Hele fijne soulplaat waar je als luisteraar best wel wat andere artiesten in herkend. Van the Temptations tot aan Sly Stone met zijn familie. Van Al Green naar Four Tops. De meer funky nummers hebben mijn voorkeur, maar ook de rustigere songs zitten meer dan prima in elkaar.

Album nummer vier van Curtis Harding. De vorige drie vond ik zelf allemaal erg fijn, dus dan is de stap naar de plaat een logische. En dat wordt niet gelogenstraft met de mooie rijke opener of het opvolgende en wat timide Out in the Black. Harding zet dit album vooral een algehele sfeersetting neer. Zo’n plaat die conceptueel werkt, een plaat die je vooral als één geheel moet luisteren in plaats van voor de losse nummers. Luister maar eens naar Bahn Me of het goede energie bevattende Time (misschien wel het sterkste nummer van de plaat). Alles staat in dienst voor een totaal sfeer. Natuurlijk met hier een daar wat nuances. Zo is er disco op The Power (Chic-gitaartje?), lekker wat groove op True Love Can’t Be Blind, het rijke I’m With You of het dromerige Felt It Inside. The Winter Soldier is lekker relaxed en de afsluiter brengt ontspannen vibes richting het einde. Lekker plaatje weer van Harding en beter ook dan zijn vorige plaat. Het nestelt zich als het ware bij de eerste twee.

Wat kwam Curtis Harding als een komeet binnen in 2014 zeg! Met zijn funky, wat rauwe soulsound wist hij mij volledig te overtuigen. Ga er maar eens aan staan om zo’n debuut te overtreffen, of überhaupt maar te benaderen. Face Your Fear moet dat doen voor hem.

Al bij opener Wednesday Morning Atonement hoor je al dat de sound wel wat anders is. De blazers maken in eerste instantie wat organischer, waar de volledige sfeer ook wat “zachter” is dan bij het debuut. De subtiele instrumentatie zorgt hier voor een warme sound, waar het vocaal divers en intens is. Het rauwe randje op stem is er natuurlijk wel steeds. Maar muzikaal gaat het ook op de titeltrack verder waar het opende. Prachtig, die warme soulsound die Harding laat horen. Ik vind dit een superfijne, goed gemaakt soulnummer.
On and On is qua refrein van het aanstekelijke soort. Qua karakter is de song sowieso wat directer. Mede door die voortdrijvende drums en de organische blazers. Erz it ook wat meer groove in dit nummer. Heerlijke energieke song.
Waar Go as You Are juist weer wat meer timide is. Fijne warme soulsound weer. Minder rauw dan we gewend zijn, maar erg sterk in elkaar gezet. Van Till the End krijg ik dan weer echt energie. Lekker vrolijk, beetje rasperig en flierefluitend. Fijn nummer met meer tempo. Tempo die het behoudt met Need Your Love. Dit nummer knalt er ook lekker in. Goede energie weer. Wat meer schurend ook. Zoals zijn vorige plaat. Cool nummer.
Dream Girl is al net zo cool en tevens uiterst broeierig. Die sfeer is echt ijzersterk neergezet en zuigt je het nummer in. Om dan meer sex te brengen met Welcome To My World. Dit is zo sexy als wat.Het gefluister het intieme gezang. Hier speelt wat, hier zit een boodschap achter. Dit schmiert. Ghost of You is dan juist weer wat relaxter. Erg laidback gevoel. De betere zomeravobd.muziek met een BBQ. Of lekker surfen. Mij hoor je er niet over klagen.
Om dan met Need My Baby wat meer terug te pakken op zijn vorige plaat. Het schuurpapiertje is er duidelijk nog een extra keer overheen gehaald. Als afsluiter horen we As I Am. Een heerlijk sfeervolle en liefdevolle afsluiter. Mooi. Met die strijkers en het bluesy gitaar.

Curtis Harding bevestigd zijn naam nog een slagje steviger. Wat heeft hij weer een goede plaat gemaakt zeg. Anders dan zijn debuut, maar duidelijk net zo lekker. Een eindejaarslijstje met deze plaat zal niet misstaan.

En hier is dan album nummer 3 van Curtis Harding. Albums 1 en 2 bevielen mij al uiterst goed en het was dus ook geen discussie of ik deze ook zou gaan beluisteren. En ik kan alvast verklappen dat Curtis Harding wederom niet teleurstelt.
De opener en eveneens titeltrack heeft een warme, tedere sound waar ook de gospelinvloeden wat opvallen. Dat deed Harding nog niet eerder zo nadrukkelijk, die gospelinvloeden. Op Hopeful zingt Harding op een bijna rappende manier en horen een volle organische sound en eveneens een gospelkoor erbij. Een hele fijne track. Can't Hide It heeft een stoerder karakter verpakt in een meer traditionele track. Lekker ritme en het heeft ook iets aanstekelijks. With You is dan juist weer veel rustiger en ook veel meer ingetogen gezongen door Curtis. Explore volgt een bekend Curtis Harding-recept. Hier is de beste man goed in: herkenbaar refrein, gitaar en een fijne stem. Op Where's the Love laat hij dan weer een stukje spoken word horen, waar The One meer dromerig is terwijl het even vol van sound blijft. Een echt mispeer herbergt dit album echter ook en wel in de vorm van So Low. Het autotune gebruik is zo onzinnig en het past Curtis Harding in mijn oren ook helemaal niet. Gelukkig pakt het serene en licht jazzy Forever More het goede niveau wel weer op. Een nummer die ook iets subtiels heeft. It's A Wonder zet dat moeiteloos door. Een nummer waarbij opvalt hoe terughoudend Harding zingt. En ook de afsluiter past er weer perfect bij. Curtis Harding blijft leveren.

Een recensie schrijven van een plaat die bijna niet uit zou komen in Nederland. Ik ben blij dat ik dit toch uiteindelijk kan, want Soul Power van Curtis Harding is een plaat waar ik al een tijdje naar uit heb gekeken. Dat is dan zeker een recensie waard natuurlijk. De hoes is in ieder geval als erg gaaf en die zet voor mij persoonlijk toch altijd wel een sfeer neer. Mijn associatie is een soort kruising tussen Cody ChessnuTT en Raphael Saadiq. Of dat muzikaal ook klopt blijft natuurlijk nog de vraag, maar voor de hoes is dat mijn idee.



Stiekem bewijst Next Time dat ook wel een beetje. De producties van Saadiq met net wat meer gitaar en de zang van Cody. Muzikaal zit het erg goed in elkaar. Fijn orgel, goede drums en lekkere gitaar. Stem van Curtis past er ook heel erg goed bij.

Met Castaway horen we wel wat anders. Na een rustig begin ontaard dit nummer in een soort funkrock. De zang is soulvol de gitaren zijn duidelijk aanwezig. Die soul klinkt dan in ieder geval een stuk meer door in het ritmische Keep on Shining. Groovende gitaartjes, stuiterende drums en genoeg boogie-woogie-troogie om je aan het dansen te krijgen. Erg, erg fijn nummer.

Bij het rustige Freedom kunnen we dan weer op adem komen. Falsetto stem ten top van Harding, vocaal vaardig maar niet alleen geënt op de techniek. Het is immers de beleving die telt en die neemt hij duidelijk mee in zijn zang. Lekker relaxed gitaartje ook. Wederom een erg sterk nummer.

Dan worden we toch wel weer wakker geschud op Surf. Dit is gewoon vette funkrock. Stilstaan is verboden, tijd voor vooruitgang, tijd voor het verbranden van je calorieën. Funk mee met Curtis Harding en funk dan meteen lekker door op I Don’t Wanna Go Home. Ja, gewoon lekker in één ruk door. Hoppa!

Al nahijgend mogen dan gelukkig weer even bijkomen van Curtis Harding. Is het jullie ook al opgevallen dat Curtis een goede voornaam is van een soulartiest? Om eerlijk te zijn wilde ik al heel vaak Mayfield typen in deze recensie. Dat laat ik maar even achterwege. Beautiful People is een mooie relaxing soulsong. The Drive pakt die vibe op en hier wordt ook een sterke soulsong neergezet. Ben zo langzamerhand wel erg positief aan het worden over deze plaat. Harding zet hier duidelijk goed werk neer.

Bovenstaande wordt nog maar eens bewezen met Heaven’s On the Other Side. Een muzikaal rijke soulsong zoals die in de grote souljaren gemaakt werden. Fantastische track dit. Leuk is daarna om te horen dat Curtis zich ook in de blues interesseert. Die stijl horen we namelijk duidelijk terug op Drive My Car.

Het album sluit uiteindelijk af met twee sterke soulsong. Ten eerste het groovende I Need a Friend en ten tweede het stampende Cruel World.



Mijn verwachtingen waren hoog en ik moet zeggen dat Curtis Harding die florissant inlost. Wat is Soul Power een fijne plaat geworden zeg! Een plaat vol met soul en vol met power. De stijlen laveren van soul naar funkrock, van blues weer terug naar soul. Heerlijke plaat!

(bron: Opus de Soul)

Sterke plaat van Mayfield. Voor mij wel wat minder als bijvoorbeeld Curtis of Superfly, maar ik heb zo'n gevoel dat deze man zo muzikaal en doordacht muziek maakte dat hij geen zwak album heeft afgeleverd.

Als prominent lid van The Impressions was het wachten op het solodebuut van Curtis Mayfield, maar dat dit debuut een klassieker zou worden had niemand durven dromen. Curtis is samen met Superfly zonder twijfel het meest prominente album van Curtis Mayfield.
Zoals je mag verwachten van Curtis Mayfield worden ook de sociaalkritische onderwerpen niet vermeden, maar Mayfield weet er toch altijd een positieve draai aan te geven. Van de teneergeslagen opener naar het houdt je hoofd omhoog van Move On Up, alles klopt aan dit album.
(Don’t Worry) If There Is a Hell Below, We’re All Going to Go – psychedelisch een zeer rijk georkestreerd nummer. Mafyield laat horen hoe je een song moet opbouwen zonder dat het saai en langdradig wordt. Geweldige tekst, geweldige zang en een geweldige muzikaliteit komen op deze opener al samen.
The Other Side of Town – als we het dan toch al hiervoor over goede opbouw en een rijke instrumentatie hebben dan kunnen we gerust daar verder over spreken bij dit nummer. Mayfield trekt dat met gemak het hele album door en creëert daarmee één volledige sfeer. Niet alleen muzikaal, maar ook tekstueel. Prachtig nummer ook dit weer.
The Makings of You – Mayfield houdt het wat meer timide hier. De instrumentatie is nog onveranderd rijk en warm. Curtis laat zelf een meer gevoelige kant van zich horen in deze intieme slowsong.
We the People Who Are Darker than Blue – bij dit nummer heb ik de tekst altijd speciaal gevonden. Zit zo’n goede, diepe boodschap in. Deze komt nog meer binnen door de bijna nonchalante manier waarop Curtis zingt. Maar er zit onderhuids zoveel urgentie en energie in dit nummer.
Move on Up – generaties lang gaat dit nummer overleven. Generaties lang gaat dit nummer glimlachen op gezichten toveren bij mensen. Vanaf de eerste noot is het al zo herkenbaar en vooral in de uitgestrekte versie is het minuten lang puur genieten.
Miss Black America – subtiel en uiterst sfeervol nummers met een warme vibe. Mooie strijkers, muzikaal weer zeer rijk en Curtis’ stem legt er het juiste gevoel bij in.
Wild and Free – zit iets meer een groove in, maar de strijkers bepalen hier ook weer veel (net als bij voorgaande song). De boodschap is, zoals altijd bij Mayfield, weer duidelijk en sterk. Curtis doet nooit iets zomaar en dat hoor je in dit nummer juist zo goed.
Give It Up – pakt de sfeer van voorgaande nummers weer moeiteloos op. Prachtige en stemmige afsluiter van een wereldplaat.

Had heel stiekem wat meer verwacht van dit live-optreden. Mis toch een paar giganten van hits. Valt niet in het rijtje Live at Apollo van Brown en Harlem Square Club van Cooke.

Wat ik altijd als Nu-Soul/R&B liefhebber heb gevonden is dat je je ook moet interesseren in de grondleggers van het genre. Dit heb ik in eerste instantie altijd gedaan door te kijken wat mijn favoriete Nu-Soul/R&B artiesten vroeger luisterden. En zo zag ik een keer bij een interview met R. Kelly staan dat hij helemaal gek is van de funksoul van Curtis Mayfield. Dus ik was meteen op zoek gegaan naar een cd en heb deze uiteindelijk gevonden. Nu is het uitgegroeid tot mijn favoriete old-soul album.

Funk swingt, Soul swingt, dus een combinatie van beide swingt helemaal de pan uit. Deze cd van Curtis is echt een cd waarbij je niet stil kan blijven zitten. Naast de geweldige funky ritmes heeft Curtis een geweldige stem met een erg herkenbaar en eigen stemgeluid. De muzikale stukjes (bijv. aardig wat gitaarriffs) spatten van de plaat af.
Eingelijk is de plaat dus een soundtrack van de gelijknamige blaxploitation flim, maar dat merk je er niet echt vanaf. Het album staat geheel op zichzelf.
Al met al een ietwat korte cd die je wel 1000x op repeat kan zetten. Vijf hele dikke sterren.

Wederom een sterke plaat van Mayfield. De muzikaliteit springt er weer vanaf en Mayfield's aparte manier van vocalen-gebruik blijft erg goed. Nooit geen halfbakken werk bij deze man.

Curtis Salgado is de artiest waarvan wij vandaag een recensie schrijven. Een artiest die we toch ook wel een oudgediende mogen noemen. De man maakte immers al zo’n 5 solo-albums over een periode van 17 jaar. Voeg daar een album samen met Terry Robb aan toe en je weet dat we iemand hebben die al een tijdje muziek maakt. De genres waar hij deze muziek in maakte was vooral de blues. Nu is het 2012 en komt hij met het album Soul Shot, een album dat minder op de blues maar meer op de soul gefixeerd is.

Covers zingen, het is bijna een hit aan het worden. Ware het niet dat de meeste van die coveralbum allemaal niet zo heel boeiend zijn. Salgado bediend zich op dit album ook van een aantal covers (6 van de 11 songs), maar schrijft gelukkig ook een aantal eigen nummers. Dat is niet alleen een pré, het maakt het over het algemeen ook meteen nog een stuk interessanter. Voeg daar aan toe dat Salgado ook zelf mondharmonica speelt en het wordt weer iets interessanter. Een ander voordeel is dat de gekozen covers niet de platgereden paden zijn, maar juist origineel gekozen zijn.
Neem de opener What You Gonna Do, het origineel van Bobby Womack, hierin horen we de Joe Cocker-achtige stem van Curtis en de energieke, retro sound die we meer op dit album gaan horen. Een andere is George Clinton’s Getting to Know You, ook een cover die prima swingt. Iets minder is dan weer Otis Redding’s Love Man. Het is natuurlijk bijna onmogelijk om dit nummer te coveren. Qua energie komt Salgado een heel eind, qua intensiteit redt hij het niet bij Otis. Verder zijn er nog covers van Charles Hodges en Johnny Guitar Watson.

De eigen nummers zijn natuurlijk ook interessant. Love Comfort Zone is een sterke song, She Didn’t Cut Me Loose is één van de beste. Op dit nummer is de blues nooit ver weg en het nummer grooved als een malle. Ook He Played his Harmonica knalt er lekker in. Een stuk minder is dan het nummer Let Me Make Love to You, deze is de glijerige. Het past niet zo goed bij Salgado.

Conclusie? Curtis Salgado heeft een prima album afgeleverd. Dit ondanks de covers, waar ik toch niet zo’n fan ben. Maar hij brengt het origineel en energiek. Ook de eigen nummers mogen er vaak zijn. Een prima plaat.

Deze zanger maakte van de pop/rock een overstap naar de jazz. Op zijn nieuwe album wordt hij onder andere geholpen door Cyrille Aimeé en de muziek kan het best omschreven worden als de perfecte dinnermusic. Stigers heeft die luie zangstijl en een kenmerkende stem die uitstekend bij dit soort muziek past. Vaak rustig en intiem, maar af en toe ook leuk swingend en met een dikke knipoog. Het gaat Stigers in ieder geval allemaal erg makkelijk af en het luistert als geheel ook allemaal erg makkelijk weg. Soms neigt het wellicht iets naar het saaie, maar dan wordt dit vaak bij een opvolgend nummer weer goed gebreid.

Zag ik daar nu opeens een nieuwe plaat van Cymande voorbij komen? Nee, het zal wel niet. Het zal wel een verzamelaar zijn zo vlak voor die mooie feestdagen. Een leuk cadeautje voor de funkliefhebber. Maar toch, toch wel, het bleek toch wel te gaan om een nieuwe plaat. Sinds 1981 was er niks nieuws meer uitgekomen en furore werd toch vooral gemaakt in de jaren ’70 (Bra, Brothers on the Slide, the Message, Dove). De vraag is vooral of dit nog wel kan?

Nou, opener Everybody Turn Rasta bewijst dat het zeker nog wel kan. Een ontspannen nummer met allerhande stijlen, waaronder reggae uit de titel. Moeiteloos doorgezet in het eveneens rustige Do It. Mooie instrumentatie en fijne blazers verdienen de aandacht. Net zo ontspannen is Crazy Game. Een licht funky nummer waarin we wederom fijne blazers terug horen.
Op Sea of Tears is het begin mooi met de piano en fluit, maar helaas gebeurd er daarna niet zo heel verrassends meer. Vooral in vergelijking met het soulvolle All or Nothing. Een frivool, speels nummer waar ik zeker wel vrolijk van wordt.
In No Weeping komt duidelijk de gospel om de hoek kijken en een spelletje meedoen. Mooi en ingetogen nummer met precies genoeg bombast. Om dan met Gods Highway over te gaan naar de reggae. Een vrij simpel en ook erg fijn nummer.
Het volledig muzikale A Moment of Reflection is ook rustig en de titeltrack is al net zo ontspannen. Afgesloten wordt dit nieuwe album met Everybody’s Doing Alright. Een nummer wat mij erg doet denken aan de muziek van the Neville Brothers.

Het moge duidelijk zijn dat Cymande het nog steeds kan. Qua muziek zijn ze ook wat in oude tijden blijven hangen. Geen probleem natuurlijk als het zo fijn is als dit album.

(bron: Opus de Soul)

Erg fijn album van Cymande. De funky soul knalt er aardig in vanaf de eerste noot en weet ongelooflijk te boeien. De ruim 10 minuten durende Rickshaw is zowat een funkorgie.

Het legendarische funkgezelschap Cymande maakt al even muziek. Hun debuutalbum stamt uit 1972 en na tien is hier ook weer een nieuwe worp. Vooral hun muziek uit de jaren ’70 is bekend en bijvoorbeeld veelvuldig gesampled in de hiphop. Dit album leent zich daar zeer waarschijnlijk een stuk minder voor. Dit komt vooral de zeer mellow, zeer rustige vibe. Alles is zo enorm op de ontspanning aangepakt. Het is allemaal best mooi aangepakt, maar echt van je stoel opveren doe je ook niet als luisteraar. Er zit wat hitgevoeligheid in met het nummer How We Roll en hier daar wat meer groove op Cashing an Empty Dream en Only One Way. Maar het merendeel dus relaxt en ontspannen.

De opvolger ontdekte ik eerst en daar ben ik totaal lyrisch over, dus ook maar eens deze aangeschaft. Wederom een topplaat van Cyne. Alles klopt en pakt je bij de strot om je een album lang niet los te laten.

4,5 ster.