Dat je met Calvin Arsenia niet te maken hebt met een persoon die 13 in een dozijn is wordt al bewezen met de cover. Dit is trouwens al zijn derde plaat, waar ik van die andere 2 nog nooit iets gehoord heb.

Al het moois wordt geopend met Headlight. Een mooie rijke song waarin zijn zang als het ware in de song “hangt”. Hij is ook niet te gek voor wat vindingrijkheden en een originele insteek. Tip Toe is een song waarop je productioneel niet teveel rechtlijningheid hoeft te verwachten. Calvin’s stem is misschien niet de breedste/diepste, maar hij weet ‘m goed te gebruiken. Muzikaal wederom vol en rijk. Equally valt op door de aparte zanglijnen en mooie meerstemmigheid. Muzikaal ligt het ergens tussen pop, jazz en R&B. Back to You voelt aan als Seal’s Killer. Aan de andere kant ook wat obscuurder. Ergens lijkt het net over Calvin te verlegen is dit echt uit te brengen. Toxic is het eerste nummer waarop de drums zo aanwezig zijn. Een lekker uitgesmeerde nummer en het misschien wel het meest traditioneel soul van het stel. Ik had in eerste instantie niet eens door dat het een cover was. Doomed is een soort Sam Smith Plus. Eigenlijk het eerste tegenvallende nummer van het album. The Game is een redelijk bombastische ballad die zo op z’n tijd best te genieten is. Ik moet er wel maar net zin in hebben. Het harpje op Palaces hoor je meteen en je gaat bijna automatisch mee fluiten. Poseidon is een heel ontspannen nummer. Ik vind wel dat de plaat tegen het einde wat inzakt, getuige ook afsluiter Cantaloupe.

Calvin Richardson is een zanger met een geweldige stem. Hij kan zo ongelofelijk veel met zn stem. Zijn stem is het instrument waarbij bands het normaal gesproken met drums, gitaren etc doen. Dit album is wel wat minder als zn 2e, maar evengoed heerlijke cd.

Ik wordt zo onderhand helemaal stil van de prachtige stem van Candi Staton. Wat een strotje zeg! Ontroerend, gevoelig en ijzersterk.
Inderdaad een album in de lijn van Solomon Burke's Don't Give Up on Me. Heerlijk dat dit nog gemaakt wordt

Extra tip; check dan ook meteen Bettye LaVette.

De naam van de Muscle Shoals studio’s komt zo langzamerhand vaker en vaker voorbij. Ook dit debuutalbum van Staton is in die beroemde studio’s opgenomen. Candi stond altijd wat in de schaduw van nanen als Franklin, maar komt met dit fantastische debuutalbum vol in de schijnwerpers te staan.

Someone You Use – de ingrediënten zijn er allemaal, maar die krachtige stem van Candi doet net dat beetje extra. Prachtige stem.
I’d Rather be an Old Man’s Sweetheart – heerlijk toch, die blazers. Lekker energie en groovyness geeft dat mij. De kracht van de stem van Candi voegt daar nog eens wat extra’s aan toe.
You Don’t Love Me No More – heerlijk gezongen vooral. Een soulballad met de bekende ingrediënten en boordevol kwaliteit.
Evidence – kort maar uiterst krachtig nummer. Een hit op conto van Candi die constant voortstuwt
Sweet Feeling – ook dit nummer wordt aardig voortgestuwt, vooral door dat pianotje. De stem van Candi kan zo veel aan.
Do Your Duty – de blazers pakken hier aardig de hoofdrol. Candi straalt één al kracht uit.
That’s How Strong My Love Is – met deze cover brengt ze een Franklinesque nummer
I’m Just a Prisoner – wat een heerlijk nummer zeg! Groovy, maar ook intens. Geweldige muziek dit.
Another Man’s Woman, Another Woman’s Man – geheid dat het ge-Another in je hoofd blijft hangen. Sfeervol sterk nummer.
Get It When I Want It – goede energie en uitstekende groove in dit nummer. Die backings zijn ook cool en voegen echt wat toe.
For You – stukje rustiger en mooi nummer. De stem van Candi kan alle stijlen aan.
Never in Public – misschien niet het meest opvallende nummer van het album, maar wel één die perfect in het totaalplaatje past.
Heart on a String – een nummer voor een feestje. Je zit meteen goed in die energie.

Samen met haar “zusters” Bettye Lavette en Mavis Staples houdt Candi Staton het woord hoog voor de oudere souldames. Al jaren in het vak en still going strong. Dat mag met volle overtuiging ook over deze plaat gezegd worden, want wat zet Candi Staton weer een prachtplaat neer zeg! Louter sterke songs, maar dan ook echt louter. Geen enkel nummer valt uit de toon en de sound zorgt voor één geluid, één geheel. Een hele dikke buiging is hier meer dan op zijn plaats.

Ze blijft maar muziek maken die Candi Staton. Sinds haar return in 2006 brengt ze op constante basis nieuwe muziek uit. Redelijk in het verlengde van elkaar, al lijkt ze met dit album een andere boodschap en vooral een andere sfeer neer te willen zetten. De leuke opener Confidence laat in ieder geval horen dat Candi vocaal nog steeds niks aan kwaliteit heeft ingeboet. Eveneens vallen de fijne blazers op. De groove zit er dan lekker in op I Fooled You, Didn’t I. Je knikt automatisch met de muziek mee en dat is mijn inziens altijd een goed teken. Op Love is You hoor je de warme stem van Candi, maar dit nummer heeft over de gehele linie een warme en positieve sound. Dat positieve horen we ook weer terug op het a-la-Chic nummer It Ain’t Over. Veel blazers, duidelijke gitaren en de krachtige stem van Staton draagt het nummer met verve. Een nummer met een glimlach.
Op People Have the Power brengt ze ook weer een positieve vibe, zoals op dit gehele album wel. Een nummer met wederom een lekkere energie. Waarmee het met Revolution of Change een stuk rustiger wordt. Een rustige ballad met bekende ingrediënten, eervol opgevoerd zonder al te veel tierelantijnen. Stand Up benadruk de positieve boodschap van het album nog maar eens extra: haal het best uit jezelf. Ook wat te denken van het met gospel overgoten Peace, Love and Understanding. De sfeer is gospel-aanverwant natuurlijk. Waar het juist weer meer groovy wordt op The Prize is not Worth the Pain. Een nummer met een goed koortje en dito blazers. Afsluiter Can I Change My Mind is warm en ontspannen van een prachtige, positieve plaat.

Het is misschien een beetje raar om te zeggen, maar de artiestennaam vind ik in ieder geval al erg leuk. Het zegt natuurlijk niks over de muziek, maar het is wel een leuke bijkomstigheid. Dan schets ik ook maar meteen beeld hoe ik aan deze artiest ben gekomen. Eens zag ik een leuk live-filmpje van hun op Youtube. Dat funkte erg lekker en zat uitstekend in elkaar. Maar in de studio kan dit natuurlijk anders zijn.

Het album opent met het meer dan relaxte ‘In My Soul’. Goed laizy gezongen en een lekker drum. De hoge noten van Candice zijn wel iets te zeikerig gezongen. Houdt het laag en dan klinkt het erg sterk. Echt funky is het niet. De rauwe randjes lijken er in de studio wel een beetje vanaf te zijn gehaald. Dat horen we ook terug in ‘For All Time’. Dit nummer klinkt een beetje a-like de albumopener. Met groot verschil dat dit gewoon teveel voortkabbelt en te weinig weet te boeien.
Het funkgehalte lijkt bij de derde song (Mama Don’t Know) een stuk meer aanwezig. Het basloopje klinkt in ieder geval moddervet en Candice doet aan spoken word. Toch overtuigd het niet helemaal. Het klinkt mij teveel als “Been There, Done That”. Maar dit is wel het lekkerste nummer dat ik nochtans gehoord heb. En de funkyness blijft er lekker in met ‘Feel the Vibe’. En moet ik eerlijk toegeven: “Eindelijk voel ik de vibe!”. Ik kan jullie alvast verklappen dat dit het beste nummer van het album is.
‘Soul Dance’ heet de volgende song en op zich kan je er inderdaad wel op dansen, zij het dat van je verveling en eentonigheid niet zo goed meer weet wat je moet doen. Jammer, zit best wat in dit nummer, maar het komt het niet uit. En datzelfde verhaal gaat eigenlijk op voor het megatrage, slijmerige en gaap-oproepende ‘My Child’. Dit noem ik een skiptrack.
En als ik dan net de gaap heb kunnen onderdrukken bij het vorige nummer dan lukt het echt niet meer bij ‘Shave My Head’. De inspiratie is hier echt heel ver te zoeken. En zo skippen we snel door het album heen. Alhoewel; ‘Crazy Crazy Thing’ weet wel weer mijn aandacht erbij te houden. Het tempo gaat omhoog en dat lijkt bij Candice en haar Optics hand in hand te gaan met kwaliteit van de nummers. Een gegeven dat bewezen wordt door ‘Hypothetical’. De latinvibe is nog wel leuk gedaan, maar dit is wederom traag en ongeïnspireerd. Nummer past ook niet echt in de sfeer van de rest van de plaat.
‘Revolution’ gooit het tempo weer wat omhoog. Probleem hier is alleen dat Candice hier probeert te rappen. En nu mag ik hopelijk toch zeggen dat dit niet haar sterkste punt is. Evenals het stukje spoken word. Was één keer wel leuk (Mama Don’t Know) maar is weleens beter gedaan.
En dan komen we alweer bij de afsluiter. ‘Wish I Was a Bass’ heeft de vetste basslijn van het album. Moddervet misschien wel. Dus dat is wel een lekkere afsluiter

Dit keer geen pareltje gevonden dus. Te vaak klinkt het album als een herhaling van zetten die andere al vele malen beter hebben gedaan en op de slow-songs overtuigd de zang van Candice totaal niet. Dan komt ze te zeikerig en ongeïnspireerd over. Daar waar het tempo omhoog gaat komen The Optics ook meer tot leven en krijgen de nummers meer inhoud. Toch zijn er veel te weinig hoogtepunten. Aan ‘Feel the Vibe’ en ‘Mama Don’t Know’ lijk je al snel genoeg te hebben.

Aardig funky album, maar ook weer niet al té verheffend. Luistert eigenlijk vrij simpel en ongestoord weg. Dat laatste is dan misschien wel het probleem, het is niet al te pakkend.

3 sterren.

Een vrij lange plaat van Candy Dulfer dit keer. De nummers van dit album kan je eigenlijk onderverdelen in twee types: smooth jazz en funkyness. Bijna het hele album wisselt het ene type het andere type af. YeahYeahYeah kent bijvoorbeeld een soort Bootsy Collins achtige funk, waar Mo’Seats at the Table juist typische smoothjazz is. Buiten een aantal aansprekende gastartiesten wordt Candy vocaal en tekstueel bijgestaan door de altijd uitstekende Ivan Perotti. Een geweldige zanger is dat toch altijd. Candy zingt hier en daar ook mee en dat doet eigenlijk precies goed. Een heel goede zangeres is zij namelijk in mijn oren niet, maar ze overdrijft daarin ook niet waardoor het heel goed past. Best een fijne plaat dit, mede door de afwisseling en mede dus door de sterke bijdragen van Ivan Perotti.

Niet mijn kinda hiphop dit. De stem staat me zo tegen dat ik het lastig vind het hele album te beluisteren. Staan best aardige producties op, maar echt boeien kan het me niet.

2,5 ster.

Ik wil dan ook graag beginnen met wat ik nu versta als mijn favoriete jazzalbum: Cannonball Adderley’s Somethin’ Else.
Een jazzalbum komt bijna nooit van een artiest alleen. Dat is op Somethin’ Else niet anders. De man van naam is dan wel Cannonball Adderley en hijzelf speelt de alt sax, maar hij wordt bijgestaan door klinkende namen als Miles Davis (trompet), Art Blakey (drums), Hank Jones (piano) en Sam Jones (bass). En dat gegeven maakt het ontdekken van jazz ook meteen mooi. Al deze namen brengen namelijk ook zelf platen uit waardoor je gaandeweg je zijpaden oppakt en je meer verbreed. Maar nu eerst dit Somethin’ Else dus.

Dit album is een vorm van hard bop in de jazz. Wat die stijlaanduiding mij verteld is nu nog lastig, maar daar ga ik mij op inlezen. Ik heb begrepen dat Cannonball Adderley zijn band verliet om als ondersteuning te gaan spelen voor Coltrane en Davis. Bij het opnemen van deze plaat betaalde Davis dat in gelijke munt terug. Waarom dit dan mijn favoriete jazzplaat is? Ten eerste, dat is iets van dit moment, maar daar zijn vooral de toegankelijkheid van de muziek, de algehele sfeer en de lichte swing debet aan. Neem bijvoorbeeld hun versie van Autumn Leaves. Misschien denk je dat dit wat voortkabbelt, maar niets is minder waar. Het nummer heeft een bepaalde onderhuidse energie die elke keer met een ander instrument los probeert te komen. De sfeer is licht bluesy en prachtig te noemen.
Die lichte swing waar ik eerder over sprak is heel goed terug te horen op Love for Sale. Ook al zo’n jazz-standard die door hun opgepakt wordt. De hoofdrol in dit nummer wordt mijn inziens ook vol gepakt door de sax van Cannonball Adderley himself. Wat een prachtklanken tovert hij hier uit zijn instrument. En door de aanhoudende ritmiek van piano en drums. Art Blakey is niet voor niks een klinkende naam in de jazzwereld. De titeltrack swingt trouwens rustig verder en licht prima in het verlengde van Love for Sale. Er is hier ook duidelijk meer geblend tussen de sax en de trompet wat het gehele nog meer als één aan doet voelen. Leuke break ook even tussendoor om de swing nog een stapje hoger te brengen.
Met One for Daddy-O mogen we rustig opstarten. Het begint redelijk timide, maar met een herkenbare basis. Dat is iets wat het gehele nummer zo door blijft gaan. Het nummer past qua sfeer wel heel goed bij het geheel van het album. Het versterkt die sfeersetting misschien juist alleen maar meer. Dit nummer heeft verder ook iets fijns looms.
Officiële afsluiter van het album is het nummer Dancing in the Dark. Een nummer, aardig wat korter in zijn soort. Dat dansen uit die titel moet dan wel lekker rustig heen en weer schuifelen zijn. Perfect natuurlijk om in het donker te doen, of in ieder geval bij gedimd licht. Een goede jazzclub bijvoorbeeld, waar Adderley dan tevreden op zijn sax speelt en de ruimte verder verwarmt.
Mocht je trouwens in het bezit zijn van een andere dan de standaardversie van dit album, dan kom je ook nog het nummer Bangoon tegen. Een nummer dat qua tempo en sfeer wel wat afwijkt van de rest van de plaat. Lichtvoetig, vrolijk en overtuigend swingend gaat dit nummer aan je voorbij. Wie dan weer de oom van Alison is de vraag, een vraag waar je je niet druk om moet maken tijdens het luisteren.

(bron: Opus de Soul)

Ken deze man van de live-cd van Relax waar hij nog onder naam Big Boi Caprice ging. Deze cd werd via Frankrijk uitgebracht, omdat ze in Nederland blijkbaar geen oog en oor hebben naar goede zangers en zangeressen (zelfde geval met Tasha's World).

Het album is vrij standaard R&B en Caprice zingt veel met kopstem. Al met al een aardig onderhoudend plaatje, maar niet werelds goed.

Dit album werd me dus eens met klem aangeraden door een mede-MuMe-lid. En ik had er grootse moeite mee dit door te struinen. Meteen maar excuses aan de fans, maar dit komt op mij over als een griezelige wirwar van onduidelijkheden en overmatig gebruik van amikale muzikaliteit. Dus.... En vocaal is het tot op het bot irritant en stijgen mijn haren te meer van gruwel ten hemel.

Dus jullie veel plezier ermee, ik zal dit iig niet meer opzetten.

Eigenlijk gewoon een bijzonder matig debuut. Het volgende album is vele malen sterker. Best een aardige stem, maar de producties zijn veel te simpel en daardoor veel nietszeggende nummers.

Dit is het debuut van de Koningin van het Stax label. Dit album lijkt helemaal om de tophit/titelsong gebouwd. Maar wat we vooral horen is het unieke stemgeluid van Miss Thomas.
Qua stijl is dit album wel wat meer poppy en doo-wop als we van Stax gewend zijn. Leuk om te vermelden is misschien wel dat de backings onder andere van the Anita Kerr Singers komen.
Dit album bevat naast een maar covers ook zelfgeschreven nummers en een song van de hand van pa Rufus Thomas.

1. Gee Whiz (Look at His Eyes) – klassieke soulballad in optima forma. Prachtig nummer.
2. Dance With Me – iets meer tempo en liefdevolle tekst.
3. A Lovely Way to Spend an Evening – romantisch nummer, maar wat wil je ook met zo’n titel. Mooie ballade.
4. Your Love Indeed – ook weer een ijzersterke, uiterst sfeervolle ballad.
5. Fools Fall in Love – Licht swingend nummer met een vrolijk karakter
6. To the Aisle – een sympathieke ballad van deze dame.
7. (I’m Afraid) the Masquerade is Over – lijkt wel wat veel op voorgaande song
8. A Love of My Own – fantastisch nummer. Een absolute tophit met de mooie harmonie in de koortjes.
9. Promises – licht nummer, goed voor het heupwiegen
10. It Ain’t Me – rustige ballad
11. For You – wat meer energie en swingen alhier. Bewegen doe je automatisch
12. The Love we Shared – stemmige afsluiter

(bron: Opus de Soul)

De Grande Lady van Stax met haar album The Queen Alone. Een album dat niet puur die Stax sound heeft, maar ook uitstapjes maakt naar andere invloeden. Met haar hartbrekende manier van zingen mengt ze de Southern en Northern soul moeiteloos met elkaar op dit prachtige album.

Any Day Now – een veel gecovered nummer en door de krachtige stem van Carla is deze zeer genietbaar.
Stop Thief – wat er gestolen wordt is wel redelijk duidelijk. De sfeer is ontspannen en vrolijk
I Take it to my Baby – bij dit nummer komt de swing juist weer wat meer om de hoek kijken. Lekkere swing zit er in.
I Want to be Your Baby – een mooi uitgesmeerde soulballad
Something Good – de swing en de groove gaan er weer lekker in bij dit nummer
When Tomorrow Comes – fijne midtempo song waarin vooral de vocalen het werk moeten doen
I’ll Always Have Faith in You – met haar krachtige stem weet ze dit soort ballads makkelijk te dragen
All I See is You – de bombast lijkt wat aan te zwellen bij deze ballad
Unchanging Love – een nummer dat volledig op haar stem hangt, en dat kan ze dragen
Give Me Enough – piano en stem. That’s all we need right here.
Lie to Keep Me From Crying – meer kracht in de instrumentatie en dat stuwt de stem ook mee op.

Dit is bij mij typisch zo'n album waar in het begin alle aandacht erbij is, maar die aandacht gaandeweg steeds meer verzandt. En dat ligt eigenlijk helemaal niet aan de fijne, wat rauwe stem van Carlton, of aan het feit dat het niet goed uitgevoerd zou zijn. Dat ligt er vooral aan dat het soms wat zoet is en het feit dat het wat op elkaar lijken allemaal.

Al vanaf het begin van dit album, na een nummer of drie weet je al waar je aan toe zal zijn met dit album. Want alles staat in dienst voor de vocalen van Carly Johnson. En dan het liefst op de meest uitgesproken manier. Alles om vooral keihard te zingen met heel veel modulatie en adlib na adlib na adlib na adlib.... Mij komt het vaak wat te veel over als geblèr en dat maakt het plezier in luisteren en niet beter op. Veel laten horen om het te laten horen, zonder doel en zonder echt goede songs te maken.

Zomer 2009, Nederland was in de ban van een nieuwe artiest van eigen bodem. Caro Emerald deed ons heupwiegend en vrolijk door het leven gaan op haar zomerhit ‘Back it Up’. Nu is het winter 2010 en maakt Caro Emerald eens wederom vrolijk. Dit keer met haar nieuwe single ‘A Night Like This’.

Nu is er dan eindelijk haar album uit, met de prachtige titel ‘Deleted Scenes from the Cutting Room Floor’. Tijd voor QT om eens diep in deze muziek te duiken en jullie te laten weten welk resultaat het heeft opgeleverd.

De albumopener ‘That Man’ is wel te zien in de stijl van de hit ‘Back it Up’. Jazzy en vooral erg catchy. De 40’s en 50’s komen door Emerald weer tot leven. Heupwiegend swingen we weer mee met dit nummer. Caro Emerald’s stem is er één uit duizenden, dat is al snel duidelijk. Heerlijk soepel, beheerst en het past gewoon bij de sound van de nummers.
Het sfeertje blijft behouden bij het tweede nummer, ‘Just One Dance’. Wederom valt het vrolijke karakter van de muziek op. De stem van Caro is als elastiek, zo makkelijk glijdt het door de teksten. Love is in the air, en Caro Emerald maakt liefde vrolijk.
Het fantastische ‘Riviera Life’ gaat gewoon lekker door waar we gebleven zijn. Wat vooral zo lekker in dit nummer is, is de schijnbaar onbezorgde manier waarop Caro met haar vocalen speelt. Fantastisch relaxing, vrolijk en met topkwaliteit neergezet.
Hierna volgt de bekende eerste single. Wat valt er nog over te zeggen? Het lijkt me bijna stug dat er iemand is die dit nummer nog niet gehoord heeft. De kracht in dit nummer ligt misschien wel in het feit dat, al heb je hem zo vaak gehoord, hij nooit verveelt.
En dat Caro niet zomaar een dame is bewijst ze in ‘The Other Woman’. Open de jazzclub please! Nodig een partner uit en voetjes van de vloer. Alleen dit keer iets langzamer als we nochtans van dit album gewend zijn. Caro “hangt” met haar stem heerlijk in dit nummer. Vocaliste ten top. Dat gitaartje is ook erg sterk verwerkt.


‘Absolutely Me’ brengt ons naar de movies. Jaren 50 Hollywood-achtige muziek. Mooi koperwerk, lekker ritme. Erg leuk hoe de meer heden ten daagse scratch verwerkt is met de meer old school sound.

Dat filmische sfeertje wordt ook weer aangedragen in ‘You Don’t Love Me’. Beetje van die muziek die ze in die stomme films gebruikten. Om de gebeurtenissen te ondersteunen, omdat de acteurs niet spraken. Wederom erg leuk gedaan.

Het vrolijke sfeertje dat we al in het gehele album terughoren wordt door ‘Dr. Wanna Do’ alleen maar dikker aangezet. Misschien wel het meest vrolijke nummer van dit album. Een glimlach is simpelweg niet te onderdrukken.

Met ‘Stuck’ gaat het tempo wat meer omhoog. Tsjonge, wat is het muzikale gedeelte snel ingespeeld. Voeg daar de relaxte stem van Caro toe en je hebt een alweer een leuk nummer. Al gaat het qua sfeer misschien wel een beetje op elkaar lijken allemaal.

‘I Know That He’s Mine’ begint heel spannend met de piano. Mooi sfeervolle intro. Een soort van dreigend ritme valt in. Erg mooi neergezet. Dit is het meest sfeervolle nummer van het album. Goed werk. Hierna volgt de 2e single. Velen zullen ze ook wel kennen. Het valt geheel in de lijn van de rest van het album. Een duidelijke keuze voor single. Zo kunnen we er wel meer van dit album halen.

Het album wordt afgesloten door ‘The Lipstick on His Collar’. De titel is al spannend, muzikaal is het ook net weer anders als de meeste nummers op dit album. Goed gegaan. Het is meer in de trant van de soul die je nu vrij vaak hoort. Mooie afsluiter. Kan zo in een James Bond film.

Dit album is een geslaagd werkje geworden. Vooral door de erg sterke vocalen van Caro Emerald. Gaandeweg gaan de nummers qua sfeer wel wat op elkaar lijken, dat zal sommigen misschien wat tegenstaan. Maar mij heeft het niet echt geïrriteerd. Een product waar Nederland, en Caro Emerald zelf natuurlijk, erg trots op mag zijn.

Mocht het zo zijn dat je nog nooit van Caro Emerald gehoor hebt, dan heb je de laatste tijd toch wel een steen geleefd. Er is bijna geen dame die meer hits heeft gehad als deze dame. Het begon allemaal met de release van het album Deleted Scenes from the Cutting Room Floor. Zo ongeveer elk nummer op die plaat is uitgebracht op single en zo ongeveer elk van die singles werd een hit. Voeg daaraan toe dat het album een record zette in de albumcharts en je weet dat je een bijna een onmogelijke taak hebt om het debuut te overklassen. Dat probeert ze dus wel met haar nieuwe plaat.

Of overklassen echt de bedoeling is weet je natuurlijk nooit. Het zal vooral de vraag zijn geweest de succesformule voort te zetten of juist totaal wat anders te brengen. De eerste single, Tangled Up, laat eigenlijk al horen dat vooral het eerste geval wordt. Maar die single was vrij matig, dus eens wat kijken wat de rest van het album brengt.
Het opent met het vrolijke en erg leuke One Day. Prima opener om daarna door te gaan naar een intro gevolgd door een nummer in de lijn van Caro’s muziek. En zo horen we dat eigenlijk wel het hele album door. De succesformule wordt herhaald. En dat is natuurlijk helemaal niet erg, want die succesformule beviel prima, dus echt tegenvallen kan dit ook niet.
Zo af en toe horen we wat andere invloeden. Caro lijkt me bijvoorbeeld een liefhebber van James Bond soundtrack als je luistert naar Black Valentine en I Belong to You. Ook zijn er een aantal nummers waarin het aanwezig koperwerk het hele nummer afmaakt (Completely en My Two Cents). Of juist een gitaartje dat de hoofdrol pakt (Liquid Lunch). Verder sterke soulsongs in de stijl die je van Caro Emerald verwacht. Gewoon een prima plaat weer.

Het is alweer even geleden dat we het nummer L’Entrange van Caroline Lazace bespraken. Dat nummer beviel ons goed en dus was het wachten op haar album. We zijn nu vijf maanden verder en dan is daar eindelijk En Route, het album van Caroline Lazace. Dit album wordt gereleased door het Duitse Mocambo Records en de Franse zangeres wordt hier op ook bijgestaan door de Mocambo Electric Sound Orchestra. Ze begon ooit met zelf geschreven singeltjes, was te horen op een plaat van the Mighty Mocambos en speelde het voorprogramma van Daptone frontman Lee Fields. Nu is het tijd om op eigen voeten te staan en dat doet ze met dit debuut.

Een debuut dat, om meteen maar met de deur in huis te vallen, me erg bevalt. Opener Soultempo kent de Daptone-vibe waar vooral de mooie stem van Caroline opvalt. Een ongecompliceerd, ongedwongen nummer. Het eerder besproken L’Entrange is dus erg fijn, net als het zomerse Toujours Lui. De stem van Lacaze bevalt me elke keer bijzonder goed en ook al versta ik het vaak niet, het komt gewoon aan. Gaat daar muziek immers niet om? Dat het aankomt.
Laisse Tomber is al net zo vrolijk en ongecompliceerd als de opener, maar Caroline Lacaze brengt ons naar een ander platform met Je Reste. Dit nummer laat een intensere en duistere kant van de zangeres zien. Een bijzonder gevoelig en mooi nummer.
De Franse taal is in de muziek niks zonder de zuchtmeisjes en dat laat Lacaze ook op dit album horen. Al is ze dan wel een erg funky zuchtmeisje op Road Stop om daarna Allez! door te knallen in En Route Madame. De energie, maar met een rocky randje horen we op Harley Davidson. Gelukkig kunnen we daarna uitrusten met het relaxte Ici.
De rust duurt niet lang want hét topnummer van deze plaat komt voorbij. Minutes d’Insouciance is funky as hell. Kortweg te betitelen als een vet nummer! Want dat is het gewoon. Iets minder interessant, maar nog steeds een nummer dat prima wegblaast is Ou Tu m’Emmenes.
De vrolijke afsluiter heet Voyage Theme en laat ons ook echt vrolijk achter na het beluisteren van deze plaat. Een plaat die veel te bieden heeft qua stijlen, maar ook qua stem. Het is namelijk vooral die stem waarmee Lacaze je inpakt. Een debuut om in te lijsten.

Dat Cassandra Wilson een topzangeres is moge al enkele jaren duidelijk zijn. In deze nieuwste plaat waagt zij zich aan het werk van Billie Holiday. Lady Day zou dit jaar 100 jaar oud zijn geworden en ter nagedachtenis daaraan brengen meerdere artiesten een hommage aan deze Grand Lady van de Jazz. Hoe pakken de versie van Cassandra uit?

Het werk van Billie Holiday nadoen moet je natuurlijk niet aan beginnen. Met de ervaring die zij heeft weet Cassandra Wilson dat ook wel en daarmee is dit ook niet iets wat zij doet op deze plaat. Daar komt bij dat Wilson zelf een erg herkenbare sound heeft en de nummers daarmee als bijna vanzelf eigen worden gemaakt. Wat verder op deze plaat opvalt is dat Cassandra Wilson de nummers van Holiday een stuk soulvoller oppakt. Ook af en toe wat invloeden uit de blues zijn niet ver weg.
Luisterend naar dit album, luister je eigenlijk naar een ontspannen plaat. Een plaat die niet alleen ontspannen is, maar ook de nodige warmte je huiskamer in brengt. Door de blues krijgt het soms wat meer body en schuurt het wat meer. Maar meestal is het toch wel een kwestie van totale ontspanning. Prachtig gezongen door Cassandra Wilson en altijd met groot respect voor de originelen van Billie Holiday.

Na het prachtige werk van José James is hier wederom een respectvol en goed uitgevoerd eerbetoon aan Billie Holiday. De maker heet dit keer Cassandra Wilson en zij bevestigd andermaal haar enorme status als zangeres.

(bron: Opus de Soul)

Dit wordt dus tegenwoordig ook al onder de R&B geschaard. Komt omdat het genre verpopt is. Jammer, want zoals ook deze cd is dat allemaal niet ten goede gegaan van de kwaliteit. Bijzonder dun stemmetje, vervormd met de computer om het nog een beetje te laten klinken. Dan lees ik ook nog de dat in de R&B gerespecteerde Ryan Leslie verantwoordelijk is voor de productie en vind ik dat deze beste ook extreem afgezakt is. Niet het beluisteren waard dit.

Vast een groot liefhebber van die wereldberoemde bokser, deze Cautious Clay. Want anders kies je toch niet zo’n naam? Het album dan? Nou dan begint fijn en vertrouwd met High Risk Traveler. Een vibe die het aardig weet door te trekken in de rest van de plaat. Lekker meeknikken bijvoorbeeld op Stange Love, of wat meer falsetto op Spinner. Heel aardige songs allemaal, die zich prima in je oor nestelen. Dit allemaal zonder al te veel verassende keuzes te maken, zonder al te veel op te vallen. Maar is dat altijd erg als het gewoon prettig klinkt?

De achternaam Winans is geen onbekende in de muziek. Cece zelf heeft ook vele albums en prijzen gewonnen die je vooral in de gospelhoek moet zoeken. Daarnaast was ook uitermate goed bevriend met medezangeres Whitney Houston. Nu was het tijd voor een nieuwe plaat. Een plaat waarin haar mooie stem de hoofdrol pakt. Dat moet ook wel, want productioneel is het meestal niet al te bijzonder. Te vaak te dik aangezet. Veel liever hoor ik dan songs als het redelijk swingende Hey Devil, of energieke Dancing in the Spirit. Helaas is dit maar een klein deel van een verder matig album.

Bij het zien van de cover krijg ik meteen en sympathiek gevoel en dat vertaalt ze ook wel naar de sfeer van haar muziek. Er is echter één groot euvel en dat is dat Cecily vocaal eigenlijk nergens echt kan overtuigen. De zang is vaak wat te zeikerig of te overdreven lieflijk en dat gaat irriteren. Alleen het swingende Hope is het benoemen waard.

CeelLo Green is wie? Thomas Callaway dus en dat is, precies CeeLo Green. Om het lekker duidelijk te maken. CeeLo heeft sowieso een bijzondere carriere met als lid van Goodie Mob meer in de hiphop, daarnaast ook succes met Gnarls Barkley, maar ook solo. Coach in The Voice en nu dus weer eens een album na 5 jaar. Een vrij traag album eerlijk gezegd. De nummers zijn stuk voor stuk rustig en traag en dit haalt het boeiende wel van het album af. Lead Me heeft dan als uitzondering wat hitpotentie en ook People Watching kent wellicht nog een lichte groove, daarnaast heeft Down With the Sun nog wat vrolijke tonen. Maar vooral dus traag.

Van vervaarlijke rapper die zo nu en dan opzienbarende dingen deed (bijvoorbeeld als een baby een heel nummer vol janken), naar een popmaestro him self. Het is een album geworden die vooral wat tegen valt. De sfeer is vaak vrolijk, de muziek erg poppy en soms tegen het dancy aan. De invloeden haal je er zo uit (End of the Road van Boyz II Men bijvoorbeeld op Ceelo Green Sings the Blues). Over de gehele linie een aardige plaat, meer niet.

Met opener Ideal Woman horen we een aardig, redelijk sfeervol begin van dit album. Gevolgd door het met wat veel lucht gezongen Strange. Wel een mooi leidje. Tonight Tonight is een makkelijk popliedje waar Stop This Flame terecht dé hit van dit album is. In het verlengde van deze hit volgt Tell Me Something I Don't Know gevolgd door een onopvallende titeltrack. Daarna het lijzige Beloved en het niet zo bijzondere Love is Back. A Kiss is wat te timide waar the Promise te karakteriseren is als niet meer dan aardig. Ook A Little Love is niet zo spannend en afsluiter Some Goodbyes Come With Hellos is wel mooi, maar ook wat braaf.

Deze Nederlandse zangeres probeert al enige tijd haar plekje in de Nederlandse muziekwereld te veroveren. Ze is ook weleens langsgeweest bij succesprogramma DWDD om die aandacht nog extra op haar te bevestigen, maar die algehele bekendheid blijf toch achter. Dit album wordt gedragen door haar mooi, heldere en serene stem. Muzikaal vind ik het helaas soms wat tegenvallen en zelfs wat simpel te noemen. Je hoort in ieder geval een blend van pop, soul, folk en r&b op dit album. Redelijk ontspannen en lichtvoetig gebracht.