Ook op dit album heeft Keith Sweat het weer voor elkaar met zijn warme sound. Deze man lijkt geen slechte albums te kunnen maken. Gewoonweg goed in elkaar gezet en luistert erg lekker weg.

De albums van Keith Sweat komen altijd boven de middelmaat uit, zo ook met dit cd'tje. Het luistert gewoon allemaal erg lekker weg en heeft een warme sound. Keith Sweat is toch wel een R&B-koning.

De R&B zangeresje struikelen zo onderhand over elkaar heen de laatste tijd en sporadisch komt er ook echt eentje bovendrijven. Nu zal Keke Palmer toch echt onder de horde blijven liggen want ze valt nergens in op. Ook al zo'n dame die zingt én acteert. Maar het is musicmeter dus het gaat alleen even over zingen.
Tsja, deze dame heeft, zoals al die andere R&B zangeresjes, een flinterdune stemmetje. Hierdoor zingt ze veel in dezelfde toonsoorten en op dezelfde manier. Alle kleine uithalingen lijken op elkaar.Muzikaal hebben we het ook allemaal al 20x gehoord.
Wederom dus een tegenvaller op dit genregebied, maar mijn zoektocht zal halsstarrig doorgaan tot er eindelijk eens een zangeresje niet struikelt en onder massa beland, maar echt boven komt drijven.

Deze dame is, zoals je ook ziet aan zijn vele features, een protege van Avant. Nou ben ik van mening dat Avant zelf nooit een goed album heeft kunnen maken en is dan ook meteen het probleem dat zijn protege hem overstijgt. Nu lijkt dit inderdaad zo, de eerste 2 nummers, maar daarna kakt het album heel erg in en zijn we weer toeschouwers van pretentielozen niemendalletjes.

Legio positieve recensies las ik over deze plaat. Kelela is zou de nieuwe voorloper van de R&B-muziek zijn. Zo origineel als dit zou ik het nog nooit hebben gehoord. En daar wringt het voor dus een beetje. Ik hoor hier echt niet aan af wat er nu zo origineel zou moeten zijn. Nummers als dit worden toch al legio gemaakt tegenwoordig, om dan het labeltje R&B mee te krijgen. Een ook qua stem kan Kelela mij niet overtuigen. Te dun, te weinig bezieling. Alles lijkt zo op elkaar dat het beluisteren van deze plaat mij zelfs ging vervelen.

Kelis is 100% zeker een dame die niet in hokjes te stoppen is. Van rauwe funky R&B onder leiding van the Neptunes tot stuiterende hitparadedance met grote producers. Van het stout draaien van milkshakes naar reggae gedreven popsongs. Vier jaar heeft het ondertussen geduurd voordat we weer een nieuw album van deze opvallende dame kregen. Daar keken we wel weer naar uit, vooral omdat we benieuwd zijn wat ze aan ons tentoonstelt.

De singles hadden natuurlijk al het één en ander verraden, Kelis ging op het nieuwe album Food wat meer terug naar de soul. Maar is dat voor het hele album het geval? Opener Breakfast leent namelijk juist meer van de sfeervolle 90’s R&B. Jerk Ribs is die bijzondere single met een combinatie van verschillende stijlen. Lekker veel blazers. Het nummer heeft ook een 90’s vibe, maar met 80’s accenten. Productioneel sterk tot nog toe en daar valt de mooie volle sound van Forever Be ook onder.
De echte vintage soul horen we eigenlijk pas op de ballad Floyd en wordt ietwat doorgezet op het mooie Runnin’. Een persoonlijke favoriete op deze plaat is toch wel Hooch. Een fijne zwoele soulsong die ik perfect bij de stem van Kelis vind passen. Dit is ook wel het rustigere gedeelte van deze plaat. Kelis kan dat prima aan. Dat ze swingen kan weten we ook en horen we ook, op Cobbler. Waar Bless the Telephone, nog een persoonlijke favoriet, zich juist meer van het singer-songwriter gevoel leent. Bijzondere keuze, dat wel. Net zo bijzonder als het nummer Friday Fish Fry. Een ware blend aan stijlen komt je oren binnen. Blues, rock en pop met een vleugje soul. Wat te denken van die aanstekelijke bridge. Erg leuk nummer weer. We switchen dan weer verder naar het bombastische Change door naar het vrolijke Rumble. Kelis overtuigt nummer voor nummer. Ook lieflijk op Dreamer, de afsluiter van deze sterke plaat vol met aanstekelijke muziek. Origineel gebracht en prima in het straatje van Kelis vocale capaciteiten.

(bron: Opus de Soul)

Damn! Wat knalde Kelis binnen zeg met Caught Out There en is ze nu helaas verworden tot een wat standaard R&B zangeresje.
Dit is in ieder geval een ijzersterk debuut die ze alleen nog met Wanderland wist te overtreffen.

Vind dit album toch echt een pretentieloos niemendalletje van Kelis. In vergelijking met het sterke Kaleidoscope en het fantastische Wanderland stelt dit weinig voor. Waar is die 'rauwe' Kelis gebleven. Veel te veel voortkabbelend is dit.

De zanger Kely Finnigan kennen we vooral als leadzanger van de Monophonics. Dit is niet zijn eerste solowerk, want in 2019 bracht hij al een album onder eigen naam uit. In 2020 kreeg dit een vervolg met een Kerstalbum. Tussendoor vooral bezig geweest met die eerder genoemde Monophonics en nu dus weer alleen aan de slag geweest.

Finnigan trakteert ons op een heel fijn nieuw soloproject. De basis is de vintage soulsound die we ook kennen van die Monophonics. Al moet ik zeggen dat in die groep de sound soms wat meer de psychedelische kant op kan gaan. Dat zit er in zijn solowerk niet in. De stem van Finnigan is, zoals gewend, zeer fijn en de muzikale omlijsting vaak vol en rijk van geluid. Hij heeft ook meer dan genoeg energie in dit album gestopt. Die energie krijg je als luisteraar als het ware terug. Qua vibes gaan de nummers ook van rustig tot aan dus meer energiek. Nummers die opvallen zijn Count Me out met zijn fijne gitaartje, het funky Get a Hold of Yourself, het groovende Chosen Few, het meelevende Cold World, het ritmisch fijne Love en de prettig energieke opener. Wederom een geslaagd soloproject dus.

Prachtige stem en gewoon even per nummer wat ik er van vind:

> I dont wanna wait - sterke doorleefd gezongen opener. Mooie volle sound. Organisch geluid
> Ill never love again - leuk spel dus de drums en de rest. Echte vintage daptone sound. Fijne stem
> Smoking and drinking- fijne muziek. Warme sound en leuke backings
> Every time it rains - heeft een bepaalde fijne subtiliteit in de instrumentatie en dan die doorleefde zang erover
> Catch me im falling - stukje rustiger, liefjes bijna. Totale rust over het nummer
> Since i dont have you anymore - de vibe is ontspannen. De instrumentatie direct een frivool tegelijk
> Impressions of you - heel rustig en mooi nummer. Rustig achterover en genieten
> I called you back baby - lekker vinnig nimmer om de energie er weeer een beetje in te gooien
> Freedom - meer ruimte voor de backings. Zit ook meer gospel in dit nummer
> Cant let him down - rustige relaxte afsluiter

De muziek van Kem ken ik nu al een tijdje en die muziek heeft altijd iets glads met zich mee gebracht. Dat is op dit nieuwe album niet anders eerlijk gezegd. Kem zwijmelt zich vaak wat door zijn albums heen. Hier en daar is er ruimte voor een iets andere invalshoek, zoals de lichte groove (Love) of met meer vocale beleving (Praise). Maar verwacht gerust zoetigheid, gezwijmel en rustige tonen.

Ik kreeg dit album van Kendra Morris aangeraden. Nu was ik niet bepaald enthousiast over het vorige werk van Kendra, maar een tip negeren we natuurlijk niet zomaar en daarom beluisterde ik dit I Am What I’m Waiting For. Het licht jazzy karakter van opener When I Go to Space bevalt me meteen al prima, dus dit zou wel wat kunnen worden. Ook het lijzig gezongen Anywhere smaakt me goed. De titeltrack is wat gekkig en dat is helemaal niet erg. Maar dat is het ook wel een beetje voor dit album. Hierna verzanden te nummers in te standaard keuzes en ze lijken gewoon teveel op elkaar. Voeg daaraan toe dat ze allemaal niet zo heel bijzonder zijn en je aandacht als luisteraar is al snel weg. Het is soms zelfs een beetje saai te noemen. Dus wederom geen al te beste beurt van Kendra Morris bij mij.

Een album met bijzonder afwisselende niveaus, dit album van Kendra Morris. Opener Keep Walking is prima en ook het funky This Life is fijn, maar daarna wordt het al snel wat flauw, saai en niet bijzonder. Pas na een song of drie wordt het weer wat meer interessant en vooral met wat meer pit. Maar heel lang wordt dit niet vastgehouden en is het tot aan het einde wat te flauw.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Dit album door alle fuzz om Kendrick Lamar al eens beluisterd. Kan me het echter niet zo goed meer voor de geest halen. Dit is toch wel duidelijk net even andere hiphop dan dat je hoort je al de radio aanzet. Zijn stem is wat wennen, maar zijn flow is wel erg fijn. Wat ik ook echt een pluspunt van dit album is het muzikale/instrumentale gedeelte. Dat is best heel rijk te noemen voor hiphop. Nu lees ik overal dat zijn teksten ook heel goed zouden moeten zijn, maar daar heb ik me nog niet in kunnen verdiepen. Wel is het duidelijk tijd voor mij om misschien weer wat meer met hiphop bezig te houden (wat ik vroeger wel al veelvuldig deed) en dan te beginnen met de releases van Kendrick Lamar.

Ik luister veel in een jaar omdat ik ook vooral nieuwe artiesten wil ontdeken, maar dit was misschien wel het slechtste album dat ik afgelopen jaar gehoord heb. De zang is zeurderig, de opzet te standaard. Nergens is dit album boeiend en vaak zelfs vermoeiend. Skippen deze handel.

De man die zelf bekendstaat als een zeer goed tekst en liedjesschrijver neemt op dit album een aantal covers op zijn conto. En damn! Het is een prachtige cd geworden. Babyface weet met zoveel gevoel in zijn stem de songs te brengen, prachtig!

Deze Surinaamse man heeft al hit na hit gehad in zijn thuisland. Qua nummer één hits is hij de Marco Borsato van het Zuid-Amerikaanse land. Qua muziek is hij dan juist weer heel anders. In Nederland is hij onderhand ook mateloos populair door het aanstekelijke hitje Parijs. Daar zijn weer Amsterdamse, Haagse, Rotterdamse en Marokkaanse parodieën op gemaakt. Wat een singing bij een Nederlands en groter label al niet teweeg kan brengen. Wat brengt de rest ons?

Het album opent met Alleen Jij. De tekst lijkt vrij serieus: het gaat om een onbeantwoorde en/of stukgelopen liefde, maar Kenny lijkt daar niet al te moeilijk over te doen getuige zijn onbezorgde manier van zingen. Al hoort dat natuurlijk wel een beetje bij die reggaevibe, ongeacht het onderwerp. Als je Gaat verhaalt over zo ongeveer het zelfde thema, maar als geheel spreekt er wel meer hoop en acceptatie uit.
Je kan er gif op innemen dat hij niet alleen in het Nederlands zou zingen en dat klopt. Van de tekst in So Yu Ben Taigi Mi versta ik helemaal niks en misschien valt het me daarom des te meer op dat het wel weer erg veel hetzelfde reggaeritme is. Dat kan mij op Een man Mag niet Huilen namelijk een stuk minder boeien. Hier hoor je hoe Kenny B een verhaaltje verteld.
Ook van Tjaipi Lobi versta ik helemaal niks (oké op een paar woorden na), maar dat is ook helemaal niet erg. Wel mag er muzikaal gezien nu wel wat afwisseling komen. En dat komt er dan ook met Zij is de Duivel. Dit nummer is meer akoestisch en kleiner. De boodschap is vooral: pas op voor het vrouwmens.
Een minder geslaagd project vind ik persoonlijk als Kenny aan de ballads gaat. Zoals op Na Regen Komt Zonneschijn vind ik dat maar weinig bij zijn stem passen. Het meer uptempo, vrolijke werk staat hem een stuk beter.
Yamba laat ons dan een mengeling van heel veel talen horen om daarna aan te komen bij die sympathieke en aanstekelijke hitsingle. Ook Kenny praat hier gewoon lekker Nederlands met ons. Ook wordt ik blij van Neks Ne Tai. Wederom een dikke wazeggie? Maar het nummer heeft zoveel vrolijkheid en energie dat je wel moet genieten, dat je wel moet lachen.
Een ode aan de vriendschap bezingt hij op Vrienden, waarin dan wel weer dat standaard reggaeritme terug komt. Gevolgd door een tweede ballad, Jij Bent de Liefde. Dit soort zoetsappige ballads vind ik toch niet zo goed bij zijn stem passen. Net als de vorige ballad eigenlijk. Afsluitend is er dan nog Paramaribo, dat ik een redelijke saaie afsluiter vind.

Het succes is er en dat verhaal moet voortgezet worden met dit album. Dat zal richting de zomer zeker gaan lukken want daar is deze muziek bij uitstek geschikt voor. Al kan een beetje muzikale variatie de volgende keer geen kwaad

(bron: Opus de Soul)

Had deze plaat al eerder gehoord op stage (bij Blue Note red.) en toen beviel het me wel, maar omdat je ondertussen ook aan het werk bent enzo luister je minder geconcentreerd. Nu heb ik dat wel gedaan en moet zeggen dat het me zeer bevalt.
Erg mooie en gevoelige jazzplaat. De nummers vervelen niet en weten me elke keer weer aardig te grijpen.

3,5 ster. (misschien kans op 4)

Vocaal supertalent uit Engeland. Deze man kan ongelooflijk veel met zijn stem, gebruikt het echt als een instrument op zich. Dit zorgt voor mooie, warme R&B-liedjes met veel soulinvloeden die productioneel verder nog wel wat interessanter hadden gemogen.

Toen ik enige jaren geleden Keyshia voor het eerst hoorde was ik er van overtuigd dat ze het ging maken. Maar helaas verzandde ze snel in te standaard R&B/Pop. Met dit nieuwe album wil ze een boodschap brengen, maar verpakt dat weer in die zelfde muzikale omlijstingen waardoor het maar weinig kan boeien.

Ergens in het midden van de jaren ’00 was ze er opeens. Net als vele R&B-zangers en –zangeressen kwam ook Keyshia Cole haar gezicht laten zien. Vooral haar uptempo nummers hebben mij altijd aardig bevallen maar veel verder dan één of twee albums is het nooit geworden. Toen ik zag dat ze dit jaar met een nieuwe plaat is gekomen was ik toch wel weer benieuwd waar ze nu zou staan. Een korte zoektocht leerde mij dat dit toch alweer haar zesde album is geworden. Wat is het dan wel geworden?



Na een korte intro maken we kennis met Heart of Passion. Een vrij simpele R&B track. Makkelijk geproduceerd en we horen daarin vooral de aardig goede stem van Keyshia terug. N.L.U. gaat eigenlijk op die voet verder. De zang is prima, de productie is wat saai en makkelijk. Tevens voegt de rapper weinig toe. Ook Next Time verleent zich van de standaard R&B. Krijg zodoende wel een beetje een gevoel van “been there, heard that”. Album mist nochtans ook wat broodnodige energie. Rick James is daar wel het ultieme bewijs van. Bij een track met zo’n titel verwacht je toch wat swing, maar die is nergens te bekennen. Zo gaat het eigenlijk wel het hele album door. Veelal simpele R&B songs waar ik persoonlijk toch al een tijdje klaar mee ben. Ligt allemaal makkelijk in het gehoor en is vast ook wel hitgevoelig. Maar als het dertien nummers lang hetzelfde recept is dan wordt toch al snel wat repetitief. Dat een nummer met de titel Party Ain’t a Party ook daadwerkelijk geen feestje is om naar te luisteren zegt al genoeg. Ik was snel klaar met deze plaat en zal het helaas niet zo snel aanraden. Behalve als je van simpele, standaard arrenbie houdt natuurlijk.

(bron: Opus de Soul)

Ik kreeg dit album te leen met de uitleg erbij dat het R&B was. Dus ik ging er al in met zo'n gevoel van: " Weer zo'n 13 in een dozijn R&B cd." Dat soort cd's komen tevaak uit deze tijd. Jammer voor het genre.
Ik stop toch maar cd'tje in mn stereo-tje en het verbaasd me....positief.
Keyshia blinkt uit in een heerlijk, eigen stemgeluid. Op de cd staan vooral mid-tempo nummers, en dit is dan ook haar betere punt. De up-tempo en mid-tempo klinken erg lekker, maar bij de ballads moet ze oppassen niet te zeikerig te gaan klinken. deze cd verdient dubbel en dwars 4 sterren.

Een nieuwe ster aan de R&B-horizon? Er komen veel albums van artiesten als Khalid uit en de één overtuigd een stuk meer dan de ander. Dat is meteen ook te zeggen over deze plaat. Het is een 50-50 plaat. Het begint allemaal goed en alleraardigst, maar na de helft wordt het wat saai en voorspelbaar. Ik denk zeker dat Khalid met nieuwe releases een stuk meer steady kan zijn en een sterke R&B-plaat uit kan brengen.

(bron: Opus de Soul)

Een nieuwe grote naam zou Khalid worden en als ze we kijken naar de hitlijsten is dat ook zo. Zijn debuutplaat kon mij maar beperkt boeien en dit nieuwe album is toch nog wel een pak minder. De zang is slap en zonder beleving, de producties zijn saai en té standaard. Als ik dan toch nog de betere songs aan moet wijzen dan kom ik uit bij de disco-achtigen Hundred en Outta My Head en afsluiter Saturday Nights. Maar echt bijzonder is het allemaal niet. Eerder saai zelfs.

Pfff, in mijn zoektocht naar goede hedendaagse R&B stuitte ik ook op dit album. En wederom een sof. Wil hier eigenlijk niet teveel woorden aan vuil maken. Het is gewoon erg slecht.

De muziekwereld kan niet zonder talenten. Waar blijft dan immers de ontwikkeling? Al is het wordt talent vrij vergankelijk. De één blijft dan ook een stuk beter en langer hangen dan de ander. Welke kant het opgaat met de Zweedse Kim Cesarion is nu natuurlijk nog niet bekend. Wat we wel weten is dat hij met Undressed een nieuw album presenteert die bij het aanhoren van de gonzende verwachtingen weleens een sterke plaat zou kunnen zijn. Ik ga het zien.

Een probleem dat aan te stippen valt voor nieuwe talenten is dat ze vaak meegaan in een muziekstroming die op dit moment populair is. De scheidslijn die er dan is, 1. Maken ze er iets eigen van? Of 2. maken ze een kopie? Met dat euvel zit Kim Cesarion ook een beetje, want al luisterend naar dit album zit er muzikaal gezien niet veel nieuws onder de zon. Dat maakt ook helemaal niet uit, want zoals aangegeven is de vraag hoe hij hiermee om is gegaan.
Een grote inspiratiebron is duidelijk de muziek van Justin Timberlake. Inherent daaraan dus ook de muziek van Michael Jackson, want daar haalt Timberlake zijn inspiratie vandaan. Al van het begin van de plaat (Undressed, Can’t Love Nobody en Girls) is die dansbare stijl heel herkenbaar. Ik prijs me dan ook gelukkig als luisteraar dat Cesarion tussendoor wat anders probeert. Zo is er het sterke Bad Thing. Dit is zonder twijfel een topper van dit album. De absolute topper is het verstilde Angel Wings. Simpelweg een topsong! Andere sterke songs zijn Come Down to Me en Amen.
Daarnaast zingt Kim Cesarion zich ook zo de hitlijsten in, mocht hij wat meer bekendheid krijgen. De dance-aandoende songs met de vocalen die nu zo populair zijn ontbreken hier ook niet. Houdt je daarvan dan moet je zeker eens naar One True Lover en I Love This Life luisteren. Missers zijn er zeker ook. Daaronder behoren het eentonige X, het quasi-stoere Brains Out, het te zeikerige When U’re High.

Een vrij onevenwichtige plaat dus die misschien iets teveel op bekende succesformules zweeft. Juist daar waar Cesarion wat origineler uit de hoek komt heeft hij de sterke songs te pakken.

(bron: Opus de Soul)

Van een kleine bijrol op die megahit van Gotye tot een volledig zelfwaardig solo-album. Het zit Kimbra niet tegen en in 2014 kwam ze met haar vervolg op Vows. Op deze nieuwe plaat laveert zij schijnbaar moeiteloos tussen verschillende genres als pop, rock, r&b, dance en van alles meer door elkaar. De ene keer met het nodige bombast, dan weer aanstekelijk of juist klein. In ieder geval allemaal verpakt in aantrekkelijk songs die je beklijven. Kimbra is een naam met een dikke vette arcering, want deze dame blijft nog wel even.

Gospel/soul, dat is wat Kindred the Family Soul maakt. En tsja, tekstueel wordt het dan af en toe wel wat eentonig en heb je af en toe zoiets van "pffff, nou weet ik het wel."
Vocaal zit het wel weer sterk in elkaar en dat nummer met India.Arie is inderdaad helemaal geweldig.

De drie dames van KING zag ik al enige jaren geleden met een showcase in Amsterdam. Wat toen vooral opviel is hoe mooi hun stemmen bij elkaar passen.
Na die showcase is het dus wel even wachten geweest op hun eerste album. Hopelijk komen ze dan ook weer terug naar ons land, want live is het toch wel erg fijn om naar te luisteren. Of dat op plaat net zo is, laat ik je bij deze weten.

Laten we beginnen met albumopener The Right. Een nummer dat de stijl van KING kenmerkt. Het is een dromerig nummer en dat dromerige zullen we nog vaak terug gaan horen. Als extra twist geeft dit nummer nog een 90’s R&B throwback mee.
Dat het dromerige dus terugkomt bewijzen ze meteen met The Greatest en als het überhaupt mogelijk is Red Eye nog een stapje meer dromerig. De mooie zanglijnen en samenzang vallen positief op.
Dan kan het niet nog een tandje dromeriger toch? Waarom niet?! zullen ze gedacht hebben bij Supernatural. Erg mooi hoe die beat er in valt bij dit nummer, geeft het een extra aanstekelijkheid. Een erg goed nummer en misschien wel het beste van dit album. Love Song is namelijk niets meer dan dromerig, net als het ietwat verstilde In the Meantime.
Carry On pakt het productioneel wat grootser aan. Een modernere sound, maar ook met diezelfde sfeer. Een sfeer die we nu al een aantal keer benoemd en genoemd hebben. De 90’s feeling komt daarna weer terug in Mister Chameleon. Geen karma, maar wel mister. De 90’s zijn een duidelijke inspiratiebron.
Héél erg dromerig wordt het dan weer op Hey en Oh Please, maar die heeft dan weer een aardige break. The Story is wel al bekend van eerder en was een soort van hun eerste single, enkele jaren geleden al. Om het album dan af te sluiten met Native Land. Past perfect bij de dromerige rest van het album.

De stemmen van KING vallen zo goed samen, dat het echt genieten is. Aan de andere kant tapt het album veelal uit het zelfde vaatje, waardoor het wat eentonig over kan komen. Een prima plaat, goede sfeersetting, maar ook een beetje extra afwisseling had geen kwaad gekund.

(bron: Opus de Soul)

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

De frontcover is er eentje die ik wel vaak heb gezien. Die valt ook wel op. Maar geen idee wat voor een soort muziek er aan gekoppeld is.
Zó, dit soort muziek heeft wel even nodig. En eigenlijk ook meer dan ik het nu met 2 luisterbeurten gegeven heb. Dit is niet in één woord te vangen of überhaupt snel te doorgronden. Hier ga ik mij zeker nog een keer aan wagen om het beter te kunnen begrijpen.