Celine Cairo ken ik al even, maar tot een echt overtuigende doorbraak is het voor haar nooit gekomen. Wat altijd buiten kijf staat bij haar muziek is de prachtige stem waar ze over beschikt. Die stem ontbreekt natuurlijk ook niet op dit Overflow en verwarmt je meteen al bij opener Bird Song. Mooi ook dat ze op dat nummer en het opvolgende Famous de muziek in dienst van de stem kunnen stellen. Ook als het muzikaal wat kleiner wordt zoals op The Fire blijft het staan. In contrast staan mijn inziens dan de wat overgeproduceerde nummers als Echoes en Holy War. Veel liever hoor een Celine Cairo zoals ze te horen is op de titeltrack, One Piece en Found A Light. Een album met meestal mooie songs en dus een paar mindere.

Vind het een bijzonder makkelijke cd van zingetje lat Dion. Gewoon een simpele herhaling van het bekende kunstje. Het valt me allemaal bijzonder tegen. Mis totaal een sfeer.

Het eerste wat opvalt aan dit nieuwe album van Chaka Khan is de zeer korte speelduur. Zal het aan het Spotify tijdperk liggen? Of lag er gewoon niet genoeg sterk materiaal? Producer Switch zat achter de knoppen, dus een dancy feeling zal er wel zijn. Echt interessant was deze dame met haar werk met Rufus. Kan ze anno 2019 nog steeds boeien?

Opener en titeltrack Hello Happiness klinkt wel erg Chaka Khan met de nodige vocale kracht. Het is een springerig discodeuntje geworden met genoeg frisheid om te kunnen boeien. Like A Lady wordt gekarakteriseerd door de erg vet aangezette strijkers. Ritme is verder ook best lekker, maar het nummer gaat ook wat snel in de vergetelheid. Don’t Cha Know dan, een stoer nummer en Chaka Khan is dan ook een stoere vrouw. De synths, gitaar, ritmes en vocalen komen goed samen op dit nummer. Daarin vergeleken is Too Hot maar een matige track. Het probleem van dit nummer is een bekend probleem: overdaad schaadt. Datzelfde geldt eigenlijk ook een beetje voor de single Like Sugar. Dat nummer heeft me van de release af nooit echt kunnen boeien. Leuk is dan dat er meer de reggae hoek wordt gezocht met Isn’t That Enough, waar afsluiter Ladylike het album als geheel ook samenvat: aardig, maar ook niet meer dan dat.

Vind Khan een fantastische zangeres, maar op dit album wordt af en toe en gaandeweg een beetje moe van de manier waarop ze haar stem gebruikt. Verder een sterk plaatje.

Waarom ik überhaupt aan dit album was begonnen weet ik niet, maar heb 'm toch geheel beluisterd en vind het toch wel tijd om mijn mening te plaatsen.
Tekstueel gaat het nergens over, de rapstijl van Chamillionaire staat me soms aan, maar meestal niet. Het enige positieve zijn sommige producties.

1,5 ster.

Pop/R&B. Dan denk ik meestal aan muziek als B2K, Chris Brown, Destiny's Child, Usher etc. Maar denk dat ik dan helemaal fout zit. Waar kan ik beter bij denken?? Ga wel ff op zoek naar een cd.

Deze plaat is me ooit aangeraden door mede-user sq en ik moet hem toch teleurstellen. VInd dit niet zo'n sterke plaat. Alleen de titelsong heeft indruk gemaakt, de rest is mij te poppy, te simpel.

Voor Daptone was het zwaar om twee vlaggenschepen kort achter elkaar te verliezen. Eerst ging Sharon Jones en daarna Charles Bradley. Net als bij Sharon brengen ze ook voor Charles na zijn dood nog een album uit, in de vorm van dit Black Velvet.
Je krijgt bij opener Can’t Fight the Feeling meteen wat je van Bradley verwacht: die rauwe stem en de volle instrumentatie van in dit geval de Menahan Street Band. Altijd met genoeg ruimte voor blazers. Dan voelt Luv Jones een stuk zoeter en gepolijster aan, vooral in de zang en de koortjes. Charles brengt dat randje nog wel een beetje terug. Maar het absolute prijsnummer en daar waar de kracht van Charles Bradley ligt is I Feel a Change. In dit soort pure soulballads kan hij zijn hart en ziel er uit zingen. Superintens nummer, werkelijk prachtig.
Slip Away is energiek en druisterig. De blazers stuwen de vibe op, samen met de uithalen van Bradley. De titeltrack is daaropvolgend volledig instrumentaal, waar Stay Away meer richting de blaxploitation gaat. Dit hebben we nog niet veel hem gehoord, maar is wel cool gedaan.
Heart of Gold is kort en krachtig en brengt het bekende geslaagde recept wat we van Charles kennen. Opvallend is dan Good Life, opvallend zoet vooral. Het voelt qua productie bijna 80s aan. Het enige nummer dat me niet zoveel kan doen. Dan hoor liever het wat vuige Fly Little Girl. Die stem helpt daar ook wel bij, bij dat vuige. Om dan af te sluiten met een nieuwe versie van Victim of Love, die niet beduidend veel toevoegt aan het origineel.

Op latere leeftijd debuteren en daar ook nog een prachtige documentaire over het roerige leven en de huidige situaties laten maken. Voeg daar twee uiterst succesvolle albums aan toe en je hebt al snel het wow-gevoel te pakken. Het kan allemaal gezegd worden over Charles Bradley. De olijke, vrolijke zanger met de rauwe stem. En na wat eerder gedropte nummers is hier dan eindelijk het nieuwe volledige album. Een album dat met God Bless America een soort intro kent. Daarna gaat het pas echt los eigenlijk.
En dat is met Good to be Back Home. De fijne, doorleefde stem van Charles pakt je hier meteen weer in eigenlijk. De groove is herkenbaar funky en rijk aan instrumentatie. Alleen al naar het muzikale gedeelte luisteren is prachtig. Dat de topvocalen van Bradley daar dan aan toe gevoegd worden voelt als een cadeautje. Iets wat we ook kennen van zijn vorige albums.
Ook Nobody But You is gewoon een erg goed nummer. Mooi volle sound en de coolness van de stem, het past zo goed bij elkaar. Het blijft ook fijn herkenbaar. Album met dezelfde ideeën als een warm bad. Herkenbaarheid dat meegenomen wordt naar Ain’t Gonna Give it Up. Hier klinkt niet alleen het doorleefde door in de stem van Bradley, maar ook nog extra in de instrumentatie. Alsof daar een extra laag aan toegevoegd is.
Changes is de geweldige titeltrack en tevens een Black Sabbath cover. In dit soort nummers blinkt Charles Bradley toch wel uit voor mij. Zijn hele ziel en zaligheid zit hier in. Werkelijk fantastisch gedaan. Dat horen we ook terug in de meer funky Ain’t it a Sin. De gelijkenissen met James Brown worden vaak gemaakt en die maakt hij zelf ook. Hij geeft in ieder geval altijd hoog op over James Brown. JB en CB komen op dit nummer echt samen, tot de schreeuw aan toe. Een funky strak nummer en een waar feest om naar te luisteren. Scream it out!
Van die funk gaan we moeiteloos over naar de doo-wop op Things We Do For Love. Lichtvoetiger dan gewend van Bradley, maar daarmee niet minder sterk. Het nummer heeft iets vrolijks, onbezorgds en aanstekelijks. Goede muziek voor als het zonnetje in je gezicht schijnt. De liefde blijft daarna hoogtij vieren op Crazy for Your Love. Dit is een echte Bradley-ballad: getergd en doorleefd.
You Think I Don’t Know is muzikaal wellicht wat recht-toe-recht-aan, verder ook niet al te ingewikkeld. Maar daarmee is het niet minder fijn. Afwisselend ook niet echt, maar wel fijn herkenbaar. Afwisseling die duidelijk wel te vinden is in Change for the World. Erg mooi hoe de sfeer, intensiteit en het tempo zich hier afwisselen. Alsof het je constant scherp wilt houden tijdens het luisteren.
Afsluiten doen we rustig met Slow Love. Charles Bradley wil hier alle essentie en urgentie er nog even uit zingen. Een mooi ballad die prima past al afsluiter van dit album. Een album dat zonder twijfel weer als zeer geslaagd neergezet mag worden. De basis blijft onveranderd sterk en de stem voegt echt iets toe aan de strakke en levendige instrumentaties. He nailed it again!

(bron: Opus de Soul)

Hij was er opeens, tenminste volgens velen. Maar het verhaal achter de man leert ons dat Charles Bradley al jaren en jaren bezig is geweest voet aan de soulgrond te krijgen. Dat lukte hem in 2011 op 64-jarige leeftijd dan eindelijk met zijn debuut No Time for Dreaming. Een debuut dat gereleased werd door Daptone en dan weet je het wel, vintage sound met funky inslag.
Zijn debuut werd met veel gejuich en hoerageroep ontvangen door het publiek, maar om heel eerlijk te zijn kwam het bij mij persoonlijk een stuk minder binnen. Had het gevoel dat Daptone verzande in steeds hetzelfde trucje. Daarbij kon het me toen nooit volledig raken. Toch is het dan interessant de tweede plaat te beluisteren. De verwachtingen zijn weer hoog en hopelijk het eindoordeel ook.

Bij Charles Bradley kan je er in ieder geval prat op gaan dat hij vol bezieling zingt. Hij zingt wat een ander zou zeggen, met al zijn gevoel en gevoel voor drama en soul komen de teksten uit zijn rauwe strot. Dat kennen we natuurlijk al van zijn debuutplaat en we verwachten eigenlijk ook niet anders van muziek waar het label Daptone op staat. Maar maakt dat de nummers ook goed? Ja zeker. De nummers van deze plaat zitten beter in elkaar dan op zijn debuut. Vooral de eerste zeven nummers, van de elf, zijn erg sterk. Of het nu een tearjearker lovesong als Strictly Reserved for You is of juist het tergend bezongen Put the Flame on It, Bradley overtuigd hier. De ene keer bediend hij zich van funky grooves, de andere keer van stemmige achtergrondkoortjes als in de titeltrack. Echt heel sterk en verrassend wordt het in het psychedelische Love Bug Blues en het coole funky bijna het jazzy aan zittende Confusion.
Na de eerste zeven nummers wordt het meer en meer de automatische piloot die ingezet wordt en zakt de energie en de soul toch wat terug. De laatste vier nummers komen gewoon minder binnen, en dat is toch wel essentieel in soulmuziek.
Desalniettemin ben ik over deze plaat al een stuk meer te spreken dan over zijn debuut. Victim of Love is echt een stuk beter.

'Black Saint and the Sinner Lady' beviel niet, 'Mingus Ah Um' beviel me wel, dus dan maar een derde cd van Mingus een kans te geven. Dat is deze geworden omdat deze vrij makkelijk te vinden was. Opvallend dat hier nog geen berichten staan.
Mingus heeft er een aardig interessante plaat van gemaakt die ik zelf net wat minder vind als 'Ah Um', maar zeker beter als Black Saint. Dat komt dan logischerwijs uit op 3 sterren.

Een album dat perfect in het rijtje past met Eli Reed, Nicole Willis, Black Joe Lewis en al die andere artiesten die voor de vintage soulsound kiezen. Misschien wel met dien opmerking dat Walker zelf ook al redelijk vintage is.

Muzikaal vaak lekker energiek, genoeg blazers en ander koperwerk. Prima stem en stuk voor stuk fijne nummers.
Als geheel album sterker dan de nummers los van elkaar. Lekker Soulplaatje.

Ooit onderdeel van de Soul Seekers, maar nu dus op eigen benen met een eigen plaat. Interessante muziek wel, met een blend van funk, R&B, pop en soul. Opener Hope doet me heel erg denken aan Curtis Mayfield. Het is bijna kopieergedrag. Ook opvolger Some People komt met een oog op Mayfield. En dat is niet het enige nummer op dit album waar we dit terug horen. Walk With the Father en Keep It Pushing putten uit zijn oeuvre. Maar er is meer duidelijk inspiratie, Don’t Want to Get Up is van Chic, Wherever You Are is net I’ll Be There, Toxic Love is van Al Green en My Only One pakt een stuk Smokey Robinson. Jammer? Ja, dat weet ik dus niet goed. Aan de ene kant mist het hierdoor wat eigens, maar aan de andere kant is het allemaal ook gewoon wel prima uitgevoerd

Kijk anders alleen eens naar de frontcover als je wilt weten wat voor een muziek dit is. Want mijn inziens beeld die cover het uitstekend uit. Soms klein swingend, vrolijk vooral en ook wat liefjes. Vocaal prima op elkaar aansluitend, muzikaal binnen de lijntjes en vaak wat braaf. Baby We'll Be OK is de enige echte miskleun op deze plaat, waar tegenover echte uitschieters niet te benoemen zijn.

Tsja, ik ben niet zo happig op dit album. Het komt mij over als een eentonig, voortkabbeld riviertje dat elk moment droog kan komen te staan omdat er teveel droogte (red. te weinig inspiratie) is. Ik wordt echt totaal niet geraakt door dit album, zelfs na meerdere luisterbeurten niet.

Charlie Puth werd vooral bekend door Ellen Degeneress en zijn samenwerking met Meghan Trainor. Daar scoorde hij een hit mee, via het nummer Marvin Gaye.
De muziek van Charlie Puth wordt wel karakteriseert als R&B, maar ligt daarin ook heel dichtbij de pop muziek. Populaire R&B, of eerder rnb genoemd. Vrolijk lichtvoetige muziek voor de hitlijsten, maar ook dat soort muziek kan heel goed zijn. Vaak is het vooral gewoon fijn om naar te luisteren. Is dat ook echt zo met deze plaat?

Het lijkt allemaal niet zo goed te starten, want One Call Away is toch een wel erg slap nummer. Dangerously voegt daar ook maar weinig aan toe. Ik krijg eerder het gevoel dat hij hier een kopie van John Newman wil zijn, die op zichzelf al heel wat artiesten kopieert.
Dan zijn we aanbeland bij die eerder genoemde hit. Deze een soort van hippe variant van Ben E. King’s Stand By Me is een hit die mij nooit zoveel deed. Ik vond het eigenlijk altijd al een beetje jammer dat een naam van zo’n legende aan een dergelijk matig nummer verbonden is.
Losing My Mind is dan het eerste nummer dat me meer bevalt. De productie van dit alleraardigste nummer heeft wel wat moois. Ook het makkelijke We Don’t Talk Anymore is makkelijk te behappen.
Op My Gospel rapzingt Puth als Ed Sheeran en verder is het nummer ook maar weinig aan. Net als het flauwe Up All Night trouwens. Helemaal irritant vind ik Left Right Left. Luisterend naar dat nummer denk ik het om gegeven moment wel te weten met zijn rechts-link-rechts of andersom. Het vermoeiende ge-oeh op Then There’s You helpt ook niet bij aan de positieve inzichten voor deze plaat.
Het als R. Kelly aandoende Suffer is dan gelukkig wel aardig. En op As You Are gebeurt wellicht wat weinig, maar vervelend is het nummer ook niet. Vooral in vergelijking met het saaie Some Type of Love. Afsluiter See You Again is de radiohit die we allemaal wel kennen. Het sluit een erg matige popplaat af die nergens overtuigd, verrast of interessant wordt. Gemakzuchtig is het allemaal wel.

(bron: Opus de Soul)

Niet erg origineel gebracht album van deze veteraan. Hij wil graag meedoen met de hippe R&B en dat is toch jammer, want de stem is er wel maar de producties zijn bar en boos. Toch jammer, dit hippe gedoe.

Daar is hij weer! Good ol’ Charlie Wilson is er al even en zal er ook nog wel even zijn. Forever is wellicht wat te voorbarig, maar wie weet. Het begon voor hem natuurlijk allemaal bij the Gap Band en ook solo heeft zijn carrière geen windeieren gelegd. In de laatste jaren is hij vooral ondersteund door een keur aan R&B-artiesten die in het hedendaagse grote sterren zijn. Overleefd zijn gebronste stemgeluid nog steeds?

Het album opent in ieder geval met het vrolijke, onbezorgde Somebody Loves You. Opvolger Touched by an Angel is dan meer te kenmerken als typisch Charlie Wilson. En dan heb ik het over zijn latere periode. Het luistert allemaal wel makkelijk weg. Dat is ook te zeggen over Goodnight Kisses en Just Like Summertime.
Een stuk minder ben ik te spreken over Unforgettable. Hierop wordt Wilson bijgestaan door Shaggy en dat kan toch echt niet meer. Shaggy en zijn stijl zijn toch wel redelijke passé te noemen. Ook muzikaal stelt het nummer maar weinig voor.
Gelukkig wordt het hierna weer beter met makkelijke muziek. Zo is het lekkere Sugar.Honey.Ice.Tea, het rustige My Favorite Part of You en het dansbare Infectious (al is Snoop Dogg’s feature wel wat overbodig hier). Dat zet zich zo verder met de andere songs met een leuke disco-knipoog op Birthday Dress. Charlie Wilson zingt prima, de nummers zijn prima en tekstueel is het all about love. Charlie Wilson is nog steeds gek op vrouwen, dat moge duidelijk zijn.
Een kleine mispeer met afsluiter Me and You Forever verpest het niet. Een sympathieke plaat van Charlie Wilson. Een plaat die niet per sé hele ogen gooit, maar wel lekker weg luistert. En dat is natuurlijk altijd wel fijn.

(bron: Opus de Soul)

Heel bijzonder album van Charlotte Adigéry & Bolis Pupul is dit. Uitstekende vibe, goed geproduceerd en ik merkte ook wel dat het een album is dat je als geheel moet beluisteren. Want juist dan zit je zo lekker in de vibe die dit album heeft. Ik hoorde af en toe een los nummer hier van en dan komt het toch echt anders binnen als dat het binnen komt als geheel. Qua stijl is het een soort van electropop en R&B. Heerlijk muziek met als favoriete nummers Blenda, het rustige Hey, de electr-r&b van It Hit Me, het subtielere Huile Smisse, het Rivella-achtige Haha en het niet op stil te zitten Mantra. Maar ook alle nummers zijn zeker de moeite waard. Een hele fijne verrassing voor mij, dit album.

Strangers is een rustige en verstilde opener, gevolgd door het zompige I Can Only Whisper. Daarna horen we If I Could waar de vocoder en zang mij tegen staan. Lovesick Utopia is kaal en sfeervol, waar Mountains heel saai is (met name in de zang). Na een interlude volgt het saaie Changes en ook Take Care of Your is niet al te boeiend. Het blijft saai met Keep Moving net als afsluiter Adam Complex. Tussendoor horen we het wel erg slome Wish it Was Easy.

Kort EP’tje bestaande uit 6 nummers die vooral heel erg sloom zijn. Langzaam is niet erg, maar wel als het zo saai gebracht wordt als op Stone Woman. Zelfs voor een korte EP heb ik al snel het gevoel dat het zich echt voortsleept en dat is nimmer een goede graadmeter.

Het was Spotify Release Radar die mij kennis liet maken met Charlotte dos Santos. Dat was middels het mooie Red Clay. Ook de gehele plaat staat vol met bijzondere aardige songs. Vaak vooral in de hoek van mooi en lief, maar soms ook met meer een 80’s vibe (Cleo) of Caraïbische sferen (It’s Over Bobby). Het lijkt mij verder ook dat Sade een inspiratiebron van deze dame is.

Na het goed bevallen Cleo uit 2017 is het als vanzelfsprekend dat ik deze EP ook luisterde. Het begint met een breekbaar, gevoelige liedje. Gevolgd door een traditioneel en sfeervol liedje. Helio is cool met een bijzondere sfeer. The Snow Dance heeft ook iets bijzonders en de afsluiter is ook weer een mooi liedje. Het zijn dus vooral liedjes. Charlotte heeft daar de juiste, ietwat breekbare stem voor. Prima EP als tussendoortje.

Dit nieuwe album van Charlotte Dos Santos was volledig langs mij heen gegaan. En dat is toch beste zonde, want haar vorige werk is mij best goed bevallen. Zo goed als die voorloper is dit album niet, wat dit Morfo geen slecht album maakt. We krijgen van Charlotte Dos Santos sympahtieke muziek. Gewoon prettig en niet te ingewikkeld. Haar stem blijft mooi, de productie aangenaam. Beetje meewiegen hier, beetje meedijnen daar. Eigenlijk vind ik het tweeluik Angel in Disguise en Filha Do Sol de enige twee mindere songs. Verder is het gewoon prettig en onbezorgd, rustig en dromerig. Zoals eerder gezegd, prettig zonder ingewikkeld te zijn.

Bijzonder zwak album. Dunne stemmetjes, dunne producties en flinterdunne teksten. 13 in een dozijn groepje met 13 in een dozijn muziek. Ik zou zeggen: laat maar lekker links liggen.

Best aardig album. Deze man heeft best een aangenaam stemgeluid die hij alleen wel wat diverser mag gebruiken. Verder zijn de producties erg standaard en verrast het dus nergens. Maar ik heb vele malen slechter gehoord.

Best een interessant persoon, die Glover. Heb het idee dat hij ook echt wat te vertellen heeft. Op muzikaal vlak ken ik hem eigenlijk nog niet zo goed. Dit album is het eerste wat ik van hem hoor. En wat mij eigenlijk meteen opvalt is dat hij een vrij matige zanger is. In alles lijken de producties van de tracks belangrijker te zijn dan de vocale ondersteuning. Persoonlijk ben ik daar wat minder van. Dat betekent dat er ook wel fijne tracks te vinden zijn op dit album, zoals het Prince Light op 19.10, de sfeer op 42.26 en die onderliggende groove op 47.48 bevalt me misschien nog wel het meest.

Toch weer wat beter als het voorgaande album. Helaas komt dat vooral door de features (Hamilton, Valentino, Trey) en niet door Chingy zelf. Zijn stem irriteert en verveelt vooral erg snel.

2 sterren.

Chingy moet je eigenlijk niet al te serieus nemen, maar als je luistert kan je het eigenlijk ook niet al te serieus nemen. Alles is simpel aan dit album. De raps, de teksten, de beats, de refreinen alles. En ik kan best begrijpen dat het voor sommigen catchy is. Maar mijn ding is het niet zo (meer).

1 ster.

Party-hiphop voor de mensen die simpele hiphop willen horen. Soms is het best catchy en blijven de refreintjes hangen, maar vaker stelt het niet veel voor.

2 sterren.