptiemiddel dat de mensheid in het voortbestaan belemmert, afremt en afstraft. Flarden aan afgeraffelde woorden, elektronische noodkreten en zuiverende industrial. Het bloedstollende verstillende SAVE, krampachtig vasthoudend aan de zekerheden en onzekerheden van het verleden. ME de anticlimax, geen bevredigend einde, maar juist gevaarlijk wanhopig aanvallend met uit de jaren tachtig gerecyclede stukken roestvrij metaal. Een zeer indrukwekkend debuut, dat je aan het denken zet.

V E N I L - MY FEARS ARE NOT STRONG ENOUGH TO SAVE ME | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Value Void is een oorspronkelijk vanuit het land van Maxima geëxporteerd product uit Azul, een aardige stad ten zuiden van Buenos Aires, welke zich vervolgens heeft mogen rijpen in Londen. Verwacht echter geen exotische delicatesse, het resultaat is een stuk Westerser dan verwacht.

Paz Maddio en Marta Zabala verhuisden vanuit Brazilië naar Groot Brittannië waar ze met Luke Tristram aan de slag gingen voor zijn Unwork label; verder gaande onder de naam Value Void. Via Bandcamp de mogelijkheid ontwikkeld om gefinancierd door liefhebbers en daadwerkelijke fans een eersteling op te nemen.

Ze noemen zichzelf proto-punk, een benaming die ik ze niet zal toekennen, daarvoor klinken ze te schattig en te lief. Wat is dan een geschikte beschrijving voor Value Void? Eerder rammelende ultra light Indiepop. Het is te gemakkelijk om Value Void af te doen als een imitatie van The Breeders, dat is onterecht, al sluit de zang daar wel bij aan. Muzikaal gezien hoor je ook Velvet Underground terug zoals in Bariloche, maar de speelwijze raakt meer met de latere The Feelies.

Op La Trampazijn de invloeden van The Breeders nog wel duidelijk hoorbaar, deze zou qua stijl zeker op Last Splash kunnen passen. Babeland is net voor de zomer als single verschenen, wel een pakkende keuze maar is te gewoontjes in vergelijking met andere sterkere tracks. Hun debuutsingle daarentegen Back In The Day heeft een onorthodox, tegenstrijdig begin, welke met de gitaar als een herhalende mantra binnen komt, de opkomende bas die zich net voor de verwachte explosie juist weet terug te trekken. De experimentele vernieuwingsdrang tegen het einde is aarzelend, maar wel treffend.

Veel indruk maakt ook de psychedelische afsluiter Dead Ladies Lament, deze geeft het gevoel weer van een verlaten zomerdag op het strand, als een zombie zwalkend door de zwaar aanvoelende zandkorrels. Verdoofd door een vroege ochtend, volgend op een lange nacht. De wrange tekst van Paz Maddio tegen het einde aan geeft het geheel nog een heftige wending, een touchdown uit onverwachte hoek

Sentimental is een broeiende Indian Summer plaat geworden, met veel sixties surfelementen, al is het bijna windstil op de golven. Met z’n korte, pakkende songs luistert het gemakkelijk weg, wel blijft het wat simplistisch van toon. De sound is heel erg jaren 90 gericht. Het semi-akoestische karakter sluit aan bij de MTV Unplugged rage uit die tijd. Het doet wat lo-fi aan, nog wat kinderlijk en onschuldig. Zelfs de met korrelige pixels voorziende albumhoes heeft wat amateuristisch, maar dat kan goed het idee hierachter zijn geweest. Ook de teksten lijken te gaan over een mooie wereld gevuld met liefde en het zorgeloze leven. Hopelijk kunnen ze dit gevoel vast houden op later werk.

Value Void - Sentimental | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Door de bandkeuze voor een albumtitel als Only God Was Above Us kan ik mijn lach amper onderdrukken. Doelt Ezra Koenig hier op zijn voormalige Vampire Weekend maatje Rostam Batmanglij, de smaakmaker die zich terugtrekt, vervolgens toch weer een flinke vinger in de pap heeft, om daarna definitief de New Yorkse indierockers vaarwel te zeggen?

Na de drie voortreffelijke Vampire Weekend, Contra en Modern Vampires of the City releases liet eerst al Father of the Bride net te lang op zich wachten. In 2024 volgt de een na de andere interessante plaat en ligt de aandacht veelal op het Europese gebeuren. De aandacht voor Only God Was Above Us verlegt zich al snel van “Leuk, bestaan ze nog?” naar de verslappende stapel “nog te luisteren” albums. En dan is het jaar voorbij en attenderen anderen je erop dat die laatste Vampire Weekend plaat niet door Written In Music is opgemerkt.

Helemaal waar, vanaf de reservebank krijgt deze alsnog de kans om te schijnen, zijn speelminuten te pakken en te scoren. Vampire Weekend bestaat verder nog steeds uit drummer Chris Tomson en bassist Chris Baio. Rostam Batmanglij houdt zich nog enkel met The Surfer bezig, het is multi-instrumentalist Ariel Rechtshaid die zijn rol definitief overneemt en dit voorbeeldig doet. Vergeet niet dat hij al vanaf Modern Vampires of the City een flink woordje als producer meespreekt, maar dat hij zich vooral ondergeschikt ten opzichte van Ezra Koenig en Rostam Batmanglij opstelt. Het is van belang om dat opgewonden plezier van het debuut opnieuw te vangen. De springerige frisheid van die eersteling, waarmee ze zich op de kaart zetten en zich als een hedendaagse studentikoze Talking Heads reïncarnatie presenteren. Want wat was dat toch met de nodige afwisselende afrobeat ritmes en tegen de golven invarende surfgekte een schitterend eindresultaat!

De muzikale stoelendans gaat aarzelend van start met het sussende anti oorlogsnummer Ice Cream Piano. Vervolgens zet de band een sprint in en overlopen de leden elkaar om in hoog tempo opnieuw een plekje voor de eindstreep op te eisen. Ice Cream Piano staat voor alles wat de Verenigde Staten op dit moment niet is, een vredelievende staat die met gezond verstand handelt. Juist nu deze angst een naam heeft gekregen is Ice Cream Piano actueler dan ooit. Ice Cream Piano is het anthem voor de andersdenkenden, de dwarsliggers. Beter kan je Only God Was Above Us niet openen. Ice Cream Piano is er weer eentje, een ouderwetse energiebom met een hoog musical gehalte, geheel volgens de Vampire Weekend principes voltooid.

Na deze lastige bevalling heerst er vooral een opgeluchte hoerastemming. In het zomerse Classical pakt sessiemuzikant Miles Mosley zijn momenten, geeft er met zijn staande bas een jazzy twist aan en mag saxofonist Henry Solomon het geheel uitblazen. Toch ademt het nummer in alles het nieuwbakken leefklimaat van Ezra Koenig. Dit is het broeierige Los Angeles anno 2024, met de veelzijdige gelukszoekers. Dat Hollywood ook een duistere keerzijde met ongeluksvinders heeft, laten we even in het midden. Capricorn staat voor de jaarwisseling en gaat van het Steenbok sterrenbeeld uit. De Steenbok richt zich op leiderschap en het bereiken van vastgestelde doelen. Het is een optimistische kijk op de toekomst en die begint bij de jaarwisseling. Capricorn is een tikkeltje dromerig, een tikkeltje weird psychedelisch, een tikkeltje bombastisch hoopvol. Vampire Weekend doet een gepast stapje terug, al heeft Chris Tomson daar schijt aan en slaat die slagvaardig voort.

Het easy listening Connect leunt op een goedkoop jaren tachtig keyboardlijntje. Opbeurend als een terugkerende aerobic ochtendtraditie om de dag mee op te starten en de depressies te verdrijven. Kenmerkend rommelig, zonder een duidelijke doelstelling, zonder een begrijpelijke logica. Typisch Vampire Weekend dus, al wekt die manische duizelingwekkende drukte wel de nodige irritaties op. Het is net teveel van het goede. De donkere jaren tachtig Prep-School Gangsters psychedelica handelt over verveelde rijkeluiskinderen, die zich met de groeiende groep van kansloze jongeren identificeren. Kunstmatige gettospanningen door imitatiegedrag. De triestheid van het luxe leventje en de daaruit voortkomende hang naar gangsterromantiek. En dan is het maar een kleine stap naar de coole hiphop ritmes van het vintage psychedelische The Surfer. Rostam Batmanglij plagerijen, dwars tegen de regels van Only God Was Above Us in. Als er een moment is dat je de verwarmde zandkorrels onder je voet voelt kriebelen, is dat hier wel.

Gen-X Cops is bijna overstuurde oldschool Pixies. Het gaat over hoe Generatie X de worstelingen en conflicten ziet waar ze tegen aan loopt, denk daarbij met name aan onzekerheid, maatschappelijke verwachtingen en de door generaties heen terugkerende excuses. Mary Boone staat voor De Amerikaanse Droom en het vermogen om deze als breekbaar kristal eenvoudig uiteen te laten spatten. De gierigheid als je alles bezit en de verlokkingen je de diepte in sleuren. Het goedkope sprookje met het dure einde. Mary Boone leent hierbij een stukje Back to Life Soul II Soul van Nellee Hooper, en verzuimt het niet om zijn naam als uitvoerende artiest te vermelden. Een aversie jegens de hebberigheid van Mary Boone.

Pravda is het heimelijke verlangen naar verzoening tussen Rusland en de Verenigde Staten. Een mooie onderliggende gedachte en daar sluit Hope perfect op aan. De vijand infiltreert in de hersenen van de goedgelovige volgelingen en schetst een vertekent beeld. Een hoog chauvinistische kortzichtige We Are The World kerstgedachte. Misleidend en irreëel. Het bevlogen onbevangen van vroeger ligt allang ver achter hen. Het is vooral de kracht van drummer Chris Tomson om dat jeugdige speelse in zijn spel vast te leggen en dat lukt hem nog steeds. Vampire Weekend is volwassen en serieus, maar dat betekent niet dat je daarvoor het plezier moet opofferen. Van dat laatste zijn ze zich zeer bewust.

Vampire Weekend - Only God Was Above Us | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Volgens mij was David Lee Roth wel de eerste echte showmaster binnen het rock gebeuren.
De te strakke leren broek, sjaaltje en ontbloot bovenlijf.
Natuurlijk had je al acts die zich qua uiterlijk en make-up presenteerden zoals KISS en Alice Cooper, maar Van Halen heeft denk ik wel model gestaan voor Europe, Bon Jovi, Poison, Guns N' Roses en Aerosmith.
Maar Aerosmith bestaat toch al langer?
Precies, maar pas na het debuut van Van Halen durfden deze bands zich meer Over The Top te presenteren.
Al die hairbands uit de Verenigde Staten (oké Europe komt dan niet uit de VS) hebben hun uiterlijk af gekeken van David Lee Roth.
Qua zang lijkt hij misschien nog wel het meeste op Ozzy Osbourne, maar Van Halen heeft natuurlijk meer te bieden.
Solo stelde David Lee Roth weinig voor, terwijl Van Halen het hoofd prima boven water wist te houden.
Eddie van Halen was de andere gangmaker binnen de band.
Running With The Devil was de grote hit, maar zijn spel is nog meer bepalend bij de rest van het album.
Eerst laat hij bij Eruption horen ook het klassieke spel te beheersen, om vervolgens los te gaan bij de Kinks cover You Really Got Me en Ain't Talkin' 'Bout Love, waarbij zijn intro jaren later nog wordt gebruikt in Ain't Talkin' 'Bout Dub van Apollo 440.
Maar het gitaarspel is voor mij ook wel de storende factor.
Het hele album wordt gedomineerd door een overdosis aan solo’s.
Vooral een nummer als I'm the One gaat er eigenlijk aan kapot.
Later zou zijn rol ook groot worden op het doorbreekalbum Thriller van Michael Jackson, waar zijn werk meer een belangrijk element van de song zal zijn.
Neemt niet weg dat hij hoe dan ook een van de beste gitaristen van de wereld is.

Vanilla Ice zou eigenlijk prima in een band als New Kids On The Block passen, sterker nog, hij heeft de uitstraling van een frontman voor een boyband.
Hij kan aardig dansen, en de looks had hij ook wel.
Ice Ice Baby was helemaal niet zo verkeerd, dansbaar en toch mellow.
In de discotheek deed deze het in 1990 echt wel goed.
Een flinke hit zo rond de jaarwisseling, en als je dan koud binnen kwam, was de single ideaal om je spieren wat losser te maken, en je wat op te warmen.
Dit stond op de eerste plaats in de Top 40 toen ik 18 jaar werd, toch wel een belangrijke periode uit je leven.
Je komt er achter dat je eigenlijk nog steeds geen keuzes hebt gemaakt, en eindelijk je moet richten op opleiding of werk.
Vrienden beginnen met rijlessen, of krijgen een vaste relatie.
Ik besloot om mijn puberteit nog een paar jaar te verlengen, en daar hoorde deze ongein van Vanilla Ice ook wel bij.
Keten, en je nog niet druk maken over de toekomst.
Net als Coolio en Mc Hammer wist hij even flink te scoren, en al vrij snel waren ze niet meer zo cool, en zwakten ze volledig af.
Blijkbaar hadden ze niet zoveel street credits als wat ze in het begin beweerden.
Het interessante is toch wel dat ze vervolgens helemaal de weg kwijt waren, en dan wel genoeg materiaal hadden om over te schrijven.
Tot he Extreme is niet eens zo heel beroerd, het mist alleen net dat stukje power en overtuigingskracht.

Het Franse Vanished Souls geeft weinig over zichzelf bloot. Het viertal bestaat uit zanger DriX, tevens op gitaar, Svein vervuld de overige gitaarpartijen en stuwende krachten Wil op bas en Julio achter het drumstel. Op groepsfoto’s zou je ze zo kunnen plaatsen als vier personages uit de Quentin Tarantino film; Reservoir Dogs. Inderdaad inclusief codenaam, genoemd naar een kleur; anonieme meneren. Muzikaal een stuk minder mysterieus, al laten ze zich niet in een hokje plaatsen. Het elektronische element komt voort uit een launchpad, een voor mij onbekend instrument. Het ziet er uit als een door Rubik uitgevonden kleurengrafiek, welke nog het meeste aan een kubus doet denken, maar dan in de vorm van een tablet. Tijdens het spelen hiervan heeft het raakvlakken met een miniatuur jaren zeventig dansvloer. Blijkbaar weet DriX deze goed te bespelen; het geeft letterlijk meer kleur aan het geheel. Maar goed, terug naar de muziek van Vanished Souls.

Ghosts heeft iets uitnodigend en vriendelijks. De zeer rustige start geeft je alle ruimte om met Vanished Souls kennis te maken. Semi unplugged neemt de zanger je samen met het gitaarspel mee op reis. Zomerse ritmes leiden je naar een onzichtbare deur die zich opent. Dan volgt na anderhalve minuut plotseling de wervelwind, en zit je als Alice gevangen in Wonderland. Spookachtige tonen en een meer grimmig vervolg met tripgoth invloeden. My Rom zal je vervolgens niet de stuipen op het lijf jagen. Nog steeds overheerst het lieve gevoel. De vocalen geven aan dat er meer dreiging op komst is, en dan barst het gitaargeweld los; eventjes maar, een glimp van de duisternis laat zich tot je richten. Stilte en dan de intense herhaling.

All Forget is een heuse dancetrack, luchtiger met een dreunende beat inbegrepen. Het mysterieuze is nog steeds aanwezig, al is de benadering hier een stuk commerciëler. Een dromerige trip vergezeld het ultieme overwinningsgeluid van You’re Not Alone. Typische hoopvolle jaren tachtig zang begeleid deze euforische track tot een sprankelend hoogtepunt. Toch is het fijn om je vervolgens weer in de Berlijnse discosound van Nauseous (Electro) te bevinden, welke gevormd wordt door een slepende stem waar menigeen post grunge band jaloers op zou zijn geweest. Wat een omslag opeens naar deze grimmige onheilspellende track. Am Your Shadow gaat verbitterd verder in de ingeslagen weg. Kerkelijke synths gaan over in een bijna Boyband achtige switch met gejaagde Nu metal gesproken rap. De boosheid komt hier wat geforceerd en gespeeld over.

Ambient house is het geschikte woord welke hier past bij het volwassen trippende slaapliedje Between Us and Everything. Het wegdromen op psychedelische genotsmiddelen. No Suffering is zalvend, en hierdoor ook bedrieglijk. Het kruipt als gestold bloed onder de huid, waardoor het lichaam verdoofd en levenloos achter blijft. De geknepen zang van 3mn42 gooit je opeens binnen in een Britse jaren 90 club, ergens aan de rand van een grote stad. Juist de plek waar ongeruste ouders van hopen dat je daar nooit naar binnen gaat. Smerig als hypnotiserende trance. De hedendaagse soul van Shame heeft een sterke religieuze basis. De backings en het geklap gooien er de nodige gospel feeling in; amen. Piano ballads doen het altijd goed, zullen de jongens van Vanished Souls wel gedacht hebben, en de meest geschikte plek is of op het begin, maar nog beter om een plaat mee af te sluiten. En zo gebeurde het ook. Aan Silencio die eer. De hoge geknepen koorknaap vocalen willen mij niet te grazen nemen; het zeer versterkte einde met noise gitaren gelukkig wel. Meer dan genoeg variatie op de plaat. Eigenlijk voor iedereen heeft het wel wat te bieden, de persoonlijke voorkeur gaat hier uit naar de meer explosieve tracks.

Vanished Souls - Vanished Souls | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De architecten van het grote experiment genaamd Vanishing Twin flikken het weer en zijn ook nu heerlijk op dreef. Met de gedreven jazzy junglebook triphop van titelstuk Big Moonlight (Ookii Gekkou) laat het Londense gezelschap horen waar ze zich op dit moment bevinden. Nou, ergens in die funkende retro seventies grens van gelikte dance grooves met een heerlijk uitdagend Frans accent. Uitdagend zegt u? jazeker! Dit broeierige multiculturele gezelschap flirt met die vintage tropicana erfenis die ze uit een viertal verschillende geboortegronden hebben opgebouwd. Je kan onderhand spreken van de kernelementen aarde, water, lucht en vuur met Vanishing Twin als de som der delen. Bijzonder veelzijdig, uniek in het complexe effectenspel.

Vanishing Twin bestaat uit Cathy Lucas, de Spaans exotische keyboardspeelster en het zingende boegbeeld. De Italiaanse percussionist Valentina Magaletti, die in het verleden werkzaam is geweest met grootheden als Thurston Moore, Bat for Lashes en Gruff Rhys. De Japanse bassist Susumu Mukai, in het wereldje meer bekend onder het alias Zongamin. De Moog synthesizer expert Man From Uranus, een Brits fenomeen, opererend onder de afkorting Phil M.F.U. En de Franse Elliott Arndt, artistiek brein en als filmmaker tevens van grote invloed op de vormgeving en die zich steeds minder met het muzikale gedeelte bezighoudt. Een vijftal muzikanten die hun bergen aan bagage uitgebreid etaleren en zorgvuldig de puzzelstukjes passend maken door ze af te schaven en te verknippen. De ene keer in samplevorm, vervolgens met heuse instrumentatie.

De psychedelische Krautrock en pompende Madchesterbeats van Choose Your Own Adventure aarden op het intieme The Age of Immunology om vervolgens voorzichtig het nachtleven binnen te sluipen. Ookii Gekkou is hedendaagse metropoolmuziek, klaargestoomd om de totale wereld te observeren, te absorberen en vervolgens te veroveren. Spannend donker en dansbaar.

In de eerdere fases zat de band nog met een denkbeeldige navelstreng verbonden aan de trendsetters van Stereolab. Ookii Gekkou is mijlenver verwijderd van die leeggeplukte zomerse clubkern. Het Vanishing Twin syndroom, jezelf voeden met een ander, de gedeelde krachten opeisen om die vervolgens af te stoten, waarna deze uiteindelijk in het niets verdwijnen. Vanishing Twin snijdt zich als een zelfstandig plantenstekje af van het grote voorbeeld, waarna de invloeden in stilte afsterven en uiteindelijk zullen vervagen.

De zonnekoning van de jazz, Sun Ra wordt aanbeden in het hevig funkende Phase One Million, al is het de goddelijke afrobeat krachtbron Fela Kuti die goedkeurend vanuit zijn overkoepelende sterrenhemel imperium toekijkt. Een extase van opeenvolgende muzikale orgasmes die de zaadjes planten voor het universele alsmaar transformerende Zuum, welke als hypnotiserende slang het bovennatuurlijke hoffelijke Adam en Eva paradijs van Eden verwoest en de verlokkingen loslaat in de totaal verknipte klankenpartijen van The Organism. De vocalen lijken gestolen te zijn van een stemacteur welke de inleidende futuristische beelden van een ouderwetse sciencefiction B-movie inspreekt die ergens in een ontgonnen junglegebied is opgenomen. Onzichtbare avontuurlijke geheimen zitten diep verborgen in die onderste onontdekte lagen en openbaren zich pas na meerdere luisterbeurten.

In Cucina is achttienplus Walt Disney. Een demonische trancemusical voor ophitsende volwassenen met bezwerende mantrazang en losgeslagen percussie. Uiteindelijk is het toch de verzachtende stem van liefdevol moederfiguur Cathy Lucas die in Wider Than Itself het muzikale breiwerk verlost van de strakke verstrengelende knopen en rafelige oneffenheden om er weer een berustend geheel van te maken. Mondsnoerende klinisch dode vocoders en dansbare bigbeats in Light Vessel zoeken de aansluiting met jaren negentig op, maar is wel de zwakkere broeder op deze verder prima plaat. Vreemd genoeg werkt de bleek ingevallen duisternis op de vluchtige ontastbare Krautrock sound van Tub Erupt juist wel. Het rondspokende gekkenhuis in de ontspoorde breinen van dit kwintet heeft met Ookii Gekkou een mooi resultaat afgeleverd.

Vanishing Twin - Ookii Gekkou | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Nadat Christine Oele de muziekwereld al aangenaam verraste met het opvallend goed ontvangen An Average Woman is er anderhalf jaar later al een opvolger met het net zo constante wonderschone Molton Rock. Dat de songs minder traag voortslepen komt mede doordat de zangeres en overige muzikanten nu veel meer op elkaar ingespeeld zijn. Nog passender spreken we van een groepsverband, welke de naam VanWyck draagt. Een collectief van artiesten die een berg aan muzikale bagage met zich meedragen.

Naast Christine Oele is het Reyer Zwart die haar bij elke track sfeervol ondersteund. Deze producer is begonnen als veelgevraagd bassist, en heeft zich in de loop der jaren verdiept in het bespelen van meerdere instrumenten. Hij is verantwoordelijk voor het geluid van alles wat zich tot de familie van de gitaar mag rekenen, maar wil net zo gemakkelijk achter de piano plaats nemen. Zijn vroegere maatje Rowan Tettero, waarmee hij bij de band Solo samen de ritmesectie vormde, vervuld hier als opvolger van Ben Bakker de drumpartijen.

De groei is vooral te horen in het ruimtelijke karakter, waarmee ze de soberheid van het debuut steeds vaker achter zich laten. Eigenlijk best bijzonder dat er meer in tracks als Rock Carver de country kant opgezocht wordt. Geen vernieuwde zoektocht naar een breder, warmer geluid, het aanbod van haar mogelijkheden is gefineerd. Kwalitatief is VanWyck sterk genoeg om dit te zien als een logische volgende stap. Niet dat ze de liefhebbers van de eerste plaat zal teleurstellen, daarvoor zijn er nog de nodige raakvlakken terug te horen. Het is echter een stuk zelfverzekerder en nog dichter bij haarzelf.

Het begint allemaal vrij luchtig met tegen het akoestisch aanleunend nummer als Supermarket Line. Direct al pakt Reyer Zwart zijn momenten met fenomenaal contrabasspel. Heerlijk hoe hij de snaren liefkozend weet te plukken en er een lekker zwaar geluid aan toevoegt. Vervolgens neemt hij een stapje terug, en kijkt toe naar Christine Oele die gedurende de plaat het geheel naar haar toe weet te trekken. De wat rauwe nicotinebruine vocalen geven als bonusinstrument de diepte die ze ook op het debuut liet horen. Het is een stuk minder zangerig, eerder kort, treffend en krachtig. Het onbezonnen gevoel waarmee geopend wordt komt minimaal terug op Molten Rock, gelukkig maar.

Als single is terecht gekozen voor Carolina’s Anatomy. Niet dat dit de beste track van de plaat is, wel degene met het meeste hitpotentie. Mijn persoonlijke voorkeur zou gaan naar Lead Me On. Marjolein Van Der Klauw is in een grijs verleden frontvrouw geweest bij Powderblue, dus weet hoe ze het evenwicht moet te brengen in dit duet. Toch is het Oele die dat moederlijke in haar vocalen heeft, vooral als ze de hoogte in gaat. Het troostende en ook dat beschermende. Een eigenschap waar ze zich zelf misschien nog niet eens bewust van is. Ze heeft een aangenaam stemgeluid waar je bij in slaap wil vallen, maar ook wil horen als je in de ochtend ontwaakt. Op en top vrouwelijk.

Hoe gewaagd is het om een kritische journalist toe te laten in het hol van de leeuw. Sander Donkers heeft echter een ruim verdiend verleden als zingende gitarist. Zo heel vreemd is het dus niet dat hij de backing vocalen verzorgt bij The Rock Steady Creeper. Het hoogtepunt is echter het afsluitende titelstuk Molten Rock. Bewust klein gehouden met alleen Reyer Zwart als haar compagnon. VanWyck doet voor de tweede keer internationaal klinkend van zich spreken.

VanWyck - Molten Rock | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Als beide ouders in de filmindustrie actief zijn is het als kind zijnde moeilijk om fictief en non-fictief te scheiden, zeker als deze fantasievervaging de eerste levensjaren illustreert. Danielle Aykroyd is de dochter van het acteurskoppel Dan Aykroyd en Donna Dixon. Dan Aykroyd draagt voor eeuwig het The Blues Brothers stigma met zich mee en adviseert zijn dochter om voor een baan in de muziekbranche onder een alias te werken. Danielle Aykroyd herdoopt zichzelf tot Vera Sola, een prachtige donkere verschijning die zich met Shades al letterlijk in the picture speelt. Het leven is allang geen vrolijk sprookje meer en met haar donker romantische teksten kiest ze overduidelijk voor het surrealistische film noir David Lynch kamp.

Elvis Perkins heeft een soortgelijke achtergrond als Vera Sola, zijn vader speelt de rol van psychopathische moordenaar Norman Bates in de Alfred Hitchcock thriller Psycho. Het tweetal raakt bevriend en delen niet alleen de passie voor films maar ook die voor muziek. Na het succes van zijn derde I Aubade soloplaat nodigt Elvis Perkins zijn jeugdvriendin Vera Sola uit om hem in 2015 tijdens zijn tournee te vergezellen. Dit duwtje in de rug leidt tot de voorzichtige The Misfits Last Caress cover EP, het voorwerk van het in 2018 verschenen Shades. Door de overrompelende aandacht en lovende reacties wacht haar een veelbelovende carrière. Of de singer-songwriter dit stormachtig verloop niet aankan, of dat het rockwereldje haar niet het bevredigend resultaat oplevert is niet bekend. Al snel verdwijnt ze in de luwte en dreigt het Vera Sola verhaal tot een vroegtijdig einde te komen.

De zangeres verruilt Elvis Perkins voor Nashville country producer Kenneth Pattengale om in alle rust haar sound te perfectioneren. Het startpunt van de Get Wise ontdekkingstocht. Na vijf jaar stilte kondigt ze opvolger Peacemaker aan. Een kleine maand eerder is debuutalbum Shades al op de streamingsites te vinden. Ze maakt er geen half werk van en blijkt uiteindelijk dus toch voor een muzikantenbestaan te kiezen. Peacemaker staat voor een heftig vijfjarig tijdvlak waarin tegenslagen als wantrouw en ontrouw, verlies en de daaruit voortkomende boosheid een grote rol spelen. Het therapeutische Peacemaker is het verwerkingsproces, de puzzel wordt passend gemaakt, al neemt het niet de pijn weg. Peacemaker is stukken harder dan het dromerige Shades. Die opgekropte woede vindt al direct in Bad Idea zijn weg naar buiten, en moet die track nou net als een kampvuurliedje beginnen.

So Say: Come And Spark Up The Forest
Outlay The Twilight Her Glow
Make Way For The Dark To Set Us Under
Our City By The Ashes Overthrown
Oh It’s A Bad Idea

Bad Idea met de fanfareblazers treurnis, de subtiele kinderkoor onschuld, de donker neuriënde cello en de vluchtig voorbij fladderende strijkers. Bad Idea verbrandt het verleden totdat er slechts folky asresten overblijven. De nieuwe kern van een nieuwe toekomst, het Peacemaker startpunt. Vera Sola is hier nog niet de tot oplossing komende troubleshooter, maar een gevaarlijk ontvlambaar projectiel. Als een voorspellende zigeunerin leest ze de lijnen van haar bestaan op haar handen uit. De getekende littekens vormen in het stevige The Line en zeker ook bij het mysterieuze reggae skanking Hands de later toegevoegde zijwegen. The Line ontwikkelt zich als een stoere cineastische western rocker, met van Chris Isaak geleende surfgitaarakkoorden. Vera Sola verloochend haar achtergrond niet en maakt dierbaar van het filmisch inlevingsvermogen gebruik.

I’m Lying, liefde is blind en kan alleen maar met leugens bestreden worden. De enige kansrijke remedie tegen het liegen is het bedriegen. We doorlopen dezelfde tunnel. Voor de een lacht de verblindende schittering aan het einde toe, de ander blijft in de duisternis achter. De jazzy Get Wise exotica zoekt het heil in een doorrookte triphop omlijsting. Het dik aangezette Desire Path flirt met de eind jaren vijftig erfenis van songbook zangers, flirt met onwetende slaapkamer slachtoffers, flirt met het vermogen om een perfecte popsong te ontkrachten. Het is net een tikkeltje te groot, te bombastisch, te kitscherig. Bewust of onbewust? Ze dweept hier wel met het Lana Del Rey mysterie, en geeft er een down to earth twist aan.

In het tranen wegpinkend Waiting slaapliedje vervalt ze weer in de slachtofferrol, een laatste afscheid waarna ze het verleden definitief afwendt. De dichtgetrokken deur blijft gesloten. Schimmen van vroegere tijden achtervolgen haar in Is That You?. Elke vreemdeling identificeert zich met die verloren geliefde, elke huidige geliefde vervaagt in een vreemdeling. Gekooid in haar eigen veilige licht georkestreerde Bird House bevecht ze het nachtelijke verlangen. Uiteindelijk revancheert Vera Sola zich in de lugubere Blood Bond murder ballad waarmee ze in het voetlicht van PJ Harvey treedt, niet de minste om je mee te identificeren. Het Instrument of War scheidingsdrama toont de zwaktes, uiteindelijk zijn er alleen maar verliezers over. Hopelijk heeft Vera Sola haar onzekerheden overwonnen en is ze nu een blijvertje.

Vera Sola - Peacemaker | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Een soort van Britpop hippie album.
Veel psychedelische gitaargolven, minder compacte songs zoals op hun latere werk.
Hier nog aan het trippen, later tot de conclusie komend dat de drugs niet echt goed werkten.
Zelf vind ik het een goed album, maar sommige stukken zijn te lang uitgesponnen, wat niet echt in het voordeel werkt.

Dat een zwaar destructieve levensstijl uiteindelijk zijn slachtoffers opeist is een algemeen gegeven. Het Zweedse Viagra Boys maakt dit van dichtbij mee, als voormalig bandlid en een van de oprichters Benjamin Valle op 21 oktober 2021 komt te overlijden. Zijn rol was al een tijdje uitgespeeld, net voor de releasedatum van doorbraakalbum Welfare Jazz besluit hij om onbekende redenen de punkrockers te verlaten. Hoe herpakt het gezelschap rondom beroeps straatschoffie en compromisloos boegbeeld Sebastian Murphy zich na dit noodlottig verlies, en hoe houden ze zich staande in een wankelende onzekere collectieve gemeenschap welke zich met muterende afkickverschijnselen stabiliseert.

Nou behoorlijk wantrouwend dus. Het zware drugsverleden van Sebastian Murphy heeft als psychotische bijwerking dat het zijn achterdochtige gedachtegang versterkt en waanideeën oproept. De beangstigende anti vaccinatiesong Creepy Crawlers schept het demonisch evangelische beeld van misvormde kinderen, met dierlijke eigenschappen en parasiterende kenmerken. Het is niet alleen zijn visie, dit beeld wordt over de hele wereld in snelgroeiende groeperingen gedeeld. Al weet je bij een band als Viagra Boys nooit of je dit met volle ernst moet opvatten, of dat het juist met de nodige ironie bedoeld is. Het zijn in ieder geval scherpe teksten die afdwingen om over de gecontroleerde mensheid na te denken.

Daar pakt Viagra Boys haar winstpunten. Na het verlies van voormalige teamspeler Benjamin Valle besluiten ze niet om een gematigde stap terug te doen, zich niet in te laten palmen door eisen stellende platenlabelbazen of het goed scorende trucje eindeloos te herhalen. Minachtend werpt het gezelschap de dansbare new wave The Cognitive Trade – Off Hypothesis popsong toe, natuurlijk bezitten ze het vermogen om die hitsingle te schrijven, maar wat is precies de meerwaarde hiervan? The Prodigy cyberpunk? Geen probleem! Ain’t No Thief jat schaamteloos en overspoelt het geheel met de nodige donkere funkende disco drives. Deze waardes overtroeven? Waarom niet, de klant is toch koning? Add duikt nog dieper die discohoek in, maar geeft tevens een verbeten toekomstblik vrij.

Baby Criminal is hun eigen kleine gangster opstand, inclusief The Specials oproerigheid, ska dwarsheid en alarmerende saxofoon. Croonend als de maniakale voormalige Dead Kennedys frontman Jello Biafra gooit Sebastian Murphy deze twee voorbeelden bij elkaar, die als bloeddorstige arenavechters hun explosiviteit laten ontvlammen. Met gestrekt been de moshpit in, 1-0 voor Viagra Boys, en de wedstrijd is nog maar amper begonnen, het zal nog een plaatlengte duren voordat de afsluitende klaagzang van evil eye afsluiter Return to Monke de pijnwonden vakkundig dichtschroeit. Geen blingbling glamrock Punk Rock Loser die deze attitude in maatpakken laat aanmeten, om zich vervolgens gestyled en gekapt te presenteren. Het sado machistische Big Boy adoreert die ziekelijke bevredigende zelfverheerlijking, en geeft er een jazzy bassline twist aan.

Troglodyte, de wereld staat in brand en Viagra Boys gooit de steeds hoger stijgende benzineprijzen in de uitverkoop. Het lontje is ontstoken, sist, brandt en laat een vernietigend spoor achter. De Zweden bewapenen zich met eighties elektro noise en rokende straatracegitaren. Cave World, de getraliede kooi waar je als toeschouwer joelt, aanmoedigt, je geld vergokt in de hoop om een bevredigend winstbelang te halen. Cave World spot met de regels, negeert de waardes en normen van het muziekklimaat en laat nog meer vraagtekens dan antwoorden achter. Heb je nu enige grip op Viagra Boys gekregen? Totaal niet, maar wat overdonderen en besodemieteren ze de boel weer. Een brutale meesterzet!

Viagra Boys - Cave World | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het is bijna beangstigend hoe Viagra Boys in 2022 op Cave World de complotdenkers op de hak neemt. Zo sterk zelfs dat je soms aan de goede bedoelingen van de Zweedse punkers twijfelt. Ze bewapenen zich in ieder geval met de nodige zelfironie die je tot denken aanzet. Nu deze aandacht wat wegebt richten ze zich op de absurde maatschappij waar een nieuw soort realiteit zich aandient. Dat van de lichamelijk volgevreten luie bankzitters die nu hun geestelijke gesteldheid van de nodige onzin voorzien, zoals op River King. Het nieuwe album Viagr Aboys is de overtreffende trap van Cave World, al voelt dat niet direct zo aan.

Herrieschopper Sebastian Murphy bezit nog steeds die vechtersmentaliteit en dist in Man Made of Meat als een straatrapper de vijand, door diens moeder flink door de mangel te halen. Wat blijft er over als zijn tegenstander gelijk gestrekt gaat? Verbaal pootje haken en vervolgens met de eer strijken? Natuurlijk niet, The Bog Body en de countrygrunge van Pyramid of Health drijven de spot met het feit dat schoonheid te koop is en tot in alle eeuwigheid te conserveren valt. Murphy’s uitgesproken walging stoot af, en toch blijft men dol op deze getatoeëerde knuffelbeer.

Bij de Dirty Boyz discoglam grijpt Sebastian Murphy naar zijn eigen drugsverleden terug. Verheerlijkt het, om er vervolgens genadeloos ten prooi aan te vallen. Iedereen heeft zijn eigen tekortkomingen en velen zullen zich herkennen in dit nummer. Dirty Boyz is nog cool, Medicine for Horses is de emotionele afhankelijkheid. Een hardheid met oorverdovende drums en holle baspartijen. De leegte van het leven in een ouderwetse postpunksong. De industriële cyberfunk van Store Policy, inclusief retro panfluit, is een promotiecampagne die deze zwaktes te koop aanbiedt. Het leven moet leuk blijven, en ook daar is wat voor te zeggen.

Waterboy is de waanzin van een junkie die probeert te scoren maar in zijn eigen geschapen surrealistische wereld vastloopt. Triest en beschamend, we lachen het weg en lopen glimlachend voorbij. Niet achterom kijkend, maar vooruit denkend. Het macho croonende Best in Show Pt. IV bevindt zich in diezelfde euforische trip. Het is de bonus van de Cave World erfenis, de door verknipte saxofoon vormgegeven paranoia die als cadeau in ons kerstpakket gestopt wordt.

Uno II herbeleeft het sociale trauma van de eighties. Er is in al die tijd niks veranderd. Op politiek gebied is het een grote armoede, de jaren aan beschaving zijn genivelleerd. Het laat wel een band in ontwikkeling horen, die zich bewust tegen de maatschappelijke stagnatie verzet. Subtiel effectief. Het muzikale vlak breidt zich als een olievlek uit en absorbeert alle genres die ze onderweg tegen komen. Oh, ontbreekt er nog een liefdesliedje? Prima dan dopen we You N33d Me tot een freejazz liefdesliedje om. Kunnen we dat ook afvinken. Het is bijna vanzelfsprekend dat Viagra Boys weer een fraaie plaat aflevert. Viagr Aboys is net wat toegankelijker, de boodschap is echter scherp en direct.

Viagra Boys - Viagr Aboys | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het ondergrondse geploeter van de punkrock begint begin jaren negentig zijn voedzame vruchten af te werpen als vanuit de Verenigde Staten daar opeens dat onverwachte scorende hit succes aanwezig is. Ook Zweedse bands als Randy, Millencolin, No Fun At All en Satanic Surfers profiteren hier flink van en doen het goed bij de skate gemeenschap. Nu de maatschappelijke onvrede vanuit het Verenigde Koninkrijk hun gelijke vinden in IDLES, Fontaines D.C. en The Murder Capital laat het Scandinavische land van zich horen met Viagra Boys. Angry young men die als doorgedraaide verkeerd geplaatste IKEA schroefjes de stabiliteit aan het wankelen brengen, klaar om een allesvernietigende puinzooi achter te laten.

Het overstuurde new wave saxofoonspel en de discobeats op het gedreven debuut Street Worms uit 2017 roepen herinneringen op die aansluiten bij dat heerlijke dwarse eighties postpunk gevoel. Heerlijk compromisloos overal tegenaan schoppen. Een beetje eigenzinnig en anarchistisch, maar toegankelijk genoeg om jezelf op de kaart te zetten. Dit alles mooi vormgegeven in zo’n typisch selfmade absurdistisch punkrock hoesje, waarmee de underground beweging zichzelf al jarenlang promoot. Vooral de memorabele single Sports haalt de alternatieve radiostations en toplijsten en weet mondjesmaat een steeds groter publiek te bereiken. Zo groot zelfs dat men erg veel verwacht van de opvolger die al gelijk in het begin van 2021 het licht ziet.

Producers smullen ervan om met Viagra Boys de studio in te duiken. En waarom voor een enkele persoon kiezen, als meerderen staan te dringen om met de band aan de slag te gaan. Zo mag Matt Sweeney, het voormalige Billy Corgan maatje in Zwan, voor een groot gedeelte zijn verantwoording opeisen. Ook KRO Records eigenaar Justin Raisen, die zich afgelopen jaren ontfermt heeft over Kim Gordon en Yves Tumor sluit aan. Oudgediende Daniel Fagerström, die plichtmatig verbonden is aan het debuut Street Worms, verzilverd zijn aandeel. Pelle Gunnerfeldt, die in het verleden al met de uit Zweden afkomstige punkrockers van Randy en The Hives gewerkt heeft, is tevens van de partij. Lekker chaotisch en anarchistisch onoverzichtelijk allemaal.

Viagra Boys is er niet op uit om vredelievende zieltjes te winnen. Viagra Boys wil wonden open snijden en daar diep in porren, en genietend toekijken naar de bloedende smurrie die stroperig naar buiten kruipt. Welfare Jazz is ondanks dat de titel anders doet vermoeden gelukkig nog niet gestroomlijnd. Sterker nog, de commerciële gelikte randjes zijn veelal genegeerd, waardoor er een harder stevigere sound ontstaat. Nog steeds verzorgt het saxofoonspel van Oskar Carls een dominante rol, maar heeft hij zich in de afgelopen twee jaar zo sterk ontwikkeld dat zijn sound veel meer neigt naar de avontuurlijke free jazz.

Als een doorgedraaide speeldoos hakt de schijt aan de wereld elektronica van Ain’t Nice erin. De rauwe straatvechtersmentaliteit van geweldenaar en tatoeage artiest Sebastian Murphy zet zichzelf al direct in een vervelende underdog positie neer. Een heftige scherpe scheermessen industriële rockmachine, waarbij de saxofoon al moordend de mond gesnoerd wordt. Het donkere country verhalende Toad herplaatst zich naar de jaren zestig achterbuurt psychedelica. Een avondlandschap waarbij het rood van de ondergaande zon zich mengt met het bloed van de onderwereld waarbij junkies en prostituees het straatbeeld bepalen. Nachtclub jazz en betaalde liefde.

De doorleefde blues van het korte This Old Dog is het schizofrene geweten van een maniakale beroepsmatige drugsverslaafde. Een beangstigend intermezzo welke de duistere sfeer van Welfare Jazz aangeeft, verrot en intimiderend hard. De stroperige baslijnen van het door Joy Division en The Birthday Party beïnvloedde Into The Sun laten de duistere postpunk dromerig, swingend en sensueel klinken. Een vaudeville getinte strippers act van een in leer gehuld gothic meisje die geïntroduceerd wordt door de soulbiecht overdracht van de kapot geschreeuwde outlaw Sebastian Murphy. Een totaal andere schizofrene destructieve persoonlijkheid als de zanger die de warmte overbrengt in de toegankelijke synthpop van het lieflijke Creatures.

Het overladen Russisch roulette pistool van 6 Shooter raast als een bezeten flipperkastspel voorbij. Een beklemmend vrijwel instrumentaal middenstuk, welke alleen onderbroken wordt door de verwarrende verhaallijnen van de ophitsende verslagleggers. Het ronkende Secret Canine Agent laat de bas van Henrik Höckert als een gek doordraven om vervolgens de rust te vinden in het lompe cabareteske I Feel Alive, waarbij rondfladderend fluitspel als een bang vogeltje vermorzeld wordt door logge doodslaande ritmes en subtiele pianotoetsen. De death disco van het testosteron opwekkende Girls & Boys doet daar nog een overtreffende vernietigende stap bovenop.

Dat de geleefde mannen hunkeren naar een veilige toekomst zonder verlokkingen van buitenaf bewijzen ze wel in het softere feelgood To the Country, waarbij het verlangen om zich te settelen in een drugsvrije probleemloze omgeving centraal staat. Het ruige leventje achter zich latend, een grote stap naar volwassenheid zettend. Er wordt echter afgesloten met het dreigende opzwepende In Spite of Ourselves. Een klagende country rockende cover van de eerder dit jaar aan het COVID-19 virus overleden singer-songwriter John Prine die met de glansrijke gastrol van zangeres Amy Taylor van Amyl & The Sniffers een indrukwekkend hedendaags zwart rouwrandje meekrijgt. 2021 kan op muzikaal gebied niet beter beginnen.

Viagra Boys - Welfare Jazz | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

We zijn slechts bewegende pixels, de aarde is een groot beeldscherm gevuld met de overbevolkte mensheid die als een krioelende mierennest de menigte opzoekt. Hoe bizar is het dat deze wereld nu voornamelijk uit leegte bestaat, en geadviseerd wordt om elk contact zoveel mogelijk te vermijden. Vibrant Pixel is de soundtrack voor The Big Empty Cities Anno 2020. Het jaar dat alles stilstaat en beweging en vooruitgang verworpen zijn tot nutteloze begrippen.

Het muzikale brein hierachter is de uit Marseille afkomstige Fransoos Fabien Fabre, die als diskjockey al naam maakte met zijn 9th Cloud project. Na een voorstudie van vijf jaar laat hij in 2004 voor de eerste keer met A Monkey In A Yellow Hat van zich horen. Een zwoele mix van jazzy triphop waarbij hij het accent overduidelijk op zijn Franse roots legt. Twee jaar later volgt het Delicate Sound, waarmee hij een meer ambient dreamhouse richting inslaat. Het in 2015 verschenen Prism is in alle opzichten het voorwerk van Vibrant Pixel, die hij vreemd genoeg onder de naam Texture Droite uitbrengt.

Het sleutelnummer hierbij is het twee jaar eerder verschenen Full Speed On The Wrong Lane. De beats zijn hard en zompig, de sound futuristisch somber. Een track die beelden oproept van uitputtende files die op de maandagochtend al de creativiteit uit de werknemers zuigt, en hoge kantoorgebouwen met kleine geïsoleerde kamertjes waar men zich als een soort van voorgeprogrammeerde robots laat brainspoelen. Eigenlijk suddert de leegte en eenzaamheid van Corona al jaren onder ons, maar komt deze nu pas echt tot uiting.

In datzelfde verlengde ligt albumopener Hi Res Vagueness, die hierbij de rol heeft om Full Speed On The Wrong Lane te verweven in het geheel. De verschuiving richt zich nog sterker op de eighties new wave. De stampende ritmes zijn net wat meer in balans en de keyboards stralen de treurnis van het verbitterende plastieken gouden decennium uit. Eenzijdigheid loert echter om de hoek, doordat er telkens vanuit hetzelfde basisprincipe gewerkt wordt. Toch weet Fabien Fabre zijn ervaring net zo te misbruiken waardoor onverschillige passages al dreigend de overhand nemen.

De vervreemdende spanningsboog waarmee A Vibrant Touch Offfff eindigt, wordt vervolgens uitgewerkt in het onder de huid kruipende Moved by Few, die het angstaanjagende van de darkwave koppelt aan minimalistische uitzichtloze no wave. Gepast voegt Vibrant Pixel er de nodige house invloeden tussen die heel eventjes de smaakpupillen van zijn diskjockeyverleden doen prikkelen. Een kleurrijke ontwikkeling die volledig tot zijn recht komt in het synthpop achtige The Long Leap en de eclips van het eindstuk Soft Voices. Het experiment verschuilt zich in Floppy Drift, waarbij zelfs donkere Radiohead achtige elementen in verwerkt zitten.

De cooling down van Color Field Dancing wordt net te vroeg ingezet, maar is wel functioneel in het geheel. Het is de afsluiting van de wekelijkse sleur en het verlangen naar de dansbare weekends, waar men zo anoniem mogelijk de voedingsstoffen van een nieuwe inspiratieloze werkweek tot zich neemt. Een vicieuze cirkel waaruit men niet kan ontsnappen. De veilige luchtbel die op knappen staat, en die zeker nu in 2020 zo voelbaar aanwezig is.

En toch mis je de Franse stempel die hij wel zo nadrukkelijk op zijn jazzy triphop project 9th Cloud kon leggen. De Daft Punk achtige bliepjes in Under Harmonic Flurry zijn wel te koppelen aan de baanbrekende pioniers van zijn thuisland, maar deze uitgeknepen variant behoort niet tot zijn eigen piepjes en komt daardoor wat goedkoop over. De boodschap is overduidelijk aanwezig, al laat de scheurende verpakking veel te snel los.

Vibrant Pixel - Texture Droite | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Natuurlijk was de invloed vanuit Berlijn, Keulen en München niet te onderschatten, maar Düsseldorf kun je toch wel als de Krautrock hoofdstad beschouwen. Koud, betongrijs maar ook futuristisch. Anno 2025 is het een uit Düsseldorf afkomstige band die de koppositie van toen opnieuw opeist.

Vibravoid is zo retro als maar zijn kan, maar ondertussen ook ruim 35 jaar actief. Remove the Ties is een fijne plaat voor muziekliefhebbers die niet vies zijn van een beetje fuzz en psychedelica. Als er een supertrio is dat de Krautrock erfenis in ere houdt, is dat Vibravoid wel. Het best bewaarde geheim van Düsseldorf.

Met een songtitel als Computer Dreams is de link heel gemakkelijk naar Computer World van Kraftwerk te leggen. Voeg daar nog de postpunk-grafstem van Christian Koch en een zinsdeel van de Joy Division klassieker Transmission aan toe, en je eist direct mijn aandacht op. Ian Curtis kon met zijn op maat gesneden grijze kleding en kort geknipte kapsel best als een reservebandlid van Kraftwerk doorgaan. Juist die vroege jaren tachtig zit zo diep in de wortels van deze openingstrack.

Vibravoid kan er eenvoudig voor kiezen om deze lijn voort te zetten, maar doet dat bewust niet. Het stevig rockende Neustart schudt de kille elektronica van zich af en biedt een woeste extase opwekkende vloed aan gevaarlijke giftige noisegolven. Het is een aangename mix van Krautrock, stoner, een veelvoud aan stemvervormers en stadse cyberpunk. De anarchistische aanpak is zelfs op een primitieve punkwijze doeltreffend en hard. Is Neustart niet letterlijk tot new wave te herleiden? Al is dit begrip achterhaald, Neustart heeft weldegelijk het verfrissende vernieuwende, al is het archetypische fundament bijna vijftig jaar geleden al gebouwd.

Het kosmische, melodieuze, met ‘Paisley Underground intro’ opstartende The Power of Dreams geeft een jaren zestig twist mee. Hier zijn het de drukkende basakkoorden van Dario Treese en het hakkende drumwerk van Frank Matenaar die het grote verschil maken. Er zweven inspirerende, bezwerende orgelklanken rond en in de verte is zelfs een verdwaalde fluit hoorbaar. Het funkende ritmisch groovende Follow Me Follow You opent de deur naar de geestverruimende Madchester dimensies. Frank Matenaar stijgt ver boven zichzelf uit en gaat als een bezeten slagwerker tekeer.

Kan het nog beter, nog opwindender worden? Absoluut, de B-kant opent met de in echo gedoopte new wave glamgitaar van Your Revolution Is Dead. Een confronterende no future visie op een uitgebluste muziekscene. De orgelswing van Increasing the Pain schakelt met gemak terug naar de vroege jaren zeventig. Als de repeterende sound je zodanig onder controle heeft en dreigt te hypnotiseren komt de genadeslag met een intensieve luide herhaling van het terugkerende thema. De onaardse exotica van A State of Mind neemt de luisteraar mee naar sensitieve waarnemingen, waar je jezelf onder normale omstandigheden niet bewust van bent.

De stuiterende trampoline Remove the Ties laat je verschrikt opveren en zacht landen. Een natural high dus, met de nodige ups-and-downs. Het is een koortsachtige droom waar geen einde aankomt. De trance van Remove the Ties overstijgt het artistieke kunstzinnige om zo de definitie van Krautrock te verfijnen. Als er een band in dit genre echt relevant is en de geschiedenis van Krautrock perfect weergeeft is dat Vibravoid wel.

Vibravoid - Remove the Ties | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ik ben benieuwd in welke hoek deze Ierse Folk artiest ligt; gaat het richting Luka Bloom of juist meer richting Hozier.
Eigenlijk allebei niet.
De zang neigt meer richting Coldplay.
Het album begint met Folk met duidelijk een meer Country gerichte ondersteuning, maar wel heel erg in de huidige tijd.
Het is allemaal wel heel erg op safe gespeeld, maar dat hoeft niet altijd in het nadeel te zijn.
Prettig; dromerig.
Dit is in ieder geval een artiest/band? Die het goed zal doen tijdens een live concert; ergens op een zondagmiddag in een poppodium als Roepaen.
Of ergens buiten bij een kampvuur op een te koude zomeravond, waarom je jezelf afvraagt waarom je verdorie niet dat lekkere warme vest hebt ingepakt toen je de korte broeken en shirtjes in de vakantiekoffer propte.
Typische Nederlandse festivals muziek.
Verregend jezelf warm houdend aan je bibberende, klamme geliefde, die steeds meer haar hairconditioner mist.
Gedurende het album krijg je steeds meer het gevoel dat het nog goed gaat komen met het weer, maar een Hot Scary Summer zal het helaas niet worden.

Ik dacht altijd dat Vampire Weekend beïnvloed was door Talking Heads, maar als je dan Blister In The Sun hoort, dan weet je gelijk dat ze bekend moeten zijn met dit nummer van Violent Femmes.
En waarom wordt Vampire Weekend dan binnen gehaald als de grote nieuwe hype, en Violent Femmes genegeerd.
Vrijwel elk nummer zou qua sound prima op het debuut van Vampire Weekend passen.
Natuurlijk hoor je bij Violent Femmes in de zang ook andere invloeden terug.
Bowie en Television zijn namen die geregeld in mij op komen.
Maar ik denk men dat de invloed van Violent Femmes op de rammelende Amerikaanse indie bandjes niet moet onderschatten.
Maar ik geef eerlijk toe, ook ik was alleen bekend met Color Me Once die op de soundtrack van The Crow staat, en verdiep mij pas nu in het mooie debuut van deze band.
Gone Daddy Gone blijk ik dus ook te kennen, Gnarls Barkley heeft eigenlijk bar weinig toe gevoegd aan dit nummer.
Is het dan een goede cover?
Nee, dan raad ik het origineel liever aan, die is een stuk beter.

Het is de winter van 1977 als een jonge vriendengroep uit Dublin bijeenkomt om zich net als de opkomende punkbeweging tegen de vastgeroeste massa te verzetten. Dezelfde rebelse ideologie, dezelfde vernieuwingsdrang, maar dan wel wat minder radicaal. Het is een autonome zelf functionerende kleine gemeenschap met hun eigen regels, eigen leefgebied, Lypton Village genaamd en waarbij de prominente leden met verzonnen namen aangesproken worden. Paul Hewson wordt tot Bono omgedoopt, Dave Evans is vanaf dan The Edge, Fionán Harvey krijgt als bijnaam Gavin Friday en Derek Rowen spreken ze voortaan als Guggi aan. Lypton Village was stukken intellectueler dan de gemiddelde punkers, en meer artistiek theatraal gericht. Ondanks dat er geen sprake van leiderschap is, nemen de prominent aanwezige Bono en Gavin Friday wel de rol van boegbeeld op zich. Om ervoor te zorgen dat hun vriendschappelijke relatie geen gevaar loopt ontstaan er al snel twee muziekbandjes, het provocerende Virgin Prunes en de punkrockers van The Hype, waar later U2 uit voort komt. Het contact tussen Bono en Gavin Friday zal altijd zeer hecht blijven, en als Bono jaren later een metamorfose ondergaat en als The Fly het podium betreedt zit onder die donkere zonnebril heel veel Gavin Friday verborgen. Sterker nog die hoge verbale uithalen zijn eigenlijk het handelsmerk van die markante Gavin Friday persoonlijkheid.

Virgin Prunes ontwikkelt zich als een veelzijdig kunstgezelschap met shockerende grensverleggende optredens. De nadruk ligt niet zozeer op het muzikale vlak, maar de artistieke vrijheid speelt een veel grotere rol in het geheel. Niet vreemd dus dat als U2 op de vooravond van het grote succes met The Coconuts van Kid Creole als achtergrondzangeressen aan hun derde album War werken, Virgin Prunes pas in de afrondende fase van hun eersteling verkeren. …If I Die, I Die is duisterder en theatraler nog dan de heersende postpunk, vindingrijker en verantwoorder dan de arbeidersklasse straatpunk. Net zo tegenstrijdig eigenzinnig dwars als de no wave, maar heeft ook overduidelijk die Ierse vechtersmentaliteit roots in zich. Nu jaren later mogen we gerust voorzichtig concluderen dat …If I Die, I Die een unieke, nooit gekopieerde sound heeft, en dat Virgin Prunes een opmerkelijk buitenbeentje binnen de postpunk gemeenschap vormt. Ze hebben het geluk dat Colin Newman dit feilloos aanvoelt, zijn band Wire was een paar jaar eerder ook te experimenteel gedurfd en niet passend binnen het punkgenre onder te brengen. Zijn producersrol is van onschatbare waarde, en stiekem geniet hij weldegelijk van het afwijkende Ierse karakter. Virgin Prunes bestaat uit de zangers Gavin Friday, Guggi en Dave-id Busaras Scott, Trevor “Strongman” Rowan op basgitaar, Dik Evans (de broer van The Edge) op gitaar, en drummer Anthony “Pod” Murphy, die al snel door Mary D’Nellon vervangen wordt.

Gavin Friday is een charmante showmaster, een prekende dominee en een onbetrouwbare advocaat van de duivel. In die hoedanigheid presenteert zijn maatje Bono zich ook tijdens de ZooTV tour. Het mag duidelijk zijn dat het zaadje zich op …If I Die, I Die ontkiemd. Dit is de rol die Bono waarschijnlijk altijd al wil spelen, het duistere Ierse geweten verpakt in een theatraal doemscenario. Gavin Friday overstijgt de gemarkeerde nachtmerries uit het verleden en is de belichamende spreekbuis van zijn generatie zwartdenkers. Gedurfd, artistiek, kunstzinnig, mysterieus en toch in staat om memorabele postpunk klassiekers af te leveren. Zelf heb ik …If I Die, I Die een aantal jaren geleden voor een schappelijke prijs in een platenzaak op cd kunnen scoren, en ik was behoorlijk verbaast dat hier tegenwoordig moeilijker aan te komen valt. Het is net nog geen collectors item, maar wel een lastig te krijgen verzamelobject. Voor al die liefhebbers verschijnt nu dan de 40th Anniversary Edition, met behalve de volledige plaat meer dan genoeg aanvullende ruimte voor prachtig bonusmateriaal. Een aanwinst voor als je …If I Die, I Die nog niet in bezit hebt, maar ook zeker een fraai naslagwerk voor als dat wel het geval is.

Het bezwerende exotische instrumentale Ulakanakulot loopt genadeloos in het net zo sterke Decline and Fall over. Wat ligt die bas hier toch heerlijk dreigend pompend vet droog op de voorgrond gemixt. De demonische mantrazang van Gavin Friday hakt er al gelijk hard in. Take a Dream and Fly Away, Decline and Fall… Never Return … Die… Wow! Gitzwarte escapisme en een smekende verlangende doodswens. Het waren geen vrolijke tijden, zeker niet in een verdeeld dreigend Ierland, verscheurt door het dreigende geloof en de paniek van de dagelijkse confronterende angstaanvallen. De verhardheid van het woeste volk met daardoorheen de hang naar de traditionele folk achtergrond. Het zit er allemaal in, alleen bedekt in maan verduisterende donkerheid. The Moon Looked Down and Laughed zou niet voor niets de titel van de opvolger worden. Afstompende Sweethome Under White Clouds gekte met de piepende krijsende blazers. Spokende Bau-Dachong tribaldrums welke aansluiting bij de ronddolende gitaarecho’s van Dik Evans zoeken. Geromantiseerde dronken grootheidswaan sijpelt door het druggy The Birthday Party achtige Ballad of the Man heen. David Bowie getinte vervreemding in het suïcidale Baby Turns Blue, het godsdienstige Walls of Jericho en het gemeen bijtende Caucasian Walk, waarbij Gavin Friday zich als een bedorven bastaardneefje van Johnny Rotten presenteert. Like a Crazy Singer in a Band That’s Lost the Words.. Het paranoïde crime passionnel wellustige zwaarbeladen Theme for Though krijgt door de harmonieuze samenzang net genoeg evenwicht. Morbide songs die achteraf gezien toch wel tot heuse postpunk klassiekers zijn uitgegroeid.

Heb je nog meer nodig? Eigenlijk niet, maar …If I Die, I Die (40th Anniversary Edition) heeft nou eenmaal zoveel extra’s te bieden. Een Pandora doos aan verderf wordt geopend, en in deze schatkist bevindt zich meer dan genoeg boeiend bonusmateriaal. De dansbare Colin Newman Remix van Baby Turns Blue uit 2004 is stukken toegankelijker dan het origineel. De niet op het oorspronkelijke album geplaatste stevig funkende catchy zomersingle uit 1982 Pagan Lovesong staat ook al op de cd release uit 1990, maar is nu maar liefs drie keer vertegenwoordigd. De demo is een tikkeltje trager, donkerder en minder beweeglijk. Toch geeft die griezelige puurheid genoeg glans, en is het een genot om die rauwheid terug te horen. Dave-Id Busaras Scott misbruikt zijn aangeboren verbale handicap in het volledig op hem gedragen Dave-Id Is Dead. De new wave synthpop van het instrumentale King of Junk linkt tegen het betere Soft Cell en The Cure werk aan. Bij de stampende Pagan Lovesong (Vibeakimbo) remix ligt de nadruk veel meer op de scheurende gitaren en het stevige drumwerk.

Verder bevat het bonusmateriaal de UK 12″ versies van Chance of a Lifetime, Yeo en The Faculties of a Broken Heart (What Should We Do If Baby Turns Blue. Een beetje misleidend is het echter wel, het hevige lichtindustriële om zich heen slaande Chance of a Lifetime tikt niet eens de drie minuten aan en het futuristische instrumentale Yeo is met zijn twee minuten lengte zelfs nog korter. Het zorgvuldig emotionele kort bespeelde Fado huzarenstuk zorgt voor de nodige afwisseling. Het opgewonden The Faculties of a Broken Heart (What Should We Do If Baby Turns Blue standje is uiteraard de remix van Baby Turns Blue welke al eerder op een uitgebreide albumeditie verschijnt. Met het expressieve gitaarwerk van Ballad of the Man eren ze overduidelijk Lou Reed en de Rough Mix van Theme For Thought is klassiek georkestreerd en minder destructief dan de …If I Die, I Die versie, al loert tegen het einde het gevaar wel toe. De …If I Die, I Die (40th Anniversary Edition) is zeker een aanwinst, en geeft net wat meer inzicht in het theatraal donkere Virgin Prunes. De volledige mep voor de memorabele plaat, 4,5 sterren voor de toevoeging van het tweede schijfje.

Ik zag een jaar geleden een filmpje van Steve Strange op YouTube die Fade To Grey zong.
Met het uiterlijk van een uitgebluste Boy George probeerde hij, de tijd van weleer te herleven, en was het pijnlijk duidelijk dat dit niet haalbaar was.
Voor mij was de verrassing ook niet zo groot toen ik 12 februari hoorde dat hij was overleden.
Visage zal altijd de band blijven van Fade To Grey.
Terwijl Midge Ure succesvol bleef met Ultravox, Band Aid en zelfs solo, bleef Steve Strange relatief onbekend.
Sterker nog, zelfs ik heb lang gedacht dat Midge Ure de man achter Visage was.
En toch hoor je bij het beduut van Visage ook zeker de sound van Ultravox terug.
Maar leg je Visage – Visage naast Ultravox – Vienna, dan hoor je ook wel het verschil in kwaliteit en variatie.
Voor mijn gevoel zit Vienna een stuk spannender in elkaar, en blijft Visage de uitstraling hebben van een geslaagd hobbyproject.
Ik gunde Steve Strange wel meer succes, en hoopte dat Hearts and Knives uit 2013 wel door een groter publiek werd opgepakt.
Helaas heeft dat niet zo mogen zijn.

Het onafhankelijke Brooklynse platenlabel RVNG Intl. investeert veel in plannen waar ze voor de volle honderd procent achter staan. Zo hebben ze in het verleden het RVNG van de NRDS project opgestart, welke zich richtte op een vinylreeks van discobewerkingen. Daarna zijn ze aan de slag gegaan met artiesten uit eigen stal, welke ze aan elkaar koppelen. Deze FRKWYS reeks, want daar hebben we het over, is ondertussen al toe aan editie 15. Op Serenitatem gaat het uit Portland afkomstige duo Visible Cloaks de complexe uitdaging aan met de uit Japan afkomstige Yoshio Ojima en Satsuki Shibano.

Visible Cloaks heeft Spencer Doran en Ryan Carlile in de gelederen, en maakt elektronische new age waarbij echte instrumenten de basis vormt. Door de veelal Oosters getinte aanpak past deze perfect bij de meer rustgevende ambient sound van Yoshio Ojima, die in zijn pioniersrol tevens verantwoordelijk is voor baanbrekende geluidssystemen die te horen zijn in gerenommeerde Japanse openbare voorzieningen. De klassiek geschoolde pianist Satsuki Shibano heeft haar naamsbekendheid te danken aan haar indrukwekkende invulling van haar kijk op bestaande werken van Erik Satie en Claude Debussy.

Toi duikt diep de ambient in. Met vervreemde geluiden wordt contact gezocht in de universele wereld die geschept wordt. Het voelt aan als een ontdekkingsreis door het heelal. Het kalmerende geluidsscala geeft een ontspannen effect op de hersenen. Begrijpbaar dat Yoshio Ojima hiermee de altijd vluchtige Japanners tot een halt roept. Als een klankentovenaar laat hij voor een moment de tijd stil staan. Visible Cloaks benut de ontstaande speelruimte met hypnotiserende toevoegingen op het gebied van uitweidende soundscapes.

Anata krijgt hulp van een prettige stem die flink door een vocoder is gemangeld. Verscholen in de achtergrond zijn de lang uitrekkende harmonium achtige tonen hoorbaar, die een steeds meer dominerende rol opeisen. Satsuki Shibano mag haar kwaliteiten voor het eerst tentoon stellen in You. Haar ervaringen schikken zich probleemloos tussen de meer futuristische droombenadering van de overige drie muzikanten. Harmonieus wordt het vertwijfeld tot leven gewekt om zich te ontwikkelen tot een mooi samenspel.

Volledige diepgang ontstaat er in het tot in puntjes uitgewerkte Atelier. Met een aangenaam arcadisch geluidenpakket krijgt het pianospel de kans om zich subtiel te hechten aan het klein gehouden kunstwerkje. Om vervolgens te verzanden in de denkbeeldige oase van rustgevende klanken. Nog sterker wordt het pastoraal gevoel gepresenteerd in het door een kerkorgel begeleidende S’Amours Ne Fait Par Sa Grace Adoucir (Ballade 1) waarin Satsuki Shibano prachtig soleert.

De aanwezigheid van de inleidende stem bij Lapis Lazuli wordt zeer op prijs gesteld. Ze is een gids en neemt je stevig bij de hand in de mediterende trip die volgt. Schoon van gedachtes en ook innerlijke opgeruimd laat je volledig sensitief bewust de track op je inwerken. De computer gestuurde vocalen nemen het eventjes over om vervolgens je de vrijheid te gunnen om de beleving verder te ondergaan.

Minimalistisch gaat Stratum van start. Juist hier valt weer alles op zijn plek. De pianotoetsen worden voorzichtig aangeslagen om vervolgens af te dwalen in een sederende dagdroom, waarbij de traditionele Oosterse culturen zich laten inmengen in een prachtige climax. Met Canzona Per Sonare No.4 wordt het onschuldige kinderlijke naar boven gehaald. De verborgenheid van een vertrouwd slaapliedje wil een spirituele afrondende werking in gang stellen. Juist die laatste twee tracks willen de kracht van dit bijzonder samenwerkingsverband benadrukken.

Visible Cloaks, Yoshio Ojima & Satsuki Shibano - Serenitatem | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ja, dit klinkt wel verrassend lekker.
Juana de Arco opent met een aangename mix van jaren 80 elektronica met een flinke dosis Dream House.
Vervolgens krijg je in het nummer Impossible Romance in de zang stukjes Darkwave erbij.
Als je aan mij zou vragen waar Visonia vandaan komt, dan zou ik eerder aan Duitsland dan aan Chili denken.
Een beetje in het verlengde van Deine Lakaien en Diary Of Dreams maar dan alsof Jean Michel Jarre de productie op zich genomen heeft.
Misschien is het net wat hoopvoller, zonniger, waardoor het net geen Coldwave genoemd kan worden.
Chili is uiteraard een stuk broeieriger te noemen dan Duitsland.
Exoticwave?
Sommige fragmenten hebben zelfs wat van het album Welcome to Tomorrow van Snap! weg, waardoor het best toegankelijk, misschien zelfs commercieel klinkt.

De Vitalis uit Alleen Op De wereld was een fictief figuur.
In het verhaal was hij een beroemde Italiaanse zanger, waarbij door ouderdom zijn stem achteruit ging.
Hij nam een andere identiteit aan omdat hij zich schaamde voor deze teleurgang.
Roemloos ging hij ten onder.
De band Vitalis uit Hoorn krijgt ook niet de verwachte doorbraak en ging vervolgens over in The Q Club, het succes bleef echter uit.

Het debuutalbum met dezelfde titel als de bandsnaam laat een geïnspireerde band horen, waarbij de zanger een duister, angstaanjagend stemgeluid heeft.
Het album ademt de sfeer uit wat het nummer The Carny van Nick Cave ook heeft.
Het klinkt als een rondtrekkend circus wat zo in de mooie serie Carnivàle als soundtrack zou kunnen functioneren.
De Twin Peaks link is ook niet ver weg.
Vaak zijn er raakvlakken te horen met Tom Waits. Dit is vooral goed hoorbaar in Upstairs, Downstairs.
Op andere momenten heeft het weer veel weg met Tindersticks.
Het brede assortiment aan instrumenten en de beheersing van verschillende muziekstijlen maakt een gevarieerd eindproduct.

Zelfs de keuze van de singles vind ik de juiste.
Lushlife en zeker Lady Of The Night vormen de hoogtepunten, en geven een duidelijk beeld van waar Vitalis voor stond.
Open Your Mind is ook heerlijk creepy; vooral op het eind.
Onbegrijpelijk dat het ze niet lukte om tot een groter publiek door te breken.

Leuk feitjes om te weten:
Mildred Douglas van de band Mai Tai zorgde voor het sterke achtergrondkoor geluid.
Hans Hollestelle van Ekseption speelde gitaar bij een aantal nummers.

Ben je nieuwsgierig?
Ga dan naar de site van The Q Club.
En scroll naar beneden.

Rusteloos wordt al snel gelinkt aan ongeduldig, hyperactief en ADHD. We passeren hier het alsmaar in beweging zijnde denkvermogen, de oneindigende creativiteit en de veelal onderliggende drang tot perfectie. Vito Dhaenens behoort tot die rusteloze mensen, en het is bijzonder knap dat hij een groep afzonderlijk van elkander opererende muzikanten in zijn melancholische belevingswereld toelaat. The Restless Kind, eigenzinnige persoonlijkheden, hun krachten bundelend en tot een verdraaid lekker eindresultaat komend. Bijna therapeutisch zelfs.

Vito Dhaenens weet donders goed wat hij wil. De zoon van Derek & The Dirt zanger Dirk Dhaenens beheerst al op jeugdige leeftijd de basiskennis van het muzikantenbestaan. Sterker nog, door een veredelde stageplek binnen zijn vaders rockband krijgt hij zelfs de mogelijkheid om de single Massa te produceren. De muzikant trekt de aandacht van popjournalist Thibault Vander Donckt die hem bij zijn prille On The Level platenlabel onderbrengt. Een droomstart, maar goed, daar heeft Vito Dhaenens wel keihard voor gewerkt. Vito speelt op de emotie in. Kwetsbaarder en stukken fragieler dan wat zijn ouweheer laat horen. Een eigen geluid met een bevriend zestal aan muzikanten waaronder zijn vaste maatje Maxime De Vos op toetsen, aangevuld met Renaud Oudenaerde op bas, drummer Ramses Van den Eede en het gitaristentrio Nathan Ysebaert, Mauro Bentein en Timotheus De Beir.

Alles draait om die doodvermoeide breekbare klaagzang van Vito. Hees geleefd tegen het rokerige aan, diep intens en vol met overtuigingskracht. Chloroform, het verslavende middeltje tegen die zwartgallige hartzeer. Woorden zijn pijnlijk en raken je diep in je ziel. Vanaf de eerste seconde eist Vito Dhaenens alle aandacht op. Avond schuifelen in het donker. Dit zijn van die zeldzame momenten dat een in galmende echo verzuipende singer-songwriter direct effectief tot oproepende stilte binnendringt. En is het dan vervelend dat het verbijsterend sterke gitaarspel een verstorend einde aan zijn voordracht maakt? Integendeel, dopend en zalvend mag de zanger het geheel uitluiden. Geniaal doordacht allemaal, maar het werkt wel. Man, wat een heerlijke binnenkomer is dat Chloroform toch.

Blijkbaar is het noodzakelijk om die persoonlijke demonen van zich af te zingen, het straatje schoon te vegen om opgeruimd The Restless Kind te vervolgen. De erfenis van het Keltische verleden van het monumentale in Oost Vlaanderen gelegen Gent, waarna vervolgens afdwingend geforceerd die overstap naar de stoffige seventies countryrock wordt gemaakt. En juist die noodzakelijke geforceerde overdracht maakt de plaat zo verrassend sterk. Het aardedonkere filmische decor wordt bewoond door nachtelijke wegglijdende slidegitaar kronkelingen, rituele maandanspercussie en de emotionele stuk gezongen angstschreeuw van predikant Vito Dhaenens. Het zorgeloos beginnende Taking Leave In The End, sluit genadeloos sterk op die voortreffelijke Chloroform opener aan, en zo hoor ik de singer-songwriter dan ook het liefste.

Hoe vaak wordt de schoonheid van de pure Shining Eyes country onderschat, en als goedkoop vermaak weggezet. Die lichtvoetige primaire karakterisering leeft wel in de liefde van de Gentenaar voort. Het is mooi hoe hij de elektro folk en Americana passeert en juist naar die puurheid teruggrijpt. Liefkozend in het hunkerende Wanna Make Love, jeugdige heimwee in het intiem verlangende Two Days Before, het heerlijk in ruststand opgenomen The Restless Kind titelstuk en het gitaargerichte vraag en antwoord spel in Save Your Life. Geen langdradig gesoleer, maar wel die urgentie om die kale onleefbare woestijnvlaktes met diepgroene moerasklanken te beschilderen.

Bring Me Home, als fictieve emigrant smokkelt Vito de country Europa binnen, voegt Berlijnse theatrale tragiek en Belgische manische gekte toe, en laat de songs in een muzikaal gevuld suspensievat tot een delicaat op smaak gebracht consumeerbaar eindproduct rijpen. Het experimentele oefenruimte jamsessie gevoel bepaalt hierin de levendige klankleuren, de amicale ongedwongenheid en het harmonieuze samenspel van het meer dan voortreffelijke The Restless Kind.

Vito - The Restless Kind | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat de muziekscene van IJsland erg levendig is, en een stuk warmer dan het land doet vermoeden, hoeft hier niet meer vermeld te worden. Het uit Reykjavik afkomstige Vök doet alweer een aantal jaren mee, en wist zich vanuit sfeervolle triphop op de Tension EP te ontwikkelen tot de stukken dansbare electro sound die ze op hun nieuwe album In The Dark ten gehore brengen. Minder overduidelijk staat de saxofoon van Andri Már centraal, wel is het zangeres Margrét Rán die nog steeds haar prominente rol weet op te eisen. Hierdoor is het allemaal veel frisser, zeg maar gerust wereldser. Voor de beats die niet uit het kastje komen is percussionist Einar Hrafn verantwoordelijk.

Ondanks de albumtitel is In The Dark alles behalve een zwaar album. Elk verdriet is op termijn om te buigen tot iets moois als geluk. Het is een echte clubplaat geworden, waar de duisternis synoniem lijkt te staan voor het bruisende nachtleven. Ontwakende zonnestralen die de feestgangers in volledige euforie naar buiten begeleiden met op de achtergrond Night & Day. Misschien is het typerend voor het westen om de duisternis als iets zwaars te beschouwen. Hier wordt juist dat donkere met net zo’n luchtigheid bezongen als hoe men de zon vaak adoreert. Vanwege de dromerige oorsprong van Vök krijg je een aangename benadering van de stampende discosound met meer trippende effecten. Niet zozeer psychedelisch en druggy, maar juist zeer helder, scherp en verfrissend. Dat hier de hoofdrol wordt toegeëigend door de zangeres komt allemaal zeer logisch en spontaan over. Sterker nog, zou de elektronische invulling geëlimineerd worden, dan nog staat er een prima popgerichte basis, die klakkeloos met andere instrumenten een prima klankkleur kan krijgen.

Dat ze ook de diepte aan kunnen, bewijzen ze wel in het zwaardere Round Two. Juist die afwisseling maakt het een stuk sterker en serieuzer. Margrét Rán heeft vocaal aardig wat te bieden, en dat laat ze hier dan ook absoluut horen. Spend The Love leunt voornamelijk op haar sensuele uithalen, Fantasia krijgt mede dankzij haar kwaliteiten een meer jazzy aanpak. Dit nieuwe geluid van Vök zweeft ergens tussen de dreampop en deephouse in. De kracht zit hem in het niet krampachtig vast houden aan een geaccepteerde sound, maar daarin de breedte in te gaan. Fragmentarisch wordt hier terug gegrepen naar andere tijden. Autopilot waagt zich aan de hitgevoelige New Wave uit de jaren tachtig in de keyboard overschaduwende effecten en het muzikale landschap waarmee wordt afgesloten. Andere grenzen overschrijden ze duidelijk succesvol in het met fusion en rockgitaar flirtende Out Of The Dark. Ironisch gezien in parallel staande tot het titelstuk In The Dark, waar juist een speelse onverschilligheid centraal staat.

Vök - In The Dark | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Na de wereld al verblijd te hebben met drie EP’s is het nu tijd om een volledig album te presenteren. Het uit Londen afkomstige trio Wovoka Gentle maakt hedendaagse enthousiaste hippiemuziek. De tweeling Imogen en Ellie Mason vormen hoe dan ook al een eenheid, en worden bijgestaan door William J. Stokes. Dat het geëxperimenteer met folk niet door iedereen gewaardeerd wordt, ondervond Bon Iver al met hun derde album. Ook Wovoka Gentle loop het risico dat het zorgvuldige sample werk met passende bliepjes een soortgelijk lot ondergaat. Start Clanging Cymbals is een gedurfde plaat, gericht in het nu. Juist die brede benadering levert een mooi resultaat op waarbij vrijwel voor alle muzikale stromingen ruimte is.

Alsof het een foute ouderwetse reclame betreft gaat Salient Point de ether in. Eigenlijk verwacht je na het Good New Music nog een verkoop praatje van een gladde, snelle jongen. Door de zoekende geluiden lijkt het net of er op jacht wordt gegaan naar de juiste radiofrequentie. De drastische verandering komt met het jengelende meerstemmige psychedelische vervolg, waarbij nog de nodige space sound wordt toe gevoegd. En dat is pas het eerste nummer, waarbij zoveel gebeurd, zonder dat er enige lijnvorming in te vinden is. Wat moeten die gasten allemaal geconsumeerd hebben om dit resultaat te bewerkstelligen. Een heerlijke tripping beat verwelkomt in het zonnige harmonieuze samenzang van Punxsutawney Phil. Door het pallet van verschillende traditionele instrumenten ontstaat er een mooie klankkleur die zich heerlijk laat uitsmeren op het muzikale doek. Ongeorganiseerde blazers die met het ritme strijden voor de prominente vooraanstaande rol, gevolgd door weirde herhalende breaks.

Met Small Victory verlaten we nog net niet de folk hoek, al vind er zeer sterk een scheuring plaats. De rust waarmee het begint wordt vervolgens sterk door elkaar geschud. Met de lichtvoetige percussie schommelt het al bungelend in het disco tijdperk. Het gesproken intermezzo [I Saw a Bright White Light] kondigt een grootse verandering aan die onmiddellijk doorzet in 1,000 Opera Singers Working in Starbucks. Totale vervreemding van alle muzikale hokjes gaat vooraf aan de zeer swingende sterke retro glamrock song met genoeg ruimte voor afwijkende geslaagde uitstapjes. Elke andere band zou hier niet mee weg komen, hier klinkt het zo natuurlijk allemaal. Het feestende Peculiar Form of Sleep (Tiresias Theban) jaagt ook alle puristen de gordijnen in, ikzelf heb de neiging om eens lekker aan die rails te hangen en mij als een geoefende toestelturner flink uit te leven. Deze anarchistische tegenstrijdigheid is toch genieten? Zo moeten meer bands zich opstellen, een kleine aardbeving veroorzaken, geleidend tot opschudding in de ingedutte geitenwollen hipstercultuur.

Met de ouderwetse foxtrot [It’s All OK] als tweede tussenstuk gaan we weer een nieuwe fase in. Dromerig, maar net zo dreigend pianospel begeleid de zang in het langzaam opbouwende Gennesaret, waar de climax zich openbaart in de gepassioneerde blazers. De croonende uitloop wil alle twijfelaars overtuigen in het vakmanschap van Wovoka Gentle. Deze band heeft alles in zich om door een breed publiek opgepakt te worden. Met subtiel gitaarwerk spelen ze op de liefhebbers van fingerpicking gitaarwerk in. Dat hier in Tell ‘Em, Makoto! ook nog een geweldige vrouwelijke soulstem haar intrede doet, verwacht je in normale omstandigheden niet. Maar wat is er hier nog normaal te noemen op Start Clanging Cymbals, helemaal niks, of eigenlijk juist alles. De vertrouwdheid waarmee je gehoor gestreeld wordt is hemels. Kunnen ze dan nog iets verkeerds doen? Blijkbaar niet. Ook de hoge vocalen in Oystercatcher zijn buitengewoon schitterend, en laten ons de jaren zeventig herbeleven. Kleine minimale toevoegingen zijn het bewijs dat we ons niet in dat verleden bevinden. Aan alles is gedacht, zelfs het orkestrale einde is tot in de puntjes verzorgd.

Het volume wordt behoorlijk terug gedraaid om plaats te maken voor het kinderkoorzang van Kids Club Kampala Children’s Choir in Xerxes ‘19, ze zullen zichzelf waarschijnlijk niet meer herkennen in het gesampelde eindresultaat. Het geeft de song een prachtige Afrikaans tintje, al wordt die vervolgens doordacht weg gedrukt door harde gitaren. Met de hoofdzakelijke New Wave invloeden word ik voor de zoveelste keer van mijn stuk gebracht. Wat ze hier klaar spelen gaat tegen alle verwachtingen in. Nog eenmaal een pauze inlassen met het voorwerk van [‘Josh, Shout Something!’] om vervolgens rockend van start te gaan met de zwaardere soul van Sin Is Crouching at Your Door(Sad Puppy!!!1!). Dat muziek hoort te ademen, bevestigen ze hier voor de laatste keer. Voor de afwisseling gooien ze er nog een dosis aan grillige postpunk doorheen. Dan kun je na afloop maar een duidelijke conclusie stellen; repeat!!

Wovoka Gentle - Start Clanging Cymbals | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Vanuit de geen toekomst visie van de punk komt het hoopvollere new wave voort, al spreekt men daar ook de angst voor een dreigende wereldoorlog en toenemende milieuproblematiek uit. Het is doeltreffend om je boodschap in je moederstaal te verkondigen. En zo ontstaat in Duitsland de muziekstroming Neue Deutsche Welle, die het ook in het buitenland goed doet. Toch bereiken veel kwalitatieve goede acts geen groot publiek, omdat het aanbod zo groot en divers is. Bureau B besteedt ruim zeven jaar geleden al aandacht aan het Vono debuut Dinner für 2 en nu is dan eindelijk opvolger Modern Leben aan de beurt.

Vono is het project van de Berlijnse broers Norbert en Volker Schultze dat al snel door het in Hamburg gevestigde Sky Records van Günter Körber wordt opgepakt. Dit duo haakt pas rond 1982 in, waardoor er buiten de Krautrock ook veel invloeden van Britse bands hoorbaar is. Dit alles maakt Vono een interessant gezelschap met een uniek veelzijdig eigen sound.

Bijzonder dat dit tweetal zo’n krachtige muur aan geluid creëert. Maar ze zijn toch echt voor de gitaar explosies, de puntige baspartijen, het kille toetsenwerk, de doeltreffende ritmes en de diepere zangpartijen verantwoordelijk. Hoe mooi is het dat je deze interesses met je bloedbroeder deelt en dit tot een meer dan waardig resultaat omzet. Ich Steh Im Regen geeft de duisternis van de gothic kleur. Een grijze deprimerende track, waarbij ze de Wire postpunk beginselen in het Duits vertalen.

Alles draait om het escapisme. Modern Leben is de Big City soundtrack van Hamburg, waar het nachtleven wenkt. New Romantics glam doorbreekt de sleur van de dagelijkse gang van zaken. Deze generatie spreekt dezelfde taal van onvrede die zich over heel Europa verspreid, al gebruiken ze er overal hun eigen woorden voor. Moraalridder Fred Der Ritter draagt zijn visie op een evenwichtige maatschappij uit en trekt ten strijde tegen het onrecht. In principe verschilt het weinig met wat er in de rest van de wereld gaande is. Misschien is de sarcastische ondertoon wel het beste wapen.

Modern Leben is het verzet tegen het conservatisme. De generatiekloof die het oorlogstrauma achter zich wil laten, en vooruit denkt. Met de krautrock van Nachtwanderer sluit Vono het verleden af. Und Niemand Weiss benadrukt dat niemand de toekomst onder controle heeft, maar met stilstand kom je geen stap verder. Het rauwe grensgebied van de postpunk onderdrukt de uptempo funkwave van Automaten. Modern Leben schakelt tussen de arbeiders anarchie van de punk, het nihilisme van de doemdenkers van de postpunk en de dromenbouwers van de new wave.

Vono – Modern Leben | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het uit Los Angeles afkomstige Vr Sex is een donkere gevalletje vleermuizen gothic, tegen het ziekelijke hondsdolheidsvariant aan. Er wordt de luisteraar een negatief zelfbeeld aangepraat, waarbij de illustratieve doom het nog lekker zwart inkleurt. Het brein achter deze band is de duizendpoot Noel Skum, een pseudoniem voor Andrew Clinco, die buiten de zang ook voornamelijk zelf de overige muzikale bagage inbrengt. Volgende maand zal hij onder weer een ander alter ego, namelijk dat van Deb Demure actief zijn. Dan verschijnt Modern Mirror, de nieuwe plaat van moederschip Drab Majesty. Als een parasiet verplaatst hij zich van het ene project naar een ander. Op Human Traffic Jam krijgt hij hulp van Z. Oro op drums en Mico Frost die verantwoordelijk is voor de bas en keyboardpartijen. Namen die zo zouden passen bij duistere actiefiguren die van onder de toonbank aan de volwassen bezoeker van een gespecialiseerde speelgoedzaak worden verkocht. Human Traffic Jam is de eerste bloederige nageboorte.

Na de overwaaiende echo soundscapes van Surrender waan je jezelf al na een halve minuut in de kelders van een alternatieve club. Vergezeld door identiek donker geklede menselijke bloedzuigers wordt er stereotiep gedrag vertoont op de kapotte neon dansvloer. Met monotone bewegingen wordt je bedwelmd door de naargeestige postpunk. Vr Sex laat een hardere dromerige sound horen, met daarin ruimte voor ontregeld gitaarwerk en statische drums. Als een ontwaakte zoon van Dracula voegt Noel Skum daar de nodige diepe vocalen aan toe. Welkom in zijn persoonlijke nachtmerrie. De meer tot noise vermurwde industriële klanken en drumcomputer gevormde Downgrade haakt hier als bindend prikkeldraad prettig op in. Een pijnlijke geluidsexplosie vervolgt in het instrumentale vernietigende Epiphany in Gridlock, wat muteert in het dansbare door de bas gedragen Sacred Limousine. De cybertrash van het punkie Maiden China wil met de rockende begeleiding enige variatie toevoegen. Hier komt de boodschap van het beoogde concept nog het beste naar voren. De machine die het denkvermogen van de mens bepaald en beïnvloed.

De voice over in Psycho Cybernetiks is van de revolutionaire vooruitstrevende mindfulness aanhanger Maxwell Maltz. Deze naar hem genoemde therapeutische aanpak om met een positief zelfbeeld aan de slag te gaan, dateert al uit 1960, maar is pas de laatste tien jaar groter opgepakt. Blijkbaar komt Noel Skum tot de ontdekking dat hij de toehoorder moet behoeden voor een opkomende depressie. Hiermee benadrukt hij dat er altijd een uitweg te vinden is in een vastgelopen bestaan. Met een New Age getinte zwaar aangezette omlijsting wordt dit nogmaals benadrukt. Met gemak wordt hier de nodige dreiging aan toegevoegd, waardoor alle goede voornemens al snel zijn plat gewalst in het cyberpunk werkstuk Cheek Detritus. De kille synths van Facts Without Faces worden door de blikken percussie een stuk luchtiger opgeklopt tot een toegankelijke song. Al blijft de regenboog verscholen achter grijze donderwolken. Die breken langzaam doormidden om plaats te maken voor het hemelse lang uitgewerkte instrumentale Corridor (Epilogue). Al badend in het zweet ontwaak je, niet wetend of je deze trip daadwerkelijk hebt mee gemaakt of dat het een vervelende ervaring van gezichtsbedrog is geweest.

Human Traffic Jam belichaamt het vervreemdende nachtleven van praktijken die het daglicht niet kunnen verdragen. De keerzijde van de overdag zo bruisende metropool. Sinds actrice Peg Entwistle in 1932 zelfmoord pleegde door van de H van Hollywood Sign te springen, blijkt dat deze plaats ook een andere duistere kant heeft. Noel Scum vertaalt de achterkamer seks uit de jaren tachtig naar het dagelijkse eenzame internet gebeuren. Ondanks dat iedereen steeds individueler leeft, heeft men via de digitale netwerken juist steeds meer contact met de anonieme buitenwereld. De leefbaarheid van de scene, getuige de vele darkwave festivals, wil ook de bij Vr Sex aanwezige overheersende galmende brei niet in het voordeel werken. Gelukkig stoppen ze er halverwege genoeg variatie in, wat in het voordeel uitvalt. Een goede hedendaagse visie op het treurloze bestaan, maar dan wel gezien door het achterhaalde retro Big Brother Is Watching You van George Orwells 1984.

Vr Sex - Human Traffic Jam | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Wat is het toch heerlijk als een rockband buiten een maatschappelijk geaccepteerde comfortzone durft te treden. Neem nou het Franse VvvV als voorbeeld. De basis is hier overduidelijk de coldwave. Ze laten zich afpellen als een Russisch Matroesjka poppetje, waarbij je steeds dichter bij die innerlijke kern komt. Het scala aan invloeden is immens, maar wil nergens storen.

Met kerkelijke orgelklanken transformeren ze zich in het groots aangepakte Mirrors. Voordat je het in de gaten hebt is deze gemuteerd tot een stevige Electric Body Music stamper. Welkom in de wereld van VvvV waar hemel en hel gezamenlijk door dezelfde deur gaan. Het uit Bordeaux afkomstige gezelschap Bardou-Jacquet en Le Mage hebben hun oorsprong in de techno en de zwaardere psychedelische rock.

Deze veelzijdigheid komt in alle fronten terug op het tweede album van VvvV. Na het naar de band genoemde debuut uit 2016 presenteren ze hier nu The Wreck. Eigenlijk gaat het duo zonder grote veranderingen door met de muzikale formule die ze daar zijn opgestart. Op dat gebied is er weinig progressie te horen, maar geeft dat? Dit is het geluid waarmee ze zichzelf op de kaart hebben gezet, en die eigenzinnigheid hoeft verder niet gedetailleerd te worden. Het zou uiteindelijk ten koste gaan van hun eigen sound.

Geen aanpassingen dus. En die unieke uitwerking siert dit koppel. Met gemak gaan ze de symfonische hoek in, alsof dit de gewoonste zaak van de wereld is. De nadruk is verlegd naar het bombastische grote gebaar, en hierdoor ontstaan er tig mogelijkheden en laagtes om uit te diepen. Het is veel meer dan een bak aan stroopdikke herrie die over je heen wordt leeg gestort.

Elke track krijgt een voorkeursbehandeling om zich te ontwikkelen tot een in perfectie opgebouwd totaliteit. De wat ijzige bijtende zangpartijen lenen zich hier goed voor. Met het volume op standje burenruzie blijft het op en top genieten. Het is natuurlijk een duidelijk gegeven dat coldwave zich prima laat mengen met de net zo dansbare Krautrock. Maar er is een minimum aan voorbeelden te noemen waarbij dit zo treffend wordt uitgewerkt.

Het ongedwongen karakter leent zich hiervoor om dit toe te passen. Daardoor is het industrial titelstuk The Wreck veel minder onderhevig aan tijdsbeeldslijtage. Die onverschilligheid heeft veel raakvlakken met een rebelse cyberpunkhouding. Zich totaal loswringen van de heersende hypes en met zuigende krachtstaaltjes als Angels de muziekscene vergiftigen en hopelijk uiteindelijk ook veroveren.

Met The Wreck begeeft VvvV zich in een melodieuze achtbaan waarbij snelheid en volume worden afgewisseld met avontuurlijke loopings en dynamische hoogstandjes. Een abstract filmisch kunstwerk met een overdaad aan schroefjes en moertjes om het fundament te stabiliseren.

VvvV - The Wreck | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com