Wat zo sterk is aan dit album is dat alles als een puzzel in elkaar valt. De producties, Common's stem en stijl, de lyrics, alles lijkt perfect op elkaar te passen en all 47 minuten en 2 seconden te boeien. Common is mijn favoriete MC en ik verwachtte veel van deze cd. Die verwachtingen zijn volkomen ingelost. Topalbum.

4,5 ster.

Dit album heb ik een stuk of 10x moeten draaien eer het echt ging waarderen. Een paar nummers waren zoals altijd (bv. Come Close) erg relaxed en lekker, die gingen er dan al na de eerste luisterbeurt in als koek. Maar veel nummers moest ik toch echt aan wennen. Maar toch, het is een heerlijke cd.

Common gaat met dit album toch aardig verder op de weg van zijn vorige plaat: "Be". Persoonlijk vind ik zijn flow altijd erg relaxed. Daarbij voegen de meeste features ook echt iets toe. Erg net album. 4 sterretjes.

Common weet elk album een zeer hoge kwaliteit te bereiken. Dat is met deze cd niet minder. Vooral de albums als geheel spreken mij altijd erg aan. Bij Common lijkt altijd alles te kloppen en goed bij elkaar te passen. Hij schuwt daarnaast ook geen experiment.
Voor deze cd geef ik 4,5 ster.

Wederom een sterk geheel van Common. Zijn stem en flow liggen mij heel erg goed. Altijd genieten met deze man. En dan te bedenken dat dit niet zijn sterkste werk is. Maar het voordeel bij Common is dat hij je altijd weet te boeien. En hij rapt in ieder geval ergens over.

4 sterren.

Wat een ongelooflijk goede teksten heeft Common hier geschreven. In vergelijking met 'Be' en 'Like Water for Chocolate' vind ik de producties wat minder. Maar wederom (ik val in herhaling) is het geheel helemaal top.

4 sterren.

Volgens mij ooit bekend geworden doordat een nummer in een reclame werd gebruikt, nu toch alweer een tweede studioalbum. Een vrij poppy album moet ik zeggen, waar af en toe de rockinvloeden ook niet achter blijven. Het vrolijke United State of Mind en het funky Illuminate bevallen mij het best.

Een vrolijk en energie bandje, dat Amerikaanse Con Brio. De naam verhult al enige Zuiderlijke Amerikaanse invloeden, maar de muziek hangt daar niet erg naar. Dat is inderdaad te horen op deze EP. Een EP die begint met aardige Give it All. Een soul/R&B ballad die zo maar van Bruno Mars had kunnen zijn. Niet meer dan aardig is het wel, net als opvolgend Never Be the Same. Ik mis toch een beetje de energie die ik zag bij hun live werk. California Cowboy is dan een stuk aanstekelijker om dan eindelijk wat echte energie terug te horen op de titeltrack. Energie die moeiteloos doorgetrokken wordt op Temptations Killing en het afsluitende A Sex Supreme.

(bron: Opus de Soul)

Daar is het dan eindelijk: de eerste LP van Con Brio. Over hun EP uit 2015 was ik eerder al gematigd positief, maar het wel een naam die altijd rond blijft zingen. De Amerikaanse band heeft vooral live een enorme reputatie opgebouwd. Het is dan weleens lastig om die reputatie ook terug te zetten op plaat. Iets wat op Paradise gedaan moest worden. Of het lukt is natuurlijk altijd een tweede vraag. We krijgen in ieder geval wel twaalf nieuwe songs voorgeschoteld van de funk/soulformatie.

Het eerste nummer heet Paradise, we vangen aan met de titeltrack dus. Het is een knallende opener met een live feeling. Dat is mooi, want op die manier breng je inderdaad die live-beleving naar de studio. Door je studiowerk ook zo te laten klinken.
Nummer twee is Eagle Eye en is meer ontspannen, met een fijne ritmiek. Om dan met nummer drie, Liftoff, weer vol energie er tegen aan te knallen. Dit is energiek en funky volgens recept en dan het recept van de legendarische JB.
Op het vierde nummer, You Think This is a Game, doet Con Brio aan een stukje muzikaal experimenteren. Lekker frank en vrij naar het vrolijke nummer vijf. Free & Brave heeft weer de juiste energie te pakken.
Ik dacht even dat de zesde song met de titel Hard Times een cover van Baby Huey zou zijn, maar dat is niet zo. Het nummer knalt de energie er nog wel even lekker in, met schurende gitaren en al. Dan doet het zevende My Love het juist weer rustiger aan, met af en toe wat leuke breaks.
Money is het achtste nummer dat we horen en het is lekker energiek. Een heel goed nummer zelfs, het beste van dit album naar mijn smaak. Al ligt het negende No Limits aardig in de buurt. De rem gaat er wellicht wat meer op, maar dit nummer is nog steeds hartstikke fijn. Mede door die lekkere blazers.
Nummer tien heet Honey en die neemt nog wat meer gas terug. Het nummer is lekker zomers en uiterst ontspannen. Helaas is het elfde dan een outro en dus niet echt een nummer. Maar met het twaalfde Can’t Get Enough hebben we wel een afsluiter te pakken. Een aardig nummer, meer niet.

In vergelijking met de EP is deze LP een stuk constanter van niveau. Een heerlijk ontspannen plaat. Fijne muziek zonder moeilijk te doen en goed te genieten, vooral met het zomerse weer.

(bron: Opus de Soul)

Even per nummer. De titeltrack is kaal, rustig en sereen. Fast Cars voelt als een geforceerde cover. En dat geforceerde komt ook weer terug op I Want Out. Bloody British Me is apart, maar of dat de goede vorm van apart is is maar net de vraag. Yesterday is slapjes. Bad Vibes toont eindelijk wat vocale kracht. Give & Take heeft een vrolijke vibe. Blooming in Solitude stuitert maar wat in de rondte. Grey Area is bijna verstillend saai. Let Go kent een meer jazzy inslag. En afsluiter End Credits is een popliedje. Een afsluiter van een wat saaie plaat.

De R&B/Soul-zangeres is al een tijdje actief in de muziekindustrie. Ze heeft in Nederland nooit echt een grote doorbraak gehad en wellicht komt dat ook wel door de afwisselende kwaliteit van haar muziek. Dat is op dit matige album niet anders. Weinig songs kunnen echt boeien. Alleen het heel licht funky Don’t Rain en de aardige R&B van Unbreakable zijn nog een beetje de moeite waard.

Deze dame heeft een enorm groot stemgebruik, maar vervalt vaak in stemakrobatiek. De producties vallen ook erg tegen, dus dat maakt het toch een middelmatig album.

In het begin van 2015 is het natuurlijk nog geoorloofd om recensies te schrijven van platen die in 2014 zijn uitgekomen. Ik maak daar dan ook graag gretig gebruik van.
Dit album kwam al voorbij in onze lijst van de vijftien beste album van 2014. En dan had ik er nog niks over geschreven!? Dat moet ik dus maar snel rechtzetten. Cookin’ on 3 Burners ken ik persoonlijk als sinds hun debuutalbum uit 2007. Deze Australiërs hebben al die tijd een heerlijke blend van funk en soul aan ons voorgeschoteld. Ze hebben daarin niet altijd al te veel de hulp van gastartiesten nodig gehad, maar op deze plaat zijn die legio aanwezig. Bekende namen als Daniel Merriweather en Kylie Auldist passeren de revue. Dat zit dus wel goed met de gastvocalen.
Muzikaal zit het ook andermaal erg sterk in elkaar. Tijdens het beluisteren van deze plaat bekruipt mij meer en meer het gevoel waarom deze band geen onderdeel is van het beroemde en gelouterde Daptone label uit New York. De sound past erbij en bovenal de hoge kwaliteit past er bij. Want het is een waar feestje om naar dit album te luisteren. Moeiteloos mengen ze verschillende soul en funk stijlen met elkaar zonder daar de inspiratiebron teniet mee te doen. Straight up funk (Skeletor), blues (Flat on My Back) of juist Motown (You Got the Better of Me) wisselen elkaar moeiteloos af. Ook het hitgevoelige Losin’ Streak is niet iets waar deze mannen de hand voor omdraaien. Afwisselend, maar toch met een duidelijke lijn. Of het nu filmisch (Blind Bet) of meer richting de country gaat (Last Man Standing) het is allemaal even aanstekelijk en strak ingespeeld. Een muzikaal feestje voor het oor. Tijd voor Daptone om deze groep te tekenen.

(bron: Opus de Soul)

Cool Uncle, dat is toch helemaal geen bekende naam in de muziek? Denk nog maar eens na, want de namen achter Cool Uncle zijn Jack Splash en Bobby Caldwell. Vooral die laatste naam moet bij de meeste soulliefhebbers een belletje doen rinkelen, want met zijn zoetgevooisde soulmuziek maakte in de jaren 70 en 80 zeker furore. Jack Splash is een man die zich juist meer in de hiphop verdiepte en nu is er dus samen Cool Uncle en een plaat.

Een plaat die na een korte intro echt begint met Game Over. En dat betekent niet het einde, maar een wel een fijne R&B track waar het één en ander in gebeurd. Breaking Up heeft daarna wel hetzelfde idee, maar dan met meer 80’s invloeden en helaas een wat misplaatste rapper. Om dan via Never Knew Love Before helemaal onder te dompelen in de 80’s. Een erg leuk nummer die ook iets herkenbaars heeft.
Mercy is wat rustiger, gaat meer richting een ballad. Ook het midtempo Destiny valt niet al te veel op. Daaropvolgend is Embrace the Night zelfs een beetje saai. Duidelijk een mindere periode van dit album. Iets wat toch wel redelijk goed gemaakt wordt met hitparademateriaal My Beloved. Gewoon een leuk nummer. Break Away is daarna ook prima en Miami Nights dan juist weer wat flauwtjes. Heel consistent zijn ze duidelijk niet. Lonely is namelijk daarna ook niet veel pittiger.
Op The Cat Came Back lijken de stem en de productie op één of andere manier niet helemaal met elkaar te kloppen, al zijn die blazers wel fijn. Om dan via End of Days (hoog Alicia Keys gehalte), A Dream (rustig aan) en een outro deze plaat beëindigen. Duidelijk een wisselvallige plaat dus.

(bron: Opus de Soul)

Staan inderdaad een paar goede nummers op, maar is als geheel toch niet constant genoeg. Echt zo'n album waarvan ik waarschijnlijk alleen nog een paar nummers los zal beluisteren en niet meer het gehele album.

Die lieflijke Corinne Bailey Rae kwam opeens met het korte nummer New York Transit Queen. Dat klonk alles behalve lieflijk. Dat was meer een soort punk intermezzo. Dus dat kon weleens betekenen dat Rae iets totaal anders ging doen op haar nieuwste album. Meer dan een punk intermezzo blijkt dat nummer ook niet na het beluisteren van het album. Als pakt de zangeres het inderdaad anders aan. Het begint al met flink wat bombast op het sferische en inderdaad anders klinkende A Spell, a Prayer. Niks lieflijks meer aan. En dan de eerst wat gefreakte intermezzo. Daarna het rockende en schurende Erasure. Wat is dit dan? In ieder geval niet mijn ding. Earthlings heeft dan wéér een totaal andere stijl. Waar gaat dit album heen? Vraag je al luisterend af. Red Horse klinkt dan juist wel weer meer als de vertrouwde Corinne Bailey Rae, een mooi nummer. Na die eerder genoemde punk intermezzo is het weer anders op He Will Follow You With His Eyes. Frivool, theatraal, rustig, mooi en van dat alles meer door elkaar. En dan slaat het nummer aan het einde helemaal om. Put it Down is dan weer zeer rommelig, gevolgd door het mooie rustig een lijzige Peach Velvet Sky. De afsluiter is dan weer filmisch en zeer uitgesponnen. Niet helemaal een idee wat Corinne met dit album wilde, maar veel eenheid en richtinggevoel zit er niet in. Haar minste album tot nog toe.

Voor mij is Corinne Bailey Rae één van de verrassendste nieuwe artiesten van 2006. Onconventionele zomermuziek.
Je kan het R&B noemen, wat het niet is. Kan jazz genoemd worden, wat het niet is. Norah Jones-achtig, maar dat is het ook niet. Beetje Billie Holiday-achtig, maar dan sla je plank ook mis.

De plaat zit vol semi-akoestische soul die vooral veel uitstraalt van Corinne's eigen kracht. Geen platenbons artiestje, maar een zangeres die doet wat ze zelf wil. Geen gladgeproduceerde R&B maar vaak alleen maar stem en gitaar.
Corinne heeft een wat krakerige stem, die niet heel erg groots is, maar wel aangenaam. In een luchtige, zomerse sfeer bezingt ze nummers over liefdesverdriet en andere negatieve ervaringen aan de ene kant (bv. Till It Happens to You) en positieve songs aan de andere kant (Put Your Records On, een nummer dat gaat over jezelf durven zijn). De sfeer is vooral erg laidback en het zal niet echt een plaatje zijn die snel in de winter gedraaid zal worden. Een lekker plaatje die het vooral goed doet als achtergrondmuziek. Ik hou wel van dit genre dus krijgt het 4 sterren.

Met dit album komt de sympathieke zangeres met haar derde album. Echt bekend werd ze met de luchtige zomerhit Put Your Records On van haar debuut uit 2006. Maar ook in die tijd blonk ze vooral uit in gevoelige, kleine liedjes die ze bezong met breekbare, maar ook warme stemgeluid.
Een heftige persoonlijke gebeurtenis zorgde er daarna voor dat haar vervolgplaat uit 2010 een stuk donkerder van toon en tekst was dan die zomerse debuutplaat. Ze weet haar gevoelens duidelijk goed te vertalen naar haar muziek. En de eerste singles van dit nieuwe album beloofden in ieder geval dezelfde muziekstijlen die je kan omschrijven als een mengeling van pop, jazz, R&B, singer-songwriter en soul. Soms met de nodige energie zoals de zeer fijne opener The Skies Will Break. Een nummer met de volle overtuiging gebracht. Soms heel herkenbaar als Corinne Bailey Rae. Een voorbeeld daarvan is Hey, I Won’t Break Your Heart. Een nummer met een lichte productie en haar even lichte stem. Iets wat ze dan weer doortrekken naar Been to the Moon. Het verschil is daar wel dat ze er voor hebben gekozen een meer aanwezige productie in het nummer te plaatsen. Meer beats.
De vrolijkheid van eerder genoemde wereldhit laat ze ook dit album niet achterwege. Tell Me is zo’n nummer met een vrolijke vibe. Wat ik erg leuk vind aan dit nummer zijn de tempowisselingen, daar past die meer aanwezige productie dan weer prima bij.
Ze laat daarbij ook zeker wel andere kanten van haar horen. Zo horen we juist meer gitaren, en die doen het goed, op Stop Where You Are. Dit is dan juist meer een popnummer en leuk voor de afwisseling. Voer voor hitlijsten, zoals de reeds bekende single Green Aphrodisiac dat zonder twijfel ook is. Een sterke single trouwens. Goede manier om je nieuwe plaat te promoten als je singles van dergelijke kwaliteit zijn.
Op Horse Print Dress bedient Corinne zich dan weer meer van discoinvloeden. Wederom een erg vrolijk nummer dat haar stem goed past en de tijd van het jaar ook goed past. Om dan moeiteloos te switchen naar haar bekende dromerige stijl op Do You Ever Think of Me. Een prachtige en mooi ontspannen song. Dit doet het altijd wel goed bij mij. Iets wat ook weer opgepakt wordt met Caramel. En dan weer in iets mindere mate via het toegankelijke en erg fijne Take By Dreams.
De vertrouwde dromerige, rustige stijl is wel weer duidelijk terug op Walk On. Als je naar dit soort nummers luistert weet je dat er een handtekening van Bailey Rae onder staat. Luister bijvoorbeeld ook maar eens naar Night, In the Dark of High. Allemaal nummers met hetzelfde en authentieke idee.
Daar zit nog wel het erg vrolijke en uiterst aanstekelijke Ice Cream Colours tussen. Om het album uiteindelijk af te sluiten met het prachtige Push on For th Dawn. Echt een heel erg mooi nummer die het album met waardering afsluit.

Ik kan er wel duidelijk over zijn en dat ben ik wellicht als geweest, maar Corinne Bailey Rae heeft met dit derde album een schot in de roos geplaatst. Bulls-eye, precies in het midden. Een erg mooie plaat met de nodige afwisseling, het verlangen naar herkenbaarheid en ook wat verrassingen. Corinne laat met haar mooie stem de zon altijd schijnen en die mag van mij nog wel even blijven schijnen met dit soort muziek.

(bron: Opus de Soul)

Het keyboard is zijn favoriete instrument. Maar Cory Henry kan meer dan dat. Meer instrumenten bespelen en hier en daar ook een fijne nooit zingen. Maar op dit album laat hij dat zingen volledig achterwege. Best of Me is namelijk een volledig instrumentaal album. Qua stijl gaat het van relaxed naar nummers met een rafeltje. Van licht funky naar een swingende piano. Van een meer R&B-ish gevoel naar disco. Van jazzy naar smooth. Je vind veel terug in deze plaat. Een prettige plaat

Zelf zag ik dit jaar nog een filmpje van volgens mij het North Sea Jazz voorbij komen met Cory Henry en dat pakte wel mijn aandacht. Dit album doet dat op zich ook wel. Het album is er eentje wat je vrolijk van wordt met vrolijke jazz, funky songs. Al vanaf opener Something New is het vrolijk van aard. Komt ook door die aanwezige groove en funkyness waarmee het album overladen is. Soms is het wat relaxter (bv. op What I Want) of juist wat meer soulvol (bv. Holy Ghost). Maar dus bovenal op zeer fijne wijze funky en groovend.

Album nummer twee van de jazzy Cory Henry. Een jazzy Cory Henry die dit keer een wat andere kant kiest. Het is allemaal bijzondere prettige muziek wat we hier horen. Lekker funky met Switch en Rise, lekker jazzy met Say Their Names, rustiger met Icarus en Anything 4 en over het geheel gezien een evenwichtige plaat. Fijne muziek.

Voor het eerst dat ik iets van Cory Wong beluister. Het album opent met het disco-achtige Limited World. Dit nummer is ook gemaakt in de geest van Prince. St Paul heeft een stuk lager tempo en is volledig instrumentaal. Lunchtime biedt discofunk en is wederom volledig instrumentaal. Cosmic Sans is instrumentaal groovend met de hulp van Tom Misch. Home is een rustig nummer samen met Jon Batiste. Today I'm Gonna Get Myself a Real Job waarin blijkt dat hij niet echt kan zingen. Starting Line is een klein funky feestje met fijne vocale ondersteuning. Companion Pass zit vol met quotes. Frogville is gewoon disco en afsluiter Gumshu is lekker relaxed.

Coultrain is zo’n artiest die redelijk op de achtergrond al een tijdje erg fijne muziek maakt. Met fijne albums uit 2008 en 2013 is het evident dat ik dit album uit 2021 ook aan een luisterbeurt onderleg. Het begint allemaal lekker jazzy en nummer 1 vloeit automatisch door in nummer 2. Iets wat vastgehouden wordt gedurende dit hele album. Dat geeft enerzijds het album een algehele sfeer mee, maar anderzijds zorgt het er in dit geval ook voor dat het mijn inziens teveel van hetzelfde is waardoor het ook wat saai wordt. Coultrain kan beter, dat is het idee dat beklijft na het beluisteren van dit album.

N.a.v. dit topic beluisterde ik deze plaat.

Ik ken de Counting Crows van een paar hitsjes. Onder andere met het Nederlandse Blof en eentje van de film Shrek.
Vanaf die mooie opener van dit album ben ik wel tevreden over de muziek die ik hoor. Vaak mooi melancholisch gezongen en hier en daar een fijne groove erin. Prettige muziek die makkelijk je oren in glijdt. Stem valt prettig, muzikaal is het best rijk allemaal. Ik herkende ook Mr. Jones als een hitje, op titel had ik die niet herkent. Weinig op of aan te merken op deze muziek. En soms ook gewoon erg mooi neergezet.

Craig David was na lange tijd weer terug en dat doet hij met een wisselende plaat. Het merendeel bestaat uit dance-achtige hitlijstenmuziek of makkelijke knipogen naar zijn eerder werk (bijv. Fill Me In in het nummer 16). Nog steeds weet hij ook goed hoe hij echte hits moet maken, als dan niet met wat hulp van sterke producers (Kaytranada op Got it Good). Al met al een plaat voor de dansvloer en met een vrolijke vibe.

Eerst was er het sterke 'Born to Do It', daarna kwam het fijne 'Slicker than your Average', nummer 3 was het vermakelijke 'The Story Goes..' en dan nu het zeer matige 'Trust Me'.

Craig is nu voorgoed voorbij, helaas. Erg goedkope diso-achtige samples op deze cd. Slechte beats en totaal geen verrassende inslagen. Erg jammer.
Het enige positieve punt blijft toch wel de stem van Craig, die blijft heerlijk relaxed. Maar verder dan 2 sterren kom ik niet.

Niet te vertrouwen!

Revolving Door en Butterfly zijn de 2 rustige singles die het verdere ragwerk totaal ontlopen. Tsjonge wat een barslechte cd. Ben deze gaan luisteren met die 2 singles in m'n hoofd, maar het bleek totaal anders.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

CCR ken ik alleen van hun covers van I Put a Spell On You en Proud Mary. Daarmee is dit het eerste volledige album dat ik van hun hoorde. Volgens mij had mijn vader wel een soloplaat van Fogerty in de kast staan, maar die staat niet vers in mijn geheugen.

Luisterervaring: bij gitaarriff één duidelijk dat we hier een rockband hebben, maar wel eentje die hoorbaar wat country en blues toevoegt aan de songs. Volle bak aan de slag en een zanger met een rauwe stem waar ik duidelijk even aan moest wennen. Er zit sowieso wel een fijne groove in de muziek, dat moet ik ze nageven. Wat me dan weer wat minder kan bekoren is dat het maar gaat en gaat en gaat. Er wordt me door CCR weinig tijd gegund om even op adem te komen. Dat kan mij soms wat overweldigen als ik naar dit soort muziek luister. Het werkt wat vermoeiend voor mij. En dan helpt die stem daar soms ook niet bij als het tegen het schreeuwerige aan gaat schurken. Ik denk dan: zing maar gewoon, je hoeft niet te schreeuwen. Long As I Can See the Light (prettige sax), Lookin’ Out My Back Door en Who’ll Stop the Rain bevallen me dan nog het best. Ik schrok wel een beetje van de cover van I Heard it Through the Grapevine (bekend van Marvin Gaye, origineel van Gladys Knight). Er blijft echt helemaal niks over van die soulclassic.

N.a.v. dit topic heb ik dit album beluisterd.

Volgens mij heeft m’n vader deze plaat in de kast staan. Dit is toch best fijne muziek. Waar de energie en sfeer in de nummers toch wel afwisselend is, is het mijn inziens vooral die meerstemmigheid waar het album op staat. Het gaat van bluesy naar rustig, van lijzig naar stemmig, van wat meer pop/rock naar weer eens mooie samenzang. Prettige muziek is dit.

Album 3 alweer van Crowd Company. Wel pas de eerste die ik van hen geluisterd heb. Het idee van Crowd Company is een idee dat al veel vaker een idee was bij soul/funk combinaties. Ze voegen vaak genoeg blazers toe en ook de nodige groove is aanwezig. Daarmee is de gehele plaat niet al te verrassend te noemen, maar het wordt allemaal wel prima uitgevoerd. Brooklyn Summer en Lowdown zijn songs die wel net een extra glimlach op m'n gezicht konden toveren.