Ik vind de gemiddelde waardering voor dit album behoorlijk tegenvallen, aangezien het zelf een van mijn favoriete albums van de post-reunie-periode is. Het bouwt in dat opzicht ook perfect met de snellere, catchy stukjes om vanaf Isle Of Avalon non-stop heavy prog-metal te zijn. De eerste helft heeft met The Final Frontier een heerlijk rockend introlied te pakken, om op een Mother Of Mercy wat meer dramatiek te laten horen en met The Alchemist een heerlijk klassieke Maiden-track neer te zetten, maar hierna gaat het pas echt los. Vooral Starblind met zijn fantastische teksten of The Talisman met dat machtige refrein (WEEEEEEEEESTWAAAAAAARD THEEEEE TIIIIIIIIIDEEEE!) maken altijd dingen bij me los. En Harris heeft met When The Wild Wind Blows een heerlijke afsluiter neergepend waarbij het aandachtig luisteren van de tekst (doomsday preppers die zichzelf verschansen en de zelfmoordpil nemen als ze denken dat de apocalypse losbarsten, terwijl het een simpele aardschok betreft) weer eens prioriteit heeft. Het album ademt heerlijk en Dickinson klinkt voor mij nog steeds in topdoen. Slechts Coming Home had van mij niet gehoeven, maar als geheel is The Final Frontier toen en nu nog steeds een topalbum voor me.

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. Brave New World
6. The Number Of The Beast
7. The Final Frontier
8. Iron Maiden
9. Dance Of Death
10. No Prayer For The Dying
11. A Matter Of Life And Death
12. Piece Of Mind
13. Fear Of The Dark
14. The X Factor
15. Virtual XI

Het is grappig dat ik Number Of The Beast nog niet eens in mijn Maiden top 5 zou zetten doorgaans, maar ik toch met gemak kan (h)erkennen dat dit album een terechte doorbraak is. Killers was muzikaal voller en agressiever en Number Of The Beast voelt gestroomlijnder en een pietsie gladder aan, maar het rockt nog steeds zoals alleen Iron Maiden kan rocken. Enter Bruce Dickinson. De hysterische dramatiek van Ian Gillan, met de bombastische aanwezigheid van Arthur Brown. De Air-Raid siren. Di'Anno was de perfecte zanger voor de eerste twee albums, Bruce Dickinson is de enige zanger die de band naar deze hoogtes had kunnen brengen. Waar Iron Maiden en Killers die ruwe diamanten waren, is Number Of The Beast de opgepoetste steen die fonkelt en iedereen betoverd.

22 Acacia Avenue was het eerste Iron Maiden lied dat ik van voor tot achteren leerde te spelen op de basgitaar en het heeft zodoende nog steeds een speciale betekenis voor me. Het tweede lied dat ik leerde spelen was het vreemde Total Eclipse, dat op mijn cassettebandje toen niet te vinden was en pas voor het eerst bekend werd toen ik de heruitgave cd kocht met al die videoclips extra's. Het lied heeft een kabbelende hardrockende vibe in het begin terwijl Dickinson als onheilsprofeet de eindtijd voorspelt en dan is daar ineens die furieuze (thrash metal) versnelling met overstuurde gitaarsolo's die het lied helemaal een andere kant opstuurt. Een heerlijk lied, zeker een van Murray's beste bijdrages wat mij betreft.

Het album is tevens bijzonder omdat Adrian Smith hier voor het eerst zijn schrijftalenten doet gelden. Vooral de combinatie van Dickinson en Smith zal in de toekomst een paar van mijn favoriete songs ooit opleveren, maar hier tonen zijn bijdragen (The Prisoner, 22 Acacia Avenue, Gangland) al flinke kwaliteit. En Clive Burr die twee songs meeschrijft... dat is zeker een heel lied meer dan toekomstige drummer McBrain ooit heeft gedaan. Hun collaboratie van Gangland moet ik nog even verdedigen, aangezien dit lied veel te weinig liefde krijgt en vaak onterecht een filler wordt genoemd. Het drumintro is heerlijk, de jagende gitaarriffs zetten een wanhopige sfeer neer en Dickinson levert een aantal fantastische uithalen aan. Het gitaarstuk vlak tot en met tijdens de solo is weergaloos.

Verder metalklassiekers genoeg te vinden. De titeltrack vond ik als tiener een van de stoerste liederen ooit. Run To The Hills ben ik lang zat geweest, maar nu hij vol uit mijn speakers knalt kan ik niet anders dan meezingen en genieten van hoe ingenieus het in elkaar zit. Hallowed Be Thy Name is de afgelopen jaren anders gekleurd door het plagiaat in de teksten, maar het is nog steeds op en top een Harris song qua compositie. De dreigende dood van de hoofdpersoon aan de galg zal later terugkomen bij Candlemass' At The Gallows End en als je naar Children Of The Damned luistert, dan merk je dat deze Zweedse doomgoden voor Nightfall goed moeten hebben geluisterd naar hoe opera-achtige metalzang werkt onder dreigende gitaarriffs.

Killers is in al zijn rauwheid een iets favorieter album, maar het scheelt bijna niets. Number Of The Beast is van het opzwepende Invaders tot de wegstervende uithaal van Dickinson op Hallowed Be Thy Name een pure metalklassieker die menig ander band heeft geinspireerd en Iron Maiden voorgoed uit de underground haalde. Met recht een mijlpaal in de muziekgeschiedenis.

Tussenstand
1. Killers
2. The Number Of The Beast
3. Iron Maiden

Een van de eerste Maiden-albums die ik na mijn kennismaking met Brave New World samen met Virtual XI bij een tweedehands cd-zaakje kocht voor 20 gulden per stuk. Ik heb er zelfs nog lang een t-shirt van gehad. Omdat mijn vriendengroep toen niet bijster veel geld (en dus albums) had, hebben we de Blaze Bayley albums erg vaak gedraaid en ik herinner me dat bij een aantal van ons X-Factor ook echt een favoriet was. Spannend om de cd nu weer aan te zetten, want om eerlijk te zijn is het echt alweer vele jaren geleden dat ik dat heb gedaan.

Blaze Bayley. Niet de beste zanger voor het oude materiaal, maar ik mag de man heel erg. Silicon Messiah en The Man Who Would Not Die heb ik ook in de kast staan en ik denk dat ik die de laatste jaren ook vaker heb beluisterd dan de Maiden-platen met dhr. Bayley. Was hij de beste zanger voor het nieuwe materiaal? Ook geen idee, want bij vlagen klinkt het inderdaad wat vlak. Lord Of The Flies klinkt echt veel beter in live versie met Dickinson. Het refrein van Fortunes Of War klinkt heel vlak. De zanglijnen van Judgement Of Heaven lopen ook niet helemaal lekker. Andere momenten, zoals bij Man On The Edge, Blood On The World's Hands of 2 A.M. klinkt het allemaal prima.

Harris had een slechte tijd en we horen het. Mensen zeiden eerder al dat Fear Of The Dark uitgeblust klonk (ik noemde het zwaarmoedig) en ik ga daar in door. Dit album is heel zwaarmoedig. Toch is het musiceren wederom erg goed. De solo's op Sign Of The Cross, het basintro van Blood On The World's Hands, het riffwerk op The Edge Of Darkness: allemaal hoogstaande kwaliteit. Tekstueel zit het ook goed in elkaar, vooral de anti-oorlogsliederen kan ik nog steeds meezingen. Maar verdomd als het album niet veel te lang duurt.

In dat opzicht is The X Factor de overgangsplaat naar de meer proggy Iron Maiden die we tegenwoordig kennen. Maar die sound wordt pas echt goed uitgewerkt rond Brave New World. The X Factor mist daarvoor een bepaalde x-factor. Slecht is het echter geenszins, in tegendeel. Het blijft me ook intrigeren. Maar ik ben wel een beetje moe nu ik het weer beluisterd heb.

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. The Number Of The Beast
6. Iron Maiden
7. No Prayer For The Dying
8. Piece Of Mind
9. Fear Of The Dark
10. The X Factor

De meest verguisde Maiden-plaat, die ik ook nog eens zeker niet minder dan... 11 jaar geleden voor het laatst heb gehoord? De songs staan allemaal nog goed in het geheugen, maar ik snap ook wel een beetje dat het niet noodzakelijk was om Virtual XI nog een keer aan te zetten als ik zoveel mooiers van de band te luisteren had. Voor de verandering ga ik de term 'uitgebluste sound' ook eens gebruiken, maar dat ligt dan ook echt heel duidelijk aan hoe verschrikkelijk de gitaarsound hier is.

Toch is er ook wel degelijk wat moois te vinden. Opener Futureal is energiek en heeft een tof refrein en mooie solo. The Clansman (beter nog in Rock In Rio-uitvoering) brengt me iedere keer nog in vervoering. Mooie opbouw, krachtig refrein en de gitaarmelodielijnen zijn heel aanstekelijk. The Educated Fool heeft ook wel een speciaal plekje in mijn hart vanwege de instrumentatie en mooie tekst. Como Estais Amigos voelt oprecht. Maar voor de rest is het allemaal vooral ongevaarlijk en de hoeveelheid refreinen die herhaald wordt is te hoog. Maar slecht vind ik het zeker niet, voor Iron Maiden's doen is het echter wel het meest matige dat de band ooit heeft uitgebracht.

Tussenstand
1. Seventh Son Of A Seventh Son
1. Somewhere In Time
1. Powerslave
4. Killers
5. The Number Of The Beast
6. Iron Maiden
7. No Prayer For The Dying
8. Piece Of Mind
9. Fear Of The Dark
10. The X Factor
11. Virtual XI