Sixties-punk. Daarmee werd het al snel voor iedereen het Britse antwoord op Blondie. Tracks 13 t/m 20 komen van bonus-LP waarop 8 live nummers staan uit 1979. De krachtige vertolkingen van Cliff Richard (13) en Beatles (16) zijn mooie voorbeelden van recht voor zn raap- punk. Het eigenlijke album is veel gladder/beter geproduceerd. Maar een succes werd het dus niet. Wel leuke liedjes.

Erg leuk album, dat ik afgelopen vrijdag op weg naar Duitsland heb 'ontdekt' in de ICE 125 (Amsterdam-Frankfurt). Vaste service van de ICE is dat je vanuit je stoelleuning altijd muziek kan luisteren. Er is dan de keuze tussen een pop, een kinder en een klassiek/jazz-programma, elk met 3 CD´s die elkaar afwisselen. En ik probeer altijd even. Bij wijze van Jazz was het dus dit album. In een geluid dat (niet per ongeluk) ontzettend lijkt op dat van de Andrew Sisters 60 jaar geleden, wisselen nostalgische tracks af met een aantal uitermate brutale covers. Wuthering Heights (Kate Bush) laat zich lastig verjazzen, maar is als curiositeit toch beslist iets om eens te horen. Heart of Glass (Blondie) klinkt alsof het zo hoort, I Will Survive (Gloria Gaynor) is in élke versie leuker dan het origineel, maar ´Panic´(The Smiths) slaat echt alles. Je moet maar op het idee komen! Ongetwijfeld zijn er Morrissey-fans die je er mee op de kast krijgt, maar ík vind dit dus wel leuk.

Dit is weer een hele hele fijne in het soul-album vd week topic. Vandaag meteen maar tweemaal achter elkaar beluisterd, heerlijk! Mooi voor bij het jaargetijde en het weer vandaag in het bijzonder. Toch knap hoe deze groep het voor elkaar krijgt om zoveel soul te leggen in het instrumentale. Daarbij zijn er stukken waarbij het inderdaad behoorlijk jazzy wordt, al kan je wel horen dat dat niet de huisstijl is van de solisten. Het gaat om het collectief, en dat speelt vooral samen erg lekker. Funky en toch ook latin, maar dat laatste is niet overdreven; weliswaar zijn er traditionele Latin thema´s gebruikt, maar de groep houdt zijn eigen stijl die ik al kende van bijvoorbeeld The Quantic Soul Orchestra - Pushin On (2005)

Het is misschien ook juist de ontbrekende perfectie, het soms wat minder goed op de voorgrond soleren wat dit zo´n lekkere plaat maakt. Denk ik. Want van de vocale bijdragen moet de soul niet komen. Daar zijn de stemmetjes toch te dun voor; een groot verschil trouwens met Alice Russell die eerder met dit gezelschap muziek opnam. Wat blijft is een warme, en vooral ritmisch ook zeer sterke, sfeervolle plaat die ik denk ik wel eens ga aanschaffen.

Een heerlijk album dat ik moeiteloos vaak achter elkaar kan horen. Niet alle nummers zijn toppers, maar duidelijk is dat ik alle nummers (ook de ballads) op zijn minst goed kan hebben. Mijn verwachtingen waren best hoog; ik kende de Spinners al van heel wat hits. En alhoewel ik dit een prima album vind zal ik het niet snel proberen te kopen, omdat de beste nummers ook degene zijn die je op een verzamelaar zal terugzien. Mijn twee uitgesproken favorieten zijn ook precies de grote hits van dit album. Maar die vind ik dan ook echt fantastisch mooi:

Could It Be I'm Falling in Love is natuurlijk een geweldig nummer. In 1985 heb ik het leren kennen in de versie van David Grant & Jaki Graham, met die stijlvolle retro-videoclip. Ik hem m zonet weer even bekeken. Vooral Jaki Graham, een van de weinige dames die met haar soul de steriele mid-80´s beats kon overstemmen, heeft toen indruk op mij gemaakt. Ik wist ook toen dat het een cover was, maar meer dan dat blijkt me nu eigenlijk pas dat niet alleen de compositie, maar eigenlijk alle leuke dingen die het nummer heeft (incl arrangementen, ad-lib lyrics) ook gewoon rechtstreeks van het Spinners-nummer zijn gekopieerd.

I´ll Be Around heb ik ook ergens in de 80s leren kennen (ik weet niet eens meer van wie) maar toen ik éénmaal die van de Spinners had gehoord wist ik meteen: dit mag nooit anders meer. Het is het perfecte soulnummer, wat mij betreft op gelijke hoogte met de erkende topstukken uit het genre (Papa Was a Rolling Stone, I Heard It Through the Grapevine.. ),
In het SAvdW topic heb ik zeker al eens (en misschien wel meer dan eens) gerefereerd aan dit nummer. Alles is goed. Naast de compositie zelf is het hele arrangement (mn ook violen) maximaal meespelend. De zang heeft mi ook een ´feel´ die precies goed is, niet dramatisch maar wel met maximaal effect: hier voel ik wat bij!. Ik vind zelfs de tekst (en dan mn het refrein) briljant: 3 keer Whenever.. en dan samenvattend: I´ll Be Around. Ook hier: geen franje, geen hartstochtelijke metaforen; wel (veel) soul.

Erg leuk om te horen is ook de belofte naar de toekomst: bij One of a Kind (Love Affair) besef je dat dit ook de groep moet zijn die later gaat scoren met de Rubberband Man.

Misschien wel het beste album uit de SAvdW reeks dat ik niet snel zal kopen. Het wordt tijd voor een goede verzamelaar. Dan mis ik ws wel het bigbandnummer Don't Let The Green Grass Fool You want het lijkt me niet dat dat een hit is geweest.

Het eerste dat me opviel bij dit album is dat het zo rijk is; instrumentarium, spel, geluid ook behoorlijk state-of-the-art voor 1973; ook niet platgeproduceerd maar gewoon érg goed. Daarbij komt dan nog de zang van Mavis als hiervoor genoemd: . Op zich uiterst prettig en de hele plaat is daardoor ook makkelijk beluisterbaar.
Maar tegelijk is dit voor mij een album van de gearriveerde artiest: alles uit de kast maar qua muziek mist het originaliteit.

Het duidelijkst is dat bij Ain´t Raisin´No Sand . Op zich een lekker nummer (een van de beste van de plaat) maar ik hoor zelfs als ik het niet wil onmiskenbaar de inspiratie: O´Jays (Backstabbers) en Temptations (Papa was a Rolling stone), ´toevalligerwijs´ allebei uit 1972, een jaar voor deze.

Nog een voorbeeld. Bridges Instead of Walls en If You're Ready (Come Go with Me) lijken veel op elkaar en bovendien ergerlijk veel op hun eigen USA nummer 1 hit I'll Take You There van een jaar eerder.

That's What Friends Are For vind ik dan wel weer een leuk uitstapje, maar dat maakt het hele album niet meer goed. Niet elk album hoeft natuurlijk revolutionair nieuw materiaal te bevatten, maar als het ergerlijk te weinig wordt slaat het bij mij wel dood.

Met alle kritiek nog steeds geen slecht album, maar ik hoef m niet.

Vreemd dat er nog maar 2 stemmen staan. Is dit niet gewoon ENORM bekend? En nog Nederlands ook (dat wist ik dan weer niet tot aan vandaag). Erg fijne zomerse dansplaat. Misschien inderdaad (commentaar musicfriek)wat veel van t zelfde, zeker nummers 10-12 zijn minder en het jazzrock-experimentje (nummer 13) vind ik ook niet jedat. Maar verdorie zo´n nummer als ´Adios Bonita´, hoewel van cliché´s aan elkaar hangend, stáat wél. En de opening is toch een beste Samba. Misschien dan geen ´echte´ latin, maar dit kan er op elk latin feestje prima tussendoor.

The Three degrees werden even de ´Supremes van de seventies´ genoemd, vanwege het gemak waarmee de 3 hits op dit album de wereld over gingen (nummers 1, 4 en 8 ). Dirty ol´Man werd in Nederland een van de allergrootste seventies-hits uberhaupt. Later gingen de dames volledig mee in de disco-rage (oa ´Giving up Giving in´ en ´The Runner´), maar dat was toch een stuk platter dan een nummer als ´When Will I see you Again´, dat volgens mij nog steeds als een klasse nummer zou opvallen tussen al het R&B geweld als t opnieuw zou worden uitgebracht.
Ook de niet-hits op dit album zijn meer dan alleen ´vullertjes´. ´A Woman needs a Good Man´ heeft wel soul, bijvoorbeeld.

Ondanks twee lekkere nummers toch geen goed album. Cool is een heerlijke trip die blijft boeien ondanks de lengte, Get It Up is een nummer dat ik me nog vaag herinner uit die tijd, en zal wel een soort van single zijn geweest, en kan er mee door. Andere composities zijn m.i. minder geslaagd. Met name de ballads zijn nauwelijks aan te horen.
Wat wel beklijft is het aparte geluid van de crispy funk van The Time, dat wel een aparte vermelding verdient in de Dance/funk ontwikkelingen. Uiteraard is dit wel wel te relateren aan de Prince-platen uit die tijd (mn album Controversy), maar toch zit hier ook eigen geluid in. Ik wist ook niet (meer?) dat later succesvol producersduo Jam & Lewis uit The Time kwamen (zie post van Angelo) , maar dat zal er zeker mee te maken hebben. Leuk vind ik tenslotte het terugkerende stopzinnetje dat in meerdere nummers terugkeert; niet ¨Listen to me!¨ of ¨Let´s Get it On¨, maar ¨What Time is It?¨. Leuke vondst die nog tot een albumtitel zou leiden.

New Wave met een ´wall of sound´ productie. Én niet zomaar wat, want dit is voorloper geweest van wat later the Eurythmics werd. Belangwekkend document dus, met veel mooie nummers erop en, vind ik, nog verrassend ongedateerd. Cover ´I Only Want to Be with You´ werd een enorme hit in Engeland, en maakte The Tourists minder populair bij de alternatieve fan van het eerste uur.

Ik heb deze op LP. Met een nogal andere tracklisting:

kant 1
1. It Doesn't Have to Be This Way
2. I Only Want to Be with You
3. In the Morning (When the Madness Has Faded)
4. All Life's Tragedies
5. Everywhere You Look
6. So Good to Be Back Home Again 3:25

kant 2:
1. Nothing to Do
2. Circular Fever
3. In My Mind (There's Sorrow)
4. Something in the Air Tonight
5. Summer´s Night

The Loneliest Man in the World, Blind Among the Flowers en Fool's Paradise staan er dus niet op, maar de laatste 2 van mijn kant 2 staan dus blijkbaar niet op het (CD?) Album. Voor Summer´s Night is dat wel een gemis; alleraardigst Flamenco-intro, en een hele mooie tweede stem van de Annie lennox.

Een ritmisch sterk, maar melodieus voor mij onvoldoende album. Opbouw en instrumentarium is zeker wel rijk te noemen; je verveelt je niet bij het luisteren. Tekenend is het spaarzame gebruik van de electronics die nergens de boventoon pakken maar functioneel zijn ingezet naast de andere instrumenten.

Nadeel blijft dat er eigenlijk nergens momenten zijn waarbij je echt wordt gepakt; er is veel gepruts waarbij het weer even wachten is op de structuur en vaak worden ook expres lelijke melodielijnen gebruikt als ritmisch effect. Als dat dan vrij zwaar wordt en naar de rock neigt, zullen sommigen dat apprecieren, maar ik haak dan juist af. Ik heb ook het idee dat het enige stukje waar het geluid echt easy jazz is ( het einde van part 2 van het evolution nummer ) meer bedoeld is als statement dan als mooi stukje muziek waar naartoe wordt gewerkt.

Ik zag dat Tim Berne al heel veel had gemaakt, maar ik laat het vooralsnog even liggen.

(edit) Ik had thejazzscene nog niet gelezen toen ik dit schreef. Dit even vanwege de frappante overeenkomsten. Duidelijk eenzelfde luisterervaring maar ook even duidelijk een andere smaak.

Enige aarzeling gehad om deze te kopen. Zal het de herinnering niet verstoren?

Afgelopen zomer ben ik namelijk volledig onverwacht omvergeblazen door deze storm van gedrevenheid en feelgood, aan het einde van een lange festivaldag in Roskilde. Na een middag en avond met behoorlijk behoorlijk wat flinke namen, belandde ik ruim na middernacht bij het kleinste podium bij DIT. Licht beneveld door bier en vermoeidheid werd ik volledig meegezogen in het concert, inclusief the Battle of Hampton Roads dat ook werd aangekondigd als een punksong van 14 minuten. En hoe heerlijk is het niet om mee te zingen met You Will Always be a loser

Gelukkig is het album een goed souvenir gebleken: een wat rommelige productie past wonderwel, verhoogt de sfeer. De nonchalante manier van zingen vind ik ook erg expressief. De terugkerende dynamiekwisselingen, hoogtepunten bij de concert, blijken ook op plaat niet te gemaakt. Ze lijken dat zelf ook gewild te hebben. Alsof het ook de wens is geweest om het net zo sfeervol en losjes op te nemen zoals het ook live gespeeld wordt.

Als ik nou iemand die dit nooit gehoord heeft moet uitleggen waar dit muzikaal staat kom ik ergens uit tussen de Pogues en de Band of Horses. Ben wel benieuwd of er mensen zijn die dat meevoelen (gesteld dat je ze beide kent, dan).

'Spiritueel' karakteriseert hij zijn muziek zelf en dat dat kan ik van harte onderschrijven. Met deze CD is Toumani Diabate, 50e generatie vader op zoon koraspeler of zoiets onzinnigs, voor mij spiritueel tot nieuwe hoogte gestegen. Misschien niet zijn beste, maar als het gaat om sereniteit en puurheid, wel de meest extreme.

Mijn oordeel van 4.0* is met nadruk voorlopig, na nu voor de 3e keer luisteren.

Na zijn uitstap met het juist swingende 15 koppige Symmetric Orchestra, is hij op deze plaat weer helemaal solo en weer terug bij waar hij 20 jaar geleden begon. Dat levert een buitenaards aanvoelende muziekbeleving op. Ik zag het afgelopen vrijdag nog live en dan geloof je pas dat dit echt zo gespeeld kan worden door één persoon met 4 vingers op 21 snaren. Na 4 nummers wordt al weer het afscheid aangekondigd en je realiseert je dan dat je al meer dan een uur zit te luisteren.

Even los van de grond ben je met deze muziek.

Onvergetelijke artieste. Was gedurende korte tijd toch een van de allerpopulairste vrouwen in Engeland. Heel gezellig leuke hoes, en ook leuke liedjes zeker als je het uit die tijd herinnert. Na al die jaren toch naar mijn mening toch niet zo heel tijdloos. Breakaway blijft een popsong van formaat, maar de quasi sixtiesrevivalgezelligheid van menig liedje - toen nog niet zo vaak gedaan trouwens - zal niet iedereen meer aanspreken. Bij "I Close my Eyes´ ga ik al heel snel verlangen naar de echte versie van Dusty Springfield.

Bofferd die ik ben kreeg ik deze laatst als krijgertje in mijn verzameling (op LP dus ook leuke verzamelaarswaarde!). En, mij bewust van de status van Traffic, verwachtte ik er heel wat van.
Maar ik kan er niet echt van genieten. Instrumentaal nog enigszins interessant met een beetje prog, en een beetje jazzy, inderdaad niet mainstream, maar dit was in 1974 zeker niet vernieuwend meer. Verder is de synthesizer vervelend, de geluidsproductie toch wel zwak voor zijn tijd, en ik erger me aan de slechte zang. Tegenvaller voor mij.

Wel dat is m dan. De Trijntje CD die zijn release beleefde door een verspreiding bij het Algemeen dagblad. Ik ben er gisteren echt speciaal vroeg voor opgestaan, want waar de CD me toch wat tegenvalt, vind ik de actie echt een geweldig initiatief.
Voor het album zelf lijkt ook alles uit de kast gehaald om het tot een succes te maken. De bigband-begeleiding is sterk en Trijntje zingt alsof het voor het laatst moet zijn. Het hele geluid is echter weinig prikkelend, zelfs wat ouderwets. Dat gevoel wordt versterkt door de toch wat ongelukkige repertoirekeus (o.a. klassiekers uit de soul); die hoor je liever wat bescheiden jazzy gebracht dan opgepompt in een grootse performance inclusief uithalen die vervelende associaties geven met foute R&B. Trijntje Oosterhuis lijkt haar diva-status te willen bevestigen met een CD van ´internationale allure´.
Ik blijf haar wel waarderen als een van de betere zangeressen van ons land, maar hoor dan toch liever de Trijntje uit de beginperiode (als zangeres van Total Touch) dan dit.

Fransisco Salvi is briljant! Ik hoorde die pas voor het eerst! Het originele housenummer van Kraze ´The Party´ was al een van mijn favoriete dancenummers, maar deze mag er ook zijn! Mooie toevoegingen, en dan bedoel ik niet alleen de nieuwe stem/teksten, maar ook het blazersthema. Ik moest even denken, maar het zal toch geen toeval zijn dat dit precies hetzelfde is als in Gino Soccio´s ´Dancer´, toch een van de grondleggers van de Italodisco.

Verder is dit een plaat met ´afwisseling´ zeg maar. Classics als Jungle Brothers en mooie stukken als newbeatfavoriet 101 worden afgewissend met in mijn ogen overbodigheden als track 6, 8 en 11. De La Soul, dat ik toch lang heb beschouwd als recyclemuziek zonder toegevoegde waarde, vind ik hier dan nog niet eens zo verkeerd. Maakt toch dat je dat het Hall& Oates-nummer best swingend gaat vinden.

Altijd lastig zo´n danceverzamelaar interessant te houden. Ik koop ze ook eigenlijk alleen maar voor losse nummers, en zo weinig mogelijk. Laat ik eens gul 3 sterren geven.

Ik kan weinig fouts kwijt over dit album, zij het dat ik toch wat minder gegrepen ben dan de anderen hiervoor. Inderdaad is het wel goede soul, weinig cliche´s, en er is afwisseling, maar de briljante song ontbreekt en ik vind toch ook dat zijn eigen inbreng wat persoonlijkheid mist om het tot een topper te maken. Er zijn te weinig momenten dat ik bij een numer iets sprankelends hoor dat lekker in je herinering naklinkt of wat ik wel wil terughoren. Anderszins zou ik dan weer niet zoals Kemm voorstelt de laatste stukken willen laten vallen, want If It's Love That You're After en het slotnummer vind ik juist de twee beste. Het lijkt wel alsof hij daar ook anders zingt, het spreekt me iets meer aan op een of andere manier.
Wel een fijn album dat ik inmiddels al heel wat keren hoorde, maar dat dus met dezelfde gemak ook niet als ontbrekend voelt in mijn collectie.