Bij de Ghost Funk Orchestra draait het vooral om het instrumentale deel van de muziek. Ook al worden er hier en daar vocalen toegevoegd, alles gaat om de groovende instrumenten. Van zompige funk (Your Man’s No Good), naar ontspanning (Prism). Van meeslepend (Quiet Places), naar rustig (A New Kind Love Pt 1, A Song For Pearl en Rooted). Maar du sook weleens ondersteund door prettige vocalen (Scatter, Why?, Blockhead). Dit is allemaal zeer prettig opgevoerd. Een fijne plaat dus.

Aardige plaat die niet heel stabiel in kwaliteit is. Het wisselt nogal per nummer of het veel aan is. Muzikaal gaat het van een soort Western funk (Walk like a MF) naar gefluister (Skin I'm In) en van volledig instrumentaal (Kaddish) naar vrij rustig (Modern Scene).

Op één of andere manier vind ik het vaak wat lastig om te luisteren naar albums die de structuur hebben zoals dit album dat heeft. Dat heeft dan veelal te maken met al die 'tussendoortjes' van amper een minuut waar je dan misschien ook wat van moet vinden, maar te snel voorbij gaan om ze echt bewust te horen. Dat doet in dit geval wellicht niks af aan de gehele vibe van dit album, want die is over de gehele linie fijn funky en meer dan voldoende groove. De wat lijzige zang is daar dan ook een welkome toevoeging op, zoals op bijvoorbeeld Drop Me A Line of Step Back. Best een fijn plaatje hoor dit, al wellicht muziek wat ietwat te veel naar de achtergrond verdwijnt.

Ghostface Killah is altijd lastig. De ene keer als ik het opzet kan hij me ongelooflijk boeien, de andere keer vind ik het niet zoveel aan. Er is eigenlijk vrij weinig mis met dit album, wat ik alleen mis zijn echte uitschieters en over het algemeen vind ik skits overbodig. Ik hou het maar op een 3,5.

Als hier toch door iedereen de vergelijking wordt getrokken met Fishcale dan doe ik dat ook maar: ik vind het van hetzelfde niveau. Als ik het gewoon niet te vaak opzet blijft het lekker

3,5 ster (net als Fishcale)

Erg geslaagde compilatie van deze soullegende. Al zijn topsongs staan hier zo'n beetje wel op. Gil zingt in een totaal eigen stijl de fantastischste soulsongs met zeer intelligente lyris.

Het is 2010 en hij is weer terug. Gil Scott-Heron heeft een nieuwe album uit en lijkt al bezig met zijn derde jeugd.
De man maakt eerst solo en samen met Brian Jackson furore in de jaren 70. Bekende hits als 'Home is Where the Hatred Is' en 'The Revolution Will Not be Televised' waren razend populair. De man viel vooral op door zijn eigen stijl: een mix van soul, jazz en spoken word.
Tussen 1970 en 1973 waren het vooral soloprojecten, om daarna tussen 1973 en 1979 zich bezig te houden met samenwerken met Brian Jackson. In de jaren 80 keerde hij terug met solowerk om er in 1982 lange tijd mee te stoppen. In 1992 kwam er opeens weer een comback uit met 'Spirits' en toen bleef het stil.
Gil belandde zelfs in de gevangenis voor allerhande zaken verwant aan drank en drugs. In deze gevangenis werd hij opgezocht door de baas van XL Records: Richard Russell. Deze man wilde Gil overhalen nogmaals een album te maken, op zijn label.
En zo geschiedde en zie hier: "I'm New Here"

Hetgeen wat meteen opvalt is dat de fluwelen stem van Heron een stuk rauwer is geworden, tegen het gitzwarte aan. En wat misschien nog wel meer opvalt en een kleine waarschuwing is aan allen die een album verwachten in de lijn van zijn 70's werk. Nou, dat is het dus niet!
Noem het blues, noem het folk, soms is het hiphop en soms singer-songwriter. Alles komt voorbij op dit album. En alles gedoceerd in prachtige, minimalistisch aandoende nummers.
Zo bevat 'Me and the Devíl' en stompende hiphopbeat en heeft de titeltrack een meer folk-achtig karakter.
Bij dit album is dus niets wat het lijkt en is het allemaal niet zo hip-slik-klaar als je misschien verwacht. Het is even wennen, want Gil Scott-Heron is een andere weg in gegaan. Een weg die je na meerdere luisterbeurten zeker meer en meer zal doen genieten. Je ontdekt echt dingen per luisterbeurt en het plaatje dat een kleine puzzle leek zal zich steeds meer als één geheel vormen.

Legendarisch album! Gil Scott-Heron, de man met de aparte maar o zo interessante manier van zingen. De man met de teksten die écht nog ergens over gaan, zoals vroeger bij de soul weleens vaker de stok in het hoenderhok werd gegooid. De man die een inspiratiebron is voor artiesten over alle genres. De man die met dit album een album van wereldformaat heeft gemaakt. De man die met dit album steeds in of tegen mijn top10 aanstaat. Fantastisch!

'The Bottle' is het hoogtepunt van dit album. Verder valt het mij toch iets tegen (deze dan ook beluisterd na het sterke Pieces of a Man). De live-tracks zijn sterk geperformed, maar mis toch wat schwung.

Gil en Brian passen inderdaad perfect bij elkaar en hebben hier samen een topalbum gemaakt. De aparte manier van zingen van Gil Scott-Heron blijft zeer boeiend en het is gewoonweg een muzikaal sterk album.

Vanaf de openingstrack is het duidelijk dat we vocaal geen heel groots album hoeven te verwachten. Het nummer zelf is verder een relaxed meeknikken. Dat idee van relaxte muziek gecombineerd met dunne vocalen wordt alle nummers wel doorgezet. Hierdoor bekruipt je het gevoel op gegeven moment dat je wel toe bent aan iets anders. Er gebeurd vocaal veel te weinig.

Same Ol' G is natuurlijk fantastisch. Daarnaast doet Timbaland aaridg productiewerk, maar een nummer als Toe 2 Toe of I Know skip ik altijd. Erg middelmatige opvolger van het debuut.

Ginuwine is weer terug met een nieuw album. Heb m nu 3x geluisterd en vind t vooral TE slijmerig. Een beetje heb je altijd bij R&B, en vind ik al fervent R&B luisteraar ook best. Maar op dit album is het allemaal TE. Staan zeker ook weer een paar dansbare nummers op zoals we van de man gewend zijn, maar heel overtuigend vind ik dit album niet. 3 sterren.

Zegt het wat als Ginuwine zich in de titel al verontschuldigd voor het niveau van dit album? Tsja, dat mag ook wel, want het stelt echt bijzonder weinig voor.
De features zijn totaal overbodig en Ginuwine zelf overtuigd ook niet. Jammer dat deze man zo in een neerwaartse spiraal is gekomen met al hoogtepunt zijn zakelijk gezeik rondom een niet bestaande platenmaatschappij.

Sterk van Ginuwine. Elk liedje zit goed in elkaar, al moet ik toegeven dat het allemaal niet even origineel is. Ook kan Ginuwine mij op dit album eindelijk eens vocaal wat meer overtuigen. Erg net album.

Ginuwine kruipt weer eens in een andere personage, dit keer The Senior. Maar volwassen klinkt het allemaal niet. Veel te veel songs over het uitgekauwde onderwerp sex en vooral productioneel niet zo overtuigend.

We hebben bij Opus de Soul weleens het gevoel dat we de vaderlandse releases een warm hart toe dragen. We proberen zoveel mogelijk nieuwe en bestaande artiesten uit Nederland aandacht te geven. Dus als Giovanca dan met een nieuwe plaat komt dan schrijven wij daarna natuurlijk een recensie over. Helemaal als je nagaat dat Subway Silence (2008) en vooral While I’m Awake (2010) ons erg goed bevielen. De vraag is of ze weer kan overtuigen.

Na een korte intro opent het album met het tekstueel erg langdradig en repetitieve Look of the State. Geen al te overtuigende opener dus, maar dat wordt goed gemaakt met Lookdown. Dit kan je kwalificeren als een typische Giovanca song. De sfeer, de zang, de muzikale omlijsting, het is alles wat bij deze zangeres past en wat we op de voorgaande albums zo goed van haar vonden.
Real heeft dan weer niet dezelfde kwaliteit. Het wil een mooie dromerige sfeer pakken, maar voelt wat simpel aan. Net als How Does it Feel dat op muzikaal vlak doet. Bij dit nummer vallen juist de aparte zanglijnen wat meer op.
Met Bad Wishes komen we een topper van deze plaat tegen. Gewoonweg een sterk nummer. En die zijn er wel meer. We horen hoge kwaliteit in het mooie I Will Wait, de prachtige titeltrack en de afsluiter Come Around.
Eerlijk gezegd worden de nummers daartussendoor gekenmerkt door worden als: gewoontjes, saaitjes, flauwtjes en niet al te veel boeiend. Dat komt eigenlijk vooral door het feit dat Giovanca mij vocaal niet meer kan pakken. In tegenstelling tot de eerdere twee platen heeft ze naar mijn mening vocaal weinig ontwikkeling doorgemaakt. Het pakt me niet meer en dat is jammer, want je hoopt toch altijd dat zo’n derde plaat ook bevalt.

Het is 2008 en Nederland wordt verrast door een bijzonder fris album van een zangeres met een ragfijne stem. Giovanca overdondert het land en laat ons, vooral in de lente en zomer, genieten van haar album. Een album dat een mix brengt van jazz, soul en pop. Tot in de puntjes verzorgt. Nu is het 2010, lente, en daar is ze weer. Giovanca brengt deze maand haar langverwachte nieuwe plaat uit. De plaat heeft de titel ‘While I’m Awake’ meegekregen. Zal ze uit hetzelfde vaatje gaan tappen of gooit ze het totaal over een andere boeg? Wij bespreken het nummer voor nummer voor jullie.

‘Everything’, zo heet de opener van het album. En het heeft meteen ten volste je aandacht te pakken. Vrolijk swingend en de soepele stem van Giovanca verblijd ons. Zeker te vergelijken met eerder werk, maar als dat op deze goede manier uitgevoerd wordt dan maakt dat natuurlijk niet uit. Als er op dit album een nummer is dat perfect is als single dan is het wel ‘Drop It’. Zo catchy dat het na één keer het refrein gehoord te hebben het meteen in je hoofd blijft hangen. Spring is on this album! Het frisse gitaarriedeltje heerst in ‘Can Somebody Tell Me’. En op dit nummer hoor je pas echt waartoe Giovanca allemaal in staat is met haar stem. Zo onwaarschijnlijk soepel glijdt haar stem van hoog naar laag, van ingetogen naar hard. Prachtig om die beheersing te horen. ‘Flirting With the Sun’, een betere titel had er voor dit nummer niet bestaan. Lente, zomer, zonnetje, prachtig weer, prachtige muziek. De voor mij onbekende Dazzled Kid zingt een wijsje mee op dit album. De stemmen passen in perfecte harmonie bij elkaar, dus dat is een goede keuze geweest. ‘Lovechild’ is een nummer met een productie die wat meer aanwezig is. De synths en beats hebben een stuk meer de overhand als op voorgaande nummers. Een nummer waar ze in de strandclubs op kunnen swingen, evengoed als op elk ander feestje. Voetjes van de vloer en heupwiegende de dansvloer rond. Deze uptempo vibe wordt er in ‘She Just Wants to Know’ weer losgelaten. Dit is de Giovanca zoals we die ook van haar vorige album kennen. Alleen is dit specifieke nummer vooral te prijzen om hoe klein het is. Giovanca toont hier haar breekbaarheid op een prachtige manier, dat is zeker. Wat mij dan persoonlijk wat minder aanspreekt is de wat saaie manier van zingen. Klein en breekbaar is mooi, zeker, maar ik mis toch een beetje een soort van beleving in de zang. ‘Go Now’ gooit het productionele gedeelte weer een stuk meer naar de voorgrond. Al het nummer zeer aardig gedaan is mis ik toch een beetje de catch. Het nummer gaat rustig voorbij zonder me echt te grijpen. Ook de rijkere instrumentatie in de refreinen en aan het eind van het nummer kunnen mij hierover niet op andere gedachten brengen.

Zo! Dat is wel even wat anders met ‘Hungry’. Hoor ik daar zelfs een beetje disco terug? Jazeker. Giovanca schroeft het tempo weer wat omhoog met dit nummer. Fris, verrassend, erg goed gezongen, catchy. Ik zeg tweede single? En zeker één van de betere nummers van dit album. ‘Simply Mad’ doet in de intro mijn oren spitsen. Het heeft mijn aandacht. Prachtig hoe de stem van GIovanca en de kleine instrumentatie in het begin samenkomen. Gaandeweg komt er steeds een instrumentje bij, maar het nummer blijft prachtig klein en breekbaar. Grote tegenstelling tot het vorige kleine, breekbare nummer op dit album (She Just Wants to Know) is dat Giovanca hier veel frisser zingt. Wederom een favoriet te noemen, dit nummer. ‘Time is Ticking’ en dat is het. Hierna nog maar twee nummers te gaan. Swingjazz? Funky? Ja, dat zijn de ingrediënten die dit nummer karakteriseren. In ieder geval een nummer waarbij je niet stil kan zitten. Goed gedaan! Moe van het swingen komen we weer rust in het bijna serene ‘Where Love Lives’. Dit is ook het tweede nummer waarop een gastartiest te vinden is. Het is hier de prachtig zingende Leon Ware die Giovanca ondersteunt. En dat is toch wel een zeer verrassende combinatie te noemen. Leon Ware is immer de man achter het wereldalbum ‘I Want You’ van de grote Marvin Gaye. Dit duet zal Giovanca vast en zeker als een voorrecht ervaren hebben. ‘Little Flower’ is alweer de afsluiter van dit leuke album. Het leek wel voorbij te vliegen. Deze afsluiter valt op door de tempo- en instrumentatiewisselingen. Goed gedaan. En een mooie afsluiter.

Het is 2010 het was het wachten waard. Giovanca heeft ons wederom een mooi album voorgeschoteld. Een album dat wederom veel aftrek zal vinden tijdens de lente- en de zomertijd. Het is een fris, vrolijk album geworden waarvan het plezier afspat.

Was het eerst nog samen met the Mighty Mocamboes, ondertussen kan Gizelle Smith haar zaakjes ook wel alleen rooien. Dit is al album nummer 2 waarbij the Mighty Mocamboes niet meer op de hoes te vinden zijn. Gelukkig is die sterke stem van Gizelle Smith wel weer goed te horen in de songs. Al vanaf opener Agony Road val je er goed in. Vooral door die stem eigenlijk. Voldoende groove ook hier en daar met Superstar en Miss World(Less is More). Dan weer wat rustiger met Maybe Baby, King of the Mountain en Three Tiny Seeds. Helaas lijkt soms de productie de stem wat in de weg te zitten. Zo zit er een irritant geluidje in Riot Care en zijn de beats iets te aanwezig op Better Remember. Maar zo’n vocaal gedragen song als The Girl Who Cried Slow maakt dan al snel weer veel goed.

Het was de single Working Woman die Gizelle Smith opnam met de the Mighty Mocambos waardoor ik haar leerde kennen. Die band maakte daarna zelf nog wel een plaat, maar Gizelle liet wat langer op zich wachten. Dit album is voor mij dan ook langverwacht.
We werden gaandeweg natuurlijk ook al wat warm gehouden door wat singles en één daarvan is opener Dust. Een lekker energieke en vrolijke opener. Door dit nummer krijg je gewoon zin om naar de rest van het album te luisteren. Terecht getuige het sfeervolle duet Hero. De stemmen van Gizelle en gastartiest Eric Boss vallen mooi samen. In verhouding valt Scard of Something dan misschien wat minder op, maar het is nog steeds een meer dan prima song.
Love Song horen we daarna, een nummer dat gedragen wordt door de blazers. Om dan zeer aanstekelijk verder te gaan met Sweet Memories. Op Around Again laat Gizelle duidelijk haar vocale capaciteiten horen. Dit nummer valt op door haar krachtige zang alhier.
Eric Boss komt nogmaals om de hoek kijken bij Stay, een vrolijk duet. Een steengoed nummer is dan de titelsong met haar funkyness en die coole orgel. Zij geven dit fijne nummer kleur. Die energie trekt ze nog verder door naar boven op Hey Romeo. Wat een energie zeg! Om dan wat relaxter verder te gaan met Twelve. Het album, wat ik zeer fijn vind als geheel, wordt afgesloten door het nummer met de toepasselijke titel Amen. Een erg sfeervol nummer.

Gizelle Smith is een naam die blijft, dat moge wel duidelijk zijn na dit album. Het is tevens één van de fijnste platen die ik tot nog toe in 2018 heb gehoord.

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen. Dit album kan weleens mijn album van het jaar worden. In deze keuze wedijveren ze nog wel met Maxwell en Lee Fields, maar dat het hoog komt te staan in mijn eindejaarslijst dat staat buiten kijf.

Maar hoe ontdek ik nu dit soort muziek? Nou, Radio 6 heeft sinds kort een nieuwe soulshow. Deze show heeft 'Sweet Soul Music' (naar het nummer van Sam Cooke) en wordt gepresenteerd door Leo Blokhuis. Het alleen via internet te beluisteren en elke week probeer ik de aflevering bij te houden. Zo werd in één van de eerdere aflevering het eerste nummer van deze plaat opgezet. Ik was meteen verkocht en heb de rest opgezocht.

En dan nu over het album zelf. Zoals eerder aangegeven kan je dit qua stijl vergelijken met Sharon Jones & the Dap Kings of met een Nicole Willis and the Soul Investigators. Misschien ook wel een Lee Fields & the Expressions, alleen dan met vrouwelijke vocalen.

Het album begint met de grote klapper 'Working Woman'. Deze song brengt je ook meteen in de muzikale sfeer van de rest van het album.
Een band die retestrak speelt en daarbij de meest funky en groovende instrumentatie uit hun mouw schudt. Voeg daar de flexibele, heldere en knallende soulvocalen van Gizelle Smith aan toe en het kan voor mij al bijna niet meer stuk.
Maar ja, dat is nog maar het eerste nummer. En wat zegt dat?
Nou, dat blijkt heel veel te zeggen. Want na de opener stopt het hier niet mee.
In 'The Time is Right for Love' komen de vrolijke claps je al tegemoet. Wederom zingt Gizelle ragfijn en weet de band met de instrumentatie weer te prikkelen. Net even anders als het voorgaande. Dat houdt het boeiend. Vooral door invoeging van het betere koperwerk.
'Hold Fast' begint ook net weer anders als de vorige twee. Wat meer koper in het muzikale gedeelte van de track. De drummer knalt er weer lustig op los. Er is in dit nummer sowieso wat meer ruimte voor de band. Gizelle doet het wat rustiger aan. Maar als ze er is knalt ze als vanouds. Leuke origenele zanglijntjes.
'Coffee High' is het volgende nummer dat we tegen komen en dit lijkt een tempo naar beneden te gaan. Misschien dan voor het eerst een ballad op dit album? Nee, niet echt. Dat komt mede om de opbeurende toeters. Het is wel wat trager als de vorige 3 songs, maar wel net zo goed. Gizelle krijgt de ruimte om haar mooie stem de show te stelen, en terech!
En dan gaat alle eer naar de drummer van het stel. Dat is tenminste te horen in 'Everything Holds Blame'. De drums zijn namelijk net wat meer aanwezig als in de vorige nummers. Het tempo is een beetje hetzelfde als in het vorige nummer. Gizelle klinkt na het geknal in de vorige nummers hier wat zwoeler. Een afwisseling die ik alleen maar toejuich. Heerlijk wegdromen met dit nummer. Perfect om te draaien voor het slapen gaan. Wat een gevoel brengt Gizelle in haar stem. De term "door merg en been" is hiervoor in positieve zin uitgevonden. Het gaat door hart een ziel.
'Free Vibes' is een geheel instrumentaal nummer. Strakke drums, zoals het bij dit soort muziek hoort. Een goede gitaar-riff en verrassend een panfluit. Ja zeker mensen, een panfluit. Dat geeft het nummer een vrolijk en onbezonnen flavour mee.
Bij 'Gonna Get You' wordt de groove er weer aardig ingezet. Het is allemaal wat meer up-tempo. Ik zou bijna rock 'n roller willen zeggen. Aanstekelijk dat is het zonder twijfel. Het meeknikken gaat eigenlijk gewoon automatisch. Wat mij het meest aanspreekt in dit nummer is de wisselende instrumentatie. Van voldadig tot stil, tot groovend. Perfect gedaan en het nummer is erg goed opgebouwd.
En dan opeens, hopakee!, het tempo naar beneden. Want het is tijd voor een 'Love Alarm'. Tenminste dat was mijn eerste gedachte bij de intro van dit nummer. Maar dan valt de drummer in en gaat Gizelle zingen en gaat het allemaal al snel een tandje hoger. Wederom weer lekker veel blaasinstrumentatie. En Gizelle die vol overgave 'Yeah!, Yeah! Yeah!' roept. Wat heeft dit nummer een goed sfeertje zeg.
Dat er ook een stukje weggelegd is voor spoken word blijkt bij de intro van 'Snake Charmer'. Gizelle vertelt rustig haar verhaaltje en gaat daarin over tot zang. En dat is toch wel hetgeen wat het meest opvalt aan dit nummer. De prachtige vocale prestatie die Gizelle in dit lome nummer neerzet. Het is even tijd voor "sit back and relax" en dat doen we dan ook maar al te graag met dit nummer.
'Magic Time Machine' tapt dan weer uit een ander muzikaal vaatje. Vooral de manier waarop de drummer en gitarist hun muziek er in knallen zorgt voor een frisse sfeer. Gizelle doet haar ding zoals ze nu al het hele album doet. Wederom is het tempo wat naar beneden geschroeft en ligt zeker in het verlengde van het vorige nummer.
'Out of Fashion' lijkt dan te beginnen met een vrij standaard drumritme, maar wordt dan prachtig opgepakt door de vrolijke trompetten. Gitaarriffje erbij en je hebt wederom een muzikale prestatie waar je u tegen zegt. In het refrein is het net wat heftiger als bij de coupletten. Perfect afgewisseld om het nummer interessant te houden.
En dan zijn we na een korte 38 minuten alweer aanbeland bij het laatste nummer van dit topalbum. Het nummer heet 'Nothing for Nothing' en het beluisteren van deze cd is inderdaad niet voor niks geweest. Over het nummer zelf? Nou, het is gewoon de laatste knaller die dit album nodig heeft en compleet maakt. Heerlijk om te horen dat er nog steeds goede soulmuziek gemaakt wordt. Soulmuziek met een retestrakke, funky en groovende instrumentatie en daaroverheen een krachtige, soepele en overtuigende stem van een topzangeres en je hebt mij gelukkig gemaakt.

Gloria Scott is al een oudgediende in de soulmuziek. Zo maakte ze in 1974 al haar album What Am I Gonna Do? en is ze dus nu naar vele jaren weer terug met nieuwe muziek. Die ervaring hoor je ook duidelijk terug in het gebruik van haar stem. Een volle stem, duidelijk ook terug te horen op opener All of the Time, You’re on My Mind. Helaas is de stijl van de songs op dit album vrij zoet steeds. Niet heel verrassend qua aanpak ook. Iets meer groove is eigenlijk alleen te horen op Real en So Wonderful. Verder rustig, kabbelend en zoet. Waar andere zangeressen van vroeger echt zichzelf blijven ontwikkelen (bv. Bettye LaVette, Candi Staton) is dit album van Gloria Scott te makkelijk.

In een euforische stemming (vooral door Crazy) 4,5 ster gestemd op dit album. Had hem toen 1,5 keer geluisterd. Vandaag toch maar eens wat nader onder de loep genomen en er zitten dus echt irritante nummers tussen. Vooral 'Transformer' werkt me enorm op de zenuwen, net als 'Gone Daddy Gone'. Staan ook een paar geweldige nummers op. Zoals 'Crazy' dus en 'Smiley Faces'.
Vind het eerste nummer en 'Who Cares' ook erg lekker. Maar mijn euforie is toch gedaald, net als mijn stem.

Kan me uiteindelijk toch meer boeien als mijn eerste bericht hier deed geloven. Wat ik met BoordAppel eens ben is dat Cee-Lo inderdaad een fantastische zanger/rapper is. Helemaal zijn eigen stijl en gewoon erg cool.
De nummers hebben allemaal wel een leuke vibe en in elk nummer is wel wat leuks te ontdekken. Anders als het debuut, maar daarmee niet minder leuk.

Het nummer 'You' met Dwele is echt een topsong. De rest zit allemaal ook wel aardig in elkaar, maar wordt af en toe alleen iets te eentonig. Het funked en grooved af en toe wel erg lekker.

Nu-soulartiesten en lang laten wachten op nieuw werk lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden. De zangeres met de heldere stem en vaak hippe sound is nu dan eindelijk weer eens terug met nieuw werk. In dit geval een EP’tje van zes nummers die veelal irritant onderbroken worden door interludes. Hip is het wederom, soms wat volgepakt in de producties. De heldere vocalen van Goapele redden vaak veel en het nummer Power is toch zeker het vernoemen waard.

Dit album beluisterde ik naar aanleiding van dit topic

Als ik alleen af was gegaan op de artiestennaam dan kreeg ik het vermoeden dat het en album vol met ronkende gitaren zou worden. En die zijn er ook wel (vooral in nummer 3), maar het is meer dan dat. Het zijn maar 3 songs, maar wel drie heel lange songs die in karakter verhalend en zelfs wat dromerige aanvoelen. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat het goed uitgedacht is, maar aan de andere kant luistert het net als een (ellen)lange jamsessie. Het duurt mij dan vaak ook iets te lang allemaal om er mijn aandacht bij te blijven houden.

GoGo wie? GoGo Penguin dus? Je moet immers een beetje origineel uit de hoek komen met je artiestennaam en dat is toch wel wat dit jazztrio doet. Onder de vleugels van het wereldberoemde Blue Note label brengen ze een plaat Man Made Object uit. Wat je kan verwachten? Iets met jazz en iets met electronische muziek. Dat dan ook nog eens zoveel mogelijk gecombineerd. Neem bijvoorbeeld opener All Res. Een subtiele piano en stuiterende beat gaan moeiteloos samen. Het nummer geeft mij persoonlijk een beetje en Air/Moon Safari gevoel. Unspeakable World gaat uit van hetzelfde idee met wederom een hoofdrol voor het pianospel.
Branches Break is wat rustiger, maar aan de andere kant ook voortstuwend. Een sterke en sfeervoller nummer van voorgaande tracks. Weird Cat heeft daar dan weer het zelfde idee van. Ook dit nummer stuiter jazzy en sfeervol voort.
Bij Quiet Mind moest in het begin bij de piano even denken aan het nummer Where’d You Go van Fort Minor. Zomaar een associatie die in mij op kwam. Smarra is dan toch wel weer anders en nog een slag dromeriger dan de rest van de tracks. Totdat ik bij Initiate merk dat ik het beetje zat wordt doordat ik teveel het gevoel heb steeds naar hetzelfde te luisteren. Niet slecht, maar over again. Dan vind ik GBFISYSIH zelfs een beetje saai. Ook Surrender to Mountain valt niet al teveel op. Een zwakker gedeelte van dit album.
Protest biedt eigenlijk ook weer hetzelfde laken en pak, met een klein beetje bombast aan het einde. Om dan toe te komen aan een drietal remixes. Deze zijn van Unspeakable World, Initiate en All Res. De eerste voegt weinig toe en het nummer wordt hierdoor eerder extra zenuwachtig. De tweede verhiphopt het nummer en de derde voegt ook weer weinig toe.

Een aardige Blue Note plaat met een sterk begin, maar daarna verzand het teveel in de zelfde aanpak. De verrassing is hierdoor snel weg en mijn aandacht toch ook wel.

(bron: Opus de Soul)

Beste lekker album. Niet zoveel aan de hand met deze muziek, maar het is wel bijzonder catchy en luistert gewoon makkelijk weg. Één van de beste mixen tussen pop en electronic die ik ken, de muziek van Goldfrapp.

Erg sfeervol album van Goldfrapp. Alleen valt, zoals reeds gemeld, Oompa Rader een beetje uit de toon. Maar erg mooi om hier ook eens kennis me te maken. Op naar volgende werk.