Dankzij Pim met zijn stem van 0,5 staat deze ijzersterke jazz-funk verzamelaar uit de vroege funky tijd van Kool & the Gang onterecht op een lage score. Dit funkt alle kanten op. Alleen Ladies Night is uit 1979, de rest komt uit 1973-1976. Niet alleen zijn de nummers erg lekker, het vakmanschap van de band is ook groot. Veel mensen zijn vergeten wat een goede funkband Kool & the Gang was, voor ze in de jaren '80 disco hits gingen scoren. De nummers zijn meestal zo goed, dat het lastig is om favorieten te kiezen.

Kool & The Gang zijn een prima Funk/Soul band, zeker in de jaren '70. Dit is één van hun betere LP's. Er staan heel wat fijne nummers op, maar helaas ook een enkele mindere (Little Children, Whisper Softly). De sterke titelsong is natuurlijk het bekendst en Gift of Love daarna is een lekker funky nummer. Super Band is mijn favoriet: wat een heerlijk swingende song is dat, ook de instrumentale afsluiter Sunshine doet dat. De hoes is ook weer fraai, dus voor funk fans toch zeker aan te raden.

Dit is een ijzersterke jazz-funk verzamelaar uit de vroege funky tijd van Kool & the Gang. Dit funkt alle kanten op. Alle songs komen uit 1973-1976. Niet alleen zijn de nummers erg lekker, het vakmanschap van de band is ook groot. Veel mensen zijn vergeten wat een goede funkband Kool & the Gang was, voor ze in de jaren '80 disco hits gingen scoren. De nummers zijn meestal zo goed, dat het lastig is om favorieten te kiezen. Als het toch moet: de lange versie van Open Sesame, Kool & the Gang, Funky Stuff & Jungle Boogie.

Een schitterende hoes en Kool & the Gang die nog echte funk spelen. Mijn verwachtingen waren hoog, maar worden deels waargemaakt. Naast een aantal lekkere Kool funknummers staan er een paar mindere tracks op, zoals Winter Sadness. Jungle Jazz is een minder geslaagde jazzy bewerking van Jungle Boogie en Sunshine & Love is bij vlagen tenenkrommend. Maar de rest is van lekker tot erg goed, zoals de openers Spirit of the Boogie en vooral Ride the Rhythm & de lange afsluiter Caribbean Festival. Wisselende kwaliteit dus, op dit album.

De 'oude' Kool & the Gang hoor je op dit ijzersterke overzicht van 1969-1976, gevuld met de ene na de andere heerlijke funky jazzy song. Wat een band was Kool & the Gang toen zeg! Vanaf 1976 kwamen de vele disco hits met Ladies Night tot begin jaren '80 en klonk Kool & the Gang wat anders. Maar die kom je hier dus niet tegen. Hier hoor je klassieke funk, ook later gebruikt als hiphop sample.

Vrijwel alles is (steen-)goed. Als ik toch een aantal hoogtepunten noem, dan zijn dat: Funky Stuff, Who's Gonna Take the Weight, Hollywood Swinging, Jungle Boogie, Open Sesame, N.T. Pts. 1 & 2, Love & Understanding (Come Together) & Spirit of the Boogie. Deze nummers staan verspreid over allerlei albums die op vinyl vaak vrij duur zijn. Op discogs kan je deze sterke verzamelaar nog voor een redelijke prijs kopen. Een aanrader!

Bij Kool & the Gang the Funk Collection denk ik al snel aan een lekker overzicht van hun vroege vaak uitstekende funkwerk, aangevuld met de beste funknummers uit hun commerciële latere tijd. Dat laatste mist hier hoe dan ook: denk aan nummers als Steppin' Out, Get Down On It en zeker Celebration. Nog wat vreemder is het ontbreken van een aantal funk klassiekers: bovenal het geweldige N.T. & het sterke More Funky Stuff.
Wat overblijft is een aardige tot erg fijne collectie Funk nummers van Kool & the Gang. Genieten is het bijvoorbeeld van Hollywood Swinging, Funky Stuff, Spirit of the Boogie & Jungle Boogie. Het levert dus een hele aardige verzamelaar op, waarop helaas teveel ontbreekt.
Een aanrader is daarom de verzamelaar Gangthology, onder de noemer sound & vision verschenen. De eerste van twee cd's heet wild: en daar staan wel (vrijwel) alle funk hoogtepunten op.

Dit concert van de oude band Kool & the Gang at P.J.'s in Hollywood, California, op 29 mei 1971 is nog een echt jazz-funk concert. Ze spelen al wel hun eerste grote hit N.T. (No Title) en doen dat geweldig. Daarna volgen 2 rustiger jazz nummers met tot slot het meer funky Ronnie's Groove op kant 1 van de LP.

Kant 2 van de LP is over het geheel genomen echt goed. De medley Ike's Mood / / You've Lost That Loving Feeling van 10 minuten is erg fijn en natuurlijk gebaseerd op de versies van Isaac Hayes. Het slotnummer Duji ontdekte ik pas recent op een album uit de sterke serie Pulp Fusion. De live versie hier is om door een ringetje te halen. Voor jazz-funk liefhebbers een fijn plaatje dit!

De oorspronkelijke Italiaanse band Koto debuteerde al in 1982 in Italië en komt voort uit the Italian Electro/New Wave. In het verlengde daarvan ontstond electronic italo disco, later werd dat steeds meer dance en pop. Chinese Revenge uit 1982 van Koto, wat ook op deze verzamelplaat staat, heeft weinig met dance van doen, wel met electronic. Al snel in de loop van de jaren '80 werden de nummers van Koto steeds dansbaarder. Grote hits waren Japanese Wargame, Visitors, Jabdah en Dragon's Legend. Ze zijn allemaal te vinden op deze verzamelaar, echter in de uitvoering van de Nederlandse band Koto. Label ZYX nam in 1989 de rechten over van Memory Records en liet Michiel Van Der Kuy (van Laserdance) alles opnieuw opnemen. Dat deed hij overigens heel aardig, maar naar mijn mening niet zo goed als de originele (Italiaanse) opnames.

Een betere verzamelaar is daarom deze, want hier staan de originele Italiaanse Koto opnames op en verder de nieuwere nummers van de Nederlandse Koto: Koto - Greatest Hits & Remixes (2015) - MusicMeter.nl

De LP is de beste uitgave, met 6 originele lange Italiaanse nummers en 2 Nederlandse:
Just a moment... - discogs.com
Deze lijkt nogal op dit album, maar dan zijn de opnames wel dus de originelen. Het klinkt nog beter.

Helaas moet ik melden dat het me allemaal enigszins tegenvalt. Dat heeft zeker met de muziek- en songkeuze te maken. Mij doet het namelijk eerder denken aan Caro Emerald dan aan Amy Winehouse. Nu kan ik Caro best wel waarderen, maar Amy's muziek vind ik echt goed. Om het zo maar eens te zeggen. Het 'middenstuk' van de plaat met Shirley (Sound of the Underground), He Talks That Shit & Diggin' vind ik nog het beste.
Naast dit alles vind ik haar aparte stem wel erg naar voren gemixt. Die is zo te prominent aanwezig, wat mij ook wel stoort. Tot slot vind ik het allemaal net iets te gemaakt, net iets te pompeus. Jammer, dat was volgens mij juist helemaal niet nodig geweest.

Kurt Vile staat hoog in het jaarlijstje 2011 van Oor en de plaat van zijn oude band The War on Drugs Slave Ambient bevalt mij prima. Logisch dus dat ik deze soloplaat ook opzette. Op Smoke Ring For My Halo hoor je de warme sfeer van Slave Ambient ook terug, alleen klinkt deze plaat toch echt anders. Er wordt veel minder gebruik gemaakt van electronica / synthesizers. Sterker nog, soms is het semi-akoestisch.

De mooie soms bijna psychedelische sfeer ontstaat vooral door de bijzondere stem van Kurt Vile gekoppeld aan de fraaie warme songs, die veelal rustig maar zeker niet saai zijn. Het gevaar bij dit soort albums is dat het op een bepaald moment maar blijft doorkabbelen, maar hier blijf je luisteren. Ik word eigenlijk heel ontspannen van dit plaatje. Het is veel mooier dan je in eerste instantie denkt.

Het album vormt zo alles bij elkaar een mooi geheel, er staat ook daarom geen minder nummer op. Baby's Arms, Jesus Fever, Runner Ups & Ghost Town zijn wel mijn favoriete nummers.

Serie 2 is een fantastisch vervolg op de Serie 1. De soundtrack is een mogelijk nog beter vervolg op de al zo sterke soundtrack van de eerste serie (vol. 1 & 2). Met name vanaf Descent Into The Rift wordt het bij vlagen echt geweldig goed. Donker, donkerder en soms bloedmooi. En dat allemaal in retro jaren '80 synthesizer stijl. De muziek heeft mede de serie gemaakt, dat wordt ook duidelijk als je de muziek los hoort.
Om nog eens een paar andere fraaie tracks / thema's te noemen: Chicago, Birth / Rescue, Soldiers, Choices, Never Tell & She Wants Me to Find Her. Niet te missen, zeker niet voor de fans van de serie.