Wederom hap-slik-klaar hiphop van de bovenste plank. Soms heeft het eigenlijk wel wat (Balla Baby en Leave Wit Me), maar vaak stelt het niks voor. Waarschijnlijk alleen leuk voor clubbangers.

2 sterren.

Eind deze maand is het dan eindelijk zo ver, het debuutalbum van Chloe Charles komt uit. Eerst wist ze ons al te verwennen met de EP Little Green Bud, nu is het tijd voor een volledige plaat met de naam Break the Balance.
De Canadese zangeres brengt aardig wat stijlen samen op haar cd’s. Soul, pop en jazz in een rijk georkestreerde en soms verrassend jasje. Je kan eigenlijk wel van alles verwachten bij de muziek van Charles. Of het nu de ritmiek is, of de invloeden van verschillende strijkinstrumenten, het zit er allemaal in. Nu eens kijken of dat ook een mooi geheel vormt.

Opener Business is al meteen een aardige schot in de roos. Aanstekelijk nummer vol met muzikale verrassing. Vol en rijk, aardig origineel. Prima opener.
Het korte Find Her Way doe mij wat denken aan de muziek die Laura Mvula ook maakt. Dromerig, met veel zanglijntjes. Zanglijntjes in alle soorten en maten die we ook weer horen op het intrigerende Tarot. Een mooie, warme song waarin de stem van Chloe goed valt. Nummer vormt een mooi geheel. Één van mijn favorieten van deze plaat.
Ook het door Davide Santi geschreven My Child valt prima in de sfeer van de rest van de nummers. Vocaal past het perfect in elkaar en de minieme muzikale omlijsting versterkt de stemmen alleen maar. Mooi breekbaar nummer.
Kraakhelder en breekbaar is het ook met het intense Refain From Fire. Echt een nummer dat binnen komt. Ook één van mijn favoriete. Chloe Charles blijft me verrassen.
Wat vrijer en misschien ook wel wat toegankelijker wordt het met Soldier. Zou zomaar een prima single kunnen zijn om dit album voor te gaan. Iets meer de popkant op. Minder mysterieus en nog steeds van hoge kwaliteit. Captive wijkt daar niet van af. Al is het nummer qua sfeer weer heel anders dan de voorganger. Meer duister, maar met een aanstekelijk refreintje en bridge.
Titeltrack Break the Balance brengt dat duistere nog een stapje verder. Vooral het stemgebruik van Chloe Charles maakt dit nummer wat duisterder. De productie sluit hier naadloos op aan. Misschien niet mijn meest favoriete nummer, maar nog steeds sterk. Ook Amulet is geen favoriet, ietwat apart gezongen. Normaal heb ik daar geen moeite mee, maar dit keer doet het me te weinig.
De nummers gaan nu ook wat meer richting zangeressen als Björk en Maria Mena. Beide maken naar mijn mening prima muziek, maar het is qua stijl wel heel anders dan de eerste nummers op deze plaat. Grote getuige daarvan is Nottingham en wordt doorgezet in God is a Toad.

We moeten nog even wachten, maar op 30 augustus komt deze plaat dan eindelijk uit. Van Chloe Charles had ik nog nooit gehoord, maar ze heeft met deze plaat mijn aandacht zeker te pakken. Mooi vorm gegeven nummers, prachtig gezongen en met een bijzondere sfeer. Zeker een tip.

Run It was wel geinig, maar daar houd het ook wel op. Flinterdunne stem, flinterdunne producties en allemaal gemaakt om de massa mee te infecteren. Er is geen greintje muzikaliteit te ontdekken in dit album. Sorry, maar dit gewoonweg troep (net als zijn 2e cd)

Hier gaat de R&B dus kapot aan en hier zijn dus alle vooroordelen van over R&B van veel mensen op deze site op gebaseerd. Wat een verschrikkelijk K-cd. Die stem irriteert tot en met en alles is al 20x eerder gemaakt. Ik kan niet eens een 'beste nummer' selecteren. Zo slecht is dit.

Zonde dat dit bestaat

0,5 ster.

Chris Dave is een bekende sessiemuzikant en daarmee onder andere de drummer van D’Angelo. Met het juiste netwerk kan je dan als drummer je album fijn vol stoppen met andere artiesten die je een handje komen helpen. Er komen aardig wat grote namen voorbij hier.Van origine is Chris Dave dus drummer en moet hij vocaal dus juist hebben van andere artiesten. Je hoort in het begin van het album ook dat Chris Dave hiphop-georiënteerd is. Ook is het soms meer een soort jam dan een volwaardige track. Toch staan er meer dan genoeg fijne songs op die herhaaldelijke herbeluistering waard zijn. Neem bijvoorbeeld het fijne Black Hole waar de aanwezigheid van Anders.Paak een echt toevoeging is. Of het jazzy geïnspirereerde Spread Her Wings waar zanger Bilal en zangeres Tweet een handje komen helpen. Zelf vind ik Cosmic Intercourse met zijn oldschool R&B-vibe wel leuk. Op dit nummer figureren dan weer Stokley Williams en Casey Benjamin. Ook het meer rocky Clear View (met Anderson.Paak en SiR) is een lekker nummer. Als laatst noem ik dan nog graag het relaxte Job Well Done waarop we naast SiR ook Anna Wise horen.
Misschien niet een plaat die je altijd volledig op zet, maar dus genoeg songs om terug te beluisteren.

R&B-zangeres Chrisette Michele wist mij eigenlijk alleen met haar debuutalbum I Am te boeien. In mijn ogen heeft ze na dit debuut geen album meer gemaakt dat in de buurt kwam. Misschien wat losse nummers, maar niets dat echt wist te beklijven. Ik had ook al een tijdje niks meer van haar gehoord tot dit album dat zij vanuit eigen beheer uit brengt. Met mijn ervaringen met haar muziek misschien niet direct hét album om te horen, maar ik wilde haar nog een kans geven.

Het opent met Diamond Letter, een nummer dat het ergste al doet vermoeden. Dit nummer is namelijk geenszins boeiend. Het is allemaal wat te makkelijk. Net als op Steady. Laten we hip doen, dan komt het wel goed. Dat lijken ze bedacht te hebben, maar alleen daarmee redden ze het duidelijk niet.
De energie blijft vaak ook zo laag, dat kenmerkt ook Meant to Be of het slappe Soul Mate. Liever hoor ik dan een nummer als Unbreakable. Een nummer waarin ik nog wel een potentiële hit hoor. Mede door het productionele trucje. Dat is vaker gedaan en daardoor herkenbaar. Dat is ook weer goed voor het scoren van een hit.
Dat is een korte opleving, blijkt. To the Moon mist namelijk weer inspiratie, een sprankeling en de broodnodige energie. Om dan met het vrolijke Make Me Fall juist de weg weer omhoog te nemen. Leuk nummertje. Net als het wel aardige These Stones of het fijne Indy Girl. Ze kan het dus wel, dat blijkt.
Liever dat dan het meer rap dan zang op Equal, of het je hoort veel maar er gebeurd te weinig op Us Against the World. Afsluiter Reinvent the Wheel snijdt ook geen hout. Stoer doen zonder dat het oprecht overkomt. Een album dat ik maar snel vergeet en ik ga deze dame maar beter links laten liggen.

(bron: Opus de Soul)

Ooit was Christette Michele één van de meest veelbelovende nieuwe R&B/Soul zangeressen. Te matige albums hebben die status echter wat teniet gedaan. Kan ze zich met dit album herkansen? Helaas niet echt moet ik zeggen. Ze lijkt er dit keer vooral voor gekozen te hebben andere na te doen (Mary J. Blige, Nneka). Alleen het nummer Blue is echt de moeite waard.

Dit debuut was wel aardig. Niets-aan-de-hand muziek. Die singles springen er inderdaad wel uit en deze dame moet zich maar niet teveel aan ballads vergrijpen, daar leent haar stem zich te weinig voor.

Heb hem geluisterd en het zijn vooral allemaal nummers 'van'. Oftewel, ze doet iemand na. Zo zit in nummer 3 het stukje dat ze neuriënd 'Oh Na Na' zingt. Dat is regelrecht gejat uit een nog nader te noemen R. Kelly nummer(ga ik even opzoeken welke). Daarnaast lijkt de één weer een Aaliyah-look-a-like. De ander is weer Beyonce/Destiny's Child-achtig. Weinig origineel en stelt weinig voor.

Christina valt mij ook zwaar tegen in de ballades. Daar heeft ze niet de stem voor.

'Say I' is wel een leuk nummer.

Was zanger van de Dell-Vikings en probeerde het eens solo. Prima soulplaat.
1. Since I Don’t Have You – mooi en plechtig gezongen nummer
2. I Just Don’t Know What to Do With Myself – eigenlijk best een aardige versie
3. I Need You – een mooie stem valt hem niet te ontzeggen
4. I’m Your Man – vrij dik aangezet nummer.
5. Human – mooie ballad
6. Love is a Many Splendid Thing – dikke aanzet in de stem en daarna zwijmelen
7. The Work Song – de swing zit er eindelijk ook eens wat in. Dat hoort ook wel bij deze evergreen
8. If I Don’t Love You – lekker nummertje
9. Something You’ve Got – blijft prima
10. 0-5 – mooie stem
11. Somebody New – fijne stem toch steeds
12. Tears of Joy – prima afsluiter

(bron: Opus de Soul)

Ze gaat met deze cd inderdaad verder op de weg van haar eerste cd, alleen kan het nu nog minder boeien. Ciara heeft een flinterdunne stem en bereik van 0,0 dus. Jammer, want er zit best wat in deze dame denk ik.

Toch wat teleurstellend album van deze dame. De singles waren erg catchy en deze dame kan er zeker wel wat van, maar de liedjes zijn veel te commercieel. Gooi wat R&B overboord en stop er wat meer soul in zou ik zeggen, dat zou sterker werken.

Ciara, dat was een zangeresje dat ik me wel kon herinneren. Vooral de leuke hitjes Goodies en 1 2 Step waren me nog bij. Na kort onderzoek blijkt dan dat die hitjes alweer elf jaar geleden zijn. Moet je nagaan hoe snel de tijd gaat. Toentertijd werd Ciara ook nog eens voorgesteld als de nieuwe Aaliyah. De vergelijkingen waren er dan ook. Ze kan ook dansen, is ook slank en lang en is ook een mooie dame om te zien. Toch heeft ze nooit de naam en faam van die Aaliyah gepakt. Zal dat dan toch het element talent zijn? Ik vond het in ieder geval interessant genoeg om eens naar haar nieuwe plaat te gaan luisteren. Alles wat tussen dat debuutalbum en dit album in zit (wat vier albums blijken te zijn) heb ik bijkans overgeslagen.

Jackie, zal die titel op mevrouw Kennedy slaan? Je ontkomt er toch niet aan? Jackie Kennedy was een sterke, zelfstandige vrouw. Zo wil Ciara zich vast ook presenteren. De cover in ieder geval al weinig aan de verbeelding over.
Het album opent ook heel toepasselijk met de titeltrack. Een heel rommelig nummer. Blijkbaar heeft Ciara het ook zwaar gehad. En daardoor moet ze nu heel boos en stoer doen. Voelt toch iets teveel aan als een gimmick. Daarna wordt ze op That’s How I’m Feelin bijgestaan door Missy Elliott en Pitbull. Dit is wel een beetje een overdaad aan raps. Hierdoor vergeet je toch bijna dat je naar een Ciara song aan het luisteren bent. Een stuk fijner vind ik dan het rustigere Lullaby. Geen overdaad hier, maar vooral een rustigere invul. Daar past dan ook een rustiger tempo bij. Een tempo dat wel weer opgepakt wordt in Dance Like We’re Making Love. Het vingerknippen kan je hier onmogelijk achterwege laten.
Stuck on You is de eerste single en gewoon een matig tot slecht nummer. Er is echt niks aan. Het nummer mist swing en schwung. Tekstueel is het erg simpel en ook vocaal daagt Ciara zichzelf hier veel te weinig uit. Fly is al niet veel beter. Dit is gewoon een Eurovisie Songfestival liedje. De opbouw lijkt daar op, de zanglijnen zijn daar van en al helemaal het ge-oh. Ook over I Bet ben ik niet zo te spreken. Dit nummer wordt dan weer verpest door die producer/rapper die je steeds op de achtergrond hoort. Alsof we niet horen wat Ciara zingt en hij dat zo nodig moet herhalen. Afschuwelijk.
Ook het hitlijsten dancehitje Give Me Love heeft geen enkele intentie de kwaliteit van dit album omhoog te brengen. Kiss & Tell is daarna een heel simpel liedje dat mijn aandacht niet vast weet te houden. Ciara klinkt hier opeens ook heel liefjes.
All Good is dan gelukkig wel weer best geinig. Ik betrapte mezelf er zelfs op dat ik zachtjes aan het meeknikken was. Wat bewijst dat het je toch wel pakt. Maar dat één zwaluw nog geen zomer maakt wordt bewezen met het erg slechte Only One. Er lijkt gewoon niks te kloppen aan dat nummer. Een korte opleving is er dan nog wel met het swingende One Woman Army. Dit nummer heeft goede energie en veroorzaakt zelfs een klein feestje. Al is het matige I Got You dan weer de perfecte afsluiter van dit matige album.

Het moge duidelijk zijn dat ik in geen geval erg positief ben over deze plaat. Voor de liefhebbers kan ik wel aangeven dat het vast heel goed dansen is op de meeste nummers, maar daar doe ik het toch echt niet voor.

(bron: Opus de Soul)

De basis van de muziek van Citrus Sun vind je in de jazz. Dat hoor je vanaf de eerste track en dat gaat nog het hele album zo door. Daarbij worden ze tussendoor goed vocaal ondersteund door zangeressen en zangers als Imaani, Joao Caetano en Natalie Williams. Een aangename plaat dit.

Clarence Carter levert hier met 'Patches' een geweldig album. Helaas nog maar 2 stemmen, want deze man en vooral dit album verdienen veel meer aandacht. Vooral de gehele sound, zowel vocaal en muzikaal, is een prachtig geheel.

Alleen al door het funky Snatching it Back verdiend dit album aandacht.

Bad News – meer bluesy en wat rock ’n roll dan echt soul
Snatching it Back – fantastisch funky nummer
Soul Deep – uiterst ontspannen nummertje
I Smell a Rat – hoorbaar met plezier gemaakt
Doin’ Our Thing – de blues is weer helemaal terug
You Can’t Miss What You Can’t Measure – trekt de lijn van het voor gaande nummer door.
Instant Reaction – lekker vol en energiek
Making Love – all about love
The Feeling is Right – ontspannen nummertje met goede blazers
Back Door Santa – bluesy groovy weer.
I Can’t Do Without You – positieve afsluiter qua vibe

Ray Charles en Stevie Wonder kent iedereen als blinde artiesten, maar Carter hoort ook in dat rijtje. Blind vanaf zijn geboorte leerde hij zichzelf gitaar spelen door naar oude bluesrecords te luisteren.
Als je deze plaat opzet dan hoor je funky soul afgewisseld door prachtige soulballads, want wat een stem heeft deze man zeg! Artistiek en vocaal een absolute soulparel.

Do What You Gotta Do – super sfeervol nummer, niet echte soul, licht bluesy
Looking for a Fox – de blues en de groove gaan er hier wel een stuk meer in. Heerlijk nummertje
Slippin Around – tempo iets lager en de blues en blazers zijn fijn aanwezig
I’m Qualified – de groove zit er met dit nummer ook weer goed in.
I Can’t See Myself – mooi ontspannen nummer met de juiste zang en sfeer
Wind It Up – juist weer wat meer groovy, dansbaar, jive-baar.
Part Time Love – door velen gedaan en deze is wel lekker bluesy
Thread the Needle – vrij easygoing met leuke blazers
Slip Away – de superhit en dat blijkt ook wel met dergelijke kwaliteit
Funky Fever – even lekker losgaan op de dansvloer met dit nummer
She Ain’t Gonna Do Right – gewoon wel een lekker nummer
Set Me Free – meer dan prima afsluiter

(bron: Opus de Soul)

Het blijft een soort trend die maar niet wil stoppen. Artiesten van nu die een album vol covers van soulclassics maken. Niet bijster origineel op het vlak van songwriting, maar grootste probleem is toch wel dat het vaak niet zo goed gedaan wordt.
In 2012 is het aan de Nederlandse Clarence Milton Bekker om te bewijzen dat hij wel weet wat hij doet. Hij mocht zelfs al eens bij De Wereld Draait Door zijn kunsten tonen. Als de naam je bekend voorkomt, dat kan. Clarence maakte onder de naam CB Miton in de jaren 90 al een paar dancehitjes die in kwaliteit niet uitblonken. Daarnaast maakte hij faam als straatmuzikant in Barcelona. Tijd om ons op zijn meest recente werk te concentreren. Tijd om te beluisteren of hij wel raad weet met covers.

Het album opent met Any Other Way, een cover van een artiest waar ik persoonlijk even niet op kan komen. Dus wie mij helpen kan, ik hoor het graag. Eigenlijk prima gezongen door Clarence, goede eigen invulling.
Daarna een cover van Lee Dorsey in de vorm van Yes We Can Can. Normaal gesproken een nummer met een bluesy inslag, maar Bekker gaat meer voor de funk. Wederom is het geen directe kopie, maar een nummer met een eigen inslag. Dat maakt covers beter. Dus wederom, fijne cover.
One More Heartache is een keuze van Marvin Gaye nummer die je niet snel ziet. Dat pleit ook alleen maar voor Bekker. Hij heeft nummers gekozen die meestal niet zo snel gekozen worden. De man kan prima zingen, deze red het wel duidelijker niet bij het origineel. De eigen invulling van vorige nummers is hier ook wat minder op te horen.
Irma Thomas wordt gecoverd op I Wish Someone Would Care. Dit is gewoon een vrij matig nummer. Nu komt dat misschien omdat ik het origineel echt fantastisch vind, maar deze cover valt me tegen.
Datzelfde moet ik ook zeggen over Bill Withers’ Who Is He (and What is He to You). De groove, de blues en de gospel uit het origineel worden hier totaal niet benaderd. Nu hoeft dat niet per sé, maar het is vooral de groove die het origineel zo kenmerkt en die ik hier mis.
Otis Redding coveren is vaak onmogelijk gebleken. Dat merkt Clarence Milton Bekker ook met zijn Try a Little Tenderness. De totale intimiteit van het origineel mist deze cover simpelweg. Zoals Otis tekeer gaat op zijn song, gaat Bekker dat veel te weinig.
William Bell wordt gecovered met Everybody Loves a Winner. Wederom een keuze die fijn afwijkt. De versie van Bekker mist wel wat vocale pit. Best prima nummer, maar niet al te verheffend.
Tommorrows Dream is volgens mij een nummer van Al Green. Dit is weer een prima nummer. Vooral vocaal mooi gezongen door Clarence. Behoort tot de betere van dit album.
The Whispers maakten Can’t Help But Love You al een tijd geleden en nu is daar een cover van Bekker. Zwoele, vlij gladde ballad die in de versie van Clarence Milton gewoon goed uit de verf komt. Even terug in het tempo, even relaxen. Mooi gedaan.
Volgens mij is Shine On Me van de Soul Stirrers. Het tempo blijft in navolging van de vorige song rustig. Het nummer is even prima.
Knallend wordt het album afgesloten met Hold On! I’m Coming van Stax’ dynamite duo Sam & Dave. Zo vol als het origineel is, zo vlak is deze cover.

Al met al een aardige plaat. Vooral de keuze van de songs is mooi. Clarence Milton Bekker kiest niet de geëikte weg, maar is origineel in de songkeuze. Dat pleit voor hem. Verder is hij gewoon een prima vocalist. Alleen het probleem bij covers is toch wel dat je gaat vergelijken en het vaak niet haalt het origineel.

Zo zeg! Cleo Sol is erg actief dit jaar. Na het zeer goed bevallen Heaven is er nu ook al Gold. Dot Gold kan ik wel samenvatten als een laidback, wat loom album. Heerlijk relaxte sound bezongen met die mooie kraakhelder stem van Cleo Sol. Misschien kan je zeggen dat een nummer als Please Don't End It All wat té pathetisch is of dat de ballad Lost Angel wat teveel opsmuk kent. Verder doet Desire mij erg aan een ander nummer denken, maar ik kan er nog steeds de vinger niet op leggen. Echte misperen zijn dit ook niet te noemen. In de gehele linie vind ik Heaven wel wat beter, maar ook dit Gold mag er zeker weer zijn. Als een artieste als Cleo Sol met deze kwaliteit zo productief is dan hoor je mij niet klagen.

Cleo Sol lijkt niet een artieste die haar albums met heel erg veel marketing aan de man probeert te brengen. Ook dit Heaven was een soort van plotseling uit, en met Gold kwam er nog een album aan dit jaar. Maar we focussen ons dus hier op Heaven.
Het album opent met Self. Een nummer met een gelaagd jazzy gebeuren. Mooie warme sound en ook nog heel mooi breekbaar gezongen. Gevolgd door het eveneens warme maar ook relaxte Airplane. Een heerlijk ontspannen nummer is Go Baby, waar bij de titeltrack het refrein niet makkelijk meer uit je hoofd gaat. Je laveert als luisteraar ook fijn bij de mooie stem van Cleo Sol. Old Friends valt op door de mooie sereniteit, waar Miss Romantic wat meer groove kent. Fijne muziek ook weer, net als het fijne serene en lijzige Golden Child. De jazzy inslag blijft ook aanwezig op Nothing on Me, net als die ontspanning weer aanwezig is. En dan ben je al snel bij afsluiter Love Will Lead You There. Een afsluiter in de lijn van dit sterke album.

De release van dit album van Cleo Sol kwam mij als een verrassing. Naar mijn gevoel was het er opeens. Het opent met het lieflijke Don’t Let Me Fall. Een rustig en sereen nummer. Ook Promises zet dat rustige karakter door, evenals Heart Full of Love. Build Me Up is een prachtige song. Sereen in het begin waar het productioneel daarna wat meer op een mooie manier uitbouwt. Op Sunshine valt de heldere zang van Cleo Sol op. Prettig nummer ook weer, net als het gospel-achtige We Need You. Productioneel ligt er wat meer nadruk bij Don’t Let it Go to Your Head, waar het nummer 23 juist weer wat meer dromerig is. Music is dan ook weer rustig en One Day klinkt lieflijk met een mooie toevoeging van de koortjes. Het serene en rustige van dit album zet zich ook in de laatste twee songs voort. Een prettige plaat van Cleo Sol.

Bij een zangeres als Cleo Sol hoef je geen grootse stem te verwachten, maar wel een stem die op de juiste wordt ingezet. Nummers als Why Don't You, Young Love, Rewind en Butterfly blinken daar vooral in uit. Helaas kent dit album ook een aantal mindere songs. Rose in the Dark geeft me wat irritatie op de zang en bijvoorbeeld Sideways mist gewoon wat pit. Voeg er ook aan bij dat sommige songs gewoon iets te veel voort kabbelen en ik kom op een matige voldoende uit.

The Drifters, die zullen we later in deze artikelreeks nog wel tegenkomen. Clyde McPhatter is misschien wat minder bekend, maar is wel één van de eersten die gospel en R&B samenvoegde. Dat begon al met zijn groepje Billy Ward and His Dominoes.
Later richtte hij The Drifters op en maakte wat mooie platen, waaronder deze.



1. Without Love (There is Nothing) – Prahtig gezongen. Echt een rolverdeling tussen Clyde en the Platters op de achtergrond. Muziek is wat zoet en heel herkenbaar voor deze tijd.
2. Someday You’ll Want Me to Want You – Ik vind dit nummer wat minder dan de opener. Zelfde vibe, maar minder overtuigend.
3. Treasure of Love – Dit nummer doet mij persoonlijk ook weer niet zo heel veel.
4. I’m Not Worthy of You – Ligt erg in het verlengde van het vorige nummer. Luistert prima weg, maar kan te weinig boeien.
5. Bells of St. Mary’s – Hier gaat het tempo legio stappen naar beneden, zover dat kon. Wegzwijmelballad met mooie uithalen.
6. White Christmas – Bing wordt hier ook weer eens gecovered.
7. I Make Believe – Mooi liedje waar uiteindelijk toch iets te weinig in gebeurd.
8. Seven Days – Bij dit nummer is een mooi spel tussen de hoofdvocalist en de backing vocals.
9. Warm Your Heart – Gewoon een prima nummer die makkelijk voorbij gaat.
10. Money Honey – Dit nummer is dan wel een stuk voller en neigt naar de rock&roll. Goed voor de afwisseling.
11. Whatcha Gonna Do – Het swingt door met dit nummer. Erg fijn nummer dit. Ligt de mannen ook prima, deze meer swingende stijl. Die saxofoon is ook gewoon cool.
12. Such a Night – Niet voor niks een grote hit. De nummer swingt, raakt en overtuigd een erg, erg sterk nummer.
13. Honey Love – Caraïbische invloeden in dit nummer. Lekker vrolijk.
14. Thirty Days – Album sluit af met waar het vooral mee gevuld is, romantische muziek.

(bron: Opus de Soul)

Redelijke geruisloos kwam Cody ChessnuTT dit jaar met dit nieuwe album aan. Na de cultstatus van zijn Masterpiece album duurde het jaren voordat er iets nieuws kwam. In 2012 werden we niet teleurgesteld met het ijzersterke Landing en nu dus weer vijf jaar later veertien verse nummers waarin hij ook met grootheid Saadiq samenwerkte. Een mooie combo, zo op het eerste oor. En dat lijkt ook echt zo te zijn na de korte intro. Het door Afrikaanse muziek beïnvloedde Africa the Future doet het in ieder geval meteen goed bij mij. Een nummer met een goede energie en één die funky is, die swingt. Het veelzijdige She Ran Away doet daar nog een schepje bovenop. Cody doet lekker zijn ding en heeft daar hoorbaar veel plezier in. Zoals altijd schuwt ChesnuTT ook de boodschap niet. Neem bijvoorbeeld het intense Bullets in the Street and Blood. De bijdrage van Saadiq is niet zo dominant en dat hij in de schaduw blijft is in dit geval alleen maar goed.
Variatie is er te horen in het rustigere So Sad to See - A Lost Generation. Erg fijn nummer dat opgevolgd wordt door een vocale intermezzo om daarna vol door te pakken met Make a Better Man. Cody laat hier bijna een punky nummer horen, maar ook met wat reggae. Een nummer om met een glimlach naar te luisteren door de vrolijke vibe. Het meer funky werk (incluis handclaps) horen we op I Stay Ready. De kwaliteit blijft onverminderd hoog.
Image of Love is dan één van die nummers die een beetje een voorbode gaven op deze release. Dit nummer ken ik al een tijdje en is nog steeds even sterk. Een fijne vibe en sterke instrumentatie met een duidelijke boodschap. Om de positieve lijn door te trekken met It's in the Love of juist wat meer een dromerige sfeer toe te voegen aan het album met This Green Leaf.
Ook het modernere werk wordt niet geschuwd, zo bewijst Peace-Side-By-Side. Of hij pakt net zo makkelijk terug op het analoge van het Masterpiece-album op Shine on the Mic. Een kaal nummer waarbij Cody gewoon lekker heeft zitten spelen, dat hoor je er duidelijk in terug. Om het geheel van frivool af te sluiten met Have You Heard Anything From the Lord Today. Een album is in 2017 nog niet beter geweest dan dit nieuwe werk van Cody ChesnuTT.

Fantastische cd die ik erg, maar dan ook erg vaak beluister. Vals, ach boeiend, want het stoort niet. Tekstueel en muzikaal is het bijna geniaal is boeiend is het bovenal. Fantastisch!

Teveel van hetzelfde dit. Vind het singletje Bubbly best aardig, maar ik hou het verder maar bij een aantal nummers. Niet veel nieuws onder de zon, weinig-aan-de-hand-muziek.

Na het redelijke succes van het debuutalbum is hier de tweede plaat van het Canadese Cold Specks. Het schijnt soul te zijn, maar de pop en rock invloeden slaan je ook om de horen. Moet eerlijk zeggen dat het mij niet allemaal even veel kan boeien, maar er is zeker een markt voor dit soort platen. Kraampjes genoeg, dus ik loop er graag langs.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Enorm vaak gehoorde plaat tussen middelbare school en verder studie. Maar nu al een tijd niet aan gezet.
Op de middelbare school werd dit album ooit aangeraden door een klasgenoot van mij. Het was wel in het examenjaar, dus associeer dit toch meer met mijn studiejaren. De eerste twee albums van Coldplay zijn naar mijn idee nog steeds hun beste werken. Zelf heb ik Spies altijd prachtig gevonden en het wordt misschien wel tijd dat ik deze ook nog eens op vinyl aanschaf. Mooie plaat nog steeds.

Toch wel de minste van de 3 albums. Ik mis de sfeer die Coldplay zo karakteriseerd op Parachutes en A Rush of Blood to the Head. Staan evengoed een paar sterke nummers op, maar is al geheel toch minder overtuigend als voorgaande 2 albums.

Het begon allemaal nog zo leuk met twee leuke, funky songs. Hier en daar een knipoog naar Prince. Maar ja, daarna zakt het in naar een niet te benoemen niveau. Louter saaie, niet boeiende songs waarin lijkt alsof hij opeens totaal niet meer kan zingen. Moeilijk gedoe in de productie en geen nieuwe luisterbeurten meer.