Serieus geprobeerd, want ik hoor toch steeds weer dat, ja heus, Taylor Swift toch wel staat voor kwaliteit.
Sorry maar ik hoor het er niet aan af. Nog nooit een album gehoord waar de ‘millennium whoop’ nog vaker is te horen dan op q-music. Niet voor mij, dit.

Rare muziekervaring gehad met deze als jazzalbum van de week.

NOOIT zou ik ook maar enige aandrang hebben om zoiets als dit te gaan luisteren, met zo´n hoes, pretentieuze titel, opgelegde mooiheid en bij voorbaat al verplichte waardering vanwege de thematiek (heeft ook zeker bijgedragen aan de aandacht en prijzen die deze plaat gehad schijnt te hebben). Het moet natuurlijk ook nog eens glad, ´romantisch´ en makkelijk te verteren zijn. Ik had bij een snelle skipactie al overal strijkers gehoord, en ik verwacht kortom een soort jazzverzie van ´Candles in the Wind´, of, anders gezegd: muziek waar blabla jeuk en puistjes van krijgt.

Maar dan. Na een avondje stappen in de stortregen naar huis op de fiets een paar nummers helemaal gehoord, en wat blijkt: ik kan het niet slecht vinden

Wel zijn negatieve kwalificaties zeker van toepassing: iemand die het zoete kitscherige muziek voor miljoenen vind, bovendien overdreven gemaakt op het effect, kan ik niet tegenspreken. En er zijn punten waarop zo maar ineens de herkenningsmelodie van Star Trek zou kunnen beginnen, en hoewel ik bepaald Startrekliefhebber ben bedoel ik dat niet positief.

Maar ik voel me hier en daar dus zeker onweerstaanbaar erin getrokken worden, verleidelijke composities en - ja heus - mooi spel, het is niet anders. Ik ben hier nog niet klaar mee.

Ik vind het album 'prettig' luisteren. Niet moeilijk, niet storend en afwisselend ook wel. Ik vind dan ook wél verfrissend dat die stukjes drum 'n bass er in zitten en die komen mij toch ook niet gedwongen over. Ik mis wel wat gedrevenheid zo hier en daar, het geluid is mooi maar ook wat steriel. Daar speelt ook een rol dat er qua compositie eigenlijk weinig gebeurt. Het geheel heeft een lounge-achtige sfeer, lang niet zo specifiek jazzy allemaal, tenminste bij sommige nummers luister ik er meer naar als symphorock dan als jazz.

@ bawimeko: Associatie van gitaargeluid met McLaughlin had ik ook. Weet echter niet meer welke albums van Mclaughlin dat voor mij geweest zijn (ik heb ze zelf niet). Moet ergens begin jaren 80 zijn geweest.

Ik heb een beetje hetzelfde als lebowski. Ik vind ik er niet zoveel soul in. Het album doet me qua geluid en relax wel denken aan bijvoorbeeld tijdsgenoten Magna Carta of Jim Croce, maar die verkies ik dan toch wel boven deze, vanwege de composities.
Het eerste nummer vind ik nog wel redelijk sterk en de uitloop van het titelnummer geeft ook een wat dromerige funk die me wel aanstaat, en die je zeker nooit bij mijn voorbeelden van vergelijking zou aantreffen. Maar verder zijn de composities toch wel vrij vlak. Wel prettig vind ik de sfeer, en natuurlijk is er nog zijn stem, wat samen maakt dat het toch een bijzonder album wordt. Niet meteen om te kopen, maar ook zeker niet zomaar wat.
Oh ja, en de hoes is natuurlijk prachtig

Jazzalbum van de week. Ik vind het niet iets om vaak te horen, dit. Want met name de piano gaat me bij herhaalde beluistering wat tegenstaan. Nogal wat éénvinger arrangementen in de hoofdmelodie en als er geïmproviseerd wordt is het al snel ´barokkig´. Wel zeker goede stukken. Het slotnummer bijvoorbeeld duurt me eigenlijk veel te kort. Verder vind ik de titel wel goed gegrepen ´prog´ verwijst naar de popmuziek, de stijl waarin gespeeld wordt. De repertoirekeus 1 en 3 zijn fraaie - en gelukkig niet al te voor de hand liggende - keuzen. ´This Guy's in Love with You´ is volgens mij een traditional en voor de rest hoorde ik nog wel wat flarden bekendheid maar niet genoeg om thuis te brengen.

En tweetal nummers hoorde ik trouwens nog helemaal niet, want die pasten niet op mijn mp3. Daaronder het door we tigers aangehaalde ´Giant´ en ik las al dat ik daar mogelijk iets gemist heb. Wordt wellicht dus vervolgd.

Ja, dit is geen rommel. maar ik had er meer van verwacht. Het is toch een naam die me als legendarisch in mijn hoofd stond en de hoes vind ik ook veelbelovend.
Maar die belofte wordt niet helemaal ingelost. Weliswaar hebben de meeste tracks een goede ´groove´ en/of een aantrekkelijk basloopje maar het nadeel is dan meteen weer dat het ook bij één loopje blijft. Vooral bij Funky Junkie is dat bij tweede beluistering al licht ergerlijk. Want een eentonige funky basis kan prachtig zijn als er goed gesoleerd of geïmprovoseerd wordt maar van het jazzy ingredient gedeelte, dat wel als postitef aspect wordt genoemd van deze plaat, word ik niet warm. Met name de sax is dan toch wel zielig weinig creatief is (mn bij Gut Level; waarin toch ook weer een heerlijk ritme).

Al met al een plaat zonder echt zwakke nummers, maar tegelijk ook iets dat je niet te vaak moet horen en waar je ook niets aan mist als je het niet kent.

Dat het lekker wegluistert is zeker een kwaliteit van deze plaat. Perfecte instrumentale achtergrondmuziek, deed me daarom wel denken aan de Mohawks, SAvdW van een paar weken geleden, maar dan beter afgewerkt. Behoorlijk enthousiast ben ik aan het luisteren begonnen maar uiteindelijk bleek toch het eerste nummer wel het beste en er staan nogal wat ´niksige´ nummertjes op die meteen weer verdwenen zin als het stopt zoals bij Ghost Walk.

Blijft over een plaat die wel de goede sfeer heeft, enkele sterke nummers heeft, maar intensievere beluistering af en toe toch tegenvalt omdat het voor wat betreft de soul wel wat ´gemaakt´ overkomt, iets wat ik bij Sharon Jones, zo bejubeld als ze is, ook wel een beetje heb. Desalniettemin een plaat die ik voor een klein prijsje misschien toch nog wel eens wil hebben.

Wat in vergetelheid geraakte CD van de Bulgaarse stemmen, die werd uitgebracht in een periode dat er veel in Europa getourd werd (ik zag ze 4 maal live). Omdat er wat geharrewar was over de naam Le Mystère des Voix Bulgares (bedacht door de Fransman die het fenomeen 'ontdekte' en presenteerde in het westen), is het koor onder de andere naam en op een ander label muziek gaan uitbrengen. De nummers op deze CD onderscheiden zich van de eerdere door grotere strakheid en ingewikkeldheid; meer naar de perfectie. Hier en daar gaat er dan wat 'soul' verloren, maar het levert geniale muziek op als nummer 5. Elke keer als ik weer naar die solo luister geloof ik het nog maar nauwelijks dat dit echt is; dat er echte mensen zijn die echt zo kunnen zingen.

Redelijk, maar geen geweldig album. Sound en stijl is best ok,
maar voor een album dat ´Funk Pump´ heet en dan zeker met zo´n hoes, verwacht je wel meer.

De bas funkt niet echt, en de funky nummers blijven daardoor wat statisch. Van het album vind ik dan ook de langzame nummers het beste. Since We Said Goodbye springt er uit, en valt eigenlijk al vanaf de eerste maten op als bijzonder.
Tecalli , het jazzy jamnummer vind ik uiteindelijk het beste van de plaat. Gitaar is opvallend sterk, maar ook voor het geheel is wel sprake van een zekere magie. Zeer lekker nummer waarbij je je dan afvraagt waarom ze op de andere nummers niet ook wat vrijer speelden.

Zojuist na al die jaren weer eens gehoord; 10:15 Saturday Night kénde ik nog. Mooi nummer hoor! Verder is de eerste emotie die ik krijg bij het beluisteren van dit album (voor het eerst vandaag, ik kende deze nog niet) die van vertedering. Och och en dit is later de band geworden die een album als ´Faith´ maakte. Wat een heerlijk simpele productie hier nog, waarbij het geluid van de drums een in een iets te klein studiootje lijkt opgenomen; maakt het bepaald ´punky´ inderdaad. Een historisch interessante plaat dus ook: het begin van de new wave is hier goed in te horen.

Gewoon een lekker plaatje, dit. Niet super, maar zeker met sterke nummers (4 en 6 ), en ook als totaal nergens een echt minpunt. De samenzang met Gillian Welch zorgt daarbij voor prettig veel mooie passages. De associaties met REM ( hierboven veelvuldig aangehaald) had ik niet meteen verzonnen, maar tekenen wel goed het geluid van het album; meer naar de pop/rock kant dan voorganger Picaresque, die ik ( nog steeds) de beste vind van ze.

Vandaag tweemaal beluisterd en daarmee vind ik het ook wel weer even genoeg. Ik hoor dat hier wel iets speciaals mee geweest kan zijn in 1967, maar met moeite. Het is al gezegd: het blijft - op het wat minimalistische Open Beauty na - toch wel erg een bigband-plaat. En met alle modernismen - bijzondere instrumenten, een sitar en inderdaad wel wat onverwachte wendingen en maatwisselingen, is de basis toch vooral standaard. Alone is eigenlijk best een gewone bossa nova en Turkish Bath is toch een recht-door chachacha, zij het met een aparte aanloop en een bluesmelodie eronder.
Ik ben het ook wel eens met korenbloem dat Epitaph meer te bieden heeft als bigband; klinkt weliswaar traditioneler, maar muzikaal gebeurt er veel meer.

Indian Lady is wel leuk om te onthouden als ik weer eens moet draaien op een thema (hippie/60´s?) feestje; mij zei het zo niets, maar het klinkt wel feestelijk en ik kan me ook wel voorstellen dat dit een camp-hitje is geweest tussen het flowerpowergeweld. Op het album dat ik beluisterde stond een ´single version´ en als ik die ooit nog eens tegenkom wil ik m toch wel hebben.

Ja die afwisseling hoor ik ook wel duidelijk, maar anders dan zinulski vind ik juist de uptemponummers leuk en de ballads minder. Met name zo´n nummer als Jim heeft een hele lekkere swing en The Devil Is Dope komt toch ook ritmisch sterk binnen. Bij Beware of the Man ligt het accent wel heel erg op de tekst, maar ook daar maakt de muziek nog veel goed.
Bij de ballads vind ik het dus alemaal wat minder. Fraaie zang hier en daar wel, maar arrangementen daaronder zijn me te soft om er in mee te gaan.

Gekocht van Oldfart op de Meeting deze. Ik kende al ´Original Love´, wist ongeveer wat ik voor stijl kon verwachten, en heb verschillende stukken het ooit indertijd wel eens gehoord op een feestje. Stond al een tijd op mijn aanschaflijst maar ik betaal maar zelden ´collectible´ prijzen, en deze kom je inderdaad niet zomaar tegen.

Wel zeer de moeite waard, deze investering en dus dank aan bovenstaande mede-user die er toch nog een vriendenprijsje van maakte Het album is véél véél beter dan ik dacht. Ik had altijd al een CD van de Feelies, maar die is lang niet zo fris, licht en beweeglijk als deze. Een heerlijk plaatje, met als uitsmijter het titelnummer, met een fantastische break erin.

Ik vind het een beetje een zootje, dit album. Zowel instrumentaal als het grote verschil in geluid tussen de nummers doen erg rommelig aan. En mijn oordeel is net zo.

Nobody Can Be Your vind ik een draak van een nummer maar Get Up vind ik een van de mooiste funknummers die ik de afgelopen jaren heb leren kennen. Zo´n authentiek ritme, zo´n soepele saxofoon, productie precies goed; het is gewoon een wonder dat dit in 1970 is gemaakt; het klinkt meer als zo´n moderne plaat waarbij men de oude sound zo goed mogelijk probeert na te doen. Gatur Bait heeft een beetje hetzelfde geluid en vind ik ook mooi. Maar dat geldt voor sommige andere nummers bepaald dus niet; sommige lijken wel in een hele andere studio gemaakt. De bonustracks vind ik ook niet zo veel.

Zeker een plaat met grote kwaliteiten en het funkt hier en daar in de meest mooie betekenis van het woord. Maar als album is voor mij nauwlijks als zodanig te beschouwen. Is er iemand met meer info over achtergrond/ontstaan van dit album waar ik mijn spagaat-oordeel aan kan spiegelen? Want ik vind dit toch wel bijzonder.

Mooiste nummers vind ik naast de al genoemde het openingsnummer Booger Man en Wasted.

Het lijkt een overdreven grote verzameling, maar in tegenstelling tot mijn eerdere ervaringen met grote boxen, lijken hier maar weinig 'opvullers' op te staan. Gewoon een schatkamer van 4 mooie CD's met blues en Harlem jazz uit de jaren '30 en '40 van de vorige eeuw. Ontdekt via het nummer 'Weed Smokers Dream', een heerlijk langzaam bluesnummer, dat op Youtube in diverse covers is terug te vinden, alsook met de originele track uit 1936.

Echt een sixtiesplaat. Waarmee ik vooral verwijs naar de composities; gebaseerd op niet al te diepe thema´s. Nummers zijn licht, wat niemendallerig en de samenzang komt me ook voor als ouderwets. Toch komt deze plaat boven de middelmaat uit door de inbreng van Curtis Mayfield. Voor het hele album geldt dat eigenlijk ook dat ik liever Curtis solo hoor dan met achtergrond. Dat geldt in het bijzonder voor zo´n nummer als I Need You dat me anders echt niet de moeite waard zou zijn. Het maakt ook I Need to Belong to Someone, mijn favoriet van het album, tot een echte topper.
Verder te weinig memorabele nummers (het opvallende Man´s Temptation raakt me niet bijzonder) en teveel nummers die snel vervelen, om voor het geheel te spreken van een sterk album.

Ik heb het in stukjes tweemaal beluisterd, maar wist eigenlijk al toen ik de eerste keer de classic Call Me hoorde langskomen: onvoldoende voor mij. Dit is entertainment, meer dan pure soul. Kan ook best goed zijn, denkend aan tijdgenoten The Drifters of gewoon de Supremes. Met de namen Gamble & Huff verwacht je dan op zijn minst dat het ondanks de magere productie (weliswaar 1968, maar toch eens met Osiris Apis) wel hier en daar een refreintje oplevert dat blijft hangen. Net zo als bij bijvoorbeeld ´My Girl´ (Temptations, ook ´60s) dat ook ik pas heb ontdekt bij de sterreclame.
Dit album bevat echter niet zo´n mooi ontdekkingkje. Blijft over een album met toch wel erg gedateerde pop/soul, met misschien (Love Is Like a) Baseball Game als enige om nog eens terug te halen.

Ik blijf dan toch wel liefhebber van de wat latere Philly-sound. Check deze latere Gamble & Huff productie

Nog niet alles helemaal goed gehoord maar ik ben hier toch minder positief over dan de voorgangers. Ik heb het gevoel dat de enorme berg aan solisten meer heeft geleid tot het ´elkaar overschreeuwen´ dan dat het elkaar verstrekt. Vooral het veelvuldig gebruik van langgerekte noten bij de blazers komt op mij daarbij over als geschreeuw.
Natuurlijk wordt hier een statement gemaakt voor wat betreft ´we doen het eens helemaal anders´, maar - en wellicht is het de componist die ik hiermee bekritiseer - men lijkt hier zozeer doordrongen geweest van het gegeven dat men artistiekig wilde wezen zonder enige compassie met de luisteraar, dat men toch een beetje de muziek is vergeten. Anders ligt dit bij de drums, die ook verder geen concurrentie lijkt te hebben. Ik zou wel eens willen luisteren naar deze plaat zonder blazers. Waarschijnlijk zou ik het te gek vinden .


(edit) het blazerloos gedeelte op communications #11, met die op hol geslagen piano, vind ik inderdaad .

Dit is echt zo´n album dat ik in eerste instantie voorbij laat gaan. Mainstream-rock, en wat moet je in´s hemelsnaam verwachten van een groep die zich `The Killers´ noemt? Maar geleidelijk aan hoor je steeds weer een nummer en denk je ´verdorie, ook al weer goed´.

Een album ´dat je blijft opzetten´, of ´lekker voor in de auto´ las ik, en ook dát is waar. Ik verheug me helemaal om dit live te gaan zien (nog maar iets meer dan een maand besef ik nu ), want het lijkt me ook ideale festivalmuziek. Al met al denk ik dat we hier toch met een toekomstig standaardwerkje te maken hebben (met de verontschuldigingen aan de mensen die dat al lang wisten/vonden, en ik ken Hot Fuss ook al niet goed ).

Ik moest afgelopen weekend draaien op een feestje en toen ben ik begonnen met ´Enterlude´ (tekst!). Uiteraard met When You Were Young er achteraan. Dat is toch een geweldige start?

Ik heb deze serieus geprobeerd maar het blijft voor mij een experiment dat ook als een experiment klinkt. De electronica én de ´operastem´ komen me overdreven voor; teveel bij elkaar geduwd en vooral te weinig muzikaal. Wel hier en daar even een mooie harmonieuze melodie, maar te weinig.
Ik had op iets gehoopt zoals Fever Ray maar dan met opera-invoed maar dat is dit bepaald niet: hier ga er niet van zweven . Ik lees hier en daar ´interessant´ en zo kan je het wel noemen. De eerste keer dan.

Big Bamboo is inderdaad een van de grootste hits ooit geweest in Nederland. 19 weken in de (toen nog) Veronica top 40. Nummer 65 in de top 1000 die Radio Veronica uitzond in 1974, vlak voor het zendschip uit de lucht ging.

Het is géén instrumental. YouTube - The Merrymen - Big bamboo
De melodie is echter zo bekend dat er zeker meerdere instrumentals van bestaan, misschien ook wel min of meer tegelijk uitgebracht met deze (dat gebeurde in die tijd ook vaak), maar dit is dus de hitversie.

Met die vocale versie heb je ook wel de sfeer te pakken van het album, vroeg caribbean, met traditionals als Cu-cu-ru-cu-cu Paloma, dat op repertoire staat van elke latin groep, en Wreck of the John B, inderdaad een versie van Sloop John B die misschien nog net iets ouder is dan die van de Beach Boys.

Als met al klinkt het zoals ik nu het opschrijf misschien wel spannender dan het is, want als de meeste latin/world-music uit die tijd is dit met de roots van vóór de pop/rockmuziek. Dit lijkt bijvoorbeeld meer op Harry Belafonte dan op the Beach Boys. Island in the sun is ook een hit voor Harry Belafonte geweest.

Lang waren deze mannen het succesvolste dat Barbados aan de popmuziek heeft bijgedragen. Inmiddels prijkt als grootste artiest op de officiele toeristensite van Barbados... Rihanna

Ik vind dit een heel prettig album. Goeie funk, met zeker voor die tijd een moderne sound, die al een heel stuk van de traditionele soul en 60's funk af staat, en eerder met eind 70s funk associeert. Jammer is dat er niet zo'n nummer is dat er echt bovenuit springt voor mij (hoewel het lange Ain't no use wel opvalt natuurlijk, is het voor mij niet de 'wow'-ervaring die ik op grond van de beschrijvingen wel een beetje verwachtte) maar over het geheel heeft dit wel kwaliteit.
Ik denk dat dit nog wel eens gekocht gaat worden.

Ik weet niet van de specifieke samples in de hiphoptracks waar over gesproken wordt, maar heb welzeker herkenningspunten waarbij ik niet altijd weet of het van deze is of van de nummers waarvan dit weer covers zijn, want die staan er ook op. In Funky Broadway hoor ik Going to a GoGo, Sweet soul Music is natuurlijk al helemaal een cover. Je zou wel een lijstje willen van wat hier nu eigen (of eigen arrangement) en wat overgenomen is. Titelnummer is ok, en Baby Hold On vind ik erg sterk.

Eigen composities of niet; het blijft een lekkere en eigen sound, die ik wel zie als inspiratie voor een funky-orgel album als The Bongolian - Outer Bongolia (2007). Je hebt voortdurend het gevoel hebt dicht bij de bron te zitten van een kruispunt van stromingen met daarin ook bluesrock (stukjes in nr 4, nr 11) en ska (Sound of the Witch Doctors). Dat zou dan ook kloppen met de status die het kennelijk heeft bij liefhebbers van funky bronnen. Een heel album blijkt wel wat te veel om op creatief hoog niveau te blijven, zoals principal2000 ook al stelde. Tekenend is misschien ook wel dat ik bij Witch Doctors even dacht dat Sweet Soul Music weer zou beginnen.

Toch een leuke ontdekking. Bij mij voorlopig getypeerd als: op dezelfde manier leuk als Booker T & the MG´s maar dan wat ongepolijster.

Wel, ik heb m ook helemaal gehoord. Eenmaal in stukjes, eenmaal helemaal. Ik vind de reacties wel heel enhousiast hier. Is dit werkelijk zo bijzonder?
Ik geef toe dat er wel een aardige groove in zit (met een beat erin is het allicht iets waar je wel wat mee kan op de ambient dansvloer). En in volle aandacht heeft de uitgesponnenheid ook wel iets aantrekkelijks (ik beluisterde dit o.m. tijdens een lange langzame duurlooptraining). Maar daarmee is het natuurlijk nog niet uniek of zelfs maar speciaal. De opbouw is wel heel aardig, al had de piano - soms irritant simplistisch - er van mij wel uit gemogen. Leuk zijn de met smaak - niet opdringerig - ingemixte geluiden. De drummer doet het aardig, maar muzikaal gebeurt er toch vrij weinig.
Al met al is dit toch hoogstens leuk als curiositeit, aardig om mensen mee te verrassen en leuk voor in de kast. Voor wie dit echt heel mooi vind: luister eens naar Tibetaanse tantra´s - nog iets eentoniger, zeker zo hypnotiserend en met nummers die meer dan tienmaal zo lang duren als deze.

Bij mij gaat dit soort muziek wel gemakkelijk naar binnen met zo´n beetje funky ritme en prettige blazers. Zolang het ritme licht blijft, tenminste, luistert het lekker, en het klinkt ook wel als een gezellig concert.
Maar ik heb het beter gehoord. Het is minder dan wat ik me er van voorstelde (ik zag ze al eens live). Blazers zijn goed en hebben wel soul hier en daar (mn de tenorsax), maar drums en piano zijn maar net in staat hun zaak overeind te houden. Soms dwaalt mijn aandacht wat af, en luister ik er naar als ware het dance/funk/soul en dan zijn artiesten als Quantic Soul Orchestra of zelfs dat gelickte Nuyorican Soul toch wel een stuk beter.

Hoewel wat rommelig gezpeeld vind ik de bonustrack nog het leukste. Mooi met afwisseling en de veranderende aanvliegroute als dat stuk steeds weer opnieuw begint. Bezetting is ook iets anders, want we zijn de toetsen kwijt en ik hoor er een zangeres bij.

Fijn album met een van mijn favoriete soulnummers ooit; door de jaren heen is Back Stabbers altijd een favoriet gebleven. Dan daarbij gratis nog Love Train, dat als een early marker een soort prelude is op de betere disco. Rest van het album is ook allemaal prima, maar blijft voor mij toch wel achter bij de (misschien te hoge) verwachtingen toen ik hieraan begon als Soul Album van de Week. Het typische ritme van Back Stabbers keert nog tweemaal terug in Shiftless, Shady .. en 992 Arguments, waarvan eigenlijk alleen het laatste deel pas echt een ander nummer is. Dan had ik liever wat meer meer ontluikende Phillysound gehoord. Bij Time to Get Down hoor je dat een beetje, maar dat ik ook de enige track waarbij ik dat heb.
Niet het geweldige album waar ik op gehoopt had. Wel een evenwichtig en afwisselend soulalbum met bijvoorbeeld ook heel behoorlijke ballads (al vliegt driekwartsmaat Sunshine wel wat uit de bocht). Én een verrassende openingstrack die zelfs aan de JB´s doet denken. Met de gladdere sound van de later O´Jays bevestigt dat alleen maar dat deze mannen met een breed repertoire overweg kunnen.

Een ´altijd al willen hebben´ verzamelplaat van The Osmonds, die in mijn beleving toch korte tijd gold als ´de populairste groep in de popmuziek´ en dan bedoel ik natuurlijk in de zin van hits scoren.

Bij een feestje van mensen van zo rond mijn leeftijd in een niet al te alternatieve sfeer kan je ontzettend goed scoren met ´Crazy Horses´. Moeilijk te stemmen dit album want er staan ook verschikkelijkheden op als ´Puppy Love´ van toen meisjesidool Donny Osmond, en de hits van propje Little Jimmy Osmond zijn ook maar nauwelijks te dragen.

Acapella kan prachtig zijn, maar het is net als bij een album met alleén piano, of éen ander instrument, dat het van bijzondere klasse moet zijn om een album lang te blijven boeien. Dat doet het bij mij toch niet helemaal.
De start is natuurlijk prima; Chain Gang is een classic, die ik ook in deze versie wel al eens gehoord had. Maar daarna zakt bij mij de aandacht toch wat weg. Ik vind de ´harmony´ bijna overal wel sterk maar solo´s toch wel minder; soms neigt het naar gospel, en dat gaat hen toch minder af. De nummers die me het meeste aanspreken zijn dan ook de vlottere, met Don't Know Why I Love You, met zijn dynamiek als indrukwekkendste. Dan ben je echt even weg in de zin van dat het meer lijkt dan alleen stem (zie ook kemm´s opmerking).

Let it Be, een van mijn favoriete composities uit de popmuziek, is dan toch wel weer aardig gedaan. Niet groots, maar wel speels en zeker mooi om op een cover-avond eens tevoorschijn te halen. Misschien had dat het album ook wat feestelijker gemaakt: wat meer (bekendere) covers.

Als je de originele plaat hebt is het natuurlijk een mooi bezit, met zo´n fantastische titel ook ( ´hier zijn we met al onze instrumenten´ ). Muzikaal is het toch voor mij niet veel meer dan ´leuk voor een keer´.

Echt een Kemm-plaat, dit. Lekker vrij en funky op een zompige manier; van die soort waar trombones in horen. Ook de losse structuur en het gemak waarmee men zich lekker laat gaan in lange breaks maakt het tot een zeer natuurlijk klinkend album, alsof het zo moet zijn. Dat is vooral leuk als je lekker in het nummer zit als bij Damballa, waar behalve goede sfeer, ritme en geluid ook nog allerlei leuke details in zitten (heerlijke improvisaties - de tweede improviatie met een stukje Bolero op 4 minuut 20 ). Ik moet wel zeggen dat ik alle nummers daarna wel een stuk minder vind. Tracks of My Tears , mijn favoriete soulballad doet zelfs een beetje zeer. Freedom Road maakt nog veel goed, want onder het wat niksige, rommelige ritme zit een baspartij die je een stukje boven de grond doet zweven, moeilijk hoorbaar (op mijn laptop blijft er niets van over), maar uiterst effectief: maakt het tot een nummer dat veel ´warmer´ is dan alle andere.

Het is (alweer! - ik zei het al vaker bij het Soul Album vd week) iets met funkalbums dat ze gewoon zelden helemaal goed zijn. De twee genoemde nummers zijn voor mij leuke ontdekkingen en zal ik zeker nog vaker terughalen.