Leuke stonerrock, Amerikaanse stijl, maar dan uit Polen. Kan met alles wel met de voorbeelden meekomen, behalve met de zang. Deze is net ok, maar ook niet veel meer dan dat. Jammer genoeg voor Snake Thursday nekt dat de band wel een beetje, want stoner zonder een goede zanger, zo blijkt maar weer eens, mist toch echt iets substantieels.

Hij heeft op mij nog niet echt indruk weten te maken. Misschien is het de sterke dynamiek op dit album die misschien wegvalt in bepaalde omstandigheden (in de trein bijvoorbeeld). Misschien is het de stijl die verandert in een richting die mijn smaak niet is. Ik mis de volle sound van Tremors, de synthgolven waar je in kunt verdrinken. Rennen heeft wat meer soul-invloeden, maar dat was niet het interessante van SOHN voor mij. Ik zal het nog wel eens een kans geven, maar voor nu zet ik toch liever nog een keer Tremors op.

Zeker geen slechte plaat, maar hij heeft voor mij te weinig te bieden. Soilwork zit qua songwriting op een zeer stabiel niveau, maar groeit niet meer en biedt ook weinig origineels. Voor wie van het genre houdt is dat geen probleem, maar ik heb het eigenlijk wel gezien.

Er staan wat leuke nummers op dit album (San Sebastian, Sing in Silence, Tallulah, Power of One), maar ook veel mindere. De eerste vier nummers vind ik bijvoorbeeld geheel niets aan. Al met al is het net iets meer dan een derde van de plaat dat echt de moeite waard is voor mij. Vandaar een krappe voldoende.

Goede plaat van Sons of Otis. De band bewijst toch tot een van de vaste waarden in het genre te behoren. Voer voor liefhebbers van stoner doom á la Sleep, Ufomammut, e.d.

Prima melodieuze death metal. De Turkse invloeden zijn leuk, maar qua metal zonder de fratsen is dit ook al gewoon erg goed. Ruime voldoende.

Ik weet niet zo goed wat het is met deze plaat, maar ik vind het uiteindelijk toch niet echt goed. Ik denk dat het aan de zang ligt. Tekstueel is het zeker niet middle of the road, maar laat als zanger(es) dan eens wat meer je tanden zien, denk ik dan. Het klinkt me nu allemaal nog veel te zoetsappig, en dat verpest de plaat een beetje voor mij.

Aardige plaat met flink wat goede nummers, maar de te lange speelduur maakt het voor mij voorlopig nog wat minder genietbaar. Misschien helpt vaker luisteren, maar ik mis een beetje een kop en een staart, en een rode draad daartussen, over de gehele albumlengte.

Onlangs verscheen The Royal Scam in de Musicmeter album top 1000. Toen kwam deze band weer bij mij in zicht. Later die week vond ik Pretzel Logic op vinyl, direct maar aangeschaft. Dat is nog steeds mijn favoriet, maar The Royal Scam is mijn voorlopige tweede. Ook hier is elke song raak, met die typische combinatie van een zwoele sound, een ongelofelijk oog voor detail, en fascinerende teksten (met waarschijnlijk vele diepe lagen die ik nog niet aangeboord heb). Wat een melancholie schuilt er ook onder, ik besef steeds meer wat een unieke band dit was.

Toen ik in 2007 Fear Of A Blank Planet van Porcupine Tree, werd ik weggeblazen. Ik had nog nooit zoiets gehoord: een filosofisch verhaal over de moderne samenleving, verwerkt in zoiets muzikaal indrukwekkends: technisch, virtuoos, gevoelig. Dit was voor mij de introductie tot "progressieve" muziek. Sindsdien heb ik echter nooit meer zoiets ervaren bij werken van Steven Wilson. Eigenlijk was ik al uitgekeken op het verhalende aspect op opvolger The Incident, waar het concept naar mijn mening ten koste ging van de kwaliteit van de composities. Muzikaal is het allemaal nog steeds indrukwekkend: ik heb zeker genoten van met name de Porcupine Tree-EP Nil Recurring, en Wilsons eigen Grace for Drowning, en ook van The Raven that Refused to Sing en dit nieuwe album, Hand. Cannot. Erase. En ik kan ook niet zeggen dat Wilson echt in herhaling valt: elk album grijpt een nieuw verhaal, concept of idee aan. Toch heb ik het gevoel dat ik het allemaal al eens gehoord heb. Misschien blijft het naar herhaalde beluistering wat beter plakken, en verhoog ik mijn score naar vier sterren, maar meer zal het niet worden. Het raakt me gewoon niet echt (meer). Ik moet binnenkort Fear of a Blank Planet maar weer eens opzetten, benieuwd hoe ik er nu tegenaan kjik.

Leuke plaat, op zich ook niet zo veel mis mee, maar valt niet zodanig in mijn smaakgebied dat ik hem vaak op zou zetten. Vandaar een 3* en niet hoger.

Strapping Young Lad speelt al sinds ik ze ken een bepaalde rol in mijn leven, soms groot, soms minder. De eerste kennismaking was fenomenaal. Devin Townsend zette hier zonder pardon een lichtelijk geniaal geproduceerde bak ondoorgrondbare herrie neer. Tijdens de volgende luisterbeurten wisselt de mening. De cleane stukken bevallen toch niet helemaal, en de details die de eerste luisterbeurt niet opvielen blijken allemaal een beetje apart gekozen.

Echter, waar City je veel meer direct bij de lurven pakt, en zo de plaat wordt die je waarschijnlijk als eerst als favoriet aankaart, moet Alien nog groeien. City bulkt uit van de agressie, en Alien, tsja, het bulkt uit, maar waarvan? Het industriële beviel mij persoonlijk niet direct heel goed. Echter, het nummer Shitstorm, dat een zekere luisterbeurt een zeer memorabele indruk op mij maakte, spoorde mij aan Alien eens wat meer te gaan beluisteren. En in de luisterbeurt die volgde sprong er meer uit. Hoe kon ik in Godsnaam We Ride over het hoofd zien!? Wat een adrenalinestoot zeg, waarom zijn al die nummers niet zo?

De rest (op Skeksis na), kwam nog veel later, toen ik mij in een lichtelijk deprimerende periode eens afwende van de droevige muziek en eens Strapping Young Lad oplegde om te ervaren waarom ik het voorheen ook al weer zo geweldig vond. De pakweg acht luisterbeurten (die week) toonden mij meer dan ik ooit in deze plaat had verwacht. Wauw. De teksten, de muziek, Devin Townsend's bipolaire persoonlijkheid, de cleane zang, de industriële elementen: alles ging kloppen. En dát is Alien, elke luisterbeurt groeit hij, net zolang tot je jezelf in elke tekstregel terugleest. En Devin Townsend zingt, speelt, én schrijft als een God. Wat is God? Wat is een demoon? Hij is de meester en heerser over zijn eigen leven (Thalamus), en vrouwen en liefde, ze zijn niet wat ze lijken (Love, Possessions en Two Weeks). So what' you wanna do now baby? do you wanna have a fucking baby!?, of Love, make way for breeding. In Two Weeks treedt de illusie van rust op, maar rust? Luister nog eens, lees de tekst, en luister dan naar het epische Thalamus. Niks verplichtingen, lasten, zorgen. Vrijheid. Vrijheid blijheid.

En dan zie je in waarom Devin Townsend een God is. Being human... is fucked as it is. Hij ziet het in. Hij is heer en meester, en hij weet het. I know I have my issues, and we know you have yours! Omringd door halfgoden trouwens. De atomische klok Gene Hoglan, die niet enkel technische fratsen uithaalt, maar ook nog eens lekker swingt zo nu en dan, en de snaarengeltjes Byron Stroud en Jed Simon. Zo overtreft Dev the dick-happy-bum-dart voor het laatst in zijn carriëre (tot nu toe dan hè) de kracht van City. Niet door agressie, maar door teksten, sound, en de beste productie die een metalalbum ooit gesierd heeft. toch maar weer een oude leus aanhalen; ALL HAIL THE NEW FLESH!

En toen schreef ik ook voor een City een recensie. Waarom? Omdat het kan.

Dus, City. Mijn nieuwe #1. Mijn inzage kwam bij het beluisteren van Spirituality. Plotseling besefte ik dat City gewoonweg het ultieme is. Ik kan me moeilijk voorstellen dat er ooit nog een beter album gemaakt gaat worden. City is álles. City is alles wat muziek moet zijn, en City is alles wat ik zoek in muziek.

Wat? Als eerste is City groots en episch van opzet, maar door de thematiek uiterst realistisch. De City is de kern van ons leven, en de betreffende 'City' zal als metafoor in onze maatschappij nooit aan kracht verliezen. Het staat voor alles wat nu nog actueel is. Dat is het tweede dat City is: tijdloosheid. Als derde noem ik de essentie van muziek; een uitlaatklep, samengaand met het vierde; levensvisie. En als ik iets graag in mijn muziek zie, is het levensvisie. Die van meneer Townsend komt op dit album ook nog eens geniaal naar voren. Egocentrisch, maar niet egoïstisch. Pessimistisch maar hoopvol. Vernietigend, maar emotioneel. Maatschappijkritisch, maar zeer intelligent. Dat de regering niet altijd de zondebok hoeft te zijn zag Devin al aan het begin van zijn carriëre in, in tegenstelling tot de vele bandjes die hun hele loopbaan blijven hangen in hetzelfde kritische geneuzel. Devin uit zich op de maatschappij, de mentaliteit, de mensen, de levensstijlen, de mens. Stiekem is het behoorlijk misantropisch ook.

En ook het verloop van dit album had niet genialer kunnen zijn. Elk nummer valt op de honderdste milimeter precies op zijn plek. De epische opening, de 'ik heb schijt en ik ben superieur aan alles en iedereen-nummers' Oh My Fucking God en Detox, het met bloedstollende haat doordrenkte Home Nucleonics, het cynische AAA, het opgefokt wanhopige Underneath the Waves.. Alles klopt. Zelfs de Cop Shoot Cop cover, die er bij mij pas na zes luisterbeurten doorkwam, blijkt uiteindelijk 110% in het geheel te passen. Het is er zelfs een essentiëel deel van. Het bevestigt de droom van de utopie, die de rest van het album nagestreeft word. Hier vind je, zodra je het nummer hebt geaccepteerd, rust. Grauwe, industriële rust. En wat volgt is een van de geniaalste albumafsluiters ook. Een uitroep naar wàt er dan ook boven ons mag leven. Een aanklacht aan het dominante mensenras, en een vraagstuk voor de religie. De bevestiging van dit levenswerkstuk, dat Townsend er al halverwege zijn leven uitpoepte. Prachtig.

Zelfs op dit in vrij barre omstandigheden (sessiemuzikanten, klein budget, geen drummer, hoge verwachtingen maar (nog) geen fans) geproduceerde album staat geen enkel zwak nummer. Misschien niet allemaal even sterk op zichzelf, maar als album staat 'Heavy' als een huis. Muren van geluid zijn al aanwezig, evenals de talloze details, karakteristieke teksten en de industriële ondertoon. Bovendien is het gebrek aan een drummer uitstekend verborgen. Wat mij betreft een klassealbum.

Terugkijkend vind ik dit nog steeds geen slechte plaat, ik heb er zelfs vier sterren voor over, maar toch zeker de minste van Strapping Young Lad. Het is veruit degene met de minste nuance en dynamiek, en inhoudelijk het meest rechttoe-rechtaan. Het is enkel gebeuk wat de klok slaat, en in combinatie met de overvolle productie laat dat je murw achter. Toch staan hier niet de beste "harde" nummers van Strapping Young Lad op, of lijkt dat maar zo omdat deze hier niet opvallen doordat het zo veel van hetzelfde is? Hoe dan ook, het SYL-kunstje wordt hier redelijk vertoond, maar deze plaat is enkel aan te raden als je City, Alien, The New Black en evt. zelfs Heavy as a Really Heavy Thing hebt verslonden en maar geen genoeg kunt krijgen. Dat gold in ieder geval voor mij toen ik deze opzette.

Het klinkt in eerste instantie allemaal erg interessant, maar achter de verschijning schuilt bij de meeste nummers niet veel. Het is toch allemaal wat vlak, met weinig diepgang en variatie, en origineel is dit recept tegenwoordig ook niet meer door goede concurrentie in hetzelfde genre (GoGo Penguin, Portico, enz.).