All My Life is inderdaad een fantastisch mooi nummer, maar er staan meer mooie nummers op dit album. Voor de hedendaagse R&B maatstaven is dit ook nog eens van een kwalitatief goed niveau. Heerlijk.

Love Always was nog een goed album, dit X is niet zo heel erg boeiend meer. De willen beide schitteren in overdreven stemakrobatiek en de meeste nummers zijn toch nietszeggende R&B niemendalletjes.

Deze dame is al een tijdje bezig en wordt vaak vergeleken met Mary J. Blige. Ik heb het gevoel dat ze vooral pretendeert heel veel gevoel in haar muziek en teksten te leggen. Dat valt mij persoonlijk allemaal wat tegen eerlijk gezegd. Wat ik hoor is vooral veel onnodig geblèr. Het manke is juist dat ze inleving en gevoel mist in haar songs, iets dat ze dus wel pretendeert te doen.

Een EP is voor menig artiest de uitgelezen mogelijkheid om wat bekendheid te verwerven. Een opstap naar het uitbrengen van een volwaardige LP. Dat moet Khadja Bonet ook gedacht hebben en dat doet ze op een best aardige manier. Muzikaal is het vaak wel doeltreffend komt het redelijk origineel uit de hoek. Vocaal kan ze niet heel erg overtuigen, maar is het wel meer dan genoeg voor deze songs.

Oceans Apart is een EP van de Canadese zanger Kae Sun. Zijn muziek houdt het midden tussen soul en pop. Een moderne sound en hij heeft een aparte stem. Het EP’tje is wel degelijk één geheel door een goede sfeersetting. Waves Breaking is zonder twijfel het fijnste nummer op deze EP.

Het begint allemaal alleraardigst op deze plaat. Een nummer als Stalk heeft iets aanstekelijks en de 90’s R&B beat uit Broken By Design is ook erg goed te behappen. Helaas zijn er ook een aantal nummers niet de moeite waard. Zo wordt er op Canary veel te moeilijk gezongen en kan Fix Up lang niet zo hip klinken als het wil zijn.

Van te voren kende ik Kaina nog niet, maar albumopener Anybody Can Be in Love is zo fijn dat ik er meteen goed in zit. Een kleine hint naar vintage soul in het nummer. Rustig en fijn uitgevoerd. Die opener lijkt echter wel meteen het beste van wat dit album te bieden heeft. Het album is in de gehele doorgang rustig, maar dit rustig helt soms te vaak over naar saai, daar waar dromerig juist weer positiever is. In de gehele linie lijkt gewoon te weinig te gebeuren om de aandacht van de luisteraar vast te houden. Als conclusie voor dit album kan ik daarmee volstaan met 'mwa'.

Een uiterst smaakvol tussendoortje van Kamasi Washington. Zijn naam en ster is rijzende na het overweldigende Epic. Dit werkje trekt daar schijnbaar moeiteloos de kwaliteit in door. Wederom stuk voor stuk erg fijne jazzsongs. Favorieten kiezen ga ik hier niet doen, omdat je het vooral als geheel moet beluisteren. Laat de ster van Kamasi maar nog wat langer en feller schijnen.

Een bezige bij die Kamasi Washington. Was The Epic zijn definitieve doorbraak is hij hier weer met een lange plaat in de vorm van Heaven and Earth. Dit haalt het mijn inziens niet bij The Epic, maar bevat wel weer uiterst inventieve en fijne jazz. Vooral wanneer het wat meer funky wordt (The Invincible Youth, The Psalmnist) heeft het zeker mijn aandacht.

Jazz op Opus de Soul. Ik probeer mij steeds meer te verdiepen in de jazz en ontdek zodoende veel mooie nummers. Aan de andere kant blijft het voor mij wel een genre waarbij ik het lastig vind de albums te recenseren. Jazz in woorden brengen schijnt mij een stuk moeilijker te zijn dan dat bij soul, funk en R&B is.
Nu wil ik voor deze plaat van Kamasi Washington graag een uitzondering maken. Voor deze plaat is namelijk kosten noch moeite gespaard. Saxofonist en bandleider Washington verzamelde een grote groep muzikanten om zich heen om deze plaat te maken. Hij speelde mee bij onder andere Flying Lotus en Kendrick Lamar en mocht hiermee zijn eerste plaat maken. Dat heeft hij niet alleen goed aangepakt qua bezetting, maar ook qua speelduur. Drie cd’s genieten van jazz in al haar facetten. Dat is toch wel zo’n beetje wat Kamasi ons voorschotelt.

Dit bijna drie uur durende album nummer voor nummer doorlopen is onbegonnen werk. Het zijn drie platen. De eerste plaat loopt van Change of the Guard tot aan The Rhythm Changes en brengt vooral een traditionelere plaat. Onvoorstelbaar strak en ook hard gespeeld. In dit traject van de plaat schuren de instrumenten er op los, funkt het soms lekker en schreeuwt het zicht uit. Persoonlijke favorieten alhier zijn The Change of Guard(wat een opener!), Isabelle(prachtig ingetogen), Final Thought(energiek ten top) en The Rhythm Changes(verfrissende vocalen).

Dan plaat twee. Die loopt van Miss Understanding tot aan The Magnificent 7. Dit gedeelte is meer weggelegd voor de liefhebber van de meer experimentele jazz. Nu reken ik mij daar zelf niet altijd onder, maar ook hier zijn weer parels te vinden. Wat dacht je van het swingende Re Run, of het epische Henriette Our Hero. Hier is Miss Understanding mijn persoonlijke favoriete met zijn onophoudelijke energie en swing. Hier gaan ze er echt vol voor.

Plaat nummer drie dan uiteindelijk. Dit is het gedeelte dat mij persoonlijk het meest ligt. Van Re Run Home tot aan The Message focust Kamasi zich hier meer op de jazz-funk en hier en daar wat soul. Vijf nummers lang puur genieten van de meest funky ritmes, prachtige vocalen en zompige beats. Prijsnummer Cherokee is in dit gedeelte van het gehele album te vinden. Net als het fantastische Malcom’s Theme of juist het meer zomerse The Message.

Genieten van jazz mag in 2015 en daar heb je eigenlijk alleen maar The Epic voor nodig. Alle stijlen van jazz komen hier voorbij, het is maar net waar je zin in hebt en die CD kies je. Drie cd’s lang, bijna drie uur lang muzikaal genieten. Wat een debuut zeg!

(bron: Opus de Soul

Het in 2016 uitgebrachte Soul Eyes overtuigde mij volledig. Vooral door de prachtige stem van Kandace Springs was ik om. Voeg daaraan toe dat de songs ook nog eens goed in elkaar zitten en je begrijpt dat ik uit keek naar een nieuwe plaat. Die kwam er dus dan ook dit jaar.
Indigo lijkt bij de opener het iets anders aan te pakken dan voorganger Soul Eyes. De opener is een licht dancy nummer. Het blijft gelukkig subtiel, maar dit is niet wat ik van Kandace verwacht had in eerste instantie. Breakdown is ook wel weer anders, dit is meer een glijerige R&B ballad in de positieve zin van die omschrijving. Op het randje maar er net niet over heen zogezegd.
Meer herkenbaar is Fix Me met een mooie subtiele productie zodat de vocalen de verdiende hoofdrol krijgen. Na een jazzy intermezzo horen we Piece Of Me dat klinkt als een ode aan Sade. Zij had dit immers duidelijk ook kunnen zingen. Prachtig wordt met de song 6 8. Een prachtige lome jazzsong die kristalhelder in gezongen is. Prachtig nummer.
Na weer intermezzo komt een song waar de vocalen van Kandace het podium morgen pakken. Een bijzondere combinatie met de licht eclectische productie. Unsophisticated is daaropvolgend een typische Springs-song. Warme jazzy instrumentatie en die uiterst wendbare stem komen mooi samen. Black Orchid biedt gitaar en stem, maar meer lijk je ook niet nodig te hebben. Misschien dan die fluit en strijkers die er nog bij komen. Daar waar ze de popkant op gaat met Love Sucks. Een nummers met een zomers ritme.
Een opvallende Roberta Flack cover, die eigenlijk weinig toevoegt aan het fantastische origineel om het geheel af te sluiten met het duet Simple Things. Een vrij kaal nummer met een mooie intensiteit.

De prachtige stem van Kandace Springs heeft mij sinds de eerste muzikale kennismaking al helemaal ingepakt. Lady in Satin is natuurlijk een link naar Billie Holiday, één van de meest vermaarde jazz-zangeressen ooit. Sterker, ze maakt haar hier eigen interpretatie van die klassieker uit 1958. En dat valt of staat dan toch wel met de vocalen. Al wordt ze meer dan uitstekend bijgestaan door het Portugese Orquestra Classica De Espinho. Maar de hoofdrol dus voor de stem en Springs heeft een stem die met gemak die hoofdrol kan dragen. Mooie herinterpretatie van de Holiday songs, warm en comfortabel.

Kandace Springs is een redelijk nieuwe naam. Toch is dit niet het eerste wat deze mooie dame uit brengt. In 2014 werden we al eens verwent met een mooie EP. Maar wat vooral opvalt in het verhaal richting deze plaat is het feit dat deze dame onder de vleugels kwam van de inmiddels overleden Prince. Daarbij werd ze dus ook nog eens getekend door Blue Note en de ingrediënten voor een kwalitatief sterke plaat lijken klaar te liggen om tot een lekker gerecht bereidt te worden. Is dat ook gelukt?

Opener Talk to Me laat meteen horen wat we eigenlijk het hele album mogen verwachten. De instrumentatie is licht en jazzy, de stem jazzy en soulvol. Ontspannen muziek. Een soort vrouwelijke José James Light. Het is trouwens een mooi en rustig nummer waarin de subtiele stem met voldoende warmte op valt. De vibe is fijn jazzy.
De daaropvolgende titeltrack is misschien nog wel een slag meer jazzy. Er zijn lange noten in de zang en stem hangt lekker in het nummer. De romantische sferen worden opgenoemd. Sferen die blijven bestaan op Place to Hide. Wederom een mooi nummer, al wel redelijk zoet zonder te irriteren. Vooral mooi gezongen. Kandace kan vocaal mooi doseren.
Thought it Would Be Easier is, zoals de titel aangeeft, een easy song. Lekker ontspannen sfeertje en idem dito ritme. Anders is dan het vrolijke en meer frivole Novocaine Heart. De flexibiliteit in Kandace’s stem is hier goed te horen. Haar stem weeft zich als het ware door het nummer.
Neither Old Nor Young is een meer uitgesmeerd nummer. Traag, maar niet vervelend. Net zo min het uiterst ontspannen Too Good To Last vervelend te noemen is. Een lekker nummer om bij tot rust te komen. Het wordt daarna nog wat dramatischer en dikker aangezet op Fall Guy. Vooral in het refrein van dit nummer is dat terug te horen. Helemaal niet vervelend trouwens.
We horen een cover van War met The World is a Ghetto. Het nummer is ver-jazz-t, maar blijft wel herkenbaar. Niet direct een cover die heel veel toevoegt. Dat lijkt wel het enige minpuntje te zijn van deze prima plaat. Ook het rustige Leavin’ is een mooi nummer en datzelfde valt te vertellen over het subtiele Rain Falling. Een nummer dat geheel in de lijn ligt van de rest van het album.

(bron: Opus de Soul)

Prachtige zangeres, deze Kandace Springs. Zowel in verschijning als in vocale capaciteiten een dame waar je aandacht voor hebt. Redelijk lyrisch was ik ook al over haar vorige platen en ook deze plaat vol met covers is er weer eentje om positieve woorden bij te spreken. De hoofdrol is natuurlijk voor die kraakheldere, soepele stem van Kandace. Muzikaal is het veelal fijn ontspannen en sereen. Haar versies van de bekende songs zijn echt haar eigen versies, wat sowieso een pré is voor het coveren van songs. Mooie plaat weer.

Toch best weer een lekker album van Kanye. Het niveau van de eerste 2 platen haalt hij niet, maar vaak zit er toch wel weer veel goeds tussen. Wat me een beetje tegenstaat is dat de meeste tracks zo traag zijn.

3,5 ster.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Vanaf The College Dropout volgde ik Kanye wel, maar wel zo’n beetje tot aan dit album. Daarna ben ik hem meer en meer uit het oog verloren. Ook omdat ik steeds minder naar hiphop ging luisteren. Een best wel vet album. Producties zitten steengoed in elkaar en vooral de meer energieke raps van West bevallen mij wel. Neem nummers als Power, All of the Lights, Runaway en Blame Game. Stuk voor stuk genieten.

Straight up funk uit Australië is wat dit album je brengt. Stuk voor stuk tracks die met hetzelfde idee zijn gemaakt, wat het album enerzijds een goed geheel laat vormen. Maar anderzijds lijkt het wellicht allemaal wat teveel op elkaar. Wat die sound waar ik het over heb dan is? Groovende, instrumentale tracks. Soms wat fijner, soms wat ruwer.

Wat me ten eerste opvalt is dat Kas een erg goede rapper is eigenlijk. Zijn stijl bevalt mij tenminste wel. Alleen moet dat ook dit album teveel dragen, omdat de producties vaak in kwaliteit tekort komen (bijv. Geef Het Terug). Toch 3,5 ster waard.

Wat een ongeïnspireerde muziek is dit zeg! Heeft een erg hoog gemiddelde, vergeleken met de lakende muzikale kwaliteit. Een maaltijd bij de McDonalds is nog lekkerder.
Kat DeLuna krijst en kirt er herzenloos op los, tekstueel is het één grote flop en muzikaal/productioneel lijken het allemaal de laatste restjes van de producers. Een totaal ongeïnspireerd album. Vocaal laat ik het helemaal terzijde, want zingen (of wat ze ook doet) kan deze dame niet.
Excuses aan alle fans voor mijn ietwat directe commentaar, maar dit is echt heel erg slecht naar mijn bescheiden mening.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Op een paar losse nummers na kende ik het album nog niet. Toch bijzonder hoe een stem op zichzelf al zoveel sfeer mee kan geven aan muziek. Wel een stem waar je even aan moet wennen, of misschien wel gewoon een stem die je wel of niet ligt. Ik vind het mooie muziek over het algemeen. Bijvoorbeeld met het prachtige The Man With the Child in His Eyes, het onmiskenbare Wuthering Heights, de krachtige titeltrack en het leuke The Saxophone Song.

Katie Melua being Katie Melua, zo kan je dit album wel samenvatten. De mooie dame met de mooie stem maakt wederom mooie nummers. Warm, herfstig en precies zoals je van Katie Melua haar muziek zal verwachten. Is het erg dat ze opnieuw op die manier doet? Naar mijn mening helemaal niet, als het zo smaakvol opgevoerd wordt als op dit Album No. 8. Laat ik zeggen: Melua did it again.

Hé daar is Katie Melua ook weer met een nieuw album. Ze blijft maar doorgaan. Eigenlijk net zoals haar evenknie Norah Jones blijft Katie Melua maar werken en werken. En wat hebben dan qua ingrediënten? Sowieso natuurlijk die warme, zoetgevooisde stem van Melua. Verder de bekende easy-listening muzikale omlijsting. Is er dan geen nummer op dit album dat ze anders aanpakt? Nee, eigenlijk niet. Is dat dan erg? Nee, eigenlijk ook niet. Je weet namelijk precies wat je bij Katie Melua gaat halen. Alsof je een supermarkt in loopt met maar de ingrediënten voor maar één recept in de schappen.

Mensen, wat kunnen we weer heerlijk generaliseren.

Maar over de cd en Katie Melua. Gewoon een plaatje om bij te relaxen, dat lijkt me duidelijk. Een prettig in het gehoor liggende stem. Maar toch vind ik het allemaal een beetje teveel op elkaar lijken waardoor het snel eentonig en saai wordt. Dus een kwestie van niet te vaak luisteren, maar af en toe eens opzetten. Vind deze plaat ook iets minder als de eerste, die kreeg 4 ster, dus deze 3,5.

De Canadese producer Kaytranada trekt op dit nieuwe album een heel blik aan gastartiesten open om zijn plaat op te leuken. Dat moet natuurlijk nooit ten koste gaan van zijn eigen aanstekelijke producties. We zien namen voorbij komen als Craig David, Phone, BADBADNOTGOOD en Little Dragon. Een welee aan stijlen en daarmee zo op voorhand al aan te merken als een afwisselende plaat. Wat zegt de praktijk?

Een intro is er niet echt, we gaan meteen los met de energie dancetrack Track Uno. We weten in ieder geval dat het een begin is. Daarna horen we het eveneens energieke en eveneens dancy Bus Ride. Echt interessant wordt het met Craig David als gastartiest. Hij zingt de vocalen bij het fijne Got it Good. De stem van David blijf je ook herkennen uit duizenden.
Een eveneens lekkere productie horen we op het hiphop-georiënteerde Together. Dan doet helaas de kwadere rap op Drive Me Crazy mij wat minder. Vic Mensa overtuigd mij niet als gastoptreden.
Gelukkig stuitert Weight Off wel lekker door en is er een fijne disco-R&B te horen met Phonte op One Too Many. Samen met de track van Craig David mijn favoriet van deze plaat. Het daarna trouwens ook nog goed door met de swing op Despite the Weather.
Favoriet nummer drie is er met Anderson.Paak. De beste man rapt op het door dikke beats gedreven Glowed Up. Superfijne song ook weer. De breakdance kan je doen op Breakdance Lesson No1. Maar dat zegt de titel dus ook al. Om dan lekker door te swingen met You're the One.
Vivid Dreams pompt er lekker nog wat beats tegen aan en laat ons daarna door dansen op Lite Spots. Genoeg werk voor op de danslvoer op deze plaat. Ook naar het einde toe. We hebben nog twee tracks te gaan. Eerst het meer ontspannen Leave Me Alone en uiteindelijk het dancenummer Bullets.

Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

Keane was ik wel even vergeten. Ten tijde van de release heb ik dit album gekocht en het altijd prettige muziek gevonden, maar wel lang geleden dat het op stond. Ik moet zeggen dat ik toch wel een beetje verbaast was dat dit in de top250 staat. Is dit niet te braaf voor de gemiddelde MuMe-user? Ik heb zelf weer met hernieuwd plezier naar het album geluisterd. Het heeft best veel fijne elementen, zoals het meelevende op de openingssong en het daaropvolgende Bend and Break. Of juist het meer gevoelige werk zoals op Bedshaped. Het is gewoon heel erg fijne muziek. Dus ik begrijp een stuk beter waarom dit in de top250 staat.

Vind dit album toch wel wat minder als Hopes and Fears. Waar dat aan ligt? Ik weet het niet, het is meer een gevoelskwestie. Het pakt me minder. Maar ja, wat is een halve ster ook voor een verschil?

Keb’ Mo’ is enkele jaren een gevestigde naam in de blues muziek, ook al is het nooit een echte bluespurist geweest. Keb’ Mo’ hield er ook wel van om andere stijlen vrijuit te mengen met zijn blues. De titel van dit nieuwe album doet vermoeden dat we die invloeden nu vooral uit de americana moeten halen. Maar of dat ook zo terug te horen is?



Persoonlijk heb ik deze man een keer live op zien treden op het North Sea Jazz Festival. Daar vielen vooral zijn rust en goede, soulvolle stem mij op. Die stem horen we ook meteen op The Worst is Yet to Come. Dit nummer kan ik het best betitelen als gewoon een lekker nummer. Gevalletje niks mis mee. Het gaat mij dan juist een stuk dieper op Somebody Hurt You. Dit komt door de mooie mix van blues en gospel. Na deze mooie opening is het jammer om te horen dat Do It Right eigenlijk niet zo heel bijzonder is. Laten we hopen dat dit een eenmalige fout is van Keb.
Dat lijkt wel zo te zijn als ik naar het rustige I’m Gonna Be Your Man luister. Ook het door een soulvol refrein gekarakteriseerde Move bevalt me goed. Met For Better or Worse en That’s Alright gaat het ook nog prima verder. Een kleine verrassing is er dan met het swingende Old Me Better. De dixieland invloeden zijn duidelijk hoorbaar en het plezier spat er ook vanaf. Daarna is More for Your Money niet meer dan aardig. Het album sluit uiteindelijk af met het mooie So Long Goodbye.

Van deze nieuwe plaat van Keb’ Mo’ heb ik zeker kunnen genieten. De muzikaliteit en het plezier in muziek maken is bij deze man altijd aanwezig. De toevoeging van bijvoorbeeld de mandoline in de nummers werkt ook goed. Ik ben een tevreden muziekliefhebber.

(bron: Opus de Soul)

Als het maar sex uitstraalt, dat moeten de bedenkers omtrent dit album gedacht hebben. Dat begint al bij de cover en zet zich verder door in de muziek en de teksten. Helaas resulteert te veel in te standaard songs, gezongen door een zangeres met een te dunne en niet eigen stem. Kehlani is vocaal te zwak om een album als dit echt te kunnen dragen en productioneel viert de makkelijke keuze hoogtij. Als ik dan toch een aantal aardige nummers aan moet wijzen kom ik niet verder dan Undercover en Advice.

(bron: Opus de Soul)

Dit is toch best een aardige zangeres in een genre waar de middelmatige zangeresje over elkaar heen struikelen. De original version van 'Dont Care Who Knows' is wel stukken beter als de versie met Cassidy en 'The Weakness in Me' is buitengewoon prachtig en een echte uitschieter.

R&B grootheid Keith Sweat weet simpelweg van geen ophouden. Het was 1987 toen hij zijn debuutalbum uitbracht en in die periode van de late jaren tachtig en de jaren negentig scoorde hij menig hit. Vaak smooth en for the lovers, soms ook om eens lekker de dansvloer mee te vullen. Onmiskenbaar in die bekende 90’s stijl. Een stijl die hij ook de laatste jaren mee is gaan nemen. Het maakt Keith duidelijk niet uit of het 2007 is of 1991, de stijl is herkenbaar en aanwezig. Deze nieuwe plaat is de eerste sinds 2011 en zijn releases krijgen steeds minder aandacht. Ik geef graag aandacht aan deze.

Deze plaat start met het prima Good Love. RnB zoals we dat in al die jaren dus wel gewend zijn van Keith Sweat. Hij lijkt nog steeds niet van die succesformule af te stappen. Ook het nummer Tonight zet dat namelijk moeiteloos door.
Op Just the Two of Us, wat trouwens geen Bill Withers cover is, krijg hij hulp van zangeres Takiya Mason. Een alleraardigst nummer die de eerder benoemde stijl vast houdt. Daar voegt hij op Pulling Out the One wat meer lekkere bass aan toe, maar de basis blijft onveranderd en werkt nog steeds.
Special Night is dan misschien wat teveel uitgesmierd en ook Back and Forth houd het wel erg slow, daarop bounced Give You All Of Me juist wel weer lekker door. Heel speciaal is het allemaal nog niet, maar fijn nog steeds wel.
Good Old Dru Hill doet een wijsje mee op Missing You Like Crazy en dat nummer is meer een meedeiner. Waar de slowjam Lovers and Friends menig slaapkamer weer gaat vullen. Het K-Ci & Jojo (over de 90’s gesproken) gevoel bekruipt mij op Feels Good. Daar waar Better Love juist weer heel old school is. Een vibe die doorgezet wordt op de titeltrack. Leuk om die vibe weer eens mee te krijgen.
Een ouderwetse slow jam is er met Can’t Let You Go, waar je met je vingers kan knippen op Say. Misschien bedient hij zich hier wat teveel van adlibs. Overdaad schaadt zeg maar. Het bekende slow werk krijgt een vervolg met Get It In, waar Keith het album uit zingt met Gerald Levert en het nummer Let’s Go to Bed. Een nummer waar door beide heren aardig wat gevoel in gegooid wordt.

Wil je Keith Sweat? Verwacht je Keith Sweat? Dan krijg je Keith Sweat. Niets meer en niets minder is dit nieuwe album. Een album dat naadloos aansluit bij de rest van zijn oeuvre.

(bron: Opus de Soul)