Mijn beoordeling van dit album heeft erg lang geduurd. Dat heeft een simpele reden: ik had nooit zin om het op te zetten. Dat heb ik met veel van Roger Waters' solowerk, en in het algemeen veel muziek die op ingetogen wijze een intens persoonlijk verhaal vertelt (Carrie & Lowell was mijn saaiste plaat van 2015). Ik vind het prachtig gedaan, en ik heb er veel respect voor, maar tegelijkertijd vind ik er geen zak aan. Ik hou van de blazers, de oorlogsklanken, (sommige van) de teksten. Maar het mist de grooves, de solo's, de sfeer. Het is interessanter als verhaal dan als muziek. Het is een goed album, maar het is geen Pink Floyd, en het is zeker niet voor mij. Daarom een 3,5* als compromis.

1. The Dark Side of the Moon
1. Wish You Were Here
3. The Wall
4. Meddle
5. Atom Heart Mother
6. The Piper at the Gates of Dawn
7. The Final Cut
8. Animals
9. A Saucerful of Secrets
10. Ummagumma

Na de discografie-tour van lennert en RuudC bij Slayer te hebben nagevolgd, leek het me leuk dit met nog een band te doen. Maar welke band vind ik goed genoeg om het avontuur uit te zitten en heeft ook een zodanige lijn door de muzikale carriëre dat er wat leuks over geschreven kan worden? Uiteindelijk viel de keuze op Pink Floyd, en met mijn nieuwe muziekinstallatie kan ik niet wachten tot de vele muzikale hoogtepunten die gaan komen!

Om het af te trappen is daar The Piper. Getipt door mijn drumleraar toen ik zeventien jaar oud was, viel dit muzikale avontuur niet heel goed, en ik heb het sindsdien nooit meer geluisterd. Nu kan ik het echter wel waarderen, en is het vooral bijzonder te horen wat een vol en rijk geluid er hier - in 1967 - geproduceerd wordt (ik luister naar de remaster, maar toch). Het is een plaat die het heen-en-weer heeft, van best wel catchy songs tot psychedelische (bijna spacerock) jams, en dan weer naar gekkigheden als The Gnome en Bike. Dit geeft me niet de wens de plaat al te vaak op te zetten, maar The Piper at the Gates of Dawn heeft bakken vol karakter. En dit terwijl de band af en toe toch wel heel sterk aan het hinten is naar andere bands (zelfs The Beatles). Waar veel debuutalbums uiteindelijk een soort schaduw zijn van wat band x later zou produceren, is deze plaat uniek, in Pink Floyds eigen oeuvre maar ook daarbuiten. Daarvoor een dikke voldoende.

En ik maar denken dat die eerdere albums van Pink Floyd tijd nodig hadden. The Wall had bij mij echt veel tijd nodig om binnen te komen. Dit heeft er vooral veel mee te maken dat het album heel dynamisch is (op de achtergrond of laag volume vallen veel details weg) en de stemmen die opgezet worden niet altijd heel goed te verstaan zijn. Om er echt in mee te komen moet je er veel aandacht aan besteden.

Na jaren heb ik dit nu eindelijk gedaan, en heb ik het gevoel tot een goed oordeel te kunnen komen. Een eindoordeel? Dat niet, maar dit album is toch wat zwaarder dan het gemiddelde Floyd-album en na drie keer doorluisteren in een paar dagen wil ik graag door naar de volgende. Maar ik weet wel zeker dat ik hem vaker op ga zetten in de toekomst.

Het grootste minpunt van The Wall vind ik de speelduur. Net als dat ik in literatuur en films meer van de pakkende, gefocuste verhalen houd, hoor ik in conceptalbums graag wat meer beknopping. Terwijl The Wall een gigantische tour is van emoties, maatschappijkritiek, beeldspraak, ga zo maar door. Hierin is het absoluut heer en meester (ik heb dit nog nooit zo goed uitgevoerd gehoord), maar het is niet zo mijn ding. Ik luister dit album eigenlijk liever in stukken.

Het grootste pluspunt van The Wall hangt daar dan echter weer mee samen, en dat is dat het materiaal zo goed is dat het zelfs voor iemand die niet van deze aanpak houdt (zoals ik), het album van begin tot einde boeit. Elke luisterbeurt springt er weer een ander nummer uit. Echt knap dat na vijf albums in een toch vrij specifieke stijl, Pink Floyd weer met iets compleet anders (en weer op een hoog niveau) op de proppen kwam. Dankzij of ondanks het feit dat het vooral Waters' creatie is? Het maakt mij eigenlijk niet uit.

1. The Dark Side of the Moon
1. Wish You Were Here
3. The Wall
4. Meddle
5. Atom Heart Mother
6. The Piper at the Gates of Dawn
7. Animals
8. A Saucerful of Secrets
9. Ummagumma

Ik kom net bij A Saucerful of Secrets vandaan, en was eerlijk gezegd blij toen die voorbij was. Wat doet Ummagumma nu? De plaat begint met een goed halfuur van hetzelfde psychedelische (space)koek. Het klint helemaal niet verkeerd, begrijp me niet verkeerd, en het was ook belangrijk pionierswerk voor praktisch het hele psychedelische/stoner rockgenre... Maar dit soort muziek kan mij maar voor beperkte tijd vermaken, en het vroege Pink Floyd overschrijdt die limiet met een flinke marge.

Het nieuwe werk dan? Nou, het is dat ik weet dat dit later een van de beste bands in de geschiedenis van de muziek is geworden, maar aan Ummagumma had ik het echt niet afgelezen. De delen Wright en Waters doen mij pijn aan de oren, en Pink Floyd lijkt op dit punt eerder achteruit dan vooruit te gaan. The Narrow Way blikt iets meer vooruit op het Pink Floyd van Atom Heart Mother en later, maar is op zichzelf niet sterk genoeg om het algehele niveau van dit album boven de voldoende te trekken. Zeker niet wanneer Nick Mason vervolgens zeven minuten gaat zitten pielen. Van de eerste drie is deze toch echt het minst bestand tegen de tand des tijds gebleken.

Tussenstand:
1. The Piper at the Gates of Dawn
2. A Saucerful of Secrets
3. Ummagumma

Hoe verder we komen in de discografie, hoe moeilijker ik het vind om tot een oordeel te komen. Dark Side of the Moon en deze hebben zo veel lagen, dat ik ze in geen geval tekort wil doen met een gehaast oordeel. En er is ook de kwestie dat ik een lijstjesfreak ben die toch wel heel graag wil bepalen welke nu de betere is.

Die laatste vraag is toch echt wel heel moeilijk, en ik denk dat ik geen andere band ken die het heeft gepresteerd om twee albums (althans van dit kaliber) te maken die precies even goed zijn. Want ik kan écht geen keuze maken. De twee zijn zo uniek, en hebben allebei hele verschillende krachten. Ik zal niet al te diep in beschrijvingen duiken, want dat hebben anderen al veel en veel beter voor mij gedaan. Ik kan wel benoemen wat voor mij de kwaliteiten zijn die dit een topplaat maken. De briljante productie, die de fantastische synthesizerpartijen geweldig uit de verf laat komen. Het feit dat de plaat op de achtergrond net zo goed werkt als bij aandachtige beluistering. De balans tussen progressieve uitspattingen (hoewel het meer "vloeit" dan spat op Wish You Were Here) en sterke, compacte songs. En natuurlijk het fascinerende en prachtige artwork.

Voor de tussenstand ga ik doen wat ik normaal nooit zou doen; twee albums op een gedeelte eerste plaats zetten. Maar als je een uitzondering op een regel maakt, dan is Pink Floyd toch wel de eerste om het voor te doen.

1. The Dark Side of the Moon
1. Wish You Were Here
3. Meddle
4. Atom Heart Mother
5. The Piper at the Gates of Dawn
6. A Saucerful of Secrets
7. Ummagumma

Op Loud Like Love staan een aantal erg goede nummers. Ik was eerst erg sceptisch (vooral na Too Many Friends en Rob the Bank, bepaald geen goede nummers als je het mij vraagt), maar ben toch wel overtuigd. Toch is dit denk ik de laatste Placebo die ik luister, en geef ik er geen ruime voldoende voor, om de simpele reden dat ik niet van de stem van de zanger houd. Echt genieten kan ik er dan ook niet van, ook al zit het allemaal meer dan prima in elkaar.

Polica kende ik alleen nog maar van haar (sterke) gastoptredens, dit is eigenlijk mijn eerste echte kennismaking met haar. En dit bevalt goed, When We Stay Alive is een heel fijn popalbum! Polica kan verschillende sferen sterk neerzetten: dissonant en onder je huid kruipend (Driving), maar ook heel vredig en geruststellend (Feel Life, Steady). De electronica is smaakvol en kruipt niet te erg op de voorgrond. Zo hoor ik het erg graag.

Nil Recurring leent zich (in mijn geval, althans) veel beter om gewoon even opgezet te worden. Ik ervoer/ervaar Fear Of A Blank Planet echt als een intensieve reis, Nil Recurring is door zijn kortere duur en zijn mindere emotionele lading een makkelijkere plaat. Dit geldt zeker niet voor het instrumentale gedeelte, dat zit echt heerlijk in elkaar en houdt perfect het midden tussen techniek en songwriting. Er staan hier echt vier topnummers op, doordat ze maar met zijn vieren zijn ook nog enigszins behapbaar.

Beter of niet, ik weet het niet. Ik denk dat Fear Of A Blank Planet toch wel echt de betere plaat is. Beide zit echt heel veel in, maar FOABP is dynamischer en veelzijdiger. Maar misschien maakt dat juist dat ik Nil Recurring regelmatig opzet, en FOABP bijna nooit.

Porter Robinson krijgt veel punten voor het feit dat hij experimenteert, en afwijkt van de gebaande paden. En natuurlijk voor het feit dat dit af en toe erg goed uitpakt. Toch gaat de score wat omlaag omdat er toch wel een hoop saaie dan wel irritante tracks op staan. Dit album is zeker de moeite waard voor de liefhebber van de wat dromerigere vormen van house en/of nieuwe vormen van synthpop (want dat is het eigenlijk gewoon), maar nog verre van perfect. Ik ben wel erg benieuwd naar wat Robinson in de toekomst gaat doen, hij is tot veel in staat.

Ik vind dit een erg goed album, het gebruik van samples klinkt doordacht dan wel gezond spontaan, past altijd goed en geeft de plaat karakter. De teksten komen niet altijd heel hoogstaand over, maar het vocale departement loopt over het algemeen lekker. Wat me vooral aanspreekt is de attitude, de thema's en daarmee de sfeer van dit album. Beats als Welcome to the Terrordome zijn natuurlijk monsterlijk, en een intro als Power to the People is ook prachtig om te horen.

Progressieve metalcore? Tegenwoordig zou je denken aan After The Burial, Between The Buried and Me of Architects. Dat is dit bepaald niet. Het klinkt eerder als Ceremony met de zanger on speed, dat af en toe uitstapjes naar de metal maakt en zelfs uiteengetrokken doomklanken (relatief dan) tevoorschijn haalt. Goed te pruimen.